22 Ιουνίου 2026
Περί ανδρείας
Σε όσους αμφιβάλλουν για την ικανότητα των λαών να πολεμούν δυνάμεις που τους υπερτερούν αριθμητικά, σε όσους δεν παύουν να διαδίδουν τον ηττοπαθή λόγο της απελπισίας, αμφισβητώντας την ικανότητα τους αντίστασης, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στο Ιράν και την Υεμένη, να θριαμβεύσει παρά τη μεγάλη ανισορροπία των δυνάμεων, το μέγεθος των απωλειών και των θυσιών, ορίστε τι απαντούσε ο Χο Τσι Μιν σε εκείνους που αμφέβαλλαν για τη νίκη εναντίον τους αποικιοκρατικής Γαλλίας την εποχή εκείνη (1951):
«Εξαιτίας της ανισορροπίας δυνάμεων, κάποιοι παρομοίαζαν την αντίστασή τους με μάχη ακρίδων εναντίον ελεφάντων. Ως ένα βαθμό, για εκείνους που βλέπουν μόνο την υλική και πρόσκαιρη πλευρά των πραγμάτων, όντως έτσι έμοιαζε.
Απέναντι στα εχθρικά αεροπλάνα και το πυροβολικό, εμείς είχαμε μόνο λόγχες από μπαμπού στα χέρια μας… Εμείς κοιτάζουμε όχι μόνο το παρόν, αλλά και το μέλλον· εναποθέτουμε την εμπιστοσύνη μας στη δύναμη και το ηθικό του λαού. Συνεπώς, απαντάμε κατηγορηματικά τους διστακτικούς και απαισιόδοξους: «Σήμερα, ναι, είναι η ακρίδα που τολμά να αντιμετωπίσει τους ελέφαντες. Αύριο, ο ελέφαντας θα αφήσει πίσω του το τομάρι του»».
Τρία χρόνια αφότου εκφώνησε αυτόν τον λόγο, ο στρατηγός Ζιαπ νίκησε τους Γάλλους στο Ντιέν Μπιεν Φου. Ναι, αύριο οι αιμοβόροι Γιάγκηδες και το σιωνιστικό πιόνι τους θα σέρνουν την ουρά της απογοήτευσης και της ήττας…
Οι μαχητές μας έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους: νίκη το 2000, νίκη το 2006, ύστερα από 33 ημέρες ηρωικών μαχών. Δεν ήταν περισσότεροι από 1.000 αντάρτες με υλικό της συγκυρίας (Κατιούσες και Β-7 -όλμοι ώμου- κληρονομιά από τη Φατάχ[1]), απέναντι σε ολόκληρη την ισραηλινή αρμάδα, την πλέον σύγχρονη, τη λεγόμενη 5η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη, εξοπλισμένη με άρματα Μερκάβα και αεροπορική προστασία made in USA: F-35, Στέλθ και Απάτσι…
Σήμερα, η σιωνιστική οντότητα έχει εφοδιαστεί από τη δυτική ιμπεριαλιστική δύναμη με όπλα μαζικής καταστροφής και είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που όπλα μαζικής καταστροφής χρησιμοποιούνται εναντίον ανταρτών. Οι βόμβες του 1 και 2 τόνων, BLU-109 (καταστροφής οχυρών), MK-84 (περίπου 1 τόνου) ρίχθηκαν κυρίως στα Νότια Προάστια της Βηρυτού για τη δολοφονία της στρατιωτικής ηγεσίας της αντίστασης: της Δύναμης Αλ-Ράντουαν στις 20 Σεπτεμβρίου και του ιστορικού ηγέτη Χασάν Νασράλα στις 27 Σεπτεμβρίου 2024 στη Βηρυτό, κατά τη διάρκεια ισραηλινού πλήγματος εναντίον του υπόγειου καταφυγίου του.
Για να σκοτώσει τον Ιρανό ηγέτη, το Ιρανικό Γενικό Επιτελείο και τα μέλη της κυβέρνησης, ο Τραμπ ανακοίνωσε στην Κνέσετ ότι η αεροπορία του και αυτή του Ισραήλ χρησιμοποίησαν μαχητικά Β-2 που έφεραν βόμβες 2 τόνων. Ο Τραμπ πρόσθεσε μάλιστα ότι μόλις έδωσε παραγγελία για άλλα 26 αεροσκάφη.[2]
Είδαμε να επιχειρούν στο Χιάμ, στη Μπιντ Τζμπέιλ, στο Αϊταρούν, στο Αρνούν, στο Νότιο Λίβανο, θρυλικοί μαχητές να πολεμούν από «απόσταση μηδέν» με τα κορμιά και τα υποπολυβόλα τους εναντίον ενός εχθρού του οποίου οι στρατιώτες παρέμεναν κρυμμένοι μέσα στα άρματά τους.
Η μάχη του Ουάντι Ελ-Χουτζέιρ έχει μείνει στην Ιστορία: 40 ισραηλινά Μερκάβα καταστράφηκαν από μαχητές που επιχειρούσαν πεζοί, βγαίνοντας από τους θάμνους ή από τα τούνελ, πηδώντας πάνω στα εχθρικά άρματα.
Λοιπόν, απόσταση μηδέν απέναντι σε έναν δειλό και αιμοβόρο εχθρό, που σκοτώνει από μακριά, χτυπώντας αμάχους, γυναίκες, παιδιά.
Καμία ισραηλινή μάχη δεν κερδήθηκε σε χερσαίες επιχειρήσεις, καμία.
