Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ: «Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα το Ισραήλ να αλλάξει ποτέ εκ των έσω»

Ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας ανατέμνει τη συγκρότηση και τα αδιέξοδα μιας αλαζονικής, «σπαρτιατικής» κοινωνίας σε μία συνέντευξη «ποταμό».

Θανάσης Καραμπάτσος
11 Νοεμβρίου 2026

«Καμία κοινωνία δεν γεννιέται μοχθηρή, όμως οι συνθήκες συγκρότησής της είναι καθοριστικές. Το Ισραήλ γεννήθηκε και διαμορφώθηκε ως κράτος απαρτχάιντ με γενοκτονικές τάσεις» σημειώνει στο Documento o Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ χαρακτηρίζοντας το κράτος «σπαρτιατικό», με την έννοια ότι εκπαιδεύει στρατιώτες για ατέρμονους πολέμους. Εκτιμά ότι το αποτέλεσμα αυτού είναι ο ρατσισμός να θάλλει σε μια κοινωνία αλαζονική, χωρίς σεβασμό και με αίσθηση υπεροχής απέναντι σε όλους τους άλλους – η συνέντευξη δόθηκε πριν από το περιστατικό στη Σύρο με τη προσβλητική συμπεριφορά επιβαινόντων στο «Crown Iris» σε μονή και μαθητές νηπιαγωγείου.

Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου (UEL) και στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) αναλύει στο βιβλίο του «IDF. Ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος» τον μηχανισμό συγκρότησης που διαπνέει ολόκληρη την κοινωνική δομή. Παραδέχεται μάλιστα ότι αυτή τον εμπόδιζε να αποκηρύξει τη σπαρτιατική κοινωνία, παρόλο που γεννήθηκε άπατρις στη Ρώμη το 1946 από Πολωνοεβραίους γονείς επιζώντες του Ολοκαυτώματος οι οποίοι παντρεύτηκαν σε στρατόπεδο εκτοπισμένων στο Τορίνο και μετεγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ το 1948.

Πασιφιστής, υπηρέτησε απρόθυμα μια παρατεταμένη στρατιωτική θητεία κατά την οποία είδε το πραγματικό πρόσωπο του «πιο ηθικού στρατού στον κόσμο». Κλονισμένος από τη δήλωση ανώτερου αξιωματικού στον πόλεμο των Έξι Ημερών, ο οποίος δεν απάντησε σε κατώτερο αξιωματικό της μεραρχίας του που εκλιπαρούσε από το μέτωπο της μάχης στα Υψίπεδα να του πουν τι να κάνει 200 Σύριους αιχμαλώτους πολέμου αλλά γρύλισε το φρικτό υπονοούμενο «καλά, δεν ξέρει τι να τους κάνει;», αλλά και από την αποκάλυψη ότι η εν λόγω μάχη δόθηκε όχι για στρατηγικό πλεονέκτημα αλλά για να βαφτιστεί στον πόλεμο η μεραρχία του, εγκατέλειψε οριστικά το Ισραήλ για τη Βρετανία.

Τότε άνοιξε όλο το πεδίο της προπαγάνδας και αποφάσισε να εκπληρώσει το ηθικό χρέος που είχε «απέναντι στους εκτοπισμένους στο σπίτι των οποίων μεγάλωσε». Έμαθε παράλληλα από τον κομμουνιστή θείο του ότι και ο πατέρας του αρνήθηκε να πολεμήσει με τη Χαγκάνα έχοντας μόλις επιστρέψει από τον φρικιαστικότερο πόλεμο και φυλακίστηκε μόλις πάτησε το πόδι του στο Ισραήλ, μένοντας μακριά από την οικογένειά του. Στο Λονδίνο ο Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ οργανώθηκε σε ριζοσπαστικές οργανώσεις αντισιωνιστών από τη Μέση Ανατολή, κυρίως εβραίων, και έφτασε πρόσφατα να ιδρύσει το Εβραϊκό Δίκτυο για την Παλαιστίνη.

