Η κυβέρνηση της ΝΔ προχωρά σε ένα ακόμη γιγαντιαίο εξοπλιστικό πακέτο με ισραηλινές πολεμικές βιομηχανίες.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα», ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ, παρουσιάζεται ως ένα σύγχρονο σύστημα αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας απέναντι στις «νέες απειλές». Πίσω όμως από τα ραντάρ, τους πυραύλους και τα συστήματα διοίκησης κρύβεται μια βαθύτερη πολιτική επιλογή: η ακόμη μεγαλύτερη πρόσδεση της Ελλάδας στο στρατιωτικό, τεχνολογικό και γεωπολιτικό οικοσύστημα του Ισραήλ.
Οι βασικοί ανάδοχοι, IAI, ELTA και Rafael, αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του ισραηλινού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος και των μηχανισμών κατοχής, απαρτχάιντ και γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού. Κάθε ευρώ που κατευθύνεται σε αυτές τις εταιρείες ενισχύει οικονομικά και πολιτικά ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα δεσμεύει άλλα 3 δισ. ευρώ σε πρώτη φάση, ενώ η κοινωνία αντιμετωπίζει ακρίβεια, υποχρηματοδότηση της υγείας και της παιδείας και σοβαρά προβλήματα στέγασης και υποδομών. Το επιχείρημα της «ελληνικής συμμετοχής» 25%-30% δεν αλλάζει την ουσία. Τα κρίσιμα λογισμικά, οι αναβαθμίσεις, οι αισθητήρες, η τεχνογνωσία και η συντήρηση παραμένουν υπό ισραηλινό έλεγχο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα πληρώνει δισεκατομμύρια για να γίνει πιο εξαρτημένη.
Και αυτή η εξάρτηση δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι στρατιωτική, τεχνολογική, πολιτική και γεωπολιτική. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» προστίθεται σε μια μακρά αλυσίδα συμφωνιών: Καλαμάτα-Elbit, Heron, Spike, PULS, Rafael, εξαγορά της Intracom Defense από την IAI και δεκάδες άλλες συμβάσεις που μετατρέπουν σταδιακά την Ελλάδα σε πεδίο διείσδυσης του ισραηλινού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Η κυβέρνηση μιλά για «στρατηγική συνεργασία». Στην πραγματικότητα πρόκειται για στρατηγική εξάρτηση.
Το νέο σύστημα εξαγγέλλεται ότι θα συνδέει ραντάρ, πυραύλους, λογισμικά, τεχνητή νοημοσύνη, F-16 Viper, F-35, Belharra και κρίσιμες δομές των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ένα ενιαίο δικτυοκεντρικό περιβάλλον. Όμως ποιος θα ελέγχει τις αναβαθμίσεις, τα δεδομένα, τα λογισμικά και τις δικλείδες ασφαλείας; Ποιος θα γνωρίζει τις αδυναμίες του συστήματος και ποιος θα μπορεί να θέτει όρους στη συντήρησή του; Όταν κρίσιμες αμυντικές υποδομές εξαρτώνται από εταιρείες ενός ξένου κράτους και μάλιστα του ισραηλινού, το ζήτημα δεν είναι μόνο εξοπλιστικό αλλά αφορά την ίδια την εθνική κυριαρχία.
Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό μετά το σκάνδαλο Predator και τις αποκαλύψεις για τη δράση ισραηλινών, πρώην υποτίθεται, πρακτόρων με εταιρείες παρακολούθησης στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή. Η ανεξέλεγκτη διείσδυση ισραηλινών στρατιωτικών και τεχνολογικών συμφερόντων δεν αφορά μόνο την άμυνα. Αφορά τον δημοκρατικό έλεγχο, την εθνική ανεξαρτησία της χώρας και το ποιος επηρεάζει κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις.
Και δεν είναι μόνο ότι η Ελλάδα αγοράζει ισραηλινά όπλα. Είναι ότι το Ισραήλ επιδιώκει να δεσμεύσει μακροπρόθεσμα την Ελλάδα ως μόνιμο πελάτη του εντός της ΕΕ. Μια χώρα που θα εξαρτά την άμυνά της, τα ραντάρ, τα λογισμικά, τις αναβαθμίσεις, τα ανταλλακτικά και τη συντήρηση κρίσιμων οπλικών συστημάτων από το Ισραήλ, είναι αδύνατον να στηρίξει διεθνείς ή ευρωπαϊκές κυρώσεις εναντίον του.
Αυτή είναι και η στρατηγική σκοπιμότητα των συμβάσεων: το Ισραήλ πουλάει όπλα και αγοράζει πολιτική επιρροή, πρόσβαση σε ευρωπαϊκά προγράμματα και έναν σύμμαχο που θα έχει συμφέρον να αντιτίθεται σε οποιαδήποτε μέτρα πίεσης εναντίον του. Όσο βαθύτερη γίνεται η εξάρτηση της Ελλάδας από τα ισραηλινά συστήματα, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η πολιτική της πρόσδεση στους σχεδιασμούς του Τελ Αβίβ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιες οι ισραηλινές εταιρείες εμφανίζονται να πιέζουν για την ταχεία ολοκλήρωση της συμφωνίας, σε μια περίοδο που η διεθνής απομόνωση του Ισραήλ βαθαίνει και η ανάγκη του για σταθερούς ευρωπαίους εταίρους γίνεται ολοένα πιο επιτακτική.
Υπάρχει όμως και η ευρύτερη σημαντικότατη γεωπολιτική διάσταση. Με αυτές τις συμφωνίες η Ελλάδα εγκαταλείπει κάθε επίφαση ισορροπημένης εξωτερικής πολιτικής και μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε στρατηγικό βάθος του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η χώρα μας εμπλέκεται βαθύτερα σε έναν άξονα στρατιωτικών, ενεργειακών και γεωπολιτικών σχεδιασμών που εκτείνεται από τη Γάζα και τον Λίβανο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο.
Αυτό δεν αυξάνει την ασφάλεια του ελληνικού λαού. Αντίθετα, αυξάνει τους κινδύνους εμπλοκής της χώρας σε περιφερειακούς πολέμους που δεν υπηρετούν τα συμφέροντα της κοινωνίας αλλά τους σχεδιασμούς των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και ενός κράτους που διεξάγει γενοκτονικό πόλεμο.
Το BDS Greece επαναλαμβάνει ότι η πραγματική ασφάλεια δεν χτίζεται πάνω στη συνενοχή με εγκλήματα πολέμου, ούτε πάνω στην εξάρτηση από ξένες στρατιωτικές βιομηχανίες. Η πραγματική ασφάλεια προϋποθέτει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, σεβασμό του διεθνούς δικαίου, δημοκρατικό έλεγχο, ειρήνη και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.
Καλούμε την ελληνική κοινωνία, τα συνδικάτα, τους επιστημονικούς φορείς, τα κινήματα ειρήνης και κάθε δημοκρατικό πολίτη να αντιταχθούν στην «Ασπίδα του Αχιλλέα» και σε όλες τις στρατιωτικές συμφωνίες με το Ισραήλ. Ενάντια στη μετατροπή της Ελλάδας σε οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτικό προτεκτοράτο του γενοκτονικού κράτους.
Όχι στη στρατιωτική εξάρτηση.
Όχι στη χρηματοδότηση της γενοκτονίας.
Όχι στη γεωπολιτική διείσδυση του Ισραήλ στην Ελλάδα.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
Διαβάστε επίσης:
