(Μπέρτολτ Μπρέχτ_ μετ. Νάντιας Βαλαβάνη)
«Επίσκοπε, μπορώ να πετάξω»
Είπε στον Επίσκοπο ο ράφτης
«Κοίτα καλά πως το κάνω αυτό»
Και σκαρφάλωσε με κάτι
Σαν φτερούγες ραφτό
Στης εκκλησιάς τη σκεπή
Την πιο ψηλή, την πιο ψηλή.
«Δεν υπάρχει ψέμα πιο καθαρό απ’ αυτό
Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί
Ποτέ ο άνθρωπος δε θα πετάξει»
Είπε ο Επίσκοπος για τον ράφτη.
«Ο ράφτης χάθηκε και πάει»
Είπαν στον Επίσκοπο οι ανθρώποι.
«Ήταν μια ονειροφαντασιά.
Τα φτερά του κομμάτια
Κι αυτός τσακισμένος κείτεται ξάπλα
Στης εκκλησιάς την πλατεία
Την πιο σκληρή, την πιο σκληρή.»
«Οι καμπάνες ν’ αρχίσουν να κτυπούν δυνατά
Όλα δεν ήταν παρά ένα ψέμα
Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί
Ποτέ ο άνθρωπος δε θα πετάξει»
Είπε ο Επίσκοπος στους ανθρώπους.
