Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
1. Μην εμπιστεύεστε τις εκτιμήσεις και προβλέψεις των αναρίθμητων φιλοϊσραηλινών διπλωματικών, αμυντικών και στρατηγικών υποτιθέμενων «αναλυτών». Πέφτουν πάντα έξω και συχνά σας κοροϊδεύουν. Επειδή όμως μπορεί να διαφωνείτε ή να αμφιβάλλετε με ότι έγραψα παραπάνω, εξετάστε τι λένε τώρα και τι έλεγαν πριν από τρεις, δώδεκα ή πενήντα μήνες. Προχτές μόνο άκουγα έναν από δαύτους να μας εξηγεί με τρία χρόνια καθυστέρηση ότι το Ισραήλ πραγματοποιεί γενοκτονία και κατηγορείται για αυτή ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης… Καιρός ήταν.
2. Η ύπαρξη δεκάδων αμερικανικών βάσεων και ισχυρών φανερών ή αφανών «στρατηγικών σχέσεων» με το Ισραήλ, δεν βοήθησε καθόλου τις χώρες της περιοχής που είδαν να γίνονται στόχος και μερικές, όπως τα Εμιράτα, να υφίστανται τρομακτικές ζημιές. Σχεδόν όλες οι αμερικανικές βάσεις κατεστράφησαν. Αλλά η Αθήνα και η Λευκωσία μας είπαν ότι εγκατέστησαν και εγκαθιστούν όσες περισσότερες βάσεις μπορούν και αναπτύσσουν ιδιαίτερες σχέσεις με το Ισραήλ για να αμυνθούν. Μήπως έγινε κάποιο πολύ μεγάλο λάθος αδέρφια; Μήπως οι βάσεις και οι σχέσεις «τρίτου τύπου» με το Ισραήλ αυξάνουν αντί να μειώνουν τους κινδύνους; Μήπως άλλωστε η ύπαρξη βρετανικών βάσεων στην Κύπρο απέτρεψε, ή μήπως βοήθησε την τουρκική εισβολή;
3. Τα αμερικανικά και ισραηλινά όπλα, τα ίδια όπλα που αγοράζει σε τερατώδεις ποσότητες και εξίσου τερατώδες κόστος η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν απεδείχθησαν ούτε αξιόμαχα, ούτε αξιόπιστα στον πόλεμο. Η κύρια λειτουργία τους σε ότι μας αφορά είναι να εξαρτούν ακόμα πιο ασφυκτικά τη χώρα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και να προσφέρονται για τη διόγκωση του ελληνικού «στρατιωτικο-μεσιτικού συμπλέγματος» και των συνακόλουθων πασίγνωστων φαινομένων διαφθοράς και ξένης εξάρτησης. Δεν ξέρουμε αν τα όπλα αυτά θα χρησιμοποιηθούν ποτέ εναντίον της Τουρκίας, και με τι αποτέλεσμα, ξέρουμε όμως ότι θα βυθίσουν ακόμα πιο βαθιά την ελληνική οικονομία και θα διευκολύνουν την επόμενη χρεωκοπία.
4. Την διαβόητη θεωρία του «προληπτικού πλήγματος» που κατά τα λεγόμενα του αρχηγού ΓΕΕΘΑ ενσωματώσαμε (υποθέτουμε κατόπιν ισραηλινών «εισηγήσεων») στο αμυντικό μας δόγμα (1), απεδείχθη η συντομότερη οδός για την καταστροφή οποιουδήποτε επιχειρήσει να το εφαρμόσει. Αυτό έκαναν οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, κατόπιν εισηγήσεως του τελευταίου, προληπτικό πόλεμο δηλαδή, κατά του Ιράν και τώρα έχουν υποστεί τη σημαντικότερη ήττα στην ιστορία τους.
