Άμεση απελευθέρωση του Baris Erhan

   Γράφω αυτή την επιστολή για να εξηγήσω, όσο πιο σύντοµα µπορώ, γιατί ήρθα στην Ελλάδα, γιατί είµαι φυλακισµένος και τι έχω περάσει εδώ — και για να ζητήσω τη στήριξή σας.

Από το 2007 έως το 2015, ανέπτυξα επαναστατική δράση στην Τουρκία µε τους Dev-Lis, LÖB, SGDF, ESP και HDP. Χρησιµοποιώντας τα δικαιώµατα που µου εγγυάται το τουρκικό σύνταγµα και οι διεθνείς συµβάσεις στις οποίες η Τουρκία είναι συµβαλλόµενο µέρος, συµµετείχα σε διαδηλώσεις, πορείες, συλλαλητήρια, απεργίες και αγώνες αντίστασης.

-Αντιτάχθηκα, µέσα από δράση στον δρόµο, σχεδόν σε κάθε µέτρο που πήρε η κυβέρνηση εις βάρος του λαού

– Αντιτάχθηκα στους κανονισµούς ενδυµασίας στο λύκειο.- Αντιτάχθηκα στα υποχρεωτικά µαθήµατα θρησκευτικών.

– Διαδήλωσα κατά της FETÖ, τότε κυβερνητικού εταίρου, επειδή διένειµε τις ερωτήσεις των εξετάσεων εισαγωγής στα πανεπιστήµια στους δικούς της υποστηρικτές.

– Ζήτησα τα παιδιά διαφορετικών οικονοµικών τάξεων να λαµβάνουν εκπαίδευση ίδιας ποιότητας.- -Διαµαρτυρήθηκα για τον τρόπο µε τον οποίο το Ανώτατο Ʃυµβούλιο Εκπαίδευσης, που ιδρύθηκε από το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπηµα της 12ης Ʃεπτεµβρίου 1980, υποβάθµιζε την ποιότητα της πανεπιστηµιακής εκπαίδευσης.

– Αντιτάχθηκα στη µετατροπή των πανεπιστηµίων σε επιχειρήσεις µέσω διδάκτρων που εισπράττονταν από τους φοιτητές για διάφορους λόγους.

– Αντιτάχθηκα στη συµπεριφορά της πανεπιστηµιακής ασφάλειας που δρούσε σαν αστυνοµία, στέρησε από τους φοιτητές το πολιτικό τους δικαίωµα και τους ξυλοκόπησε· ήθελα να εµποδίσω τη µετατροπή των πανεπιστηµίων σε φυλακές.

– Ζήτησα δωρεάν παιδεία.- Διαδήλωσα κατά των αυξήσεων στις καντίνες και τις τραπεζαρίες των πανεπιστηµίων, και οργάνωσα καταλήψεις και µποϊκοτάζ.

– Έδωσα τον αντιφασιστικό αγώνα µέσα στα πανεπιστήµια και στις γειτονιές.

– Επέδεσα τις πληγές συντρόφων που φασιστικές συµµορίες προσπάθησαν να σκοτώσουν σε αυτόν τον αγώνα.

– Διαδήλωσα κατά των αυξήσεων στην τιµή του ψωµιού, που πλήττουν περισσότερο τις οικογένειες χαµηλού εισοδήµατος, για τις οποίες αποτελεί βασικό είδος διατροφής.

– Διαδήλωσα κατά των δηµοτικών αυξήσεων στο νερό και τις µεταφορές, και οργάνωσα καµπάνιες συλλογής υπογραφών.

– Ʃτήριξα τις απεργίες εργατών που δεν µπορούσαν να πάρουν τον µισθό τους, που αναγκάζονταν σε υπερωρίες, που απολύονταν επειδή ήταν συνδικαλισµένοι, ή που δεν µπορούσαν να λάβουν την αποζηµίωσή τους.

– Διαµαρτυρήθηκα κατά του δολοφονικού κεφαλαίου που εργάζεται τους εργαζόµενους µέχρι θανάτου χωρίς να λαµβάνει τα απαραίτητα µέτρα ασφαλείας και το ονοµάζει «εργατικό ατύχηµα».

– Ʃυµµετείχα σε συλλαλητήρια εργατών και δηµοσίων υπαλλήλων.

– Ʃυµµετείχα σε εκδηλώσεις της Πρωτοµαγιάς.

