Η βροχή, ένα νέο όπλο σε έναν πόλεμο χωρίς τέλος

Του Σιέρα Ουίσκι (Sierra Whisky)
9 Νοεμβρίου 2026

Στη Γάζα, η πρώτη καταιγίδα της εποχής πλημμύρισε τους καταυλισμούς εκτοπισμένων. Δεν είναι ο καιρός που σκοτώνει, αλλά όσα εμποδίζει να εισέλθουν στη Γάζα ο ισραηλινός στρατός κατοχής.
Σε άλλα μέρη, η πρώτη φθινοπωρινή βροχή έχει κάτι το γλυκό. Δροσίζει την ατμόσφαιρα μετά το καλοκαίρι, ξεπλένει τους δρόμους και προαναγγέλλει τις βραδιές που περνάμε στο σπίτι. Στη Γάζα, όμως, προαναγγέλλει το νερό που ανεβαίνει κάτω από τα στρώματα που είναι ακουμπισμένα απευθείας στο έδαφος, τα παιδιά που ξυπνούν μούσκεμα και τα λύματα που ξεχειλίζουν και φτάνουν μέχρι τις σκηνές. Προαναγγέλλει, για τέταρτη φορά, τον χειμώνα.

Η πρώτη καταιγίδα της εποχής έπληξε μόλις τη Λωρίδα της Γάζας. Οι άνεμοι ξήλωσαν τα καλύμματα των σκηνών και οι βροχοπτώσεις μετέτρεψαν τους καταυλισμούς των εκτοπισμένων σε βάλτους. Ολόκληρες οικογένειες πέρασαν τη νύχτα όρθιες, προσπαθώντας να συγκρατήσουν μουσαμάδες που κινδύνευαν να παρασυρθούν από τον άνεμο ή σκάβοντας με γυμνά χέρια μικρά αυλάκια για να εκτρέψουν τα νερά.

Θα μιλήσουν για «ακραία καιρικά φαινόμενα» και για «δύσκολες καιρικές συνθήκες». Οι λέξεις αυτές είναι τόσο ελλιπείς, ώστε καταλήγουν να γίνονται παραπλανητικές. Η βροχή πέφτει και στην Κύπρο, στον Λίβανο, στη Γιάφα, χωρίς όμως να απειλεί εκεί ανθρώπινες ζωές όπως στη Γάζα. Αυτό που μετατρέπει μια νεροποντή σε καταστροφή στη Γάζα είναι ανθρώπινες αποφάσεις, τις συνέπειες των οποίων γνωρίζουν πολύ καλά εκείνοι που τις λαμβάνουν.
 
Μια νύχτα από μέσα
Προσπαθήστε, έστω για μια στιγμή, να βρεθείτε στη θέση τους.
Είναι λίγο μετά τις δύο τα ξημερώματα. Κοιμάστε πάνω σε ένα στρώμα από αφρώδες υλικό, ακουμπισμένο στην άμμο, κάτω από ένα μουσαμά τεντωμένο ανάμεσα σε τέσσερις πασσάλους. Γύρω σας βρίσκονται επτά, οκτώ, μερικές φορές δέκα άνθρωποι. Στην πραγματικότητα, δεν κοιμάστε. Εδώ και μήνες, κανείς δεν κοιμάται πραγματικά.
Ο πρώτος ήχος είναι οι σταγόνες που χτυπούν πάνω στο πλαστικό. Ο ρυθμός τους είναι σχεδόν σταθερός, σχεδόν καθησυχαστικός. Ύστερα επιταχύνεται και μετατρέπεται σε έναν συνεχή βρυχηθμό. Ο μουσαμάς αρχίζει να χτυπά πάνω από το κεφάλι σας. Κάποιος σηκώνεται για να συγκρατήσει μια γωνία που έχει αρχίσει να ξεκολλάει.

Και τότε έρχεται η αίσθηση. Κάτι κρύο αγγίζει το ισχίο σας. Απλώνετε το χέρι: το στρώμα έχει αρχίσει να απορροφά νερό από κάτω. Ανασηκώνεστε μέσα στο σκοτάδι. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα. Κάποιος ανάβει την οθόνη ενός κινητού τηλεφώνου, αν έχει απομείνει λίγη μπαταρία, και το γαλάζιο φως αποκαλύπτει μια λιμνούλα που απλώνεται αργά ανάμεσα στα σώματα.

Πρέπει να αποφασίσετε γρήγορα. Τι θα σώσετε πρώτα; Τις κουβέρτες, τα έγγραφα ταυτότητας, το σακί με το αλεύρι, τα φάρμακα του παππού; Δεν υπάρχει κάποιο ψηλότερο σημείο όπου θα μπορούσατε να τα τοποθετήσετε. Τα στοιβάζετε πάνω σε ένα δοχείο νερού, σε ένα κιβώτιο ή ακόμη και στα ίδια σας τα γόνατα.
Ύστερα έρχεται η μυρωδιά. Το νερό που εισβάλλει δεν είναι μόνο βρόχινο. Προέρχεται επίσης από τους αυτοσχέδιους βόθρους, τους κατεστραμμένους αγωγούς αποχέτευσης και τους σωρούς απορριμμάτων που κανείς δεν απομακρύνει. Μυρίζει όλα όσα παρασύρει στο πέρασμά του.
Γύρω στις τέσσερις, ο μουσαμάς υποχωρεί από τη μία πλευρά. Το βάρος του νερού που έχει συσσωρευτεί τον κάνει να καταρρεύσει απότομα πάνω σε όσους εξακολουθούν να κοιμούνται. Οι κραυγές των παιδιών που ξυπνούν τρομαγμένα αναμειγνύονται με τις φωνές των ενηλίκων, οι οποίοι δεν φωνάζουν. Οργανώνονται σιωπηλά, επειδή έχουν ξαναπεράσει την ίδια δοκιμασία και γνωρίζουν ήδη τι πρέπει να κάνουν.
Το πρωί, η βροχή σταματά. Το κρύο, όμως, παραμένει. Τα ρούχα δεν στεγνώνουν. Μια μητέρα στύβει ρούχα πάνω από μια λεκάνη με καφετιά νερά, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να στεγνώσουν, αλλά κάνοντας απλώς κάτι επειδή πρέπει να κάνει κάτι. Ένα παιδί περιμένει τυλιγμένο σε ένα παλτό ενηλίκου, που του φτάνει μέχρι τους αστραγάλους. Μια ηλικιωμένη γυναίκα παραμένει καθισμένη πάνω σε έναν αναποδογυρισμένο κουβά, με τα πόδια μέσα στο νερό, επειδή το στρώμα της είναι μουσκεμένο και δεν υπάρχει πουθενά αλλού να καθίσει.
Έπειτα πρέπει να ξαναρχίσει η καθημερινότητα: να βρουν πόσιμο νερό, να περιμένουν στην ουρά για τρόφιμα, να αναζητήσουν ξύλα. Και ίσως την επόμενη νύχτα να βρέξει ξανά.

Αυτές οι σκηνές δεν είναι λογοτεχνικές επινοήσεις. Περιγράφονται εποχή με την εποχή από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις, την Πολιτική Προστασία της Γάζας και τους Παλαιστίνιους δημοσιογράφους που εξακολουθούν να καταγράφουν όσα συμβαίνουν επί τόπου. Η μοναδική τους ιδιαιτερότητα είναι ότι επαναλαμβάνονται.

Η φωτιά, μια πολυτέλεια
Για να ζεσταθούν, να στεγνώσουν τα ρούχα τους ή να βράσουν νερό, οι άνθρωποι χρειάζονται φωτιά.
Όμως τα ξύλα είναι δυσεύρετα και πανάκριβα. Το μαγειρικό αέριο, όταν καταφέρνει να εισέλθει στη Γάζα, διατίθεται με δελτίο και πωλείται σε απαγορευτικές τιμές. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις καταγγέλλουν εδώ και μήνες ότι οι κάτοικοι αναγκάζονται να καίνε ό,τι βρίσκουν: πλαστικά, χαρτόνια, κομμάτια από κατεστραμμένα έπιπλα, παλιά ρούχα. Παιδιά που είναι ήδη εξασθενημένα εισπνέουν αυτούς τους τοξικούς καπνούς σε κλειστούς και περιορισμένους χώρους.
Και όταν όλα είναι μουσκεμένα, ακόμη και αυτά τα υποτυπώδη καύσιμα αρνούνται να ανάψουν.
Τότε απομένει το υγρό κρύο, που δεν χτυπά απότομα, αλλά εγκαθίσταται και παραμένει. Εξαντλεί αργά τα υποσιτισμένα σώματα και, για ένα βρέφος, μπορεί να αρκεί μία και μόνο νύχτα.
 
Ο υγειονομικός κίνδυνος, μια βραδυφλεγής βόμβα
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), η UNICEF και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα έχουν καταγράψει, στη διάρκεια των προηγούμενων χειμώνων, την απότομη αύξηση των λοιμώξεων του αναπνευστικού, των οξέων διαρροϊκών νοσημάτων, των δερματικών παθήσεων και των περιστατικών ηπατίτιδας Α.
Οι ασθένειες αυτές πλήττουν έναν πληθυσμό που ζει στοιβαγμένος, χωρίς επαρκείς
ποσότητες πόσιμου νερού, χωρίς σαπούνι, χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες ιδιωτικότητας και χωρίς πρόσβαση στην αναγκαία ιατρική περίθαλψη. Το κρύο και η υγρασία επιδεινώνουν όλες αυτές τις καταστάσεις. Τα νοσοκομεία λειτουργούν μερικώς, με ανεπαρκή αποθέματα, όπου εξακολουθούν να λειτουργούν.
 
Η βροχή δεν δημιουργεί μια καινούργια κρίση. Επιταχύνει όλες τις κρίσεις που ήδη υπάρχουν.

Γιατί οι σκηνές δεν προσφέρουν πλέον προστασία

Θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι μια σκηνή που άντεξε έναν χειμώνα θα αντέξει και τον επόμενο. Αυτό είναι λάθος.
 
Το καλοκαίρι τις έφθειρε μέχρι εξαντλήσεως
α περισσότερα καταλύματα στήθηκαν πριν από πολλούς μήνες, ορισμένα ακόμη και πριν από περισσότερο από έναν χρόνο, συχνά με πρόχειρα υλικά: μεταχειρισμένους μουσαμάδες, κομμάτια υφάσματος ραμμένα μεταξύ τους, κομμένους σάκους αλευριού. Ακόμη και οι σκηνές που διανεμήθηκαν από ανθρωπιστικές οργανώσεις δεν είχαν σχεδιαστεί για να αντέξουν επί χρόνια κάτω από τον μεσογειακό ήλιο.
Η υπεριώδης ακτινοβολία διασπά τα πλαστικά υλικά. Τα καλύμματα γίνονται εύθραυστα, λεπτά και ημιδιαφανή, σε τέτοιο βαθμό ώστε να σκίζονται ακόμη και με ένα απλό άγγιγμα. Έχουν γίνει εύθραυστα σαν χαρτί.
Με μια ισχυρή ριπή ανέμου ή μια καταρρακτώδη βροχή, μια σκηνή σε αυτή την κατάσταση απορροφά νερό, υποχωρεί και καταρρέει πάνω σε εκείνους που υποτίθεται ότι θα προστάτευε.
 
Να τις επισκευάσουν; Με τι μέσα;
Θα έπρεπε να αντικατασταθούν τα καλύμματα και να ανυψωθούν τα δάπεδα με ξύλινες παλέτες, ώστε τα στρώματα να μην έρχονται σε επαφή με το νερό. Θα έπρεπε επίσης να ανοιχτούν αυλάκια αποστράγγισης και να στερεωθούν οι κατασκευές με καινούργια σχοινιά, πασσάλους και καρφιά.
Όμως σχεδόν όλες οι οικογένειες που ζουν σε σκηνές έχουν πλέον χάσει κάθε οικονομικό πόρο. Ο πόλεμος έχει αφανίσει τα εισοδήματα, τις αποταμιεύσεις και τις περιουσίες τους. Ό,τι είχε απομείνει έχει ήδη δαπανηθεί για τρόφιμα, νερό και τις αλλεπάλληλες αναγκαστικές μετακινήσεις τους. Ένας καινούργιος μουσαμάς, όταν βρεθεί, κοστίζει ένα ποσό που σχεδόν κανείς δεν μπορεί να διαθέσει.
Και, πάνω απ’ όλα, σχεδόν κανείς δεν μπορεί να βρει τέτοιους μουσαμάδες, επειδή δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη Γάζα.
 