Κατά τη διάρκεια της μάχης των 66 ημερών (από την 1η Οκτωβρίου 2024 έως τις 5 Δεκεμβρίου 2024), οι Ισραηλινοί έριξαν στη μάχη 150.000 στρατιώτες για να επιχειρήσουν εισβολή στον Λίβανο. Απέναντί τους, μια χούφτα ανταρτών, αποκομμένων από την ηγεσία που αποδεκατίστηκε κατά τη διάρκεια «των καταραμένων 10 Ημερών» που συντάραξαν την αντίσταση: (η επιχείρηση με τους βομβητές και τις συσκευές Talkie-Walkie[3] (17 και 18 Σεπτεμβρίου), οι δολοφονίες της στρατιωτικής ηγεσίας της Χεζμπολάχ «Αλ-Ράντουαν» (20 Σεπτεμβρίου), του ιστορικού ηγέτη της αντίστασης Χασάν Νασράλα (27 Σεπτ.), του Χασέμ Σαφιεντίν (1η Οκτ.)· ακολούθησαν άγριες αεροπορικές επιδρομές στον Νότο, ενόψει της εισβολής στο λιβανέζικο έδαφος, που κατέληξε σε πρωτοφανές μακελειό με 623 νεκρούς σε μία μόνο ημέρα, χωρίς δυνατότητα χερσαίας προέλασης.
Ωστόσο, παρά την ισραηλινή στρατιωτική υπεροχή, σε όλα τα μέτωπα, οι εκπαιδευμένοι αντάρτες δρουν, σε περίπτωση διακοπής της επαφής με την ηγεσία, ως επιτροπές γειτονιάς σε κάθε χωριό, πέρασαν στο «Σχέδιο Β», σε πόλεμο ανταρτοπόλεμου, και κατάφεραν να εμποδίσουν τον εχθρό να προελάσει με τα άρματά του, έστω και ένα μόνο χιλιόμετρο. Ένας από τους αρχηγούς του ιρανικού επιτελείου, ο Ισμαήλ Κουαάνι, θεώρησε τότε ότι αυτή «η μάχη ήταν η σημαντικότερη στην Ιστορία».
Την 66η ημέρα, το Ισραήλ ζήτησε κατάπαυση του πυρός και η Χεζμπολάχ την αποδέχθηκε για να επιτρέψει στους πρόσφυγες να επιστρέψουν στα χωριά τους και για να μπορέσει να αναδιοργανωθεί, δηλαδή: να αλλάξει σύστημα επικοινωνιών, να εξουδετερώσει τη διείσδυση στις τάξεις της και να προμηθευτεί νέα όπλα προσαρμοσμένα σε μια νέα αντίληψη μάχης.
Η εν λόγω κατάπαυση του πυρός, που τελούσε υπό αμερικανικό έλεγχο, είχε ως στόχο να κάνει τον εχθρό να κερδίσει, με την ειρήνη, όσα δεν μπόρεσε να αποκτήσει με τον πόλεμο. Κατά τη διάρκεια αυτής της ειρηνευτικής κατάπαυσης, που κράτησε 15 μήνες, το Ισραήλ κατέλαβε τους 5 ψηλότερους λόφους που δεσπόζουν στο Νότιο Λίβανο, κατέστρεψε 39 χωριά και προκάλεσε σχεδόν το 70% των ζημιών που υπέστη η χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ισνάντ (υποστήριξης στη Γάζα) που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023. Το Ισραήλ ήθελε να εκμεταλλευτεί την κατάπαυση του πυρός για να δημιουργήσει, με την έγκριση των Αμερικανών, μια κίτρινη νεκρή ζώνη, παρόμοια με αυτή της Γάζας, σε βάθος 30 χιλιομέτρων, δηλαδή μέχρι τον ποταμό Λιτάνι.
Από τις 2 Μαρτίου, ταυτόχρονα με το ισραηλινο-αμερικανικό πλήγμα εναντίον του Ιράν, η Χεζμπολάχ έσπασε αυτήν την κατάπαυση του πυρός και εξαπέλυσε έναν ανταρτοπόλεμο που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, χρησιμοποιώντας απλές τεχνικές και εφοδιαζόμενη με μεθόδους που διαφεύγουν κυρίως του ελέγχου του εχθρικού ηλεκτρονικού συστήματος και των δορυφόρων τους, χρησιμοποιώντας νέα όπλα χειροποίητα και χαμηλού κόστους, όπως τα μη ανιχνεύσιμα μη επανδρωμένα αεροχήματα (drone) επίθεσης FPV με οπτικές ίνες. Αργότερα, εισήγαγαν το Al-MAZ-3 (drone βεληνεκούς 16 χλμ. που η Χεζμπολάχ έκλεψε από τους Ισραηλινούς σε μάχες και το εξέλιξε).
Τρεις μάχες πρέπει να χαραχτούν στη μνήμη των αντιαποικιοκρατικών και αντιιμπεριαλιστικών αγωνιστών: αυτές είναι η μάχη του Χιάμ, που ονομάστηκε Στάλινγκραντ, τόσο απόρθητη είναι αυτή η πόλη παρά την εμμονή της αεροπορίας που την κατέστρεψε από τη βόρεια πλευρά, αλλά οι μαχητές που γνωρίζουν το έδαφος βγαίνουν την κατάλληλη στιγμή από τα τούνελ για να δώσουν μάχη στους δρόμους και να εμποδίσουν τον εχθρό να εγκατασταθεί.