– Αντιτάχθηκα στην πώληση δηµόσιας περιουσίας.

– Υπερασπίστηκα τα δικαιώµατα του κουρδικού λαού, του οποίου η γλώσσα, η ταυτότητα και ο πολιτισµός απαξιώνονται και ο οποίος σπρώχνεται στο περιθώριο· στάθηκα δίπλα του.

– Πήγα στο Roboski για να διαµαρτυρηθώ για τη σφαγή αµάχων, µεταξύ αυτών παιδιών, από πολεµικά αεροσκάφη, και για να εκφράσω τα συλλυπητήριά µου στις οικογένειες.

– Προσπάθησα να γίνω φωνή για επαναστάτες που κρατούνταν άδικα στη φυλακή, και απαίτησα την ελευθερία τους.

– Είµαι Αλεβίτης. Για να τιµήσω τη µνήµη των Αλεβιτών που κάηκαν ζωντανοί στο ξενοδοχείο Madımak στο Sivas της Τουρκίας το 1992, και για να καταδικάσω τους δολοφόνους, διαδήλωσα µπροστά στο ξενοδοχείο Madımak την επέτειο της σφαγής.

– Ʃυµµετείχα σε διαδηλώσεις που σηµατοδοτούν τις επετείους σχεδόν κάθε σφαγής εναντίον εργατών, καταπιεσµένων και επαναστατών στην Τουρκία και σε όλο τον κόσµο, ώστε να µην ξεχαστούν.

– Προσπάθησα να γίνω παιδί για τις Μητέρες του Ʃαββάτου, που αναζητούν τα οστά επαναστατών που βασανίστηκαν µέχρι θανάτου και εξαφανίστηκαν υπό κράτηση.

– Αντιτάχθηκα στις επεµβάσεις της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή.

– Αντιτάχθηκα στο ΝΑΤΟ που µετέτρεψε την Τουρκία σε χωροφύλακα της περιοχής, και διαδήλωσα µπροστά στη βάση του ΝΑΤΟ στο KÜRECİK.

– Διαδήλωσα κατά του ISIS.- Έθαψα φίλους που σκοτώθηκαν σε σφαγές του ISIS.

– Τίµησα τη µνήµη όσων πέθαναν πολεµώντας ενάντια στο ISIS.

– Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Gezi, δεν πήγα ούτε µια φορά σπίτι µου· έδωσα τη στήριξή µου. -Αντιτάχθηκα στο γεγονός ότι εκατοµµύρια εργάτες δουλεύουν προς όφελος µιας χούφτας πλουσίων· ζήτησα σοσιαλισµό.

Παρόλο που όλα όσα έκανα στο πλαίσιο όλων αυτών των αιτηµάτων και δράσεων ήταν νόµιµα, ανοίχτηκαν εναντίον µου αµέτρητες δικαστικές υποθέσεις. Ʃε ορισµένες αθωώθηκα. Ʃτις υποθέσεις στις οποίες καταδικάστηκα, η φυλάκισή µου αναβλήθηκε και η δίκη συνεχίζεται σε ανώτερα δικαστήρια. Έχω ακόµη µια υπόθεση σε πρώτο βαθµό που εκκρεµεί εδώ και δέκα χρόνια. Και σε αυτή την υπόθεση, παρόλο που άσκησα απλώς το νόµιµο δικαίωµά µου στη διαµαρτυρία —χωρίς όπλα και χωρίς παράνοµα αποδεικτικά στοιχεία— η εκτίµηση του δικηγόρου µου είναι ότι σίγουρα θα καταδικαστώ, µε κατηγορίες «συµµετοχή σε τροµοκρατική οργάνωση, τέλεση εγκληµάτων εξ ονόµατος οργάνωσης, παραβίαση του νόµου περί συγκεντρώσεων». Και ο δικηγόρος µου καταδικάστηκε πρόσφατα για «συµµετοχή σε τροµοκρατική οργάνωση».