Η «διπλή χρήση» ή η τέχνη του να καθιστάς ύποπτη ακόμη και την επιβίωση
Οι ισραηλινές αρχές, μέσω του COGAT (του φορέα του υπουργείου Άμυνας που είναι αρμόδιος για τις δραστηριότητες στα παλαιστινιακά εδάφη), ελέγχουν όλα όσα εισέρχονται στη Γάζα. Εδώ και χρόνια, και με δραστική εντατικοποίηση από τον Οκτώβριο του 2023, υπόκεινται σε αυστηρούς περιορισμούς ορισμένα αγαθά που χαρακτηρίζονται ως «διπλής χρήσης», δηλαδή πολιτικής και δυνητικά στρατιωτικής.

Το Ισραήλ επικαλείται την ανάγκη να αποτραπεί κάθε ενδεχόμενη στρατιωτική αξιοποίηση αυτών των αγαθών. Ωστόσο, υπηρεσίες του ΟΗΕ και μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Oxfam, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων, καταγγέλλουν απορρίψεις αιτημάτων, καθυστερήσεις και αποκλεισμούς που αφορούν απολύτως στοιχειώδη είδη: πασσάλους, ξύλινα ή μεταλλικά πλαίσια, εργαλεία και υλικά επισκευής. Το Shelter Cluster (η ανθρωπιστική ομάδα συντονισμού για την παροχή καταλυμάτων) και το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (OCHA) έχουν επανειλημμένα επισημάνει ότι φορτία με υλικά κατασκευής καταλυμάτων παραμένουν μπλοκαρισμένα ή απορρίπτονται.

Μια σανίδα για να ανυψωθεί ένα στρώμα μετατρέπεται σε απειλή, ένας πάσσαλος θεωρείται ύποπτος, ένα σφυρί αντιμετωπίζεται ως δυνητικό όπλο. Όταν διευρύνεις διαρκώς την κατηγορία των αντικειμένων που θα μπορούσαν ενδεχομένως να χρησιμοποιηθούν για πολεμικούς σκοπούς, καταλήγεις να συμπεριλαμβάνεις σε αυτήν οτιδήποτε είναι απαραίτητο για την επιβίωση.

Κάθε χειμώνα, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις ζητούν να επιτραπεί η μαζική είσοδος υλικών κατασκευής καταλυμάτων πριν από την έναρξη των βροχοπτώσεων. Κάθε χειμώνα, η βροχή φτάνει πριν από τα υλικά. Όταν μια συνέπεια είναι προβλέψιμη, επαναλαμβανόμενη και εκ των προτέρων γνωστή, δεν πρόκειται πλέον για ατύχημα. Πρόκειται για επιλογή.

Ο τέταρτος χειμώνας

Τέσσερις χειμώνες. Αξίζει να σταθούμε για λίγο σε αυτόν τον αριθμό.
 
2023-2024: Το πρώτο σοκ
Σύμφωνα με το OCHA, περίπου 1,9 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν το 90% του πληθυσμού της Γάζας, εκτοπίστηκαν κάποια στιγμή, πολλοί από αυτούς επανειλημμένα. Τον χειμώνα του 2023-2024, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν στοιβαχτεί στη Ράφα, σε ασφυκτικά γεμάτα σχολεία της UNRWA και σε αυτοσχέδιες σκηνές. Η UNRWA και ο ΠΟΥ περιέγραφαν πλημμυρισμένα καταλύματα, ατελείωτες ουρές για μία και μοναδική πηγή νερού ή μία τουαλέτα, καθώς και ασθένειες που εξαπλώνονταν με ταχύτητα.
Τότε λέγαμε ότι επρόκειτο για μια φρικτή παρένθεση, η οποία δεν θα μπορούσε να διαρκέσει.

2024-2025: Βρέφη πεθαίνουν από το κρύο

Στα τέλη του 2024, οι υγειονομικές αρχές της Γάζας ανέφεραν τον θάνατο αρκετών βρεφών από υποθερμία στους καταυλισμούς με σκηνές, ιδίως στην περιοχή Αλ-Μαουάσι. Η UNRWA και η UNICEF αναπαρήγαγαν τις σχετικές αναφορές. Βρέφη πέθαναν από το κρύο σε μια ακτή της Μεσογείου, σε απόσταση μόλις λίγων χιλιομέτρων από πόλεις με θέρμανση και νοσοκομεία.

Δεν επρόκειτο πλέον για μια προσωρινή παρένθεση. Είχε μετατραπεί σε ένα σύστημα.

 
2025-2026: Ο χειμώνας της «εκεχειρίας»
Ο τρίτος χειμώνας ήρθε μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας, τον Οκτώβριο του 2025. Πολλοί ήλπιζαν ότι θα άνοιγαν οι δρόμοι για την ανοικοδόμηση και την παροχή αξιοπρεπών καταλυμάτων. Όταν, όμως, οι καταιγίδες του Δεκεμβρίου έπληξαν τη Γάζα, οι καταυλισμοί πλημμύρισαν και πάλι και πολλές σκηνές παρασύρθηκαν από τους ανέμους. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις κατήγγειλαν για ακόμη μία φορά τους συνεχιζόμενους περιορισμούς στην εισαγωγή υλικών για την κατασκευή καταλυμάτων.

Η εκεχειρία, τουλάχιστον στα χαρτιά, δεν έβαλε τέλος στον χειμώνα.

Και τώρα
Ο τέταρτος χειμώνας βρίσκει ανθρώπους ακόμη πιο εξαντλημένους, καταλύματα ακόμη πιο φθαρμένα και οικογένειες ακόμη φτωχότερες. Δεν αιφνιδιάζει κανέναν. Πλήττει έναν πληθυσμό που γνωρίζει την καταστροφή από πρώτο χέρι, ξέρει καλά τι τον περιμένει και δεν διαθέτει τίποτε για να προστατευθεί.
 
Το πιο ανυπόφορο δεν είναι ο αιφνιδιασμός. Είναι η επανάληψη.