Η Μπιντ Τζμπέιλ, η πόλη που βρίσκεται πλησιέστερα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, σε απόσταση 3 χλμ., αν και έχει σχεδόν ισοπεδωθεί· οι αντάρτες των τούνελ διεξάγουν καθημερινές επιχειρήσεις εναντίον των κατοχικών δυνάμεων. Η Μπιντ Τζμπέιλ, πρωτεύουσα του Τζαμπάλ Αμέλ, δεν βρίσκεται στην πρώτη της μάχη: το ’78, το Ισραήλ την είχε πολιορκήσει για 3 μήνες, και 14 μαχητές του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης κατάφεραν να σπάσουν τον κλοιό της πόλης πραγματοποιώντας επιχείρηση αυτοκτονίας εναντίον του κεντρικού στρατηγείου των εχθρικών συγκεντρώσεων.
Η Μπιντ Τζμπέιλ επιλέχθηκε από τον Νασράλα το έτος 2000 για τον εορτασμό της νίκης της ισραηλινής αποχώρησης ύστερα από 22 χρόνια κατοχής (από το 1982 έως το 2000). Στο στάδιό της εκφώνησε τον περίφημο λόγο του, παραφράζοντας τον Μάο Τσε Τουνγκ, ότι το «Ισραήλ» είναι πιο εύθραυστο από ιστό αράχνης, και ότι ο ιμπεριαλισμός είναι «χάρτινη τίγρης».
Ο Νετανιάχου δεν ξέχασε τη φράση-σταθμό, επιχείρησε επανειλημμένα να εισέλθει στην Μπιντ Τζμπέιλ για να πει στον Νασράλα «επιστρέψαμε» αλλά δεν τα κατάφερε. 13 ισραηλινά άρματα και οχήματα Breaker Hammer καταστράφηκαν από αντάρτες που αναδύονταν κάτω από τα ερείπια. Η Μπιντ Τζμπέιλ αποκαλείται από τους Νοτιολιβανέζους η θαυματουργή πόλη της ιστορίας, η αντίσταση έχει οικοδομήσει μια κουλτούρα αντίστασης και ανδρείας χωρίς προηγούμενο: ένας αντάρτης δεν παραδίδεται ποτέ, όποιες θυσίες κι αν απαιτηθούν.
Μια τρίτη μάχη είναι αυτή του Ανατολικού Ζαουτάρ που εξέπληξε τους στρατιωτικούς αναλυτές: οι μαχητές είχαν παγιδεύσει το πέρασμα από το οποίο έπρεπε να περάσουν τα ισραηλινά άρματα για να διαβούν τον Λιτάνι προς τη Ναμπατίγια, και αυτό έγινε το νεκροταφείο των Μερκάβα, των Breaker Hammer και δεκάδων θυμάτων, συμπεριλαμβανομένου του στρατηγού της μονάδας 93 του Τζαχάλ. Ήταν ο δεύτερος μετά τον στρατηγό της μονάδας 36.
Έτσι, η ισραηλινή αεροπορία πλήττει πολιτικούς στόχους και καταστρέφει υποδομές στη Ναμπατίγια, βόρεια του Λιτάνι, και στην Τύρο, ακόμη και στην πρωτεύουσα Βηρυτό, αλλά πίσω τους υπάρχουν θύλακες αντίστασης σε όλο το μήκος των παραμεθόριων χωριών.
Το μεγάλο μάθημα που αντλήθηκε από την αντίσταση από τον πόλεμο υποστήριξης στη Γάζα, ο οποίος της ήταν πολύ δαπανηρός, είναι η επιστροφή στην τεχνική του ανταρτοπόλεμου και στην αντίληψη του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου.
Αυτή η ανδρεία αντλεί τη δύναμή της από πολλά στοιχεία:
1. Από την οργανική σχέση, όπως λέει ο Γκράμσι, ανάμεσα στους μαχητές και τις μάζες· ο μαχητής συγχωνεύεται με τη μάζα και θέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο για να την προστατεύσει (το ραβδί του Σινουάρ έχει γίνει μυθικό, συμβολίζει τον αρχηγό που πέφτει στη μάχη). Στον Νότιο Λίβανο, όπως και στη Γάζα, όλα τα μέλη της ηγεσίας της αντίστασης αποδεκατίστηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών, με τις οικογένειες και τα παιδιά τους. (Ο Ισμαήλ Χανίγια έχασε 5 παιδιά, ο Χαλίλ Ελ-Χάγια 4, ο Νασράλα ένα παιδί…). Συνεπώς, οι ηγέτες της Αλ-Κασάμ και της Αλ-Ράντουαν συμμετείχαν σωματικά στις μάχες.
2. Η τεχνική του ανταρτοπόλεμου, ή η βιετναμοποίηση της ένοπλης αντίστασης, αυτή η τεχνική, κληρονομιά όλων των μαχητών του κόσμου, που δανείστηκε από τους Βιετναμέζους, τους Κορεάτες, τους Λατινοαμερικάνους, τους Αλγερινούς, τους Παλαιστίνιους, είχε αντίκτυπο στους μαχητές.
3. Η δογματική αντίληψη περί μαρτυρίου: «Το να επιλέγεις να βγεις από την ιστορία χωρίς τιμή ή να αγιαστείς ως μάρτυρας», δεν είναι απαραίτητα μια θρησκευτική αντίληψη: «αυτό το δόγμα που προτρέπει να μη φοβάται κανείς τον θάνατο, δεν έχει ως σκοπό την αδιαφορία για τη ζωή, αλλά αντιθέτως η ιδέα είναι ο σεβασμός της ζωής». Το συναντάμε επίσης και στους αντιιμπεριαλιστές κομμουνιστές ελευθερωτές. Ο Τσε έλεγε «πρέπει να γίνει μια επιλογή ανάμεσα σε μια μαραμένη και δουλική ζωή ή το να θυσιαστεί κανείς για έναν ευγενή και δίκαιο σκοπό».
