Εφημερία Λαϊκό.
Πέμπτη μεσημέρι. Διαλογή.
Ευγενικός ειδικευόμενος που δεν έχει αποκτηνωθει.
Ακόμη.
– “Να δούμε τα εργαστηριακά, έγραψα & 2 ακτινογραφίες”.
2 ώρες μετά.
– “Ναι έχει PCR 250, θα την κρατήσουμε, πηγαίνετε στις εισαγωγές για το εισιτήριο”. Πάω γυρνάω, του το δίνω.
– “Ωραία τώρα θα περιμένουμε τραυματιοφορεα να την ανεβάσει στον 3ο, λίγη υπομονή μόνο”.
– “Πόση ώρα θα πάρει αυτό;”
– “Δεν ξέρω, βλέπετε τι γίνεται..”
2 ώρες & 15 λεπτά για τη διαδρομή ισόγειο – 3ος.
135 λεπτά.
8.100 δευτερόλεπτα.
Για 50 μέτρα.
Διάδρομος γεμάτος ραντζα, πανικόβλητοι άνθρωποι παντού.
Μια κυρία φωνάζει:
“ο άντρας μου έχει ζάχαρο 40”.
Δεν της δίνει κανείς σημασία. “Σας παρακαλώ ο άντρας μου”. Δεν γυρίζουν καν να την κοιταξουν.
“Ο άντρας μου”..
– “Αν συνεχίσετε να φωνάζετε θα φωναξω το security
Δεν βλέπετε τι γίνεται;”..
Μια γυναίκα με σπασμένο φλεβοκαθετηρα σε ένα φορείο.
Το αίμα ποτίζει το νυχτικό της.
Κόκκινο αίμα σε γαλάζιο νυχτικό.
Κόκκινο αίμα στο πράσινο μωσαϊκο.
Δεν μιλάει, δεν φωνάζει,
δεν διαμαρτύρεται.
– “Συγγνώμη, η κυρία εκεί αιμορραγεί”..
– ” Tι να κάνουμε, δεν βλέπετε τι γίνεται;”..
Παρασκευή. Χωρίς εφημερία. Η μάνα μου ακόμη πεταμένη στο φορείο.
Μέσα σε θάλαμο.
Σχεδόν προνομιουχα.
Φορείο advanced, ξερω ‘γω.
Διαδρομος με ραντζα παντού. Μετράω 9.
Γιατρός, συμπαθής.
Με 10 φοιτητές συνοδεία.
– “Πρέπει να κάνει μια αξονική”, – “Σήμερα θα γίνει αυτό;”
– “Δεν ξέρω, την έχω ζητήσει, αλλά βλέπετε τι γίνεται..”
– “Συγγνώμη μήπως μπορείτε να αλλάξετε τη μαμά μου;”
– “Όχι τώρα”
– “Ήρθα & πριν, δεν μπορώ μόνη μου έχει & τον καθετήρα, φοβάμαι”,
– “Θα περιμένετε κυρία μου,
δεν βλέπετε τι γίνεται;”..
– “Περιμένω αλλά έχουν περάσει 4 ώρες…”
– “Ε, θα περιμένατε & άλλο, υπομονή δεν έχετε;”..
Νοσηλευτής φέρνει τα φάρμακα σε έναν φάκελο. Ανοίγω τον φάκελο, είναι άδειος.
– “Συγγνώμη έχει γίνει κάποιο λάθος, είναι άδειο αυτό”.
– “Το ξέρω, δεν είναι λάθος, δεν έχουμε το φάρμακο”.
– “& μου φέρατε άδειο φάκελο; Με κοροϊδεύετε;”
– “Εμείς λέμε ότι πρέπει να το πάρει, να πάτε να το βρείτε εσείς”.
– “Είναι δυνατόν να μην έχετε σαλοσπιρ;”
– “Να πάτε να πάρετε κυρία μου”.
Πάω το παίρνω, γυρνάω, τον ψάχνω στους θαλάμους.
– “Έφερα το σαλοσπιρ”
– “& τι μου το λέτε εμένα;”
– “Σε ποιον να το πω;”,
– “Εσείς θα το δώσετε κυρία μου”.
– “Να το αφήσω κάπου μετά για να το έχετε για τις επόμενες μέρες;”
– “Όχι εσείς θα το δίνετε, εμείς έχουμε άλλες δουλειές(!)”