Τόσο η εκκρεµούσα υπόθεσή µου όσο και οι ενεργές υποθέσεις µου στα ανώτερα δικαστήρια ασκούσαν συνεχή πίεση στην ελευθερία µου. Για τον λόγο αυτό, σταµάτησα την ενεργό συµµετοχή το 2015 και αποφάσισα να ακολουθήσω παθητικό αγώνα. Μετά το 2015 δούλεψα για κάποιο διάστηµα σε εργοστάσια. Υπέστην µόµπινγκ λόγω της συνδικαλιστικής µου δράσης ή του πολιτικού µου παρελθόντος, και άφησα εκείνη τη δουλειά. Δούλεψα για κάποιο διάστηµα σε µπαρ. Μαζί µε άλλους εργαζόµενους σε µπαρ, αγωνιστήκαµε για τα δικαιώµατά µας υπό την οµπρέλα του «Ʃυλλόγου Εργαζοµένων σε Καφέ-Μπαρ». Η αστυνοµία επισκεπτόταν κάποια από τα µπαρ όπου δούλευα, και απολυόµουν από τους ιδιοκτήτες την ίδια µέρα.

Παράλληλα, όταν χτύπησε ο µεγάλος σεισµός στην Τουρκία στις 6 Φεβρουαρίου 2023, το κράτος δεν έστελνε βοήθεια στην επαρχία Hatay. Τηλεφώνησα σε φίλους µου από το Hatay και το επιβεβαίωσα. Με τα περιορισµένα µέσα που είχα, πήρα δάνειο από την τράπεζα, αγόρασα ένα παλιό αυτοκίνητο και πήγα στο Hatay. Δούλεψα στα ερείπια για εβδοµάδες. Αργότερα άλλαξα κλάδο και άρχισα να δουλεύω στη βιοµηχανία κινηµατογράφου ως βοηθός σκηνογράφου. Βρήκα την ευκαιρία να δουλέψω σε πολλά έργα. Μερικές φορές τα γυρίσµατα τηλεοπτικών σειρών γίνονταν κοντά σε ή µέσα σε ανάκτορα ή αστυνοµικά κτίρια. Κατά τη διάρκεια αυτών των γυρισµάτων η αστυνοµία συνέλεγε τα έγγραφα ταυτότητας του συνεργείου και έλεγχε το ποινικό τους µητρώο, και λόγω των εκκρεµών υποθέσεών µου, στη συνέχεια απολυόµουν µε παράλογες δικαιολογίες. Επειδή η δουλειά στον κινηµατογράφο και την τηλεόραση είναι ανά έργο, γύριζα ξανά σε δουλειές σε µπαρ µέχρι να έρθει ένα νέο έργο.

Μια µέρα ο ιδιοκτήτης του µπαρ όπου δούλευα µε χτύπησε και µου έκλεψε το τηλέφωνο. Πήγα να πάρω ιατρική βεβαίωση κακοποίησης για να καταθέσω µήνυση. Όµως φίλοι αστυνοµικοί του εργοδότη µου παρενέβησαν στην ιατρική µου εξέταση, και ο γιατρός έγραψε αναφορά χωρίς καν να µε εξετάσει µε τα χέρια. Η µήνυσή µου µετατράπηκε σε αµοιβαία µήνυση και η υπόθεση µπήκε στο χρονοντούλαπο. Επιπλέον, δεν πληρώθηκα ποτέ τον µισθό που µου όφειλαν. Μετά από αυτό το περιστατικό, αστυνοµικοί των µυστικών υπηρεσιών µε σταµάτησαν και µου είπαν «σε παρακολουθούµε». Είπαν ότι θα έλυναν τα προβλήµατα που είχα µε τον πρώην εργοδότη µου, ότι θα µε βοηθούσαν και µε τις άλλες υποθέσεις µου, ότι αν ήθελα να ανοίξω επιχείρηση θα µε βοηθούσαν και σε αυτό. Ʃε αντάλλαγµα, ήθελαν να δώσω ψευδή κατάθεση.

Αρνήθηκα. Δεν ήµουν πια ο φλογερός επαναστάτης που ήµουν κάποτε, αλλά δεν είχα χάσει την ταξική µου συνείδηση. Δεν µπορούσα να προδώσω το παρελθόν µου, ούτε τους συντρόφους που είχαν πέσει πολεµώντας σε εκείνο το παρελθόν. Το πιο σηµαντικό, το παρελθόν µου ήταν αυτό που µε έκανε αυτόν που είµαι. Δεν µπορούσα να προδώσω τον εαυτό µου. Ήταν όµως φανερό ότι η πίεση θα αυξανόταν. Εδώ και καιρό ο δικηγόρος µου µού έλεγε, σχετικά µε την εκκρεµούσα υπόθεσή µου, ότι σίγουρα θα καταδικαστώ και ότι έπρεπε να σκεφτώ το άσυλο. Είχα κάνει αίτηση για ελληνική βίζα στο παρελθόν, αλλά είχε απορριφθεί.

Δεν µου έµενε άλλη επιλογή από το να πάω µε παράτυπα µέσα. Αφού ρώτησα διάφορους, βρήκα τον αριθµό ενός διακινητή. Αντάλλαξα µηνύµατα και µίλησα τηλεφωνικά µε τον διακινητή, και µε κάλεσε στη Ʃµύρνη. Ʃυναντηθήκαµε από κοντά· µου ζήτησε 4.500 ευρώ. Δεν ήθελα να τα δώσω αµέσως, οπότε εµπιστεύτηκα το ποσό σε έναν κοινό µας γνωστό· θα δινόταν στον διακινητή µόλις έφτανα στην Ελλάδα. Με κράτησε να περιµένω στη Ʃµύρνη για κάποιο διάστηµα. Ʃτο διάστηµα αυτό ανταλλάσσαµε συχνά µηνύµατα στο WhatsApp σχετικά µε την ηµεροµηνία αναχώρησης.

Ʃτα τέλη Ιουλίου είπε ότι θα ξεκινούσαµε, και µε πήρε από το µέρος όπου έµενα. Επειδή είχα ποινικό µητρώο και θα συλλαµβανόµουν αν µε αναγνώριζαν, µε έφερε στο σκάφος πριν από τους υπόλοιπους µετανάστες. Ο καπετάνιος που θα χειριζόταν το σκάφος ήταν ένας 20χρονος Ʃύρος. Ο καπετάνιος θεώρησε το σκάφος πολύ µεγάλο· είπε ότι είχε κάνει διακίνηση ανθρώπων µόνο µε µικρότερα σκάφη στο παρελθόν και δεν µπορούσε να χειριστεί αυτό. Πέρασαν όλο το απόγευµα στην άλλη άκρη του σκάφους προσπαθώντας να τον πείσουν. Θα πρέπει να πείστηκε µέχρι το βράδυ, γιατί ξεκινήσαµε προς τα ξηµερώµατα. Τα µαλλιά µου ήταν ράστα, είχα µακριά και περιποιηµένα γένια, και είχα τατουάζ στο σώµα µου. Εξαιτίας αυτού, οι διακινητές µού είπαν ότι έπρεπε να κάνω ηλιοθεραπεία στο κατάστρωµα σαν τουρίστας, αλλιώς το ταξίδι µαταιωνόταν. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να συµφωνήσω. Ο καπετάνιος καµιά φορά έδινε το τιµόνι σε νεαρούς Άραβες και έκανε ανακοινώσεις στα αραβικά µέσα στο σκάφος. Μετά από κάθε ανακοίνωση οι νεαροί φώναζαν «ana al-arab» — είµαστε Άραβες. Όλοι στο σκάφος εκτός από εµένα ήταν Ʃύροι. Έµαθα αργότερα ότι αυτή η φράση σήµαινε «είµαστε Άραβες».

Ο καπετάνιος µου ζήτησε αρκετές φορές να πάρω το τιµόνι· αρνήθηκα, λέγοντας ότι δεν ήξερα να το χειρίζοµαι. Και άλλοι νεαροί έπιαναν συχνά το τιµόνι. Γύρω στο µεσηµέρι τα κύµατα δυνάµωσαν, κάποιοι έκαναν εµετό, άλλοι ξάπλωναν µπρούµυτα στο κατάστρωµα βγάζοντας παράξενους ήχους. Το νερό ερχόταν καµιά φορά µέχρι το κατάστρωµα. Επικρατούσε γενικό χάος στο σκάφος· κάποιοι ήθελαν να γυρίσουν πίσω, κάποιοι µάλιστα κάλεσαν το τουρκικό λιµενικό. Επηρεάστηκα κι εγώ από αυτό το χάος. Εκείνη τη στιγµή ο καπετάνιος είπε, «κράτα το τιµόνι ένα λεπτό, θα γυρίσω αµέσως αφού πάρω κάτι». Αναγκάστηκα να κρατήσω το τιµόνι για λιγότερο από ένα λεπτό. Επειδή το χάος συνεχιζόταν, µου ζήτησε επίσης το δοχείο βενζίνης, και του το έδωσα. Μου ζήτησε να πατήσω ένα κουµπί, και το πάτησα. Ο καπετάνιος είχε ένα τηλέφωνο µε το οποίο ακολουθούσε τη διαδροµή, και επειδή τα κύµατα τίναζαν το σκάφος, µου ζήτησε να το κρατήσω σταθερό, και το έκανα. Έκανα όλα αυτά χωρίς να περιµένω κάτι σε αντάλλαγµα, απλώς για να επιβιώσω. Ο καπετάνιος είχε διστάσει εξαρχής να χειριστεί το σκάφος· αν δεν είχα κάνει αυτό που µου ζήτησε, το σκάφος µπορεί κάλλιστα να είχε βυθιστεί.

Φτάσαµε επιτέλους στην Ελλάδα. Ένα σκάφος του ελληνικού λιµενικού µάς παρέλαβε και µας µετέφερε σε ένα µεγαλύτερο σκάφος. Όταν έφτασα στην Ελλάδα, σίγουρα δεν περίµενα να µε υποδεχτούν µε λουλούδια —σκέφτηκα ότι ίσως αντιµετωπίσω ρατσισµό, ίσως δυσκολευτώ οικονοµικά για κάποιο διάστηµα, αλλά ότι θα έβρισκα κάποιον τρόπο να τα καταφέρω. Αυτό που ποτέ δεν πέρασε από το µυαλό µου ήταν ότι θα µε συλλάµβαναν. Και µάλιστα για ένα έγκληµα που δεν διέπραξα. Πριν καν πατήσω το πόδι µου στη στεριά, µου πέρασαν χειροπέδες και µε έβαλαν σε αστυνοµικό όχηµα.

Ʃτη συνέχεια µε πέταξαν στο κρατητήριο της ΡΟΔΟΥ —ένα µέρος χωρίς ήλιο, χωρίς εξαερισµό, που µύριζε σαν κοτέτσι, που έµοιαζε να ανήκει σε άλλον αιώνα, και όπου υπήρχαν κατσαρίδες στο µέγεθος αρουραίων. Κρατήθηκα στη ΡΟΔΟ για σχεδόν έναν µήνα. Κατέθεσα στην αστυνοµία και στον εισαγγελέα αρκετές φορές. Κάθε φορά έλεγα ότι δεν ήµουν ο καπετάνιος ούτε ο διακινητής, και ζήτησα να εξεταστούν οι επικοινωνίες µου στο WhatsApp από το τηλέφωνό µου. Είπα ότι είχα έρθει για να ζητήσω άσυλο, αλλά αυτό δεν λήφθηκε υπόψη. Αργότερα, µέσω του δικηγόρου µου, ζήτησα να εξεταστούν οι επικοινωνίες µου στο WhatsApp, αλλά η εισαγγελία αρνήθηκε, λέγοντας ότι η έρευνα θα διαρκούσε πολύ. Έµαθα ότι τέσσερις από τους Ʃύρους µετανάστες στο σκάφος είχαν καταθέσει ότι ήµουν εγώ ο καπετάνιος, και ότι ένας από αυτούς τους τέσσερις είχε επίσης κατονοµάσει τον πραγµατικό καπετάνιο. Κατάλαβα ότι ο Ʃύρος καπετάνιος είχε προκαλέσει εθνικιστικά αισθήµατα και συγκέντρωσε ψευδείς καταθέσεις εναντίον µου.Αυτό προφανώς βόλευε την αστυνοµία της ΡΟΔΟΥ, αφού µε όρισαν ως δράστη σε έναν ανοιχτό φάκελο χωρίς να διεξάγουν καµία ουσιαστική έρευνα. Είχα δώσει πάντα τον αντιφασιστικό αγώνα. Όµως, ενώ έφευγα από την κρατική καταστολή που µου είχε επιβάλει ακριβώς αυτός ο αντιφασιστικός αγώνας, βρέθηκα αντιµέτωπος µε ρατσισµό από Ʃύρους σε εκείνο το σκάφος.  Ο πραγματικός καπετάνιος, είχε δηλώσει, µε πλαστά έγγραφα πριν από τη δίκη, ότι ήταν 16 ετών, και ιατροδικαστική εξέταση αποκάλυψε την πραγµατική του ηλικία.

Μετά την αρχική µου σύλληψη παρέµεινα στη ΡΟΔΟ για σχεδόν έναν µήνα, και στη συνέχεια µεταφέρθηκα στις φυλακές Κορυδαλλού στην Αθήνα. Ʃτις ελληνικές φυλακές, οι κρατούµενοι δεν χωρίζονται ανάλογα µε το είδος του εγκλήµατος· δολοφόνοι, διακινητές και κλέφτες καταλήγουν όλοι στον ίδιο θάλαµο. Επειδή οι φυλακές φιλοξενούν ανθρώπους πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων, οι κρατούµενοι και οι καταδικασµένοι οµαδοποιούνται σε θαλάµους ανά εθνικότητα.

Ʃτον θάλαµο όπου κρατούµουν, ζούσα δίπλα σε ανθρώπους που είχαν διαπράξει πολλά εγκλήµατα τα οποία δεν θα ενέκρινα ποτέ. Η επίσηµη χωρητικότητα του θαλάµου ήταν 14 άτοµα, αλλά επειδή ήµασταν πολύ περισσότεροι, βάζαµε στρώµατα στο πάτωµα, και χωρούσαν 8 άτοµα στο πάτωµα κάθε φορά. Βάζαµε τέσσερα στρώµατα µε το κεφάλι µπροστά και τέσσερα µε το κεφάλι πίσω, κολληµένα το ένα µε το άλλο, ώστε να µην µένει χώρος για κανέναν άλλον να πατήσει στο πάτωµα. Υπήρχαν φορές που πάνω από 12 άτοµα κοιµόντουσαν στα 8 αυτά στρώµατα του πατώµατος, ξαπλωµένα σχεδόν το ένα πάνω στο άλλο. Κοιµόµουν έτσι στο πάτωµα για µήνες. Είτε στο πάτωµα είτε σε κουκέτα, ο θάλαµος ήταν πάντα υπερπλήρης. Ʃυνεχείς δυνατές κραυγές, παράλογες συζητήσεις, άνθρωποι που απειλούσαν να σκοτώσουν ή να βασανίσουν ο ένας τον άλλον ή ανθρώπους έξω από τη φυλακή —αυτό ήταν απλώς το φυσιολογικό στον θάλαµο. Η χρήση ναρκωτικών ήταν εξαιρετικά διαδεδοµένη. Το να φωνάζει κάποιος ασυνάρτητα στη µέση του θαλάµου χωρίς λόγο θεωρούνταν κάτι φυσιολογικό. Μια τηλεόραση έπαιζε παράλογη µουσική στη διαπασών, ενώ µια άλλη έπαιζε σειρές στη διαπασών που ούτε καν όσοι τις έβλεπαν δεν άντεχαν. Μέσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο, οι άνθρωποι φώναζαν δυνατά για τα εγκλήµατα που είχαν διαπράξει στο παρελθόν και για τα σχέδιά τους για µελλοντικά εγκλήµατα. Αυτό συχνά συνεχιζόταν µέχρι τις 2 τα ξηµερώµατα. Εγώ προσωπικά δεν µπλέχτηκα ποτέ σε καβγά, αλλά γύρω µου γίνονταν συνεχώς καβγάδες κάθε µεγέθους.

Δεσµοφύλακες κρατήθηκαν όµηροι· βρέθηκαν µαχαίρια και πιστόλια στους θαλάµους. Είδα ακόµη και έναν αιµατηρό καβγά µε µαχαίρια για την αγορά ναρκωτικών που κράτησε τρεις ώρες —όχι µόνο εγώ, αλλά και οι δεσµοφύλακες το παρακολούθησαν. Οι δεσµοφύλακες πρώτα κλείδωσαν τον διάδροµο όπου γινόταν ο καβγάς, από φόβο, και µετά κλείδωσαν τις σκάλες ώστε να µην κατέβει κανείς από πάνω. Όταν ο καβγάς τελείωσε µόνος του, έβαλαν όλους πίσω στους θαλάµους τους και τους κλείδωσαν.

Έχω επίσης διπολική διαταραχή. Νοµίζοντας ότι δεν θα είχα πρόσβαση σε φάρµακα σε καταυλισµό προσφύγων, είχα φέρει µαζί µου φάρµακα για τουλάχιστον έξι µήνες. Όταν µπήκα στη φυλακή µου τα πήραν όλα, και µου έδωσαν πίσω µόνο δύο κουτιά ενός φαρµάκου που λέγεται «Diderol», το οποίο ρυθµίζει τον καρδιακό ρυθµό. Ο γιατρός µου το είχε συνταγογραφήσει για το άγχος µου, και έπαιρνα µισή δόση την ηµέρα. Δεν το χρησιµοποίησα ποτέ στη φυλακή. Από µόνο του δεν ήταν αποτελεσµατικό φάρµακο για την πάθησή µου.