Το βιβλίο του –με αφορμή την ελληνική έκδοσή του μίλησε στο Documento, χάρη στη συνδρομή της επίκουρης καθηγήτριας ΑΠΘ Ευγενίας Γραμματικοπούλου– έχει μεταφραστεί και στα αραβικά, ενώ η έκδοσή του ήταν περιπετειώδης καθώς «συμπτωματικά» χακαρίστηκαν επαγγελματικά οι σκληροί δίσκοι με τα εγκεκριμένα τυπογραφικά δοκίμια λίγο προτού φύγει για το τυπογραφείο και λίγο έλειψε να ακυρωθεί η έκδοση – ξαναγράφτηκε από το πλήθος των σημειώσεων που είχε κρατήσει.

Σε βίντεο από σχολική τάξη βασικής εκπαίδευσης, το οποίο κοινοποιήθηκε στα social media, εμφανίζεται μαθητής να απαντά ότι θα σκοτώσει Άραβες αν τους συναντήσει, ενώ όλοι θέλουν να γκρεμιστεί το τέμενος Αλ-Άκσα για χάρη μιας εβραϊκής Ιερουσαλήμ. Στο βιβλίο σας τεκμηριώνετε αδιάσειστα την ιστορική συνέχεια της προοδευτικής στρατικοποίησης του Ισραήλ (ξεκίνησε πολύ πριν από τη Νάκμπα του 1948), με τον στρατό να γίνεται το μεγάλο χωνευτήρι που ανέλαβε να κατασκευάσει ένα έθνος από τους ετερόκλητους εβραϊκούς πληθυσμούς που έφταναν σταδιακά στην Παλαιστίνη όλον τον περασμένο αιώνα. Πώς φτάσαμε στον σημερινό παροξυσμό μιλιταρισμού και σε μια κοινωνία που απεμπολεί την ανεκτικότητα εξ απαλών ονύχων;

Στην πραγματικότητα το ερώτημα απαντάται εν μέρει από μόνο του. Καμία κοινωνία δεν γεννιέται μοχθηρή, όμως οι συνθήκες συγκρότησής της είναι καθοριστικές. Το Ισραήλ γεννήθηκε και διαμορφώθηκε ως κράτος απαρτχάιντ με γενοκτονικές τάσεις: το 1948 διαπράχθηκαν πολυάριθμες γενοκτονικές σφαγές σε όλη την Παλαιστίνη, σχεδιασμένες να τρομοκρατήσουν τους Παλαιστίνιους και να τους κάνουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τα χωράφια τους. Οι συσχετισμοί ήταν τόσο συντριπτικά εναντίον των Παλαιστινίων το 1948, ώστε οι μισοί είχαν ήδη υποστεί εθνοκάθαρση ακόμη και πριν από τη διακήρυξη του ισραηλινού κράτους στις 14 Μαΐου. Μέχρι το τέλος του πολέμου, και ύστερα από πολλές ακόμη σφαγές, 800.000 είχαν εκδιωχθεί από τις IDF (σ.σ.: ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ), χωρίς ποτέ να τους επιτραπεί να επιστρέψουν. Ήταν μια πολύ δημοκρατική πράξη εκ μέρους του Ισραήλ –όπως θα ήταν και όλα τα επόμενα εγκλήματα πολέμου κατά της Παλαιστίνης. Υποστηρίχθηκε ευρέως από τον εβραϊκό σιωνιστικό πληθυσμό και εφαρμόστηκε από έναν στρατό –τις IDF– ο οποίος περιλάμβανε επί της ουσίας κάθε ικανό ενήλικο άνδρα στο Ισραήλ, καθώς και πολλές γυναίκες. Αυτή η συνθήκη παραμένει απαράλλαχτη έκτοτε.

