Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Τι να πούμε τώρα. Ο Καθηγητής John Mearsheimer, στη συζήτησή του με τον Φειδία που παραθέτουμε πιο κάτω, αντιμετωπίζει πολύ ευγενικά, σαν καθηγητής που νουθετεί έναν κάπως καθυστερημένο φοιτητή του, έναν από τους εκπροσώπους της Κύπρου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ο Φειδίας είναι μάλλον αστείος. Αλλά η σύγχυσή του στην πραγματικότητα αντανακλά τη σύγχυση της κυπριακής κοινωνίας, αποτέλεσμα κι αυτή όχι μόνο της αμηχανίας της κυπριακής (και ελλαδικής) ελίτ, αλλά της εντονότατης διάθεσής της να υποχωρήσει πλήρως σε ότι της ζητούν και να παραδώσει το νησί σε κάποιον, ή σε όλους μαζί τους δυτικούς “προστάτες” του. Το πρόβλημά τους είναι ότι δεν μπορούν να το πουν.
Ο Φειδίας το μόνο που κάνει είναι ότι εκπέμπει όλη την ατμόσφαιρα σύγχυσης και σαχλμάρας που επικρατεί στο νησί και για την οποία δεν είναι ασφαλώς ο ίδιος υπεύθυνος.
Οι άλλοι εκπρόσωποι της Κύπρου και της Ελλάδας, διαρκώς ομιλούντες περί κυπριακού και μηδέν λέγοντες είναι μεν σοβαροφανείς, αλλά δεν είναι επί της ουσίας σοβαροί. Επιδιώκουν οι περισσότεροι την επαναφορά ενός καταστροφικού σχεδίου, κατ’ ουσίαν καταλύοντος την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ στην πράξη παραχωρούν το νησί στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ. Μην έχοντας στρατηγική, δεν μπορούν και να πουν κάτι πολύ κατανοητό εκτός του ότι “θέλουν λύση”, παραβλέποντας ότι διαπραγματεύονται μια “λύση” που έχουν, ορθότατα, αποδοκιμάσει με 76% οι Ελληνοκύπριοι για έναν πολύ απλό λόγο: παραβίαζε όλο το ευρωπαϊκό, συνταγματικό και διεθνές δίκαιο, κατά τον κ. Βενιζέλο και “μόνο παράφρων θα μπορούσε να το συντάξει” κατά τον αείμνηστο Δ. Τσάτσο. Τι άλλο θα έπρεπε να κάνει ένα σχέδιο για να απορριφθεί;
Δεν τολμούν ούτε καν να διανοηθούν, Κύπρος και Ελλάδα να προτείνουν έστω την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί και την εγκατάσταση στη Βόρειο Κύπρο μιας ειρηνευτικής δύναμης, π.χ. από τα κράτη – μέλη του Συμβολίου Ασφαλείας κάτι που θα δημιουργούσε προϋποθέσεις για ένα σοβαρό διάλογο μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Μια τέτοια πρόταση δεν θα γινόταν πιθανώς δεκτή, και δεν συνιστά από μόνη της στρατηγική, αλλά θα αύξανε το διαπραγματευτικό βάρος της ελληνικής πλευράς. Γιατί όταν εμείς οι ίδιοι παρουσιάζουμε ως λύση την κατάλυση του κυπριακού κράτους, τότε απομένουμε στο έλεος του Θεού, ή καλύτερα των δυνάμεων που έχουν επιρροή και έλεγχο στην Κύπρο, δηλαδή των ΝΑΤΟϊκών και του Ισραήλ (φροντίσαμε άλλωστε να βγάλουμε έξω από την εξίσωση, με τον χειρότερο τρόπο, τη Ρωσία, τον σπουδαιότερο διαχρονικά σύμμαχο της Κύπρου).
Βεβαίως υπάρχει το ευρύτερο θέμα μιας αξιόπιστης και ρεαλιστικής στρατηγικής, αλλά ούτε η κυπριακή πολιτική και οικονομική ελίτ, ίσως και η ίδια η κοινωνία μοιάζουν προς το παρόν έτοιμες να αντιμετωπίσουν.
Το μόνο που υποκατέστησε τη στρατηγική είναι η πλήρης πρόσδεση στο άρμα ΗΠΑ και Ισραήλ, πρόσδεση που μπορεί να παράγει μόνο καταστροφές για την Κύπρο και για την Ελλάδα: είτε μετατρέποντας την ελληνοκυπριακή πλειοψηφία σε “κοινότητα σε αναζήτηση κηδεμόνα” (σχέδιο Ανάν και παραλλαγές του) είτε προκαλώντας μια σύρραξη με την Τουρκία για λογαριασμό τρίτων που εμφανίζουν ως δήθεν δυνατή τη “στρατιωτική απελευθέρωση των κατεχομένων”, διάφοροι καραγκιόζηδες στην καλύτερη περίπτωση, πράκτορες στη χειρότερη, στρατιωτικοί και λοιποί ζηλώσαντες τον ρόλο Ιωαννίδη – μαζί και η εφημερίς Israel Yalom. Χωρίς να αναφερθούμε στον ήδη πολύ ορατό κίνδυνο αποικιοποίησης και εποικισμού της Κύπρου, που μας αφήνει με την προοπτική μιας Κύπρου, όπως και μιας Ελλάδας χωρίς ‘Ελληνες!
Για να μη μιλήσουμε για τη διαφθορά, άρα και εξάρτηση της κυπριακής ελίτ, ή για το πολύ χαμηλό επίπεδο ενδιαφέροντος και κατανόησης από αυτήν της διεθνούς κατάστασης, ή για τον ολέθριο ρόλο που παίζει η ελλαδική άρχουσα ελίτ, και, πολύ περισσότερο η παρούσα ελληνική κυβέρνηση.
Στη μεταξύ στη διεθνή, αλλά και την ελληνική κοινή γνώμη το ζήτημα παραμένει ουσιαστικό άγνωστο γιατί κανείς σχεδόν από τους εκπροσώπους Ελλάδας και Κύπρου δεν αναφέρεται στις αιτίες του, και στους υπεύθυνους. Ακόμα και όταν αναφέρονοται στην τουρκική εισβολή, αποφεύγουν να τονίσουν τις ευθύνες όχι μόνο της Τουρκίας, αλλά και των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ τουλάχιστο, που διοργάνωσαν, υπό τον Χένρι Κίσσινγκερ, το “διπλό έγκλημα” του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου και της εισβολής. Το αποτέλεσμα; Σχεδόν όλα τα άρθρα που δημοσιεύονται παγκοσμίως αναφέρουν ότι η Ελλάδα έκανε ένα πραξικόπημα στο οποίο απάντησε η Τουρκία. Οι υπόλοιπες “λεπτομέρειες”, όπως το ότι το πραξικόπημα δεν έγινε από την Ελλάδα, αλλά από μια στρατιωτική δικτατορία, που επέβαλαν οι ίδιες οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ απλώς απουσιάζουν, απλώς απουσιάζουν. Οι ‘Ελληνες εμφανίζονται ως απλώς άρξαντες χειρών αδίκων.
Ας ελπίσουμε σε μια συνέγερση, αποτέλεσμα συνειδητοποίησης και κατανόησης από την κυπριακή και ελλαδική κοινωνία των κινδύνων που ελλοχεύουν από μια παρόμοια κατάσταση.
Is there a Solution to the Cyprus Problem? – John Mearsheimer
Διαβάστε επίσης:
Η Κύπρος κινδυνεύει να γίνει Συρία και να την μοιράζονται Τουρκία-Ισραήλ!