«Είναι τόσο δυνατοί»

«Είναι τόσο δυνατοί».
Αυτό λέμε στον εαυτό μας, για να καθησυχάσουμε τη συλλογική μας συνείδηση μπροστά στις εικόνες που φτάνουν από τη Γάζα. Βλέπουμε έναν άνδρα να ξαναστήνει τη σκηνή του μέσα στη βροχή, μια γυναίκα να μαγειρεύει πάνω σε τρεις πέτρες, ανάμεσα στα ερείπια, παιδιά να παίζουν μέσα σε μια λακκούβα με νερό. Λέμε ότι αντέχουν, ότι είναι αξιοθαύμαστοι, και αυτή η σκέψη μάς επιτρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας αλλού.
Πίσω, όμως, από τη λέξη «ανθεκτικότητα» βρίσκεται ένας λαός που έχει φτάσει στα όριά του, ένας λαός που έχει εξαντληθεί από δεκαετίες ισραηλινής κατοχής και μήνες αδιάκοπων σφαγών.
Ο άνδρας που ξαναστήνει τη σκηνή του δεν επιδεικνύει ηρωισμό: δεν έχει άλλη επιλογή. Η γυναίκα που μαγειρεύει ανάμεσα στα ερείπια δεν αποτελεί παράδειγμα κάποιας ιδιαίτερης ψυχικής δύναμης: τα παιδιά της πεινούν. Τα παιδιά που παίζουν μέσα στο νερό δεν είναι «ανέμελα»: είναι παιδιά και το σώμα τους προσπαθεί, παρ’ όλα αυτά, να ζήσει την παιδική ηλικία του.
 
Οι κάτοικοι της Γάζας δεν ζητούν να θαυμάζουμε την ικανότητά τους να επιβιώνουν μέσα στις χειρότερες συνθήκες. Ζητούν να σταματήσει αυτός ο εφιάλτης.
Το να τρέχεις για να γλιτώσεις από τις βόμβες, να εκτοπίζεσαι είκοσι φορές, να ψάχνεις με γυμνά χέρια στα ερείπια και να ζεις με τον διαρκή φόβο ότι θα χάσεις τα παιδιά σου δεν είναι θάρρος. Είναι ψυχολογικό και σωματικό βασανιστήριο, που επιβάλλεται σε μαζική κλίμακα. Οι ομάδες ψυχικής υγείας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και της UNICEF καταγράφουν εδώ και χρόνια τις συνέπειες: τραύματα, εξάντληση, παιδιά που έχουν πάψει να μιλούν, ενήλικες που δεν αισθάνονται πλέον τίποτα.
Κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να αναγκάζεται να επιδεικνύει δύναμη μπροστά στον αφανισμό των δικών του ανθρώπων. Το να λέμε ότι οι κάτοικοι της Γάζας είναι ανθεκτικοί ισοδυναμεί με το να τους στερούμε το δικαίωμα να ζουν με ασφάλεια. Έτσι μετατοπίζουμε την προσοχή από όσα τους κάνουν οι άλλοι στον τρόπο με τον οποίο εκείνοι τα υπομένουν. Μετατρέπουμε μια αδικία σε αρετή και μια ευθύνη σε θέαμα.

Δεν πρόκειται για πολιτική, αλλά για στοιχειώδη ανθρώπινη ενσυναίσθηση. Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να κοιμάται μέσα σε λύματα, ανεξάρτητα από τον τόπο όπου γεννήθηκε.

Εν τω μεταξύ, οι θάνατοι συνεχίζονται
Θα ήταν βολικό να πιστέψουμε ότι ο πόλεμος σταμάτησε και ότι το μόνο που απομένει είναι η διαχείριση μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Αυτό δεν είναι αλήθεια.
Από την ανακοίνωση της εκεχειρίας και μετά, οι ισραηλινοί πυροβολισμοί και οι αεροπορικές επιδρομές δεν έχουν σταματήσει. Το υπουργείο Υγείας της Γάζας, οι απολογισμοί του οποίου έχουν κριθεί γενικά αξιόπιστοι από διάφορες υπηρεσίες του ΟΗΕ, εξακολουθεί να καταγράφει συστηματικά νεκρούς. Άνθρωποι σκοτώνονται σε αεροπορικές επιδρομές, από πυρά κοντά στις γραμμές οριοθέτησης ή στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν στα σπίτια και στα χωράφια τους. Εκατοντάδες θάνατοι έχουν καταγραφεί μετά την έναρξη ισχύος της εκεχειρίας, ενώ το OCHA εξακολουθεί να καταγράφει αυτά τα περιστατικά.
Αυτοί οι καθημερινοί θάνατοι δεν αποτελούν πλέον είδηση. Ένα παιδί σκοτώνεται κοντά σε μια αόρατη γραμμή, μια οικογένεια πλήττεται μέσα σε ένα ερειπωμένο σπίτι, ένας άνδρας πυροβολείται ενώ πηγαίνει να μαζέψει ξύλα. Όλα αυτά χάνονται μέσα σε έναν διαρκή θόρυβο στο βάθος.
Ενώ ο κόσμος κοιτάζει τη βροχή, έχει πάψει να κοιτάζει τις βόμβες. Ξεχνά ότι εκείνοι που τρέμουν από το κρύο κάτω από τους μουσαμάδες εξακολουθούν να ακούν τη νύχτα το βουητό των μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από τα κεφάλια τους.
 
Στη Γάζα, δεν έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο να πεθάνεις από το κρύο και στο να πεθάνεις από τις επιδρομές. Ζεις αντιμέτωπος και με τα δύο.
Όσα συμβαίνουν στη Γάζα συνιστούν εγκλήματα πολέμου που διαπράττει το Ισραήλ. Δεν πρόκειται απλώς για συνθήματα ακτιβιστών. Τον Νοέμβριο του 2024, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε εντάλματα σύλληψης σε βάρος του Μπενιαμίν Νετανιάχου και του Γιοάβ Γκάλαντ, μεταξύ άλλων για τη χρήση της πείνας ως μεθόδου πολέμου. Η Διεθνής Αμνηστία, η Human Rights Watch και, τον Σεπτέμβριο του 2025, ανεξάρτητη εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ διατύπωσαν συμπεράσματα εξαιρετικά σοβαρού χαρακτήρα, φτάνοντας μέχρι και στο συμπέρασμα ότι διαπράττεται γενοκτονία. Το Ισραήλ δεν βρίσκεται υπεράνω των νόμων ούτε υπεράνω της συνείδησης της ανθρωπότητας.
 
