Ένας σπουδαίος άνθρωπος και αγωνιστής, ο Αλέκος Καλύβης έφυγε από κοντά μας. Αγωνιστής με ήθος και εντιμότητα, ήταν από τα λίγα στελέχη της ελληνικής Αριστεράς και του συνδικαλιστικού κινήματος που άξιζαν τον τόσο ταλαιπωρημένο, επιεικώς, όρο του “αριστερού”.
Από χθες, που έγινε γνωστός ο θάνατος του συντρόφου Αλέκου, έχουν γραφτεί πολλά για την προσωπικότητα αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου που ίσως δεν υπάρχει κάτι περισσότερο για να προστεθεί. Εγώ θα πω για τα συναισθήματα μας, πως νιώθουμε εμείς που συμπορευτήκαμε με τον Αλέκο και τώρα τον αποχαιρετούμε. Εγώ, όπως και άλλοι, που βίωσα τα συνδικάτα και την Αριστερά επί πολλά χρόνια , εισέπραξα ήττες και απογοητεύσεις, γνώρισα όμως στο μαζικό κίνημα και στην Αριστερά τους καλύτερους ανθρώπους, που τους θεώρησα και τους θεωρώ οικογένεια μου, ανεξάρτητα συγγενικών δεσμών. Οικογένεια , διότι με αυτούς τους ανθρώπους μοιράστηκα τις ίδιες αγωνίες και τις ίδιες ελπίδες Οικογένεια μου θεωρούσα τον Αλέκο και σαν οικογένεια μου τον αποχαιρετώ.. Ο Αλέκος ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα, αγωνιστής, με βαθύ πολιτικό προβληματισμό, ευγενής, ανιδιοτελής, αξιοπρεπής, μορφωμένος. Τα χαρίσματα του φάνηκαν και στον τρόπο που αντιμετώπισε την ασθένεια του . Βίωσε έναν πραγματικό Γολγοθά με απόλυτη αξιοπρέπεια, χωρίς να γκρινιάξει, χωρίς να βαρυγκομίσει. Αντιθέτως βρήκε και διεξόδους. Άρχισε να ζωγραφίζει και συμμετείχε και σε εκθέσεις, παρά τους πόνους.! Στο πρόσωπο του Αλέκου δικαιώνεται η φράση ” Δεν μπορέσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, δεν μας άλλαξε αυτός”
Με τον Αλέκο είχαμε συνεργαστεί πολλά χρόνια. Ήμασταν στην ίδια παράταξη, στην Αυτόνομη Παρέμβαση, εκείνος συντονιστής από τον Ιδιωτικό Τομέα, κι ενώ αναπληρώτρια συντονίστρια από το Δημόσιο. Και οι δύο στο Αριστερό Ρεύμα στον ΣΎΡΙΖΑ και μετά στην Λαϊκή Ενότητα. Θυμάμαι τις αγωνίες και τις εντάσεις, όταν προετοιμάζαμε με όλους τους άλλους συντρόφους τις μεγάλες κινητοποιήσεις. Υπήρχε ένταση αλλά υπήρχε και ελπίδα και αισιοδοξία . Γι αυτό νιώθω ότι ο Αλέκος έχει ταυτιστεί στην μνήμη μας με τον αγώνα και την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο. Ισως γι αυτό νιώθω ,και σίγουρα νιώθουν και άλλοι, την πίκρα για το αμετάκλητο, αλλά και την ικανοποίηση ότι ζήσαμε σπουδαίες στιγμές, ότι γνωρίσαμε ανθρώπους σαν τον Αλέκο. Και μπορεί εμείς να μην προλάβουμε να ζήσουμε παρόμοιες στιγμές στο μέλλον, μπορεί όμως να τις ζήσουν τα νέα παιδιά. Ελπίδα πάντα υπάρχει
