(* που θα γίνουν 6.5 δις τελικά…)
– Και ποιος πληρώνει; Ο ελληνικός λαός.
Τα 3,5 δισ. ευρώ δεν είναι ένας αφηρημένος αριθμός. Είναι χρήματα που παράγονται από την εργασία και τη φορολογία της ελληνικής κοινωνίας. Και η πραγματική επιβάρυνση δεν τελειώνει στην αγορά. Τα συστήματα αυτά χρειάζονται πυραύλους αναχαίτισης, ανταλλακτικά, συντήρηση, τεχνική υποστήριξη, εκπαίδευση και μελλοντικές αναβαθμίσεις.
Με βάση πραγματικά ευρωπαϊκά δεδομένα κόστους κύκλου ζωής αντίστοιχων ισραηλινών συστημάτων, έχουμε κάθε λόγο να θεωρούμε ότι σε βάθος 20–25 ετών η συνολική επιβάρυνση μπορεί να φτάσει τουλάχιστον τα 5,5 –6,5 δισ. ευρώ, χωρίς καν να υπολογίζεται μια ενδεχόμενη μεγάλης κλίμακας πολεμική κατανάλωση και αναπλήρωση πυραύλων.
Και για να καταλάβουμε τι σημαίνουν 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ, ας κάνουμε μερικές πολύ συγκεκριμένες συγκρίσεις:
Υγεία:
Η συνολική επιχορήγηση των δημόσιων νοσοκομείων στον προϋπολογισμό του 2026 είναι 4,6 δισ. ευρώ. Τα 3,5 δισ. της ισραηλινής συμφωνίας αντιστοιχούν επομένως στο 76% ολόκληρης της ετήσιας κρατικής χρηματοδότησης των νοσοκομείων της χώρας. Είναι επίσης πάνω από πέντε φορές τα 600 εκατ. ευρώ της αύξησης που παρουσίασε η ίδια η κυβέρνηση ως σημαντική ενίσχυση του προϋπολογισμού Υγείας για το 2026.
ΕΝΦΙΑ:
Ο συνολικός ΕΝΦΙΑ που καλούνται να πληρώσουν περίπου 7 εκατομμύρια ιδιοκτήτες το 2026 είναι περίπου 2,3 δισ. ευρώ. Δηλαδή τα 3,5 δισ. που μπορεί να κοστίσει η αρχική αγορά της «Ασπίδας» ισοδυναμούν με περίπου 152% ενός ολόκληρου ετήσιου ΕΝΦΙΑ. Με το ίδιο ποσό θα μπορούσε, ως καθαρά δημοσιονομικό ισοδύναμο, να μηδενιστεί ο ΕΝΦΙΑ για έναν ολόκληρο χρόνο και να απομείνουν περίπου 1,2 δισ. ευρώ για κοινωνικές ανάγκες.
ΦΠΑ και ακρίβεια:
Το ίδιο το Υπουργείο Οικονομικών έχει υπολογίσει ότι ο μηδενισμός του ΦΠΑ στα τρόφιμα θα είχε δημοσιονομικό κόστος περίπου 2,3 δισ. ευρώ για έναν χρόνο. Δηλαδή ακόμη και ένα τόσο δραστικό μέτρο κατά της ακρίβειας θα κόστιζε περίπου 1,2 δισ. λιγότερο από τα 3,5 δισ. της ισραηλινής πολεμικής συμφωνίας.
Αυτές είναι πολιτικές επιλογές ενός εθελόδουλου καθεστώτος.
Όταν πρόκειται για νοσοκομεία, μισθούς, συντάξεις, κοινωνική κατοικία, φθηνότερα τρόφιμα και φοροελαφρύνσεις, ακούμε διαρκώς για «δημοσιονομικά περιθώρια».
Όταν όμως πρόκειται για την αγορά ισραηλινών οπλικών συστημάτων, βρίσκονται δισεκατομμύρια.
Και το οικονομικό κόστος συνοδεύεται από ένα ακόμη πιο σοβαρό στρατηγικό ζήτημα: – η Ελλάδα δεσμεύεται για δεκαετίες σε μια συγκεκριμένη ισραηλινή τεχνολογική αρχιτεκτονική, με ανάγκες συντήρησης, ανταλλακτικών, πυρομαχικών και αναβαθμίσεων.
Η σημερινή αγορά δεν είναι το τέλος μιας συναλλαγής. Είναι η αρχή μιας μακροχρόνιας σχέσης απόλυτης εξάρτησης από το ισραηλινό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα.”
Πηγή: BDS Greece
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
