Του Δημήτρη Μπελαντή
22 Αυγούστου 2026
Υπάρχουν άνθρωποι το 2026 που στην επέτειο της δολοφονίας του Τροτσκυ από τον Ισπανό πράκτορα της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας Ramon Mercader εξυμνούν τον δολοφόνο του αρχηγού του Κόκκινου Στρατού,του ανθρώπου που μαζί με τον Λένιν οργάνωσαν και καθοδήγησαν την Οκτωβριανή Επανάσταση .Και γράφουν κιόλας ότι ο Mercader ήταν ιδεολόγος κομμουνιστής, που σίγουρα ηταν, αλλά αυτό δεν τους προβληματίζει καθόλου για το είδος η την ποικιλία του κομμουνισμού που παρήγαγε τέτοιες προσωπικότητες.
Για να μάθουν πώς κατασκευάστηκε ως πολιτικός δολοφόνος ο Mercader,ας διαβάσουν το βιβλίο/ μυθιστόρημα του Κουβανού συγγραφέα Leonardo Padura “O άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά”, που εδώ και χρόνια έχει μεταφρασθεί στα ελληνικά. Ο συγγραφέας περιγράφει σε αυτό το έξοχο λογοτέχνημα μετά από μεγάλη έρευνα πως η μητέρα του Mercader ( υψηλόβαθμη Ισπανιδα κομμουνίστρια κουβανικής καταγωγής ) και ο Σοβιετικός εραστής της και υψηλόβαθμο στέλεχος του διεθνούς τμήματος της NKVD Leon Eitington με σύστημα και φανατισμό κατέστρεψαν ως άνθρωπο τον νεαρό Ramon Mercader οικοδομώντας τον, κατασκευάζοντας τον, ως φανατικό δολοφόνο.Αργοτερα,αφού βγήκε από την φυλακή, ο Mercader πήρε και σοβιετικό παράσημο,αν και η ΕΣΣΔ ποτέ δεν δέχθηκε δημόσια την ευθύνη της υποκίνησης του δολοφόνου .Πέθανε στην Κούβα.
Οι άνθρωποι που το 2026 υμνούν τον ” αγωνιστή” δολοφόνο του Λεον Τροτσκυ δεν είναι απλά σταλινικοί, γιατί οι παραδοσιακοί σταλινικοί στον καιρό τους ήταν πιο έξυπνοι και πιο προσεκτικοί.Ειναι σε ένα βαθύτερο επίπεδο, αντεπαναστάτες φασίστες.Και είναι φασίστες όχι μόνο γιατί μισούν τόσο αβυσσαλέα τον Τροτσκυ και την Ρωσική Επανάσταση ,αλλά και επειδή χαίρονται για το πώς μια ” σοσιαλιστική” μυστική υπηρεσία πήρε έναν νεαρό αγνό κομμουνιστή ιδεολόγο και τον μετέτρεψε σε ψυχρό δολοφόνο ενός μεγάλου επαναστάτη και σε μια φονική μηχανή.Ειναι και κοινωνικά ψυχοπαθεις,αλλά αυτό δεν εμπίπτει στην δική μου έρευνα και πεδίο. Ας πάρουν θέση οι ψ.
Πηγή: facebook.com
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