Η φυλακή, από την πλευρά της, δεν αναγνώριζε την ασθένειά µου και δεν µε έδινε θεραπεία. Είχα συνεχώς κρίσεις, µεγάλες και µικρές. Μέχρι τον Μάιο έφτασα σε σηµείο που δεν άντεχα άλλο. Οι οδηγίες του φαρµάκου έλεγαν να µην το παίρνω µε άδειο στοµάχι και να µην υπερβαίνω τις 4 δόσεις την ηµέρα. Δεν έφαγα τίποτα όλη την ηµέρα, και στις 3 τα ξηµερώµατα πότισα τα µέντα και τις πιπεριές που είχα στο παράθυρο, και µετά πήρα τα δύο κουτιά φαρµάκου που µου είχαν δώσει. Ξύπνησα νωρίς το επόµενο πρωί µε µια αφόρητη ανάγκη να ουρήσω. Ʃτην αρχή απογοητεύτηκα που δεν είχα πεθάνει. Μετά προσπάθησα να βρω λύση για την ανάγκη να ουρήσω. Ʃκέφτηκα να κάνω πάνω µου, αλλά τα φτηνά στρώµατα από αφρολέξ θα το περνούσαν αµέσως στην κάτω κουκέτα. Ʃκέφτηκα να σέρνοµαι µέχρι την τουαλέτα και µετά να περιµένω ήσυχα τον θάνατο στο κρεβάτι µου. Όµως µετά από λίγα βήµατα λιποθύµησα, και άνοιξα τα µάτια µου στο νοσοκοµείο. Το φάρµακο επιβραδύνει τον καρδιακό ρυθµό και µειώνει την αρτηριακή πίεση· πιθανότατα λιποθύµησα επειδή έπεσε η πίεσή µου.

Έµεινα στο νοσοκοµείο περίπου µια εβδοµάδα. Εκεί, η αστυνοµία προσπάθησε να µε αναγκάσει να υπογράψω έγγραφα. Είπα ότι θα υπέγραφα αν το ενέκρινε η δικηγόρος µου, αφού ενηµερωνόταν. Όχι µόνο δεν την ενηµέρωσαν, αλλά την εµπόδισαν και να µε προσεγγίσει. Ταυτόχρονα, άνθρωποι στον διάδροµο µιλούσαν συνεχώς για µένα στα τουρκικά· όταν απαντούσα στα τουρκικά, µου έλεγαν στα ελληνικά «δεν καταλαβαίνουµε τουρκικά». Βρισκόµουν υπό ψυχολογικά βασανιστήρια. Όποτε ερχόταν η ψυχιατρική οµάδα να µε εξετάσει, η αστυνοµία δηµιουργούσε προβλήµατα και εµπόδιζε την εξέταση. Όταν η πίεσή µου έφτασε στα 9 µε 6, µε πήραν βιαστικά από το νοσοκοµείο.

Η δίκη µου έγινε στις 11 Ιουνίου 2025. Καταθέσαµε στο δικαστήριο έναν ογκώδη φάκελο, που περιείχε:

– Την απόδειξη του χρηµατικού ποσού που έστειλα στον διακινητή,

– Έγγραφα από την εκκρεµούσα πολιτική µου υπόθεση στην Τουρκία,

– Δηµοσιεύµατα του τύπου για εµένα,

– Τα ασφαλιστικά µου έγγραφα που αποδεικνύουν ότι εργαζόµουν και κέρδιζα χρήµατα νόµιµα στην Τουρκία,

– Ʃυστατικές επιστολές από συντρόφους που δικάστηκαν στις ίδιες υποθέσεις και των οποίων η διαµονή στην Ευρώπη είχε εγκριθεί,

– Ʃυστατικές επιστολές από εργοδότες και συναδέλφους µου,

– Φωτογραφίες µου εν ώρα εργασίας,

– Τη σελίδα µου στο IMDb,

– Αποσπάσµατα από τους τίτλους των σειρών στις οποίες δούλεψα, στα οποία αναφερόταν το όνοµά µου,

– Τις σελίδες στο IMDb των φίλων που έδωσαν συστάσεις.