Το σύνθημα των Παλαιστινίων μαχητών ήταν «νίκη ή θάνατος», εμπνευσμένο από τον Τσε «Hasta la victoria siempre. Patria o Muerte» (Ως τη νίκη πάντοτε. Πατρίδα ή Θάνατος). Όλοι οι λόγοι του Αμπού Ουμπάιντα, του εκπροσώπου των ταξιαρχιών Ελ-Κασάμ, που μεταδίδονταν από το κανάλι Αλ Τζαζίρα και ήταν πολυαναμενόμενοι κάθε βράδυ, είχαν αυτή τη φράση ως μοτίβο. «Είναι ένας Τζιχάντ: Νίκη ή μαρτύριο».
Αυτό το δόγμα είναι πηγή του απίστευτου θάρρους: «Ο τύραννος πεθαίνει και η βασιλεία του τελειώνει, αλλά ο θάνατος του μάρτυρα είναι η αρχή της βασιλείας του», λέει ο Δανός θεολόγος Σέρεν Κίρκεγκωρ».
Στον Λίβανο, η κυβέρνηση του Βισύ απέναντι στη λιβανέζικη αντίσταση
Είναι αναμφισβήτητο ότι ο πόλεμος κατά της Γάζας και κατά του Λιβάνου είναι αμερικανικός πόλεμος, ακόμη και σε επίπεδο πολιτικής απόφασης. Δεν θα ήταν δυνατός χωρίς την αμερικανική και δυτική αρμάδα, χωρίς τα 54 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Αυτό το κόστος του πολέμου, ο Τραμπ έχει ήδη ανακοινώσει ότι θέλει να το αντισταθμίσει εκμεταλλευόμενος τα θαλάσσια κοιτάσματα φυσικού αερίου της Γάζας και της Νακούρα (Λίβανος).
Από τον Δεκέμβριο του 2023, ο Λίβανος αποδέχθηκε κατάπαυση του πυρός που ζήτησε το Ισραήλ μετά τη μάχη των 66 ημερών. Αυτή η κατάπαυση του πυρός εποπτεύεται από μια επιτροπή υπό την προεδρία των ΗΠΑ, ένας Αμερικανός επίτροπος, ο Τομ Μπάρακ, διορίστηκε από τον Τραμπ ως ειδικός απεσταλμένος για την «εποπτεία» των πολιτικών υποθέσεων στον Λίβανο, προτού επεκτείνει τις αρμοδιότητές του στη Συρία και σε άλλες χώρες της Εγγύς Ανατολής (Τουρκία). Η Βηρυτός δέχθηκε πλημμύρα επισκέψεων από άλλους απεσταλμένους όπως ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ…
Από τότε, το κέντρο λήψης αποφάσεων μετατοπίστηκε από τα Μπάαμπντα στην Ουάσινγκτον: περάσαμε υπό «αμερικανική εντολή». Η Ουάσινγκτον οργάνωσε τις προεδρικές εκλογές, όρισε την κυβέρνηση, τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, τον διοικητή της κεντρικής τράπεζας κ.λπ.
Η Χεζμπολάχ, έχοντας ανάγκη να αναδιοργανωθεί, άφησε να γίνουν πράγματα για 15 μήνες, παρόλο που το Ισραήλ παραβίασε την κατάπαυση του πυρός 11.000 φορές και δολοφόνησε 500 μέλη της Χεζμπολάχ. Στις 2 Μαρτίου, η αντίσταση αποφάσισε να σπάσει την κατάπαυση του πυρός (τη στιγμή της δολοφονίας του Χαμενεΐ) και να επαναλάβει τον αγώνα κατά του Ισραήλ· αυτό προκάλεσε πανικό στους Αμερικανούς, οι οποίοι ενθάρρυναν τον Νετανιάχου να επιτεθεί στη Βηρυτό, όχι μακριά από την κυβερνητική έδρα, την ημέρα J. Στις 8 Απριλίου 2026, σφαγίασαν 365 άτομα σε πολυκατοικίες αμάχων.
Αυτό ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρωθεί, αποφάσισε ο Τραμπ, ή η υπογραφή μιας ειρηνευτικής συμφωνίας με τον σιωνιστή εχθρό.
Έτσι, ο επίσημος Λίβανος εισήλθε σε μια κρίσιμη φάση που μας θυμίζει την εποχή της «κυβέρνησης του Βισύ» στη Γαλλία κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου τα χαρακτηριστικά της σημερινής εξουσίας εμφανίζονται ως εργαλείο εξάρτησης από το εξωτερικό.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η κυβέρνηση αποδέχθηκαν να υποκύψουν στην αμερικανική πίεση, αρχίζοντας με την άρνηση του όρκου που έδωσαν, χωρίς τον οποίο δεν θα είχαν φτάσει στις αντίστοιχες θέσεις τους[4]. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε μια σειρά από οδηγίες υπαγορευμένες από την Ουάσινγκτον:
- Να κηρύξει τον στρατιωτικό βραχίονα της Χεζμπολάχ, που υπερασπίζεται τη χώρα, ως τρομοκρατική οργάνωση.
- Να κλείσει τα γραφεία και τους θεσμούς του κόμματος στη Βηρυτό.
