Ο Λευτέρης έφυγε χθες, 31 Ιανουαρίου, όπως έζησε: ανυπότακτος και σε διαρκή πορεία. Δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος της σιωπής ούτε της άνεσης, αλλά της πράξης, της ευθύνης και της συνείδησης. Φίλος, αγωνιστής, πολιτικός με την αρχαία έννοια του όρου –ένα “πολιτικό ζώο” που πονούσε για την πόλη, για τον συνάνθρωπο, για την πατρίδα. Ένας άνθρωπος του λαού και όχι των ελίτ.
Οδοντίατρος στο επάγγελμα, τέκνο εργατικής τάξης από τις Δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, που δεν θεράπευε μόνο στόματα, αλλά κοινωνικές και συλλογικές πληγές. Σοσιαλιστής όχι από βιβλία, αλλά από ζωή. Σε θυμάμαι Λευτέρη που έλεγες πως “ο Σοσιαλισμός είναι κάτι περισσότερο από οικονομική θεωρία. Είναι πράξη, είναι τρόπος ζωής… Σοσιαλισμός για μένα είναι να βλέπεις τον πρωθυπουργό της χώρας με ένα χαλί στον ώμο να περιμένει στη σειρά των ταμείων της ΙΚΕΑ…” Πατριώτης χωρίς εθνικιστικές κραυγές, παρότι διαφωνούσαμε και είχα αντίθετες απόψεις και θέσεις μαζί σου, σε κάποια από τα λεγόμενα “εθνικά θέματα”. Οικολόγος χωρίς αφίσες, έλεγε πως “οι μόνοι στην Ελλάδα, κατά την άποψή μου, που νομιμοποιούνται να λέγονται οικολόγοι είναι οι Τσιγγάνοι. Θα είχαμε 1.000 περίπου παραπάνω περιπτώσεις τετάνου το χρόνο, αν οι Τσιγγάνοι δεν μάζευαν τα παλιοσίδερα και τα σκουριασμένα αντικείμενα που όλοι εμείς πετάμε όπου βρούμε…”
Ακτιβιστής χωρίς ιδιοτέλεια. Αντικληρικός [Διαβάστε το κείμενό του “Ζήτω το Αφορισμένο 1821!”: https://zenithmag.wordpress.
Η απεργία πείνας στην Στοκχόλμη το 2014, έξω από το Σουηδικό Κοινοβούλιο [ ΕΔΩ: https://zenithmag.wordpress.
Ο Λευτέρης δεν χώρεσε ποτέ εύκολα σε κόμματα: “Είναι άρρωστα τα ελληνικά κόμματα γιατί είναι άρρωστη η ελληνική κοινωνία που γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε με τα ψευδεπίγραφα, εμφυλιοπολεμικά ιδανικά της Δεξιάς. «…Όλοι εμείς που ξεκινήσαμε ανατροπείς καταντήσαμε ξεθωριασμένα πράσινα εκμαγεία…», καθώς λέει σ’ ένα ποίημά του ο φίλος μου Παύλος Βαμβακίδης”. Είχε όμως την ειλικρίνεια να παραδεχθεί και τα λάθη του.
Περιπλανήθηκε, συγκρούστηκε, έμεινε μόνος, αλλά ποτέ σιωπηλός. Έμεινε πιστός σε μια σοσιαλιστική ηθική πράξης, απλότητας και ισότητας. Μιλούσε για τη δημοκρατία ως πληγή ανοιχτή, που έπρεπε να επουλωθει, για την Ελλάδα ως τραύμα αλλά και υπόσχεση. Αγανακτούσε κι αναρωτιόταν: “Τι ελπίδα να σου δώσει μια χώρα που ποτέ της δεν αποφάσισε να επενδύσει στα ελληνόπουλα, στη νέα γενιά της, στην παιδεία;”
Σαν χθες θυμάμαι Λευτέρη τις βιωματικές ιστορίες σου, που μου διηγήθηκες και εκμυστηρεύτηκες, τις ατέλειωτες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις μας, που μας παρέσυραν και θα μπορούσαμε να συζητάμε επί ώρες (!), τις κοινές μας ανησυχίες για το παρόν και μέλλον του τόπου, τα σοφά σου λόγια, αλλά και το ιδιαίτερο χιούμορ σου…
Τώρα ξεκινάς το μεγάλο σου ταξίδι, φίλε Λευτέρη. Χωρίς σύνορα, χωρίς κόμματα: «Κανένα κόμμα δεν με εκφράζει. Άλλωστε, άτομα του είδους μου ποτέ δεν ήταν καλοδεχούμενα στα κόμματα…».
Παίρνεις μαζί σου το πείσμα, την αξιοπρέπεια και το ανυπότακτο φως σου. Εμείς μένουμε πίσω, λίγο φτωχότεροι, αλλά πιο υπόλογοι. Γιατί μας έμαθες πως η ζωή αξίζει μόνο όταν αντιστέκεσαι και αγωνίζεσαι. «Όπως μια ημέρα ξοδεμένη καλά φέρνει γλυκό ύπνο, έτσι και μια ζωή ξοδεμένη καλά φέρνει γλυκό θάνατο». Λεονάρντο ΝταΒίντσι
Καλό σου Ταξίδι Λευτέρη!
Καλή Λευτεριά σε όλες και όλους, που μείναμε ακόμη πίσω, τσακισμένοι από τη θλίψη, αλλά όχι ηττημένοι.
Εγκαρδια συλλυπητήρια στους δικούς του και στην οικογένεια Ελένη Ζαχαριάδου ….
Διαβάστε τη συνέντευξη που μας είχε δώσει το 2009, και πριν την Κρίση, στο περιοδικό Ζενίθ: https://zenithmag.wordpress.
Γεώργιος Στάμκος
Δημοσιογράφος- Συγγραφέας
