Τη γνώρισα από κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ και με κατέκτησε αμέσως με την ακεραιότητα και την αξιοπρέπειά της, αγαθά εν μεγάλη ελλείψει στην κοινωνία μας. Εμένα με ήξερε ήδη από την εποχή που διάβαζε τις ανταποκρίσεις μου στα Νέα από τη Μόσχα για την περεστρόικα που μετεξελισσόταν σε καταστρόικα. Μιλήσαμε ξανά για την τραγωδία του σοβιετικού (και ελληνικού) κομμουνισμού αλλά και θυμηθήκαμε τις πρώτες συγκεντρώσεις για το κυπριακό με τον Βάσο Λυσσαρίδη στην Αθήνα της μεταπολίτευσης.
Το σοκ του 2015, έχει κάπως “ξεχαστεί” τώρα, το μεγάλο εθνικό τραύμα του περήφανου ‘Οχι που έγινε αναξιοπρεπές Ναι, κάτι που ουδείς θέλει να πολυθίξει, το έθαψε η κοινωνία βαθιά στο συλλογικό της ασυνείδητο, στη ντουλάπα των σκελετών της, όπως κάνουμε με τα πολύ οδυνηρά και τα πολύ αδιέξοδα. Τότε βέβαια άφησε άφωνη όλη την ελληνική κοινωνία όπως και τη μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών, μελών και οπαδών της αριστεράς, να μη ξέρουν από που να πιαστούν και που να στηριχτούνε.
Με τον Μίκη Θεοδωράκη συντάξαμε τότε μια Διακήρυξη που ήταν το πρώτο, και κατά τη γνώμη μου πιο συνεκτικό κείμενο – απάντηση στον Τσίπρα και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ
Όταν πήρα την Ελένη να τη ρωτήσω αν θα το υπέγραφε μου απάντησε “και το συζητάς;”
Για όσους το υπέγραψαν και για πολλούς άλλους ήταν μια λυτρωτική κίνηση αυτή η έκκληση, μια διέξοδος από τη βουβή αποπληξία που τους διακατείχε. Δεν αλλάξαμε βέβαια τον ρου της Ιστορίας, αφήσαμε όμως μια παρακαταθήκη για το μέλλον για όσους δεν αποδέχτηκαν και δεν αποδέχονται την αναξιοπρεπή, ασυνάρτητη και εξευτελιστική στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Στάση που οδήγησε τελικά τον κ. Τσίπρα στη μεθόδευση διάλυσης, καταστροφής και εξευτελισμού και της αριστεράς, όσης δηλαδή αξίζει να λέγεται αριστερά, και ιδίως των ιδεών της, που παρακολουθούμε σήμερα άναυδοι. Μόνο με τον Στάλιν και τον Γκορμπατσώφ μπορεί να συγκριθεί ο κ. Τσίπρας, ως προς την αποτελεσματικότητα της καταστροφής της παράταξης που του έκανε την τιμή να τον εκλέξει ηγέτη της.
Ξέρω ότι στενοχωρώ αρκετούς φίλους που, μέσα στην απελπισία τους, αναζητούν στον κ. Τσίπρα (όπως και σε άλλους σχηματισμούς) τη σωτηρία από το καθεστώς Μητσοτάκη και ΝΔ, ας ψηφίσουν ότι νομίζουν ότι θα εξυπηρετήσει καλύτερα στις σημερινές απελπιστικές συνθήκες, δεν τους επικρίνω ασφαλώς, αλλά το αληθές είναι και το εθνικό, όπως υποστήριζε ο Σολωμός. Και μπροστά στον Θάνατο δεν επιτρέπεται να κρύβουμε τις αλήθειες.
Με πρωτοβουλία της Ελένης φτιάξαμε τη λίστα συζήτησης και επικοινωνίας “το Όχι διαρκεί πολύ”, ενώ έδωσε έναν φοβερό αγώνα εναντίον του τέρατος του Ελληνικού, καρφί μπηγμένο από μια ακαλαίσθητη ολιγαρχία και την Αυτοκρατορία του Χρήματος στην ίδια τη γη που γέννησε την Παλλάδα Αθηνά, έχτισε την Ακρόπολη και διακόνεψε τις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Από το “πάντων χρημάτων μέτρον ‘Ανθρωπος του Πρωταγόρα θέλουν τώρα να μας πάνε στο “Πάντων Ανθρώπων μέτρον Χρήμα” της Blackrock και της Goldman Sachs.
Το 2016 η Ελένη έγραψε ένα συγκλονιστικό άρθρο, κόλαφο για τις ιδιωτικοποιήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που τις εκτιμούσε τις πιο εκτεταμένες μετά τη γερμανική ενοποίηση, υπό τον τίτλο “Μια χώρα προς πώληση”
Με την Ελένη δεν συμφωνούσαμε πάντα. Είχαμε έντονες διαφωνίες για την εξωτερική πολιτική και τα λεγόμενα εθνικά θέματα. Αλλά με την Ελένη, σε αντίθεση με τη πολύ μεγάλη πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, του αριστερού περιλαμβανομένου, ήξερες που βρίσκόσουν, δεν ανήκε σε αυτούς που αλλάζουν τις ιδέες τους όπως τα πουκάμισα, ανάλογα με τη συγκυρία!
Για ένα περιεκτικό άθρο του Αντώνη Μαούνη για την Ελένη, τη δράση και το έργο της παραπέμπουμε εδώ
Ας είναι αιωνία η μνήμη της.
Δημ. Κωνσταντακόπουλος