Κανονικά εμείς οι Έλληνες, αν δεν είχαμε προ πολλού παραιτηθεί του μυαλού μας και κάθε ηθικής προς όφελος της τσέπης μας και της εύνοιας των ξένων, οφείλαμε να το γνωρίζουμε αυτό καλύτερα από όλους τους άλλους. Προληπτική επέμβαση δεν έκανε ο Ιωαννίδης το 1974 στην Κύπρο, με αμερικανικές και ισραηλινές υποδείξεις, με αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή; ‘Οσοι επεχείρησαν στην ιστορία προληπτικούς πολέμους και αιφνιδιασμούς, από τη Γερμανία κατά της ΕΣΣΔ και την Ιαπωνία κατά των ΗΠΑ, μέχρι το Ιράκ κατά του Ιράν και του Κουβέιτ ηττήθηκαν οικτρά. Ο πόλεμος παραμένει πάντα εξάλλου, παρόλες τις φαντασιώσεις ανεγκέφαλων μιλιταριστών, η «συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», όπως τον ορίζει ο Κλαούζεβιτς και, σε αυτή την εξίσωση, εξίσου σημαντικό ρόλο με την ισχύ των όπλων παίζει και το τι πιστεύουν οι άνθρωποι. ‘Όλα τα εγχειρίδια των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και των ινστιτούτων τους, όπως η Rand, δεν παραλείπουν να επισημάνουν το τεράστιο πολιτικό ατού του αμυνόμενου έναντι του επιτιθέμενου. (2)
5. Αν κρίνουμε από το τι έπαθαν και παθαίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες παρά την ισχύ τους από τους Ισραηλινούς συμμάχους, πόσο σαμποτάζ και προβοκάτσιες υφίστανται, κάποιος αναπόφευκτα προβληματίζεται αν μπορεί να έχει στα σοβαρά “συμμαχία” ή “στρατηγική σχέση” με το Ισραήλ.
6. Ο γράφων υποστηρίζει, σχεδόν μόνος αυτές τις ιδέες επί κάμποσα χρόνια. Διαπιστώνει όμως κανείς, και με αυτή την αφορμή, ότι δεν υπάρχει και δεν υπήρξε επί πολλά χρόνια καμία άξια λόγου αντιπολίτευση, της αριστεράς ή της δεξιάς, στη χώρα (και στην Κύπρο). Καμιά σοβαρή αντιπολίτευση στον πολλαπλασιασμό των βάσεων, στους εξοπλιστικούς, αλλά και στους «προληπτικούς» παραλογισμούς.
Όλοι οι μεγάλοι σχηματισμοί, «παλαιοί» και «νέοι» όπως και μια πληθώρα άλλων κρατικών και κοινωνικών θεσμών (περιλαμβανομένων των συστημικών ΜΜΕ, αλλά και πολλών κοινωνικών δικτύων) ελέγχονται σε τελική (αν όχι… πρώτη) ανάλυση από ξένες και δυνάμεις της ολιγαρχίας, έχοντας εκφυλίσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία και το κράτος δικαίου σε παρωδία. Γι’ αυτό και τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν/θέλουν να κάνουν ουσιαστική και σε βάθος κριτική στην εξωτερική και αμυντική πολιτική του Μητσοτάκη, πολιτική που υπαγορεύεται άλλωστε από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ. Η μόνη «διαφοροποίηση» που θα μπορούσε να υπάρξει σε αυτές τις συνθήκες είναι λίγο πιο κοντά στο Ισραήλ ή λίγο πιο κοντά στις ΗΠΑ!
7. Η ταύτιση Αθήνας και Λευκωσίας με τις μαζικές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ακόμα και με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων κατέστρεψε επίσης μεγάλο μέρος του διπλωματικού, ηθικού, ακόμα και πολιτιστικού κεφαλαίου, της ακτινοβολίας του ελληνισμού. Αντίθετα, ο ιστορικός μας αντίπαλος, η Τουρκία, διεύρυνε σημαντικά τη διεθνή ακτινοβολία της. Ο συσχετισμός δυνάμεων Ελλάδας – Τουρκίας δέχτηκε καίριο πλήγμα εις βάρος μας, γιατί δεν είναι μόνο τα όπλα, είναι επίσης και η «ήπια ισχύς» των δύο χωρών που μετράει. Γελοιοποιήσαμε μόνοι μας την επίσημη πολιτική μας υπέρ του «διεθνούς δικαίου» και το κάναμε με τον πιο εξτρεμιστικό τρόπο, για να αποσπάσει ο Πρωθυπουργός και η ΝΔ την εύνοια των ξένων εις βάρος της ίδιας τους της χώρας.
