Τι να λέει άραγε ο ισραηλινός Τύπος μετά τη διαμαρτυρία στη Σύρο;

Αυτό μου κίνησε το ενδιαφέρον κι έτσι άρχισα να ψάχνω τι πραγματικά γράφεται στα μέσα ενημέρωσης του Ισραήλ, πέρα από τα αποσπάσματα που κυκλοφορούσαν. Και, πραγματικά, έμεινα άναυδος. Όχι τόσο για τα γεγονότα που περιέγραφαν, όσο για την ερμηνεία και το ύφος τους.

Στο site The Times of Israel βρήκα ένα εκτενές άρθρο για τα γεγονότα στη Σύρο. Και δεν ήταν η σκέτη περιγραφή των περιστατικών που με ξάφνιασε, ήταν ο τρόπος με τον οποίο παρουσίαζαν τους διαδηλωτές, καθώς και τα συμπεράσματα που έβγαιναν εμμέσως ή και άμεσα.

Ο συντάκτης του άρθρου χαρακτηρίζει τους διαδηλωτές ως υποστηρικτές της Χαμάς και της επίθεσης που δέχθηκε το νότιο Ισραήλ, γεγονός που, σύμφωνα με την ισραηλινή αφήγηση, ήταν η αφορμή για την έναρξη του πολέμου στη Γάζα. Άρα, κατά την άποψη του αρθρογράφου, στο λιμάνι της Σύρου εμφανίστηκαν κάποιοι… κρυφοί Χαμασίτες. Γιατί, μην ξεχνάμε –πάντα κατά τον ίδιο– η Ελλάδα είναι μήτρα τέτοιων στοιχείων και ευνοεί την ανάπτυξη «εξτρεμιστικών τάσεων».

Στη συνέχεια, επικαλούμενος «κυβερνητικές πηγές», αναφέρει πως η κυβέρνηση Νετανιάχου ανέβασε την Ελλάδα από επίπεδο επικινδυνότητας 2 σε 4. Ο λόγος; Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το γενικότερο κλίμα στη χώρα είναι πλέον πλήρως αντισημιτικό και αντιεβραϊκό, κάτι που –αν ίσχυε– θα έπρεπε να έχει ευρύτερες συνέπειες.

Αυτή την εκτίμηση τη στηρίζει σε γεγονότα που, κατά την άποψή του, επιβεβαιώνουν αυτή την τάση: το βανδαλισμό ενός καταστήματος και ενός ξενοδοχείου ισραηλινών συμφερόντων στην Αθήνα, σε άλλη χρονική στιγμή. Τα παρουσιάζει ως απόδειξη της «ραγδαίας εξάπλωσης» του αντισημιτισμού στη χώρα μας, σε μια προσπάθεια να συνδέσει κάθε πράξη αντίστασης με ρατσισμό και φανατισμό.

Το άρθρο συνεχίζει σημειώνοντας ότι η ισραηλινή πρεσβεία επικοινώνησε με τον υπουργό Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη, ο οποίος –σύμφωνα με τις ίδιες πηγές– έκλεισε τα μάτια στην «αντισημιτική επίθεση» που, όπως ισχυρίζονται, δέχθηκε το κρουαζιερόπλοιο.

Το πιο εξοργιστικό όμως είναι το εξής: Ενώ χαρακτηρίζεται η Ελλάδα ως χώρα αυξημένου κινδύνου για την εβραϊκή κοινότητα, ο συντάκτης καταλήγει πως… πάνω από 600.000 Ισραηλινοί επισκέφθηκαν την Ελλάδα μόνο το 2024, και με έναν αόρατο –αλλά εξαιρετικά προβληματικό– συλλογισμό αυτό παρουσιάζεται σχεδόν ως «αντισταθμιστικό» στη δολοφονία αμάχων και παιδιών στη Γάζα. Για να μην τα πολυλογώ: Το Ισραήλ φαίνεται να μας λέει «σας στέλνουμε τουρίστες, σας φέρνουμε χρήμα – μην διαμαρτύρεστε για τα νεκρά παιδιά». Αν δεν ήταν τόσο τραγικό, θα έμοιαζε σχεδόν αστείο. Αλλά δεν είναι. Καθόλου.

Το χειρότερο όμως είναι άλλο: Όσο η ισραηλινή προπαγάνδα καταλαμβάνει δημόσιο χώρο, με συστηματική προσπάθεια να παρουσιάσει κάθε φωνή διαμαρτυρίας ως ρητορική μίσους, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να παράγει Γεωργιάδηδες που θα μας λένε χωρίς ντροπή ότι «είναι με το Ισραήλ» κι αν μας αρέσει!

Εμείς, όμως, έχουμε χρέος να αναθρέψουμε έναν άλλο τύπο ανθρώπου: κοσμοπολίτες Συριανούς, πολίτες με ενσυναίσθηση, που λένε «όχι» στις γενοκτονίες, που στέκονται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και δεν φοβούνται να το πουν.

Έχουμε δρόμο μπροστά μας.

Αλλά αυτόν το δρόμο αξίζει να τον βαδίσουμε.