Το εκπαιδευτικό σύστημα, ο έντυπος και ηλεκτρονικός Τύπος, η πολιτιστική παραγωγή –λογοτεχνία, θέατρο, κινηματογράφος, τέχνη– τα πάντα είναι ρυθμισμένα ώστε το σπαρτιατικό κράτος να εκπαιδεύει στρατιώτες για ατέρμονους πολέμους. Αρχίζουμε τη στρατιωτική μας αγωγή μόλις ξεκινάμε το σχολείο, στα έξι, κι αυτή δεν τελειώνει ποτέ. Αυτό που χαρακτήρισες «σημερινό παροξυσμό» έχει καλλιεργηθεί προσεκτικά για πάνω από επτά δεκαετίες, σε παρόμοια γραμμή με εκείνη του ναζιστικού Ράιχ στη Γερμανία: ρατσισμός, φυλετική υπεροχή, διαστρέβλωση του Ιουδαϊσμού από τη σιωνιστική βαρβαρότητα, μιλιταρισμός, και ένα καθεστώς καταπίεσης των Παλαιστινίων σε κοινή θέα, μέρα μεσημέρι, κάθε μέρα. Καθώς μεγαλώνει κανείς, μυείται σε αυτό που ο καθηγητής Γισαγιάχου Λάιμποβιτς είχε ήδη αποκαλέσει «JudoNazism» το 1981, γράφοντας για τον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ μεταχειρίζεται τους Παλαιστίνιους. Καμία γενοκτονία δεν είναι αποτέλεσμα γεγονότων μόνο μίας ημέρας: όλες είχαν καλλιεργηθεί στα σκοτεινά κελάρια του νου, του ρατσισμού και της φυλετικής υπεροχής για πολλά χρόνια· στο Ισραήλ επί δεκαετίες.

Όσοι έχουν δει την τηλεοπτική σειρά «The Lesson» (Sh’at Efes / Zero Hour) γνώρισαν μια ρατσιστική κοινωνία όπου οι νουνεχείς είναι μειοψηφία και συνθλίβονται, ενώ σε άλλες τηλεοπτικές εκπομπές σήμερα προβάλλονται ως ήρωες βασανιστές ή βιαστές Παλαιστινίων. Στο πρόσφατο ντοκιμαντέρ «NAZA», ο θεατής αναρωτιέται τι περιθώρια απείθειας είχαν όσοι στρατιωτικοί ακούγονται στο ντοκιμαντέρ και πόσο γενναία ήταν έστω η αποκάλυψη που έκαναν, δεδομένου ότι αναζητείται η πραγματική ταυτότητά τους. Ο φανατισμός και η αρτηριοσκλήρυνση στο Ισραήλ είναι όψιμα στοιχεία; 

Στις σπαρτιατικού τύπου κοινωνίες, όπως το Ισραήλ, είναι σημαντικό η ανυπακοή να μη συνιστά καν επιλογή: είναι μια στάση που την αποκλείουν αυτόματα τα κοινωνικά ήθη. Λίγοι είναι σε θέση, στα 18 τους χρόνια, να αντισταθούν στην κοινωνική πίεση, να σταθούν απέναντι στο ισραηλινό κράτος και να αρνηθούν να υπηρετήσουν στον στρατό, ακόμη κι αν έχουν πειστεί ότι αυτό επιθυμούν και οφείλουν να κάνουν. Ολόκληρη η κοινωνική δομή –η οικογένεια, οι φίλοι, το σχολείο, οι συνάδελφοι, ακόμη και οι σύντροφοι– βρίσκεται εκεί για να σε εμποδίσει να το κάνεις· το ξέρω, με εμπόδισε κι εμένα. Το να αντιμετωπίσεις αυτού του είδους την απόλυτη αποκήρυξη και να σταθείς απέναντί της χωρίς να καταρρεύσεις είναι δυνατό μόνο σε πολύ λίγες περιπτώσεις, όπου τουλάχιστον η στενή οικογένεια στηρίζει την πράξη της άρνησης. Στο αντίθετο άκρο της κοινωνικοπολιτικής κλίμακας, το Ισραήλ είναι η μόνη κοινωνία που γνωρίζω όπου όσο πιο νέοι είναι οι άνθρωποι, τόσο πιο επιρρεπείς είναι στον φασισμό, στη θηριωδία και στη βαθιά ρατσιστική συμπεριφορά, καθώς και στη σωματική βία – το παράδειγμα που φέρνεις παραπάνω είναι σαφές δείγμα αυτού. Υπ’ αυτή την έννοια, το εκπαιδευτικό σύστημα κάνει εξαιρετική δουλειά προετοιμάζοντάς τους για τη ζωή τους ως ρατσιστές, στρατιώτες που διαπνέονται από αίσθημα υπεροχής σε έναν νεοναζιστικό στρατό κατοχής, εκδίωξης, κτηνωδίας και γενοκτονίας. Οι άνθρωποι σοκάρονται πάντα όταν ακούν νέους Ισραηλινούς να μιλούν ανοιχτά και με περηφάνια για το μίσος και την περιφρόνησή τους προς τους Παλαιστίνιους. Δεν θα έπρεπε· αυτοί οι νέοι μυήθηκαν προσεκτικά στους μελλοντικούς τους ρόλους ως στρατιώτες του εποικιστικού-αποικιακού κράτους, οπότε γι’ αυτούς η γενοκτονία δεν είναι κάτι ποταπό ή αδιανόητο, αλλά μέρος του ρόλου τους – και γι’ αυτό υπάρχει αφενός τόσο λίγη κοινωνική αντίσταση σε όσα διαπράττει το Ισραήλ, αφετέρου τόση περηφάνια για τις θηριωδίες που διαπράττουν.

Τι πραγματικά περιθώρια έχει ένας Ισραηλινός να αρνηθεί τη στράτευση; Σε ποιον βαθμό οι σκηνές βαρβαρότητας που έχουμε παρακολουθήσει να διαπράττονται εναντίον αμάχων είναι αποτέλεσμα άνωθεν διαταγών; Γιατί παρά ταύτα οι ίδιοι οι δράστες αναρτούν περήφανα τόσα βίντεο που αποτυπώνουν καταφανώς την καταπάτηση οποιουδήποτε δικαιώματος και διεθνούς δικαίου; 

Οι Ισραηλινοί μπορούν να αρνηθούν τον γενοκτονικό τους ρόλο, όπως μπορεί ο καθένας σε τέτοιες καταστάσεις – κι έτσι θα έπρεπε. Δεν γνωρίζουμε τέτοιες περιπτώσεις· κάποιες πρέπει να υπάρχουν, σίγουρα όμως όχι πολλές. Δεν πιστεύω ότι δίνονται ειδικές διαταγές για την αποτρόπαια συμπεριφορά που βλέπουμε στις χιλιάδες καταγραφές στο διαδίκτυο. Τέτοιες διαταγές δεν είναι αναγκαίες, όπως δεν ήταν αναγκαίες στην περίπτωση των SS και της Βέρμαχτ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα ρατσιστικό σύστημα παράγει ρατσιστικά υποκείμενα – κοινωνικά αυτόματα που αναπαράγουν τη βία και διασκεδάζουν μ’ αυτή. Τα στοιχεία στο διαδίκτυο είναι σαφή, όπως σαφής είναι και η σκηνή στο «NAZA», όπου ο μόνος στρατιώτης που παραδέχεται πρόθυμα τη γενοκτονία μάς μιλά ταυτόχρονα για την έξαψη και τη διασκέδαση του να σκοτώνεις από απόσταση. «Είναι σαν βιντεοπαιχνίδι», μας λένε επανειλημμένα κάποιοι από τους στρατιώτες αυτής της ταινίας· και είναι κάτι παραπάνω από πιθανό ότι και τα βίαια, σκληρά βιντεοπαιχνίδια έχουν παίξει τον ρόλο τους στην προετοιμασία τους για φόνο, όπως έχουν δείξει σχετικές έρευνες στις ΗΠΑ για τον αμερικανικό στρατό. Τα παιχνίδια αυτά είναι και τα ίδια ρατσιστικά, σχεδιασμένα πάνω σε παραδοχές αισθήματος υπεροχής, και παρέχουν δύναμη και έλεγχο σε νεαρούς άνδρες και γυναίκες που δεν έχουν πρόσβαση σε τέτοιες συγκινήσεις στην πολιτική τους ζωή και συνήθως προέρχονται από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα – αν και αυτό ισχύει όλο και λιγότερο. Οι Ισραηλινοί εκπαιδεύονται επίσης με ιδιαίτερη επιμέλεια ενάντια στην ίδια την έννοια του διεθνούς δικαίου και στην υπεροχή των ηθικών πεποιθήσεων και αξιολογήσεων. Η περιφρόνηση αυτή προς τον νόμο αποτελεί πολύ συγκεκριμένο συστατικό του να είναι κανείς Ισραηλινός και ισχυρός: να μην περιορίζεται από κανόνες και συμβάσεις. Το ίδιο συνέβαινε και στη Γερμανία την περίοδο του Τρίτου Ράιχ

