Το YouTube αφαίρεσε (κατέβασε) το κανάλι του Εμίρ Κουστουρίτσα “Η ζωή μου” (Moj život)! – Παράλληλα αποκλείει την πρόσβαση στους χρήστες σε δεκάδες βίντεο με αποσπάσματα ταινιών του, συναυλίες κλπ ενώ κατέβασε εντελώς ΟΛΕΣ τις συνεντεύξεις του!
Το κανάλι, το οποίο είχε περισσότερους από 30.000 συνδρομητές και 10 εκατομμύρια προβολές, περιείχε τις απόψεις του Κουστουρίτσα.
Σε αυτό, ο καταξιωμένος Σέρβος σκηνοθέτης μοιράστηκε τις προσωπικές του σκέψεις για τα παγκόσμια γεγονότα, συζήτησε τα δημιουργικά του σχέδια και αναλογίστηκε τη φιλοσοφία ζωής του.
Πρόσφατα επεισόδια φέρονται να περιελάμβαναν αποκλειστικό υλικό από τα γυρίσματα της νέας του ταινίας, Čuružanka που γυρνάει αυτό τον καιρό στη Ρωσία.
Το κανάλι μπλοκαρίστηκε χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση ή ειδοποίηση.
Ενώ στη σελίδα του καναλιού εμφανίζεται μια γενική αναφορά περί … “παραβίασης των όρων παροχής υπηρεσιών του YouTube”, δεν δόθηκε καμία συγκεκριμένη αιτία.
Σε συνέντευξή του στο TASS, ο Κουστουρίτσα καταδίκασε έντονα την κίνηση, αποκαλώντας την “προσπάθεια μιας ολοκληρωτικής κοινωνίας να διεξάγει πόλεμο εναντίον ανθρώπων που λένε την αλήθεια”.
Στήριξε αυτή την άποψη, δηλώνοντας ότι τα ιδανικά της πλατφόρμας You Tube αντιπροσωπεύουν μια “ολοκληρωτική κοινωνία” για την οποία το κλείσιμο ενός καναλιού είναι φυσιολογικό.
Ο Κουστουρίτσα δήλωσε επίσης ότι “η ανοιχτή υποστήριξή του προς τη Ρωσία και την πολιτιστική της κληρονομιά ήταν το κίνητρο για το μπλοκάρισμα.
Ισχυρίστηκε ότι αυτό δεν έγινε από αλγόριθμους αλλά από συγκεκριμένα άτομα που ενεργούσαν κατόπιν εντολών ενός «κέντρου πληροφοριών».
Από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες και παραγωγούς ταινιών στην ιστορία του κινηματογράφου ο Εμίρ Κουστουρίτσα είναι, μια …αχανής προσωπικότητα:
- σκηνοθέτης,
- παραγωγός
- σεναριογράφος
- ηθοποιός
- πεζογράφος
- καλλιτεχνικός διευθυντής
- διοργανωτής φεστιβάλ
- αρχιτέκτονας
- συγγραφέας
- … και ξενοδόχος
ενώ στη Δύση τον χαρακτηρίζουν και … “κατάσκοπο”!
Πρώτα των Σέρβων και του … Μιλόσεβιτς και μετά της Ρωσίας και του… Πούτιν!
Στο βίντεο ο Κουστουρίτσα και μπάντα του (“βαλκανικό ροκ”) σε συναυλία τραγουδούν “Comandante”, γιατί εκτός των άλλων είναι ΚΑΙ μουσικός και τραγουδιστής!
https://youtu.be/efCpL-sN55U?si=fDtokbbC5ayyOa6_
Ο Κουστουρίτσα αντιπροσωπεύει ΟΛΑ ΟΣΑ η Δύση και η Ευρώπη ΜΙΣΟΥΝ:
Είναι … Βαλκάνιος (και μάλιστα δηλώνει “Γιουγκοσλάβος” που εξαφάνισαν την πατρίδα του),
Έχει μουσουλμανικές και ορθόδοξες ρίζες που σέβεται και τιμά, αλλά είναι άθεος,
Είναι σφοδρός πολέμιος του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Δύσης, του καπιταλισμού και δεν το κρύβει,
και ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ είναι ένας μεγαλοφυής, ανυπότακτος, παραγωγικότατος καλλιτέχνης και μάλιστα …λαϊκός!