Τι μπορούμε να κάνουμε εδώ και τώρα
Είναι μεγάλος ο πειρασμός να πούμε ότι έχουν ειπωθεί, γραφτεί και καταγγελθεί τα πάντα και ότι η αδιαφορία έχει πλέον επικρατήσει. Αυτό ακριβώς, όμως, περιμένει από εμάς.

Το Ισραήλ υπολογίζει στην κόπωση της προσοχής μας και στη δική μας ψηφιακή δειλία: στον αντίχειρα που προσπερνά ακόμη μία εικόνα, στον αναστεναγμό και, στη συνέχεια, στη στροφή προς κάτι άλλο. Κάθε φορά που αποστρέφουμε το βλέμμα, επιβεβαιώνουμε ότι ο υπολογισμός του είναι σωστός.

Να απαιτήσουμε το άνοιγμα των συνοριακών περασμάτων
Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για πολιτικό επείγον ζήτημα. Μουσαμάδες, ενισχυμένες σκηνές, χειμερινά είδη πρώτης ανάγκης, ξύλα και καύσιμα περιμένουν συχνά στις πύλες εισόδου της Γάζας. Αυτό που λείπει είναι η άδεια να εισέλθουν μαζικά και χωρίς καθυστέρηση.

Γράψτε στους βουλευτές σας, στους γερουσιαστές σας και στους ευρωβουλευτές σας. Απευθυνθείτε στο υπουργείο Εξωτερικών. Ρωτήστε δημόσια τι κάνει η χώρα σας για να απαιτήσει την άρση των περιορισμών στην εισαγωγή υλικών για καταλύματα και θέρμανση. Ρωτήστε αν οι εμπορικές και διπλωματικές συμφωνίες με το Ισραήλ εξαρτώνται από τον σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, το οποίο επιβάλλει στην κατοχική δύναμη την υποχρέωση να εξασφαλίζει τις βασικές ανάγκες του άμαχου πληθυσμού. Στηρίξτε και διαδώστε τις εκστρατείες της Διεθνούς Αμνηστίας, της Human Rights Watch και των μη κυβερνητικών οργανώσεων που προβάλλουν αυτές τις απαιτήσεις.

Μια κυβέρνηση δεν φοβάται την καταιγίδα. Φοβάται τους ψηφοφόρους της.
 
Να προσφέρουμε βοήθεια, με συγκεκριμένο τρόπο
Οι οργανώσεις που βρίσκονται επί τόπου χρειάζονται πόρους για τη διανομή μουσαμάδων, κουβερτών, ζεστών ρούχων, χειμερινών ειδών πρώτης ανάγκης, καυσίμων, υλικών υγιεινής και ιατρικής περίθαλψης. Η UNRWA, η UNICEF, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, οι Γιατροί του Κόσμου, η Παλαιστινιακή Ερυθρά Ημισέληνος και τοπικές παλαιστινιακές μη κυβερνητικές οργανώσεις εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται, παρά τα εμπόδια.

Ελέγξτε αν η οργάνωση δραστηριοποιείται πράγματι στο πεδίο και αν τηρεί διαφανή οικονομική διαχείριση, και στη συνέχεια προσφέρετε τη συνεισφορά σας. Μια δωρεά δεν υποκαθιστά την πολιτική λύση, αλλά μπορεί να κρατήσει ένα παιδί στεγνό για μία ακόμη νύχτα.

Να σπάσουμε τη σιωπή
 
Ας μην τους αφήσουμε να ησυχάσουν. Ας μη μένουμε σιωπηλοί με τη δικαιολογία ότι το θέμα προκαλεί αμηχανία.

Σπάστε τη σιωπή στους συνηθισμένους κοινωνικούς σας κύκλους: στη δουλειά, στο τραπέζι, στις οικογενειακές ομάδες ανταλλαγής μηνυμάτων, παντού όπου οι άνθρωποι προτιμούν να αλλάζουν θέμα. Μιλήστε γι’ αυτό στους γύρω σας, ακόμη κι αν δεν βρίσκετε πάντα τις κατάλληλες λέξεις, ακόμη κι αν προκαλείται αμηχανία. Η αμηχανία ενός δείπνου δεν είναι τίποτα μπροστά σε μια νύχτα μέσα στο παγωμένο νερό.

Μοιραστείτε τις μαρτυρίες των Παλαιστινίων δημοσιογράφων, οι οποίοι εργάζονται με κίνδυνο της ζωής τους σε μία από τις πιο θανατηφόρες συγκρούσεις που έχουν καταγραφεί ποτέ για τον Τύπο. Αναφέρετε τα ονόματά τους και διαδώστε τις εικόνες τους. Όταν ένα μέσο ενημέρωσης μιλά για «ακραία καιρικά φαινόμενα», υπενθυμίστε τον αποκλεισμό των υλικών. Όταν γίνεται λόγος για «εκεχειρία», υπενθυμίστε ότι οι θάνατοι συνεχίζονται. Όταν κάποιος λέει «είναι τόσο δυνατοί», απαντήστε ότι δεν θα έπρεπε να αναγκάζονται να είναι.
 
Η αδιαφορία είναι πολυτέλεια εκείνων που δεν φοβούνται για τη ζωή τους.

Να μην το συνηθίσουμε

Ίσως αυτό να είναι και το δυσκολότερο. Ύστερα από τρία χρόνια, οι εικόνες μοιάζουν μεταξύ τους και η οργή εξασθενεί, όπως φθείρονται οι μουσαμάδες κάτω από τον ήλιο.
Δεν πρέπει να κανονικοποιήσουμε αυτό που είναι τερατώδες. Όσοι βρίσκονται κάτω από τις σκηνές δεν έχουν την πολυτέλεια να κουραστούν ή να αδιαφορήσουν. Και κάθε χειμώνας που περνά χωρίς αντίδραση καθιστά ακόμη πιθανότερη την επανάληψη της ίδιας κατάστασης τον επόμενο. Η συνήθεια είναι ο καλύτερος σύμμαχος της αδικίας.

Απόψε, κάπου στη Γάζα, μια οικογένεια θα ξαπλώσει σε ένα στρώμα που παραμένει ακόμη υγρό από τη χθεσινή βροχή. Οι γονείς θα ελέγξουν τους πασσάλους και θα σπρώξουν λίγη άμμο προς τη βάση του μουσαμά, για να εμποδίσουν το νερό να εισχωρήσει. Θα μετρήσουν τα παιδιά τους πριν σβήσουν την οθόνη του κινητού τηλεφώνου. Γνωρίζουν ότι η βροχή θα επιστρέψει, ότι κανείς δεν θα έρθει να επισκευάσει τη σκηνή τους και ότι ο κόσμος γνωρίζει τι συμβαίνει.

Πηγή: Sierra Whisky – La pluie, nouvelle arme d’une guerre sans fin

CAPJPO – Europalestine


«La pluie, nouvelle arme d’une guerre sans fin»

par Sierra Whisky
9 novembre 2026

À Gaza, la première tempête de la saison a noyé les campements. Ce n’est pas la météo qui tue, c’est ce que l’armée d’occupation israélienne empêche d’entrer.

Ailleurs, la première pluie d’automne a quelque chose de doux. Elle rafraîchit l’air après l’été, lave les rues et annonce les soirées à l’intérieur. À Gaza, elle annonce l’eau qui monte sous les matelas posés à même le sol, les enfants qui se réveillent trempés et les eaux usées qui débordent jusqu’aux tentes. Elle annonce, pour la quatrième fois, l’hiver.  

La première tempête de la saison vient de frapper la bande de Gaza. Les vents ont arraché des toiles, les pluies ont transformé les campements de déplacés en marécages. Des familles entières ont passé la nuit debout, à retenir des bâches qui menaçaient de s’envoler ou à creuser à mains nues des rigoles pour détourner l’eau.

On parlera d’« intempéries » et de « conditions météorologiques difficiles ». Ces mots sont incomplets au point d’en devenir mensongers. La pluie tombe aussi sur Chypre, sur le Liban, sur Jaffa, et elle n’y menace pas des vies comme ici. Ce qui transforme une averse en catastrophe à Gaza, ce sont des décisions humaines, prises par des gens qui savent exactement ce qu’elles produisent.

Une nuit, de l’intérieur

Essayez, un instant, d’y être.

Il est un peu plus de deux heures du matin. Vous dormez sur un matelas de mousse posé sur du sable, sous une toile tendue entre quatre piquets. Autour de vous, sept, huit, parfois dix personnes. Vous ne dormez pas vraiment. Depuis des mois, plus personne ne dort vraiment.

Le premier bruit est celui des gouttes sur le plastique. Il est presque régulier, presque apaisant. Puis le rythme s’accélère et devient un roulement continu. La toile se met à claquer au-dessus de votre tête. Quelqu’un se lève pour tenir un coin qui se décroche.

Puis vient la sensation. Quelque chose de froid touche votre hanche. Vous posez la main : le matelas boit l’eau par en dessous. Vous vous redressez dans le noir. Il n’y a pas d’électricité. Quelqu’un allume l’écran d’un téléphone, s’il reste un peu de batterie, et la lumière bleue montre une flaque qui s’étale lentement entre les corps.

Il faut décider vite. Quoi sauver en premier ? Les couvertures, les papiers d’identité, le sac de farine, les médicaments du grand-père ? Il n’y a pas d’endroit plus haut où les poser. On les empile sur un jerrycan, sur une caisse ou sur ses propres genoux.

Puis il y a l’odeur. L’eau qui entre n’est pas seulement de la pluie. Elle vient aussi des fosses improvisées, des canalisations éventrées et des tas de déchets que personne ne ramasse. Elle sent ce qu’elle charrie.

Vers quatre heures, la toile cède d’un côté. Le poids de l’eau accumulée la fait s’affaisser d’un coup sur ceux qui dorment encore. Les cris des enfants réveillés en sursaut se mêlent aux voix des adultes, qui ne crient pas. Ils s’organisent en silence, parce qu’ils ont déjà fait ça et qu’ils savent les gestes.

Au matin, la pluie s’arrête. Le froid, lui, reste. Les vêtements ne sèchent pas. Une mère tord des habits au-dessus d’une bassine d’eau brunâtre en sachant qu’ils ne sécheront pas, simplement parce qu’il faut faire quelque chose. Un enfant attend, enveloppé dans un manteau d’adulte qui lui tombe aux chevilles. Une femme âgée reste assise sur un seau retourné, les pieds dans l’eau, parce que son matelas est trempé et qu’il n’y a nulle part ailleurs où s’asseoir.

Ensuite, il faut recommencer la journée : trouver de l’eau potable, faire la queue pour la nourriture, chercher du bois. Et la nuit suivante, il pleuvra peut-être encore.

Ces scènes ne sont pas des inventions littéraires. Elles sont décrites, saison après saison, par les équipes humanitaires, par la protection civile de Gaza et par les journalistes palestiniens qui continuent de documenter la vie sur place. Leur seule singularité est de se répéter.

Le feu, un luxe

Pour se réchauffer, sécher les vêtements ou faire bouillir l’eau, il faudrait du feu.

Mais le bois est rare et hors de prix. Le gaz de cuisine, quand il entre, est rationné et vendu à des tarifs inaccessibles. Les agences humanitaires rapportent depuis des mois que les habitants brûlent ce qu’ils trouvent : plastique, cartons, débris de meubles, vieux vêtements. Des enfants déjà affaiblis respirent ces fumées toxiques dans des espaces confinés.

Et quand tout est mouillé, même ce combustible de misère refuse de prendre.

Il reste alors le froid humide, qui ne mord pas d’un coup mais s’installe. Il épuise lentement les corps mal nourris et, pour un nourrisson, il peut suffire d’une nuit.

Le risque sanitaire, une bombe lente

L’OMS, l’UNICEF et Médecins Sans Frontières ont documenté, au fil des hivers précédents, la flambée des infections respiratoires, des diarrhées aiguës, des maladies de peau et des cas d’hépatite A. Elles touchent une population entassée, privée d’eau potable en quantité suffisante, de savon, d’intimité et de soins. Le froid et l’humidité aggravent tout. Les hôpitaux fonctionnent partiellement, avec des stocks insuffisants, quand ils fonctionnent encore.

La pluie n’apporte pas une crise nouvelle. Elle accélère toutes celles qui étaient déjà là.

Pourquoi les tentes ne protègent plus

On pourrait croire qu’une tente qui a tenu un hiver en tiendra un autre. C’est faux.

L’été les a usées jusqu’à la corde

La plupart des abris ont été montés il y a des mois, parfois plus d’un an, souvent avec des matériaux de fortune : bâches de récupération, tissus cousus ensemble, sacs de farine découpés. Même les tentes distribuées par les organisations humanitaires n’ont pas été conçues pour durer des années sous le soleil méditerranéen.

Les rayons UV décomposent les plastiques. Les toiles deviennent cassantes, fines et translucides, au point de se déchirer quand on les touche. Elles sont devenues fragiles comme du papier.

Sous une rafale ou une pluie battante, une tente dans cet état se gorge d’eau, s’affaisse et s’effondre sur ceux qu’elle devait abriter.

Réparer ? Avec quoi ?

Il faudrait remplacer les toiles et surélever les sols avec des palettes pour sortir les matelas de l’eau. Il faudrait aussi creuser des fossés, et fixer les structures avec des cordes neuves, des piquets et des clous.

Mais la quasi-totalité des familles sous tente n’a plus aucune ressource. La guerre a anéanti les revenus, les économies et les biens. Ce qui restait a été dépensé en nourriture, en eau et en déplacements forcés successifs. Une bâche neuve, quand on en trouve une, coûte une somme que presque personne ne peut payer.

Et surtout, on n’en trouve presque pas, parce qu’elles n’entrent pas.

Le « double usage », ou l’art de rendre la survie suspecte

Les autorités israéliennes, via le COGAT (l’organe du ministère de la Défense chargé des activités dans les territoires palestiniens), contrôlent ce qui entre à Gaza. Depuis des années, et de façon drastiquement renforcée depuis octobre 2023, une liste de biens dits « à double usage », civil et potentiellement militaire, fait l’objet de restrictions sévères.

Israël invoque la nécessité d’empêcher tout détournement. Mais les agences onusiennes et des ONG comme Oxfam, MSF ou le Norwegian Refugee Council dénoncent des rejets, des retards et des blocages visant des articles parfaitement élémentaires : piquets, cadres en bois ou en métal, outils, matériel de réparation. Le Shelter Cluster (groupe de coordination humanitaire chargé des abris) et OCHA ont signalé à plusieurs reprises des cargaisons d’hébergement bloquées ou refusées.

Une planche pour surélever un matelas devient une menace, un piquet devient suspect, un marteau devient une arme potentielle. À force d’élargir la catégorie de ce qui pourrait servir à la guerre, on finit par y faire entrer tout ce qui sert à survivre.

Chaque hiver, les humanitaires réclament l’entrée massive de matériel d’abri avant les pluies. Chaque hiver, la pluie arrive avant le matériel. Une conséquence annoncée, répétée et connue d’avance n’est plus un accident. C’est un choix.

Le quatrième hiver

Quatre hivers. Il faut s’arrêter un instant sur ce chiffre.

2023-2024 : le premier choc

Selon OCHA, environ 1,9 million de personnes, soit près de 90 % de la population de Gaza, ont été déplacées à un moment ou à un autre, souvent à plusieurs reprises. À l’hiver 2023-2024, des centaines de milliers d’entre elles s’entassaient à Rafah, dans des écoles de l’UNRWA saturées et des tentes improvisées. L’UNRWA et l’OMS décrivaient des abris inondés, des files interminables pour un seul point d’eau ou une seule latrine, et des maladies qui se propageaient vite.

On se disait que c’était une parenthèse atroce qui ne pourrait pas durer.

2024-2025 : les nourrissons morts de froid

Fin 2024, les autorités sanitaires de Gaza ont signalé la mort de plusieurs nourrissons d’hypothermie dans les camps de tentes, notamment à Al-Mawasi. L’UNRWA et l’UNICEF ont relayé ces décès. Des bébés sont morts de froid sur une côte méditerranéenne, à quelques kilomètres de villes équipées de chauffage et d’hôpitaux.

Ce n’était plus une parenthèse. C’était devenu un système.

2025-2026 : l’hiver du « cessez-le-feu »

Le troisième hiver est arrivé après l’annonce d’un cessez-le-feu en octobre 2025. Beaucoup espéraient l’ouverture des portes à la reconstruction et à des abris dignes. Lorsque les tempêtes de décembre ont frappé, les camps ont de nouveau été submergés et des tentes arrachées. Les organisations humanitaires ont encore dénoncé les restrictions persistantes sur les matériaux d’abri.

Le cessez-le-feu, sur le papier, n’a pas mis fin à l’hiver.

Et maintenant

Le quatrième hiver arrive sur des corps plus épuisés, des abris plus usés et des familles plus pauvres. Il ne surprend personne. Il frappe une population qui connaît la catastrophe par cœur, sait ce qui l’attend et n’a rien pour s’en protéger.

Le plus insupportable n’est pas la surprise. C’est la répétition.

« Ils sont si forts »

« Ils sont si forts. »

C’est ce qu’on se dit pour soulager notre conscience collective face aux images qui arrivent de Gaza. On voit un homme reconstruire une tente sous la pluie, une femme cuisiner sur trois pierres au milieu des ruines, des enfants qui jouent dans une flaque. On se dit qu’ils tiennent, qu’ils sont admirables, et cette pensée nous permet de passer à autre chose.

Mais derrière le mot « résilience », il y a un peuple à bout de souffle, vidé de ses forces par des décennies d’occupation israélienne et des mois de massacres ininterrompus.

L’homme qui relève sa tente ne fait pas preuve d’héroïsme : il n’a pas d’autre option. La femme qui cuisine dans les gravats n’illustre pas une quelconque force d’âme : ses enfants ont faim. Les enfants qui jouent dans l’eau ne sont pas « insouciants » : ils sont des enfants, et leur corps essaie d’être enfant malgré tout.

Les habitants de Gaza ne demandent pas qu’on admire leur capacité à survivre au pire. Ils demandent que le pire s’arrête.

Courir sous les bombes, être déplacé vingt fois, fouiller les décombres à mains nues, vivre dans l’angoisse permanente de perdre ses enfants : ce n’est pas du courage. C’est une torture psychologique et physique infligée à grande échelle. Les équipes de santé mentale de MSF et de l’UNICEF le décrivent depuis des années : traumatismes, épuisement, enfants qui ne parlent plus, adultes qui ne ressentent plus rien.