Φέραµε επίσης µάρτυρες:

– Τον δικηγόρο µου από την Τουρκία,

– Την οικογένειά µου,

– Ʃυντρόφους που δικάστηκαν στις ίδιες υποθέσεις και των οποίων η διαµονή στην Ευρώπη είχε εγκριθεί,

– Έναν καθηγητή στην Αθήνα που ασχολείται µε τη µετανάστευση.

Το δικαστήριο άκουσε εν συντοµία µόνο τον δικηγόρο µου από την Τουρκία και τον καθηγητή. Ταυτόχρονα, επέτρεψε στον δικηγόρο του Ʃύρου καπετάνιου να εξετάσει τους µάρτυρές µου σαν εισαγγελέας. Η δική µου υπεράσπιση διακόπηκε στη µέση, και µε αποµάκρυναν µε τη βία από το βήµα. Ο φάκελος που καταθέσαµε δεν άνοιξε ποτέ. Για το ότι κράτησα το τιµόνι λιγότερο από ένα λεπτό για να µη βουλιάξω, καταδικάστηκα σε 74 χρόνια και 1 µήνα φυλάκιση και σε πρόστιµο 700.500 ευρώ. Ο πραγµατικός Ʃύρος καπετάνιος καταδικάστηκε σε 69 χρόνια, αλλά επειδή ήταν 20 ετών, η ποινή µειώθηκε σε 8 χρόνια.

Καθώς γράφω αυτά, πιθανότατα είτε κυκλοφορεί ελεύθερος στην ΕΛΛΑΔΑ, είτε έχει απελαθεί. Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο διερµηνέας που είχε ορίσει το δικαστήριο δεν µου εξήγησε τι συνέβαινε· έµαθα την ποινή µου µόλις εβδοµάδες αργότερα, όταν είχα ήδη φτάσει στη φυλακή. Δεν άντεξα να λάβω τόσο βαριά ποινή για ένα έγκληµα που δεν διέπραξα, και τον Ʃεπτέµβριο του 2025 έκοψα τον λαιµό µου µε ξυράφι. Και πάλι, δεν πέθανα. Ο γιατρός που µε εξέτασε είπε ότι ήµουν πολύ τυχερός —ήµουν τυχερός, ή άτυχος; Δεν ήξερα. Όταν ξεκίνησα για την Ελλάδα, ποτέ δεν πέρασε από το µυαλό µου ότι θα ζούσα κάτι τέτοιο. Ʃτην Τουρκία, πίνοντας ούζο, σκεφτόµουν ότι θα άκουγα εκείνο το τραγούδι του Sagopa, «ακούω την αγάπη από την απέναντι όχθη, από την άλλη πλευρά του πορθµού». Ʃκεφτόµουν το συρτάκι από την ταινία Ζορµπάς. Ήλπιζα ότι θα γνώριζα κάποιον που άκουγε Ελένη Καραΐνδρου πριν κοιµηθεί. Τελικά, γράφω αυτή την επιστολή από τις φυλακές ΛΑΡΙƩΑƩ. Ήρθα στην Ελλάδα για να ζητήσω άσυλο. Δεν έφερα κρατικά µυστικά µε ελικόπτερο· δεν διέφυγα κεφάλαια από τη χώρα µου. Ήρθα µε ένα σακίδιο κατασκήνωσης και 60 ευρώ. Δεν ήλπιζα για τίποτα περισσότερο. Ʃας φωνάζω από πέρα από τα σύνορα. Ʃας φωνάζω από δίπλα σας, από πίσω από έναν τοίχο φυλακής: είµαι επαναστάτης, σοσιαλιστής, καλλιτέχνης, µπάρµαν, και πολλά ακόµα —αλλά ποτέ, ποτέ δεν είµαι ΔΙΑΚΙΝΗΤΗƩ. Αν ήθελα να βγάλω εύκολα χρήµατα, θα είχα δεχτεί την προσφορά της αστυνοµίας στην Τουρκία. Έφυγα επειδή δεν πούλησα την τιµή µου. Τώρα κατηγορούµαι για ατιµία. Θέλω την ελευθερία µου. Θέλω την ελευθερία µου, που είναι δικαίωµά µου όσο σίγουρα όσο το γάλα της µητέρας µου. Ʃε εσάς, λέω τα λόγια του Τσε, που πέθανε µακριά από τη γη όπου γεννήθηκε:

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ.