Της Ιωάννας Μαργιώκη
5 Αυγούστου 2025
«Αύρα Γρηγορίου λεγόταν τελικά η γυναίκα που αυτοπυρπολήθηκε την περασμένη Τετάρτη και κατέληξε δυο μέρες μετά. “Δεν είχα ούτε να φάω” ήταν η τελευταία της φράση». Δεν τη γνώριζα προσωπικά κι ας βρεθήκαμε απ’ ό,τι διάβασα στα ίδια συντρίμμια. Συγκλονισμένη από την ενέργειά της προσπαθώ να διαχειριστώ την είδηση του θανάτου της. Ψάχνω στο διαδίκτυο: πανομοιότυπα ειδησάρια για το τέλος της, η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, η ανάρτηση του Γιάννη Παντελάκη, ένα άρθρο-χαστούκι του Μάνου Λαμπράκη στον ιστότοπο parallaxi. Αυτά – τίποτε άλλο. Δεν καταλαβαίνω. Ή αυτή η φλόγα μάς πάγωσε το αίμα ή δεν έχουμε πια αίμα.
Προσπαθώ να διακρίνω την επαγγελματική της πορεία, να περπατήσω τα βήματά της σε τόσα δημοσιογραφικά πόστα – ακόμα και με τον θρυλικό Φρέντυ Γερμανό είχε δουλέψει. Προσπαθώ να μαντέψω το κενό στο βιογραφικό της την τελευταία δεκαετία, να παλεύει να ξαναβρεί δουλειά, να συμπληρώσει ίσως τα συντάξιμα, να εξασφαλίσει το «ελάχιστο εγγυημένο» εισόδημα, έστω τα προς το ζην, έστω τα προς το επι-ζην. Με αξιοπρέπεια όμως. Ενας διαρκώς επιμηκυνόμενος εργασιακός βίος, με διαρκώς συρρικνούμενα εισοδήματα, με διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις από κορμιά και μυαλά σμπαραλιασμένα πια, που εντέλει αντιμετωπίζονται ως άχρηστα, περιττά.
Δεν έφυγε ξαφνικά από κοντά μας αυτή η γενναία γυναίκα. Εξαϋλωνόταν δίπλα μας αργά και βασανιστικά. Και σιωπηλά. Τόσο σιωπηλά που έπρεπε στο τέλος να διαδηλώσει με μια πύρινη κραυγή. Τόσο αργά και βασανιστικά που η φωτιά να μοιάζει δροσερή αύρα. «Ανάσες» λεγόταν η στήλη της στην «Ελευθεροτυπία». Κι είναι τέτοιος ο κόσμος μας που έπρεπε να τον εγκαταλείψει για να τις πάρει.
Πηγή: www.efsyn.gr
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