Personne ne devrait avoir à être fort devant l’anéantissement des siens. Dire que les Gazaouis sont résilients est une manière de leur retirer leur droit à vivre en sécurité. C’est déplacer le regard de ce qu’on leur fait vers la façon dont ils l’endurent. C’est transformer une injustice en vertu, et une responsabilité en spectacle.

Il ne s’agit pas de politique, mais d’empathie humaine élémentaire. Aucun enfant ne devrait dormir dans des eaux usées, quel que soit l’endroit où il est né.

Pendant ce temps, les morts continuent

Il serait commode de croire que la guerre s’est arrêtée et qu’il ne reste qu’une crise humanitaire à gérer. Ce serait faux.

Depuis l’annonce du cessez-le-feu, les tirs et les frappes israéliennes n’ont pas cessé. Le ministère de la Santé de Gaza, dont les bilans ont été jugés globalement fiables par plusieurs agences onusiennes, rapporte de façon continue des personnes tuées. Elles meurent sous des frappes aériennes, par des tirs près des lignes de démarcation, ou en tentant de rejoindre leurs maisons et leurs terres. Des centaines de morts ont été recensés après l’entrée en vigueur de la trêve, et OCHA continue de documenter ces incidents.

Ces morts quotidiennes ne font plus l’actualité. Un enfant est tué près d’une ligne invisible, une famille est frappée dans une maison en ruines, un homme est abattu en allant chercher du bois. Elles se fondent dans un bruit de fond.

Pendant que le monde regarde la pluie, il ne regarde plus les bombes. On oublie que ceux qui grelottent sous leurs bâches entendent encore, la nuit, le bourdonnement des drones au-dessus d’eux.

À Gaza, on ne choisit pas entre mourir de froid et mourir sous les frappes. On vit avec les deux.

Ce qui se passe à Gaza relève de crimes de guerre commis par Israël. Ce ne sont pas seulement des mots militants. En novembre 2024, la Cour pénale internationale a émis des mandats d’arrêt contre Benyamin Netanyahou et Yoav Gallant, notamment pour l’usage de la famine comme méthode de guerre. Amnesty International, Human Rights Watch et, en septembre 2025, une commission d’enquête indépendante de l’ONU ont formulé des conclusions d’une gravité extrême, jusqu’à celle de génocide. Israël n’est pas au-dessus des lois, ni des consciences.

Ce qui peut être fait, ici, maintenant

La tentation est grande de se dire que tout a été dit, écrit et dénoncé, et que l’indifférence a gagné. C’est précisément ce qu’elle attend de nous.

Israël compte sur l’usure de notre attention et sur notre lâcheté numérique : le pouce qui fait défiler une image de plus, le soupir, puis le passage à autre chose. Chaque fois que nous détournons les yeux, nous confirmons ce calcul.

Exiger l’ouverture des points de passage

L’urgence est d’abord politique. Les bâches, les tentes renforcées, les kits d’hiver, le bois et le carburant attendent souvent aux portes de Gaza. Ce qui manque, c’est l’autorisation de les faire entrer, massivement et sans délai.

Écrivez à vos députés, à vos sénateurs et à vos eurodéputés. Interpellez le ministère des Affaires étrangères. Demandez publiquement ce que fait votre pays pour exiger la levée des restrictions sur les matériaux d’abri et de chauffage. Demandez si les accords commerciaux et diplomatiques avec Israël sont conditionnés au respect du droit international humanitaire, qui impose à la puissance occupante d’assurer les besoins essentiels de la population civile. Relayez les campagnes d’Amnesty International, de Human Rights Watch et des ONG qui portent ces exigences.

Un gouvernement ne craint pas une tempête. Il craint ses électeurs.

Donner, et donner concrètement

Les organisations présentes sur place ont besoin de moyens pour distribuer bâches, couvertures, vêtements chauds, kits d’hiver, combustible, matériel d’hygiène et soins médicaux. L’UNRWA, l’UNICEF, MSF, Médecins du Monde, le Croissant-Rouge palestinien et des ONG locales palestiniennes continuent d’agir malgré les entraves.

Vérifiez la présence réelle de l’organisation sur le terrain et la transparence de ses comptes, puis donnez. Un don ne remplace pas une solution politique, mais il peut garder un enfant au sec une nuit de plus.

Briser le silence

Ne les laissons pas tranquilles. Ne restons pas silencieux sous prétexte que le sujet dérange.

Brisez le silence dans vos cercles habituels : au travail, à table, dans les groupes de messagerie familiaux, là où l’on préfère changer de sujet. Parlez-en autour de vous, même maladroitement, même si cela crée un malaise. Le malaise d’un dîner n’est rien face à une nuit dans l’eau froide.

Partagez les récits des journalistes palestiniens, qui travaillent au péril de leur vie dans l’un des conflits les plus meurtriers jamais documentés pour la presse. Citez-les et faites circuler leurs images. Quand un média parle d’« intempéries », rappelez le blocage des matériaux. Quand on parle de « trêve », rappelez les morts qui continuent. Quand quelqu’un dit « ils sont si forts », répondez qu’ils ne devraient pas avoir à l’être.

L’indifférence est le luxe des gens qui ne craignent pas pour leur vie.

Ne pas s’habituer

C’est peut-être le plus difficile. Après trois ans, les images se ressemblent et la colère s’use, comme les toiles sous le soleil.

Il ne faut pas normaliser ce qui est monstrueux. Ceux qui sont sous les tentes n’ont pas le luxe de se lasser, et chaque hiver qui passe sans réaction rend le suivant plus probable. L’habitude est la meilleure alliée de l’injustice.

Ce soir, quelque part à Gaza, une famille va se coucher sur un matelas encore humide de la veille. Les parents vérifieront les piquets et pousseront un peu de sable contre la toile pour retenir l’eau. Ils compteront leurs enfants avant d’éteindre l’écran du téléphone. Ils savent que la pluie reviendra, que personne ne viendra réparer leur tente, et que le monde est au courant.

Source : https://sierrawhisky1.substack.com/p/la-pluie-nouvelle-arme-dune-guerre?r=91h5l5&utm_campaign=post-expanded-share&utm_medium=web

CAPJPO-Europalestine

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.