- Να απελάσει τον Ιρανό πρεσβευτή από τον Λίβανο, κηρύσσοντάς τον «persona non grata».
Το αίτημα προς τη Χεζμπολάχ να καταθέσει τα όπλα (σύμφωνα με τη γνωστή αντίληψη του Χομπς περί «κρατικού μονοπωλίου της βίας»[5]), καθώς και η υπεράσπιση της κυριαρχίας του κράτους, προβλήθηκαν για να δικαιολογήσουν την παράδοση στις αμερικανο-ισραηλινές απαιτήσεις. Κανείς δεν θέλησε να συζητήσει μια λύση τύπου FARC[6]· αντιθέτως, η επιτροπή κατάπαυσης του πυρός απαίτησε από την κυβέρνηση όχι να κατάσχει, αλλά να καταστρέψει επί τόπου τα όπλα που κατασχέθηκαν νότια του Λιτάνι. Αυτά τα όπλα θα μπορούσαν να είχαν χρησιμεύσει για την ενίσχυση του λιβανέζικου στρατού, ο οποίος είναι ανίκανος να υπερασπιστεί μια χώρα που αυτοαποκαλείται «κυρίαρχη». Η Ουάσινγκτον αντιτάχθηκε πάντα στο να εφοδιαστεί ο λιβανέζικος στρατός με κατάλληλο οπλισμό.
Παρά τις τεράστιες θυσίες της αντίστασης και τη δέσμευσή της εδώ και ενάμιση χρόνο, οι λιβανέζικες αρχές, χωρίς κανένα αίσθημα υπερηφάνειας και εθνικισμού, όχι μόνο υποκλίνονται μπροστά στον εχθρό, αλλά προδίδουν εκείνους που υπερασπίζονται τη χώρα και που έχουν χάσει περισσότερους από 6.000 άνδρες στη μάχη, χωρίς να υπολογίζονται οι 33.000 άμαχοι νεκροί από τον Οκτώβριο του 2023.
Αυτές οι αρχές μαριονέτες, υπό αμερικανική πίεση, επιδιώκουν να απογυμνώσουν τον Λίβανο από την ισχύ του απέναντι σε έναν εχθρό που καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα της βίας, άλλωστε αυτή η κυβέρνηση, που προτείνει πρωτοβουλίες διαπραγμάτευσης και παράδοσης, το κάνει υπό τη βολή του εχθρού που συνεχίζει τον πόλεμο της καμένης γης, καταστρέφοντας κάθε ίχνος ζωής σε 65 λιβανέζικα χωριά, ακριβώς όπως συνέβη στη Γάζα, όπου το Ισραήλ κατέχει το 70% του παλαιστινιακού εδάφους.
Το αμερικανικό τέχνασμα δεν θέλει να αρκεστεί σε ταπεινωτικές διαπραγματεύσεις με μοναδικό σκοπό τον αφοπλισμό της αντίστασης· χειρότερα, απαίτησε από τις λιβανέζικες αρχές να στείλουν στην Ουάσινγκτον μια επιτροπή Λιβανέζων αξιωματικών επιρρεπών στην αρχή των διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ, για να συναντήσουν μια ισραηλινή στρατιωτική επιτροπή με σκοπό την κατάρτιση κοινού σχεδίου αφοπλισμού της αντίστασης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι αυτή είναι η προϋπόθεσή τους για να αποδεχθούν την ανοικοδόμηση του λιβανέζικου στρατού σε νέες βάσεις, φτάνοντας, σύμφωνα με τη δήλωση Τραμπ, να χορηγήσουν 11 δισεκατομμύρια δολάρια για αυτήν την αποστολή.
Ένα τέτοιο σχέδιο, στην πραγματικότητα, οδηγεί τη χώρα προς «εμφύλιο πόλεμο» και προς «διάλυση του Στρατού», όπως συνέβη κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ 1975 και 1993. Η βάση του λιβανέζικου στρατού αποτελείται στην πλειοψηφία της από αγρότες και φτωχούς προλετάριους που προέρχονται από τον Νότιο Λίβανο και την Μπεκάα, ακριβώς την ίδια περιοχή στρατολόγησης της αντίστασης.
Είναι οι μαχητές της Χεζμπολάχ σήμερα οι νέοι Κομμουνάροι απέναντι στις Βερσαλλίες;
Η λιβανέζικη κυβέρνηση εμφανίζεται σήμερα, όπως αυτή του Αδόλφου Τιέρ στη Γαλλία του 1870-1871, να συνεχίζει να διαπραγματεύεται με τον κατακτητή όχι για να υπερασπιστεί την κυριαρχία της χώρας ή τα συμφέροντα του λαού της, αλλά για να συνωμοτήσει εναντίον της αντίστασης, ακόμη και να την εξοντώσει με τα όπλα. Το ιρανικό πλήγμα εναντίον του Ισραήλ τον Ιούνιο του 2026, για να αναγκάσει τον σιωνιστή εχθρό να σταματήσει τους βομβαρδισμούς στα Νότια Προάστια, αποκάλυψε την κυβέρνηση (κατηγορούμενη για προδοσία από τη Χεζμπολάχ και το «Εθνικό Μέτωπο Υποστήριξης της Αντίστασης»). Ο πρόεδρος Αούν κατηγόρησε το Ιράν ότι ανακατεύεται στις λιβανέζικες υποθέσεις, ενώ ο ίδιος σιωπά δειλά μπροστά στην ισραηλινή εισβολή που συνεχίζει να προελαύνει προς μεγάλες πόλεις όπως η Τύρος και η Ναμπατίγια.
Marx considérait la guerre déclenchée par la bourgeoisie sur la Commune, des 2 côtés de la frontière, comme “la plus terrible guerre des temps modernes, le vaincu et le vainqueur fraternisent pour massacrer ensemble les Communards. » Et Marx expliquait comment les Prussiens encerclaient Paris et négociaient avec les Versaillais en ayant céder après la défaite, l’Alsace et une partie de la Lorraine…
Dans « la guerre civile en France », Marx explique que jamais les Communards n’ont cédé au patriotisme d’antan de la République, de la Révolution française attaquée par tous les despotismes européens : le mot d’ordre fut : « Valmy, la patrie en danger ».
De son coté, Lénine revient là-dessus dans « l’Etat et la Révolution » et explique que « Le défaitisme de la bourgeoise c’est justement la continuation de la lutte des classes ! »
Στο ερώτημα αν οι μαχητές της Χεζμπολάχ είναι οι νέοι Κομμουνάροι; Η απάντηση είναι ναι. Η σύγκριση ισχύει από πατριωτική σκοπιά…
Ο Μαρξ θεωρούσε τον πόλεμο που εξαπέλυσε η αστική τάξη κατά της Κομμούνας, και από τις δύο πλευρές των συνόρων, «τον φρικτότερο πόλεμο της σύγχρονης εποχής, όπου ο ηττημένος και ο νικητής αδελφοποιούνται για να σφαγιάσουν μαζί τους Κομμουνάρους». Και ο Μαρξ εξηγούσε πώς οι Πρώσοι περικύκλωναν το Παρίσι και διαπραγματεύονταν με τους Βερσαλλιέζους, αφού είχαν παραχωρήσει, μετά την ήττα, την Αλσατία και μέρος της Λωρραίνης…
Στο έργο του «Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία», ο Μαρξ εξηγεί ότι οι Κομμουνάροι δεν υποχώρησαν ποτέ στον παλιό πατριωτισμό της Δημοκρατίας, της Γαλλικής Επανάστασης που δεχόταν επίθεση από όλες τις ευρωπαϊκές δεσποτείες: το σύνθημα ήταν: «Βαλμύ, η πατρίδα κινδυνεύει!».
Από την πλευρά του, ο Λένιν επανέρχεται σε αυτό στο «Κράτος και Επανάσταση» και εξηγεί ότι «Η ηττοπάθεια (ντεφαιτισμός) της αστικής τάξης είναι ακριβώς η συνέχιση της ταξικής πάλης!».
Η πατρίδα των Κομμουνάρων, που ήθελε να είναι παγκόσμια και στη συνέχεια προικισμένη με την ελπίδα αναδιάταξης του γαλλικού εδάφους βάσει των κατακτήσεων των ομόσπονδων κοινοτήτων, δεν πέτυχε τον σκοπό της· πνίγηκε στο αίμα σε πολλές πόλεις.
Αλλά η σύγκριση μεταξύ Κομμουνάρων και Λιβανέζων μαχητών δεν μπορεί να εφαρμοστεί από την άποψη του κοινωνικού ρεπουμπλικανικού προγράμματος της Κομμούνας: Λαϊκότητα με διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, Κατάργηση της νυχτερινής εργασίας, ειδικά για τα παιδιά, και Ελευθερίες σε όλους τους τομείς…
Αν είναι αλήθεια ότι η Χεζμπολάχ έχει χτίσει «ένα κράτος εν κράτει» και έχει δημιουργήσει θεσμούς στον τραπεζικό τομέα, ιδρύοντας τις περίφημες ανταλλακτικές τράπεζες «το καλό δάνειο», βασισμένες σε μια αντίληψη αντίθετη με εκείνη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ… και αν είναι αλήθεια ότι δημιούργησε τον μεγάλο εναλλακτικό θεσμό «Τζιχάντ ελ-Μπίνα» για να προστατεύσει τους αγρότες από τον γεωργικό πυλώνα του ΠΟΕ και να ενθαρρύνει μικρά έργα αυτάρκειας σε τρόφιμα, την προστασία των σιτηρών και την παραγωγή ηλιακής ενέργειας, ωστόσο τα έργα της δεν μπόρεσαν να έχουν γενικό αντίκτυπο ούτε να επιβληθούν σε εθνική κλίμακα. Παρ’ όλα αυτά, τα πρώτα ισραηλινά αεροπορικά πλήγματα στόχευσαν όλα τα γραφεία του «καλού δανείου», τα οποία ισοπεδώθηκαν ολοσχερώς, καθώς και τα οικολογικά εργοτάξια.
Ο αντίκτυπος του αμερικανο-ισραηλινού πολέμου κατά του Ιράν στον Λίβανο
Ο εγκληματικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος κατά του Ιράν δεν είναι μια μονομαχία αλλά ένας δυτικός πόλεμος κατά του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης.
Αυτός ο πόλεμος κατέληξε σε φιάσκο και δεν κατάφερε να επιτύχει τους στόχους του, δηλαδή:
Η πτώση του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, το οποίο όχι μόνο δεν αποδυναμώθηκε αλλά μάλλον ενισχύθηκε. Απόδειξη είναι ότι ο Τραμπ ζήτησε διαπραγματεύσεις και όχι το Ιράν.
Οι ΗΠΑ και ο σιωνιστής υπηρέτης τους δεν κατάφεραν να προκαλέσουν εμφύλιο πόλεμο σε αυτή την πολυεθνική χώρα· οι Πέρσες αποτελούν μόνο το 40% του πληθυσμού, και οι Κούρδοι και οι Αζέροι δεν θέλησαν να επαναστατήσουν κατά του κεντρικού κράτους. Για να αντιμετωπίσει τις μηχανορραφίες του εχθρού, από την έναρξη του πολέμου, το Ιράν υιοθέτησε τη δημοκρατία του δρόμου: ανάπτυξη του διαλόγου και ενθάρρυνση των συζητήσεων μεταξύ των σφαιρών του κράτους και των αντιπολιτευόμενων. Οι ομιλίες του προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν, ειδικότερα, έδωσαν σαφείς οδηγίες επ’ αυτού.
Οι επιτιθέμενοι δεν μπόρεσαν να σπάσουν τον Άξονα της Αντίστασης, ο οποίος ήταν λειτουργικός στον Λίβανο και στο Ιράκ. Δεν μπόρεσαν να εξαλείψουν το πυρηνικό πρόγραμμα. Συνεπώς, το Ιράν ενισχύθηκε και απέκτησε μια νέα δυνατότητα, να επιβάλει αυτό τον έλεγχό του στο Στενό του Ορμούζ.
Το Ιράν υπέστη απώλειες βέβαια, αλλά και το Ισραήλ επίσης. Παρόλο που το Ισραήλ διαθέτει αεροπορική υπεροχή και ένα από τα πιο προηγμένα αντιπυραυλικά συστήματα στον κόσμο (Σιδερένιος Θόλος, Σφενδόνη του Δαβίδ και Arrow 2/3), για εκείνο ήταν ένας δαπανηρός πόλεμος· κάθε επέμβαση κοστίζει αρκετά εκατομμύρια δολάρια, ενώ οι ιρανικοί πύραυλοι κοστίζουν ένα ελάχιστο κλάσμα αυτών των ποσών.
Ποια είναι τα στοιχεία που συνέβαλαν σε αυτή τη νίκη;
1. Το Ιράν έδωσε έναν πόλεμο φθοράς εναντίον των εχθρών του, με έλεγχο του χρονικού παράγοντα, απορρίπτοντας τη σπατάλη και προχωρώντας σταδιακά.
2. Το Ιράν, που έχει τις διαστάσεις μιας ηπείρου, με τους 90 εκατομμύρια κατοίκους του και την έκταση των 1,6 εκατομμυρίων τ.χλμ., έχει οικοδομηθεί για τουλάχιστον 5 δεκαετίες υπό διαρκή πίεση κυρώσεων (γερασμένη αεροπορία, τεράστιος πληθωρισμός, εσωτερικές εντάσεις), γεγονός που το ανάγκασε να αντλήσει από τους ανθρώπινους και φυσικούς πόρους του· και συνεπώς να οικοδομήσει μια οικονομία αυτάρκειας σε πολλούς τομείς: επισιτιστική κυριαρχία, επιστημονική ανάπτυξη, πλεονεκτικό ρόλο για τη γυναίκα (το 60% των φοιτητών είναι γυναίκες, ειδικά στις σχολές θετικών επιστημών), την ώρα που ο αυτοκεντρικός Δυτικός κόσμος, με την ατλαντική του αριστερά, θέλει να τους δίνει μαθήματα ηθικής και ήθους.
Η ακαμψία του Ιράν και η αποτυχία του αμερικανο-ισραηλινού στοιχήματος ανέτρεψαν την ισορροπία δυνάμεων και τις εξισώσεις μεταξύ Αντιστασιακών και Επιτιθέμενων. Το γεγονός ότι το Ιράν εξαπέλυσε στοχευμένα πλήγματα σε στρατηγικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Ισραήλ, ότι κατέστρεψε όλες τις αμερικανικές βάσεις στις χώρες του Κόλπου, το γεγονός ότι έκλεισε το Στενό του Ορμούζ, διακόπτοντας έτσι την τροφοδοσία σχεδόν του ενός τρίτου της παγκόσμιας ενέργειας, ανάγκασαν την αμερικανική υπερδύναμη να ζητήσει κατάπαυση του πυρός και να ανοίξει διαπραγματεύσεις.
Το «Μνημόνιο Συμφωνίας» 14 σημείων που μόλις υπογράφηκε μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, τοποθετεί τον Λίβανο στο επίκεντρο των ιρανικών απαιτήσεων. Ζητά κατάπαυση του πυρός και χρονοδιάγραμμα αποχώρησης του Ισραήλ από τα κατεχόμενα εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της κίτρινης ζώνης. Ενώ το Ιράν εντάσσει τον Λίβανο στον στόχο του για τον τερματισμό του πολέμου στην περιοχή, η Ουάσινγκτον δεν έχει την ίδια ερμηνεία της συμφωνίας, θέλει να διατηρήσει, όπως πάντα, μια ρήτρα που να επιτρέπει στο Ισραήλ «την ελευθερία κινήσεων και το δικαίωμα στην αυτοάμυνα».
Το μεγάλο χάσμα μεταξύ των στόχων των δύο πλευρών καθιστά δυνατή την επανάληψη του πολέμου, σύμφωνα με Ιρανούς αξιωματούχους που προτιμούν να κρατούν το δάχτυλο στη σκανδάλη.
Συμπέρασμα
Είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που μια μέση δύναμη προκαλεί τις ΗΠΑ. Σήμερα, χώρες όπως το Πακιστάν, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος, που με τη σειρά τους φοβούνταν μήπως βρεθούν στο στόχαστρο των Αμερικανών, αρχίζουν να αναθεωρούν τις θέσεις τους σχετικά με την παρουσία αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στις χώρες τους.