Αυτό το πρότυπο του πολίτη-στρατιώτη είναι το εντελώς αντίθετο από την κλασική εικόνα του εβραίου λογίου, εμπόρου ή περιθωριοποιημένου φτωχού που παραμένει πράος, προστρέχει, συγχωρεί. Πώς έγινε τόσο γρήγορα δημοφιλές στο Ισραήλ; Θεωρείτε ότι κερδίζει έδαφος και στη Δύση την ώρα που όλα δείχνουν να ετοιμάζεται μια ακόμη μεγάλη σύρραξη εντός της ηπείρου; 

Αυτό είναι ένα εξαιρετικά κρίσιμο ερώτημα. Ο σιωνισμός υπήρξε ανέκαθεν μια συνολική άρνηση και αποκήρυξη δύο χιλιετιών εβραϊκής ιστορίας – των ίδιων εκείνων χαρακτηριστικών που παραθέτετε στην ερώτησή σας. Αυτά θεωρούνταν αδυναμίες, το μαλακό υπογάστριο της εβραϊκής ύπαρξης στη διασπορά: μια ύπαρξη και μια ιστορία που ο σιωνισμός μάς δίδαξε να μισούμε και να απορρίπτουμε ως επαίσχυντες. Ο σιωνισμός ήταν η προετοιμασία του Νέου Εβραίου – όχι πλέον του λόγιου ή του εμπόρου αλλά του στρατιώτη στο πεδίο της μάχης της αποικιακής κατοχής, της επέκτασης των σιωνιστικών λατιφουντίων, της οικοδόμησης του Μεγάλου Ισραήλ, ενός Ισραήλ χωρίς γκόι, δηλαδή μη Εβραίους. Η λέξη γκόι είναι ένας εξόχως υποτιμητικός όρος στο Ισραήλ και συνεχίζει μια παράδοση μίσους προς τους μη εβραίους, η οποία είναι εμφανής σε ορισμένα ιουδαϊκά κείμενα, όπως η Βίβλος και το Ταλμούδ. Αυτό βέβαια ισχύει και για τις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες, και ο ιουδαϊσμός δεν διαφέρει ως προς αυτό· ωστόσο ο σιωνισμός χρησιμοποίησε τέτοιες μισαλλόδοξες εκφράσεις για να δημιουργήσει έναν πληθυσμό εχθρικό προς τους μη εβραίους.

Υπ’ αυτή την έννοια, αυτό που ξεκίνησε ως βάναυση εποικιστική-αποικιοκρατική κατοχή μετατράπηκε αργότερα και σε θρησκευτικό και πολιτισμικό μίσος και έχθρα, βαθαίνοντας τα επίπεδα της σύγκρουσης περισσότερο απ’ ό,τι στις περισσότερες παρόμοιες αποικιοκρατικές συγκρούσεις. Βλέπω αναμφίβολα πως αυτό επηρεάζει βαθιά τη Δύση, της οποίας η παρακμή είναι παράλληλη με εκείνη του σιωνισμού, και συμβάλλει σημαντικά στο χάος που κυριαρχεί σήμερα σε κάθε πτυχή της ύπαρξής μας. Είναι βάσιμο να σκεφτόμαστε το Ισραήλ ως τη μηχανή πρόκλησης χάους του δυτικού κόσμου, που είναι το θέμα του επόμενου βιβλίου μου. Όταν ο Γερμανός καγκελάριος λέει: «Το Ισραήλ κάνει τη βρώμικη δουλειά για εμάς», αυτό ακριβώς ομολογεί χωρίς να το συνειδητοποιεί.