Και σε αυτόν τον τομέα διαπιστώνουμε ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια «επανάσταση» για να επιβιώσει. Αυτό που δεν φαίνεται είναι ποιος θα μπορούσε να κάνει μια τέτοια «επανάσταση».
Σημειώσεις
(1) Την ιδέα του «πρώτου προληπτικού πλήγματος πρωτολάνσαρε ένα μεγάλο «λόμπυ» πανέξυπνων «στρατηγικών αναλυτών», μαζί με διάφορες άλλες «εθνοπρεπείς ιδέες» όπως την ανακήρυξη αύριο το πρωί 12 μιλίων στο Αιγαίο, χωρίς καμμιά μελέτη προϋποθέσεων και πιθανών συνεπειών, ή τη «στρατιωτική απελευθέρωση» του κατεχόμενου τμήματος της Κύπρου. Τώρα βέβαια έχουν ψιλοξεχάσει τα του προληπτικού πολέμου, αφού κατάφεραν να τον κάνουν δόγμα των ενόπλων δυνάμεων.
(2) Με την ευκαιρία να υπογραμμίσουμε ότι ελπίζουμε (και μάλλον αυτό συμβαίνει), διάφορες θεοπάλαβες ιδέες περί προληπτικών πυρηνικών πληγμάτων της Μόσχας που κυκλοφορούν τελευταία στη δημόσια ζωή της Ρωσίας να συνιστούν απλώς μια ανοησία θερμοκέφαλων που θέλουν να τρομάξουν τη Δύση. Το ακραίο δυτικό κόμμα του πολέμου, αυτό που εργάζεται συστηματικά για την δημιουργία προϋποθέσεων πρώτου πυρηνικού πλήγματος κατά της Ρωσίας και Κίνας, αυτό που κατάφερε να κατεδαφίσει όλο το οικοδόμημα συμφωνιών για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, που εργάζεται για την εγκατάσταση νέων πυρηνικών όπλων στη Δυτική Ευρώπη και την ‘Απω Ανατολή, αυτό που συνδέεται στενά με τον Νετανιάχου και τους νεοσυντηρητικούς, ασφαλώς και θα ήθελε η Ρωσία να έπαιρνε την πρωτοβουλία πυρηνικού πλήγματος (που θα την απομόνωνε παγκοσμίως ακόμα και από φιλικές δυνάμεις), ώστε να δικαιολογήσει δικά τους πλήγματα κατά της Ρωσίας.
Πρώτη χρήση πυρηνικού όπλου θα μας πήγαινε σε μια παγκόσμια κατάσταση πλήρους χάους και αυθαιρεσίας. Αν υπάρχει ένας πυρήνας στο δυτικό (περιλαμβανομένου ασφαλώς του Ισραήλ) σύστημα που επιδιώκει όντως προληπτικό πυρηνικό χτύπημα στη Ρωσία, όπως ρητά πρότεινε στο παρελθόν ο Λεχ Βαλένσα, τότε τα όλο και πιο τυχοδιωκτικά και εις βάθος χτυπήματα των Ουκρανών (δηλαδή της Δύσης) κατά της Μόσχας και της Πετρούπολης, αλλά και ρωσικών στρατηγικών πυρηνικών εγκαταστάσεων και του πυρηνικού εργοστασίου της Ζαπορίζιε, του μεγαλύτερου στην Ευρώπη, μπορεί να αποσκοπούν ακριβώς στο να προκαλέσουν μια δυσανάλογη απάντηση της Μόσχας. Συνιστούν δηλαδή κυρίως προβοκάτσιες φοβερών πιθανών συνεπειών.
Θα επανέλθουμε σε πρώτη ευκαιρία σε αυτά τα όσο κρίσιμα για όλη την Ευρώπη, αλλά και την ανθρωπότητα ζητήματα.
Διαβάστε επίσης:
