Μια Επικίνδυνα Ειλικρινής Ματιά στην ΕΟΚΑ
Του Οζ Καραχάν
Κάθε τόπος έχει στη ιστορία του μια χρυσή σελίδα. Σε πατρίδες σαν τη δική μας, που για αιώνες συνθλίβονταν κάτω από τον αποικιοκρατικό ζυγό, αυτές οι χρυσές σελίδες γράφονται από εκείνους που αντιστέκονται στην αποικιοκρατία.
Ο αγώνας της Εθνικής Οργανώσεως Κυπρίων Αγωνιστών άνοιξε για την Κύπρο ακριβώς μια τέτοια σελίδα στην ιστορία της.
Σήμερα, δυστυχώς, εξακολουθούν να υπάρχουν στενόμυαλες αντιλήψεις, που αναδύονται τόσο από την ψευδεπίγραφη δεξιά όσο και από την ψευδεπίγραφη αριστερά, οι οποίες υποτιμούν τον αγώνα της ΕΟΚΑ απομονώνοντάς τον από τα άλλα απελευθερωτικά κινήματα του κόσμου. Κι όμως, η ΕΟΚΑ παραμένει ένα από τα λαμπρότερα αστέρια στην ιστορία του αντιαποικιακού αγώνα σε όλο τον κόσμο.
Για να το καταλάβει κανείς αυτό, δεν χρειάζεται να χαθεί στις λεπτομέρειες: στον θαυμασμό που έτρεφαν για τον αγώνα της ΕΟΚΑ τα αντιαποικιακά στελέχη της Γκάνας, στη συντροφικότητα που οικοδομήθηκε ανάμεσα σε Ιρλανδούς κρατούμενους του IRA και αγωνιστές της ΕΟΚΑ στις βρετανικές φυλακές, στο κάλεσμα του Ναζίμ Χικμέτ προς τους Τουρκοκύπριους να συμμετάσχουν στον αντιαποικιακό αγώνα κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας, στην αμοιβαία αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη που ανέπτυξε η ΕΟΚΑ με την Αίγυπτο της εποχής του Νάσερ, στην εγγύτητα που επέδειξε προς την υπόθεση του FLN στην Αλγερία και στον χαιρετισμό του Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος είδε στον αγώνα της ΕΟΚΑ ένα παράδειγμα για την αναζήτηση της ελευθερίας του δικού του λαού, φαίνεται καθαρά πως η απήχηση της ΕΟΚΑ έχει πια ενσωματωθεί στην κοινή μνήμη των καταπιεσμένων λαών του κόσμου.
Η επιστολή του Αλμπέρ Καμύ ενάντια στην εκτέλεση του πρώτου μάρτυρα, του Μιχαλάκη Καραολή, τα λόγια του Κυριάκου Μάτση — «Αυτή η γη ανήκει σ’ αυτούς που τη δουλεύουν, είτε είναι Έλληνες είτε Τούρκοι» —, το κλαδί ελιάς που κουβαλούσε στην τσέπη του ο Παναγιώτης Τουμάζος καθώς βάδιζε ηρωικά προς τον θάνατο, όλα αυτά αρκούν για να δείξουν πόσο βαθύς, πόσο ανθρώπινος και πόσο ιστορικός υπήρξε ο αγώνας της ΕΟΚΑ.
Γνωρίζοντας ότι ακόμη και σήμερα έχουμε μια πατρίδα που δεν έχει ολοκληρώσει την αποαποικιοποίησή της, δεν πρέπει να ξεχνούμε το χρέος που βαραίνει τους ώμους μας. Και αυτό το χρέος είναι η πλήρης ελευθερία της Κύπρου. Είναι ταυτόχρονα και το χρέος μας απέναντι σε όλους τους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για τούτο τον τόπο. Δυστυχώς, αυτός ο αγώνας δεν πρέπει να δοθεί μόνο απέναντι στον κατακτητή και τον αποικιοκράτη, αλλά και απέναντι στην εσωτερική υποταγή, τον καιροσκοπισμό και την προδοσία. Ακόμη πιο οδυνηρό είναι το γεγονός ότι σήμερα αυτή η εσωτερική σήψη και οι αντιλήψεις που νομιμοποιούν την προδοσία είναι πιο διαδεδομένες από άλλοτε και έχουν διεισδύσει μέχρι και σε πολλά επίπεδα του κράτους μας.
Όμως αυτόν τον αγώνα θα τον δώσουμε. Γιατί η πλήρης ελευθερία της Κύπρου είναι χρέος τιμής απέναντι στην ιστορία, τη γη και τη θυσία.
Σημείωση: Το έργο που στέκεται με τιμή στον τοίχο μου είναι έργο της αγαπητής Δέσπως Πρίγκη, μιας από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες της Κύπρου, το οποίο δημιουργήθηκε για τα 70 χρόνια της ΕΟΚΑ για το Ίδρυμα Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955–1959.
Επίσης, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα εξαιρετικό κείμενο που είχε γράψει πριν από μερικά χρόνια ο αξιότιμος Λάμπρος Καούλλας για τον αγώνα της ΕΟΚΑ: Περί «φασισμού», «ναζισμού» και «ρατσισμού» της ΕΟΚΑ.
Πηγή: forum.agora-dialogue.com
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