Το επιχείρημα του Νετανιάχου προεκλογικά, ότι αν δεν εκλεγεί, θα σταματήσουν να σκοτώνουν Άραβες, φαίνεται ότι έπεισε τους περισσότερους (σχεδόν 21%) ψηφοφόρους. Στο μεταξύ οι αντίπαλοί του αλλά και οι περισσότεροι πολιτικοί διαχρονικά είναι πρώην αρχηγοί του επιτελείου των IDF ή παλαίμαχοι διοικητές μονάδων. Θα μπορούσαν ποτέ αυτοί που εκφράζουν το 80% του εκλογικού σώματος να σταματήσουν τη γενοκτονία ή να σκεφτούν την ειρήνευση;

Όχι. Δεν υπάρχει τρόπος να τερματιστεί η γενοκτονία εκ των έσω. Σε δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ τον Μάρτιο και τον Μάιο του 2024 τέθηκαν στους Ισραηλινούς απλά ερωτήματα: Πώς αξιολογείτε τα μεγέθη στρατιωτικής βίας που ασκούν οι IDF στη Γάζα; Το ενδεδειγμένο; Υπερβολικό; Ανεπαρκές; Μόλις το 1,6% των Ισραηλινών εβραίων απάντησε «Υπερβολικό». Το 97% των Ισραηλινών εβραίων –οι μη εβραίοι δεν περιλήφθηκαν στη δημοσκόπηση, λες και δεν μετρούν– απάντησε «Ανεπαρκές» ή «Ακριβώς το ενδεδειγμένο». Άρα το 97% έχει αποδεχτεί τη γενοκτονία, με τους μισούς να εύχονται να ήταν ακόμη πιο βάναυση. Αυτό μας λέει όσα χρειάζεται να γνωρίζουμε για την ισραηλινή κοινωνία. Πρόκειται για κοινωνία σε ψυχωτική άρνηση, που πάσχει από γνωστική ασυμφωνία και άρνηση της πραγματικότητας. Είναι η μόνη κοινωνία στον πλανήτη που δεν παραδέχεται ότι οι πράξεις της συνιστούν γενοκτονία. Δεν υπάρχει ακριβέστερη απόδειξη ότι η εν λόγω κοινωνία είναι άρρωστη, πέραν κάθε θεραπείας. Από πού προέρχεται το ποσοστό του 80%; Σημείωση: Το 82% των Ισραηλινών εβραίων στο Ισραήλ έχει στηρίξει τους νέους πολέμους που άρχισε το Ισραήλ – στον Λίβανο (11.000 νεκροί), στη Συρία (χιλιάδες, χωρίς στοιχεία), στην Υεμένη (χωρίς στοιχεία), στο Ιράν (πάνω από 12.000 νεκροί), στο Ιράκ (χωρίς στοιχεία). Υπήρξε άλλη πολιτεία που επιτέθηκε σε όλους τους γείτονές του όπως το Ισραήλ; Ο αέναος πόλεμος είναι η μοίρα που οι Ισραηλινοί ηγέτες (με διασημότερο τον Μοσέ Νταγιάν) υποσχέθηκαν στους οπαδούς τους. Την παρέδωσαν ακριβώς, επομένως δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε ότι είπαν ψέματα στους ψηφοφόρους τους… Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα το Ισραήλ να αλλάξει ποτέ εκ των έσω και ο σιωνισμός δεν είναι σε θέση να μεταρρυθμιστεί ή να αλλάξει πορεία. Μόνο το τέλος του σιωνισμού, όπως το τέλος του απαρτχάιντ πριν από αυτόν, θα φέρει ανάπαυλα στη Μέση Ανατολή.