– “& αν δεν είμαι εγώ εδώ τι θα γίνει;”
– “Δεν ξέρω κυρία μου, γράψτε το όνομα στο κουτί, βάλτε το στο κομοδίνο & αν το δούμε θα το δίνουμε εμείς”.
– “Μα δεν έχει κομοδίνο, είναι στο φορείο”,
– “Ε τι να σας πω, δεν βλέπετε τι γίνεται;”..
Ένας ηλεκτρονικός πίνακας στον διάδρομο ανάμεσα σε ραντζα ζητάει αξιολόγηση.
Σαν τρολια. Θέλω να βάλω τα γέλια & τα κλάματα.
– “Δεν σου φέρανε φαγητό για βράδυ”..
– “Γιατί;”
– “Δεν ξέρω. Ίσως επειδή θα κάνεις την αξονική”.
Σάββατο.
Ακόμη φορείο, τα ραντζα έχουν φύγει από τον διάδρομο. – “Έκανα την αξονική”.
– “Πρωινό η μαμά μου;”
– “Εδώ λέει όχι”
– “Γιατί;”
– “Δεν ξέρω, ρωτήστε τις νοσηλεύτριες”..
– “Συγγνώμη να ρωτήσω κάτι;
Η μαμά μου έκανε χθες μια αξονική αλλά σήμερα δεν έφεραν ούτε πρωινό ούτε μεσημεριανό.
Είναι 24 ώρες νηστική”.
– “Δεν ξέρω ρωτήστε τους γιατρούς”..
Γραφείο γιατρών.
Απ’ έξω ταμπέλα γράφει
“μην ενοχλείτε εκτός αν είναι επείγον”.
Ποιος ορίζει το επείγον & πώς. Απ’ έξω ουρά, όλοι διστάζουν να “ενοχλήσουν”.
Χτυπάω, ανοίγω..
– “Καλημέρα συγγνώμη να ρωτήσω κάτι;”
– “Όχι”.
Ένας τύπος πάει να επιστρέψει τον δίσκο στο τρόλεϊ της τραπεζοκομας.
– “ΌΧΙ ΕΔΏ ΚΥΡΙΕ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ”,
– “Συγγνώμη κυρία μου, δεν δουλεύω εδώ”.
– “Καλησπέρα γιατρέ η μαμά μου έκανε χθες μια αξονική. Μπορείτε να με ενημερώσετε;” – “Όχι, θα έρθει η επιμελήτρια”. – “Ξέρετε δεν της έχουν φέρει φαγητό από χθες το μεσημέρι. Πεινάει είναι έξαλλη”.
– “Ε δεν πειράζει!”..
Σεκιούριτας που τραμπουκιζει όλον τον κόσμο, ασθενείς, συνοδούς, ουρλιάζει χωρίς λόγο & απειλεί ακατάληπτα, ωρυεται να βγούμε από τα δωμάτια γιατί θα περάσει η νοσηλεία.
“Δώστε μου 2 λεπτά, ταιζω, δεν μπορεί μόνη της, είναι 19 θαλάμους μακριά οι νοσηλευτές ακόμη”.
– “Θα βγείτε έξω τώρα κυρία μου, γιατί αν γίνει καποιο λάθος μετά θα λέτε ότι δεν κάνω καλά τη δουλειά μου”.
– “& τώρα το λέμε…”.
– “Περάστε έξω είπα, τώρα”
– “Α είναι γρίπη Α”.
– “Είναι όλη η κλινική γεμάτη”..
– “Συγγνώμη, δηλαδή η κυρία που είναι θετική θα μείνει εδώ;”
– “Για τώρα ναι”
– “Θα κολλήσουμε όλοι”.
– “Τι να κάνουμε, έχει παντού κρούσματα δεν βλέπετε τι γίνεται;”..
Νοσηλεύτρια τρυφερή, ευγενεστατη:
“έλα κορίτσι μου να πάρεις το σιρόπι, έχεις πολύ ωραία μάτια το ξέρεις;”,
– “είστε πολύ γλυκιά. & δεν είναι αυτονόητο”..
– “Δεν φταίνε & αυτοί, όλοι είναι στα κάγκελα, όλα διαλυμένα δεν βλέπετε τι γίνεται;”..
#via Anna Malliarou
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