Η ολιγαρχία των χρηματοπιστωτικών κύκλων πιστεύει ότι οι τεχνολογικές τους καινοτομίες μπορούν να βάλουν τέλος στην αντίσταση των λαών και να θάψουν τις φιλοδοξίες τους για ανεξαρτησία και δικαιοσύνη, αλλά μάταια.
Όπως σχολίασε ένα από τα είδωλα της θεολογίας της απελευθέρωσης, ο πατέρας Ερνέστο Καρδινάλ, τη δολοφονία του εθνικού αξιωματικού Αδόλφο Πάες και μιας ομάδας συντρόφων του:
«Προσπάθησαν να μας θάψουν. Δεν ήξεραν ότι ήμασταν σπόροι»[7].
Σημειώσεις
[2] Ομιλία του Τραμπ στην Κνέσετ στις 13 Οκτωβρίου 2025.
[3] Σημείωση του συντάκτη: Αναφορά στις στοχευμένες δολοφονίες ηγετικών στελεχών της Χεζμπολάχ.
[4] Σε αυτό το σημείο αναφέρεται ότι ο επικεφαλής του κοινοβουλίου Ναμπίχ Μπέρι και οι βουλευτές της Χεζμπολάχ ψήφισαν για την εκλογή του προέδρου Ζοζέφ Αούν.
[5] Συχνά αναφέρεται στον διανοητικό κύκλο του πρωθυπουργού.
[6] (Ένοπλες Δυνάμεις της Επανάστασης της Κολομβίας – FARC). Ο Ούγκο Τσάβες επέβλεψε προσωπικά τη συμφωνία που τερμάτισε τη διάλυση των FARC και την ενσωμάτωσή τους στον κολομβιανό στρατό.
[7] Η φράση αυτή ανήκει στον Έλληνα ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη), γεννημένο στη Θεσσαλονίκη το 1931. Η φράση έγινε κοινή παροιμία στο Μεξικό στην ισπανική της εκδοχή: «Quisieron enterrarnos, pero se les olvido que somos semillas» (Προσπάθησαν να μας θάψουν, αλλά ξέχασαν ότι είμαστε σπόροι). Μεξικανοί ακτιβιστές την υιοθέτησαν για να υποστηρίξουν τους 43 φοιτητές του Αγιοτσινάπα (43 αγνοούμενοι στην Ιγκουάλα, Μεξικό, 2013). Συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως «μεξικάνικο παροιμίο», χωρίς να γνωρίζουν τον πραγματικό δημιουργό της. (Σημείωση του συντάκτη Ντανιέλ Γκαρσία)
Σύντομο βιογραφικό της συγγραφέως
Αγωνιστική δράση:
Κομμουνίστρια, διεθνίστρια αγωνίστρια. Είναι μέλος του RAID (Δίκτυο που συγκροτήθηκε από τον Τσάβες) και του Παγκόσμιου Φόρουμ Εναλλακτικών.
- Διοργάνωσε το 2009 στη Βηρυτό, ένα Διεθνές Φόρουμ με θέμα τη σύγκλιση των αγώνων μεταξύ της ένοπλης αντίστασης στη Μέση Ανατολή (Λίβανος, Παλαιστίνη, Ιράκ, Υεμένη) και των αγώνων ενάντια στον δυτικό αρπακτικό καπιταλισμό και τα σοσιαλιστικά πειράματα στη Λατινική Αμερική… και εκείνων που αγωνίζονται παντού ενάντια στον αποικιοκρατισμό και τη δικτατορία των αγορών.
- Συμμετείχε στο Δικαστήριο της Σάμπρα και της Σατίλα.
- Διοργάνωσε το δικαστήριο συνείδησης για την καταδίκη των ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου, στις Βρυξέλλες.
- Συμμετείχε στην Μπογκοτά στο Δικαστήριο κατά του δικτάτορα Ουρίμπε για τις «αναγκαστικές εξαφανίσεις» στην Κολομβία, καθώς και στο Λαϊκό Δικαστήριο στη Χάγη για την καταδίκη των εγκλημάτων της Monsanto στο Ιράκ και αλλού. Στο Δικαστήριο κατά των εγκλημάτων των αμερικανικών κυρώσεων…
Ακαδημαϊκό και επαγγελματικό βιογραφικό:
- Ανθρωπολόγος, Πανεπιστήμιο Paris V / René Descartes.
- Αρχισυντάκτρια του περιοδικού Badael (Εναλλακτικές) / Λίβανος.
- Ιδρύτρια του εκδοτικού οίκου «Les Temps Modernes».
- Συγγραφέας πολλών βιβλίων και ανθρωπολογικών και πολιτικών μελετών.
Δημοσιεύσεις:
- Μαρξισμός και Ισλάμ (βιβλίο)
- Η εμπειρία της αυτοδιαχείρισης στον Λίβανο κατά τον εμφύλιο πόλεμο του ’75-’82 (μελέτη)
- Μηχανισμοί άμυνας στη δρουζική κοινότητα (Λίβανος) (Διδακτορική διατριβή)
- Ο αντιαποικιακός αγώνας στη Μέση Ανατολή και η αμφισβήτηση της ταυτότητας
- Γυναίκες και νεοφιλελευθερισμός: η σύγχρονη δουλεία
- Ιράκ: οι νόμοι Brumer στην υπηρεσία των πολυεθνικών