Ισραηλινοί τουρίστες και πολίτες προκαλούν εντάσεις στο εξωτερικό και συχνά επιδεικνύουν περιφρονητική, επιθετική στάση απέναντι στον ντόπιο πληθυσμό. Παράλληλα επενδύουν σε γη και ακίνητα κατά κόρον σε Ελλάδα και Κύπρο. Βλέπετε δυνατή μια αρμονική συνύπαρξη με τόσο διαφορετικές αντιλήψεις ή κουλτούρες;

Όχι. Ο σιωνισμός –όπως και οι επιθετικοί Ισραηλινοί τουρίστες και «έποικοι» στο εξωτερικό– δεν μπορεί παρά να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που περιέγραψα. Θεωρούν ότι ενσαρκώνουν αυτό που οι κοινωνιολόγοι αποκαλούν «δημοκρατία Herrenvolk» –δημοκρατία της κυρίαρχης φυλής– και συμπεριφέρονται αναλόγως. Ό,τι κάνουν στην Ελλάδα το κάνουν κι αλλού, όπου κι αν επιλέξουν να ταξιδέψουν ή να εγκατασταθούν. Σε αντίθεση με τους εβραίους του παρελθόντος, οι οποίοι ενσωματώνονταν με προσοχή στις κοινωνίες, οι Ισραηλινοί θεωρούν μια τέτοια συνήθεια δουλοπρεπή και επιδεικνύουν όλη την επιθετικότητα, τον ρατσισμό και την αλαζονεία με τις οποίες έχουν ανατραφεί. Υπ’ αυτή την έννοια, περιφρονούν όλους τους μη εβραίους, τους οποίους θεωρούν εκ γενετής κατώτερους. Κάθε κοινωνία που τους επιτρέπει να κατακλύζουν τις πόλεις της πληρώνει το τίμημα, όπως το έχουν ήδη πληρώσει οι Παλαιστίνιοι. Οι Ισραηλινοί ανατρέφονται ώστε να παραγνωρίζουν τους άλλους πολιτισμούς ως κατώτερους και να ασκούν έλεγχο σε βάρος τους. Δύσκολα ξεριζώνονται οι παλιές συνήθειες.

Το όραμα του «Μεγάλου Ισραήλ» απαιτεί τεράστιους πόρους και δυναμικό. Θεωρείτε πως η ισραηλινή κοινωνία θα ήταν διατεθειμένη να αντέξει τις απαιτούμενες θυσίες (λιτότητα, στερήσεις κοινωνικού κράτους); Και τι μπορεί να σήμαινε για την περιοχή ένα «Μεγάλο Ισραήλ» με πυρηνικό οπλοστάσιο, με δεδομένο ότι το κράτος ελέγχεται διαχρονικά από τον στρατό;

Το ρατσιστικό όνειρο του «Μεγάλου Ισραήλ» είναι παρανοϊκό: πιστεύουν ότι μπορούν να αποκτήσουν μια αυτοκρατορία από τον Ευφράτη ως τον Νείλο και από την Τουρκία ως τη Σαουδική Αραβία. Αυτό υπερβαίνει κάθε όριο παραφροσύνης, για τους λόγους που αναφέρατε, χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι δεν θα το επιχειρήσουν – και διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Αν η παγκόσμια κοινωνία ήταν υγιής και είχε τον έλεγχο, θα προχωρούσε σε κυρώσεις εναντίον ενός τόσο παρεκκλίνοντος και παράφρονος κράτους όπως το Ισραήλ, το οποίο έχει ξεκινήσει περισσότερους πολέμους απ’ όλες τις άλλες χώρες μαζί. (Ένα βιβλίο που γράφτηκε τη δεκαετία του 1970 από τον Ισραηλινό καθηγητή Γεχεζκέλ Κεντάρ, με τίτλο «Crazy states» και έκδοση των στρατιωτικών εκδόσεων των IDF, προσφέρει ενδιαφέρουσα ανάγνωση και χρησίμευσε ως πρότυπο για το Ισραήλ.) Αντιθέτως το Ισραήλ χαίρει σεβασμού από τη Δύση, υποστηρίζεται, εξοπλίζεται και χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Η Ελλάδα μόλις υπέγραψε συμφωνία εξοπλισμών με το Ισραήλ, η οποία αναφέρεται ως η μεγαλύτερη στην ιστορία… Πού βρίσκεται η αντιπολίτευση που αντιμετώπισε το απαρτχάιντ τη δεκαετία του 1970 και του 1980, όταν αυτό ήταν μόλις μια χλωμή σκιά όσων έχει κάνει το Ισραήλ στους Παλαιστινίους; Έως ότου αφυπνιστεί η διεθνής κοινότητα, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Η Νότια Αφρική χρειάστηκε να καμφθεί με τη βία απ’ όλες τις άλλες χώρες. Αν δεν συμβεί αυτό, το Ισραήλ και ο σιωνισμός θα επιφέρουν την καταστροφή της δυτικής Ασίας και πολύ πιθανόν έναν πυρηνικό πόλεμο.