Όλες οι ταινίες του είναι αριστουργήματα – αν έχετε την ευκαιρία ΜΗΝ χάσετε καμμία- και βαθιά πολιτικά έργα:
- Γκέρνικα, 1978, μικρού μήκους
- Έρχονται οι νύφες (Nevjeste dolaze), 1978,
- Μπουφέ Τιτανικός (Bife Titanik), 1979,
- Θυμάσαι την Ντόλυ Μπελ;(Sjećaš li se Dolly Bell), 1981
- Ο πατέρας λείπει σε ταξίδι για δουλειές (Otac na službenom putu), 1985
- Ο καιρός των τσιγγάνων (Dom za vešanje), 1988
- Arizona Dream, 1993
- Underground (Podzemlje), 1995
- Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος (Crna mačka, beli mačor), 1998
- Ιστορίες σε σούπερ 8, 2001, ντοκιμαντέρ
- Η ζωή είναι ένα θαύμα (Život je čudo), 2004
- Οι 3 Υποσχέσεις (ή «Υποσχέσου μου») (Zavet), 2007
- Μαραντόνα, 2008, ντοκιμαντέρ
- Cool Water, 2012
- El Pepe: A Supreme Life. 2018: Ντοκιμαντέρ για τόν πρώην αντάρτη και μετέπειτα Πρόεδρο της Ουρουγουάης Μούχικα
- Τώρα δουλεύει στη Ρωσία, ετοιμάζοντας 3 φίλμ βασισμένα σε έργα Ρώσων κλασικών και 1 για τις Πολιτοφυλακές του Ντονμπάς σε σενάριο του Ζαχάρ Πριλέπιν.
Τιμημένος με κάθε λογής κινηματογραφικά και καλλιτεχνικά κορυφαία βραβεία στη Δύση και την Αμερική μέχρι που … ξέσπασε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, κι άρχισαν να τον κατηγορούν για … “χαμερπή και φανταχτερό εικονογράφο εγκληματικών στερεοτύπων … μια εκδοχή της πιο κοινότοπης και απατηλής σερβικής προπαγάνδας”, “…ηλίθιο, άσχημο και διεφθαρμένο” που κάνει … “φρικτές ταινίες”
Ζει μόνιμα στο χωριό Drvengrad (= Ξύλινη πόλη) ή Meçavnik, https://mecavnik.info/ που σχεδιάστηκε και χτίστηκε από τον ίδιο για τα γυρίσματα της ταινίας “Život je čudo” (Η ζωή είναι ένα θαύμα).
Η ξύλινη πόλη βρίσκεται στο βουνό περιοχή Zlatibor στο φυσικό πάρκο Mokra Gora κοντά στην πόλη Užice. Οι δρόμοι του χωριού έχουν πάρει το όνομά τους από διάσημα πρόσωπα που εκτιμάει ο Κουστουρίτσα: Ο κεντρικός δρόμος φέρει το όνομα ενός Σέρβου νομπελίστα, του συγγραφέα Ivo Andrić.
Υπάρχουν επίσης δρόμοι με το όνομα του Κουβανού επαναστάτη Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, του Φιντέλ Κάστρο, του Αργεντινού ποδοσφαιριστή Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, του Σέρβου ηθοποιού Miodrag Petrović Čkalja και των διάσημων σκηνοθετών Φεντερίκο Φελίνι και Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Ένας δρόμος φέρει το όνομα του Νόβακ Τζόκοβιτς, ενός από τους καλύτερους τενίστες στον κόσμο.
Στο Drvengrad φιλοξενούνται διεθνείς εκδηλώσεις, το ετήσιο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ “Κούστενντορφ” αλλά ο κανόνας είναι ότι “όποιος έχασε το σπίτι του, μπορεί να βρει εδώ ένα”, όπως δηλώνει ο Κουστουρίτσα με αφορμή την καταστροφή του δικού του στο Σεράγεβο.Στη συνέχεια έχτισε, πάλι με δικά του σχέδια στη Βοσνία, το Kamengrad (=Πέτρινη πόλη) που την ονόμασε Andricgrad προς τιμή του μεγάλου Γιουγκοσλάβου συγγραφέα Ivo Andric, και σκοπό να το χρησιμοποιήσει σαν σκηνικό για την ταινία βασισμένη στο βιβλίο του “Το γεφύρι του Δρίνου” (https://www.andricgrad.com)
Η παραγωγή της ταινίας καθυστερεί μιας κι ο Κουστουρίτσα είναι σε μεγάλη κόντρα με τους κυβερνώντες στο Βελιγράδι, που ξεκίνησε από την αντίθεσή του στο ξεπούλημα των ορυχείων Λιθίου στην περιοχή στη Rio Tinto από τον Βούτσιτς και την παρέα του.
Δείτε το φινάλε της ταινίας του Underground, (μια αλληγορία για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τα αίτια της κατάρρευσης του “σοσιαλισμού” της), με τον μεγαλειώδη συμβολισμό της αποκοπής και της απομάκρυνσης του βαλκανικού, πολύχρωμου, διονυσιακού πανηγυριού (γάμου) από τον παλιό κόσμο, υπό τους ήχους του τραγουδιού “Kalashnikov” και την κατάληξη αντί του κλασικού “ΤΕΛΟΣ” των ταινιών να κλείνει με :
“Αυτή η ιστορία δεν έχει ΤΕΛΟΣ”
Πηγή: Thersitis’ posts
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