Το Ισραήλ κυριαρχεί στη βιομηχανία λογισμικών κατασκοπείας και καταστολής και εταιρείες από πρώην στρατιωτικούς έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα υποκλοπών στη χώρα μας. Πόσο πιθανό είναι να έχουν ακόμη επαφές με κρατικές δομές του Ισραήλ και να προσφέρουν υλικό για τη διπλωματική αξιοποίησή τους προς όφελος του Ισραήλ;

Δεν είναι απλώς πιθανό· είναι βέβαιο. Ελάχιστες είναι πλέον οι κοινωνίες που δεν κατασκοπεύονται από την ίδια τους την κυβέρνηση –ή από το Ισραήλ– με τη χρήση ισραηλινού υλικού και λογισμικού. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να αποκτήσουν την πολιτική και οικονομική ισχύ που τους βλέπουμε να ασκούν στη Δύση – στις ΗΠΑ, στην ΕΕ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Αυστραλία, στον Καναδά, για να αναφέρω μόνο τις κυριότερες; Το να κλείνουμε τα μάτια σε όσα διαδραματίζονται θα οδηγήσει μόνο σε μια οργουελική κοινωνία, όπου κανείς μας δεν θα έχει την παραμικρή ελευθερία.

Και, τέλος, είναι δυνατόν με τόσο ισχυρά συστήματα επιτήρησης να μη γνώριζαν οι αξιωματούχοι για την 7η Οκτωβρίου ενώ αραβικά κράτη είχαν ήδη προειδοποιήσει;

Εξαιρετική ερώτηση! Πράγματι δεν είναι δυνατόν και το πραγματεύομαι στην αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου μου που ετοιμάζω: «An army like no other: History of the IDF». Η νέα έκδοση θα περιλαμβάνει ένα νέο κεφάλαιο για τις εξελίξεις από το 2023 και θέτει το ίδιο ερώτημα που θέσατε εσείς. Απαντώντας εν συντομία, είναι σαφές ότι ο Νετανιάχου προσωπικά, καθώς και οι IDF και η Μοσάντ είχαν προειδοποιηθεί από άλλες υπηρεσίες πληροφοριών, από ηγέτες άλλων χωρών και –το σημαντικότερο– από τη δική τους υπηρεσία πληροφοριών για τη Γάζα σχετικά με την επικείμενη ενέργεια πολύ πριν από τις 7 Οκτωβρίου. Η πλήρης περιγραφή του σχεδίου της Χαμάς έπεσε στα χέρια τους περίπου έναν χρόνο νωρίτερα. Περιμένουμε εδώ και περισσότερα από τρία χρόνια μια επίσημη έρευνα για το ίδιο ζήτημα, αλλά ο Νετανιάχου δεν θα επιτρέψει ποτέ να προχωρήσει, και είναι απίθανο να δημοσιοποιήσει τα ενοχοποιητικά στοιχεία για τη συνενοχή του στην καταστροφή – την απόσυρση βασικών μονάδων των IDF λίγες μέρες πριν από την επίθεση και το γεγονός ότι την ίδια ημέρα δεν στάλθηκε καμία μονάδα των IDF για να κρατήσει τη γραμμή επί περίπου επτά οκτώ ώρες. Αν και δεν έχουμε αποδείξεις, είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι το Ισραήλ και ο Νετανιάχου ενδιαφέρονταν για έναν πόλεμο στη Γάζα και χρησιμοποίησαν την επίθεση ως αφορμή πολέμου. Οι αποδείξεις είναι πιθανό να βγουν στην επιφάνεια αργά ή γρήγορα, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να το προκαλέσουμε, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε έως ότου έρθουν στο φως σχετικές αποκαλύψεις.

Πηγή: www.documentonews.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.