Ο φίλος της στήλης, Καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Παρίσι – Ντιντερό Δημήτρης Σκαρπαλέζος μας έστειλε το ακόλουθο άρθρο για την αποφυλάκιση του Αλέκου Γιωτόπουλου το οποίο και δημοσιεύουμε στη συνέχεια.
Του Δημήτρη Σκαρπαλέζου
Τελευταία η ελληνική δικαιοσύνη δεν μας έχει δώσει πολλές ενδείξεις νομικής πληρότητας και αμεροληψίας αλλά η απόφαση για την αποφυλάκιση του Α. Γιωτόπουλου είναι νομικά άψογη και απομακρύνεται από την τόσο συνηθισμένη παραμόρφωση από πολιτικές σκοπιμότητες.
Η αναιρετική πρόταση από τον εισαγγελέα ‘Αρείου Πάγου Κούβελα δεν αποτελεί δυστυχώς έκπληξη αν λάβουμε υπόψη την συμπεριφορά του στα σκάνδαλα παρακολουθήσεων.
Το παρελθόν της δίκης δεν θα έπρεπε να είναι θέμα γιατί σε σχέση με την αποφυλάκιση κατά το νόμο, όσον αφορά την αποφυλάκιση μετά πάρα πολλά χρόνια, η φύση του εγκλήματος είναι εκτός θέματος αλλά ισχύει μόνο η εκτίμηση της συμπεριφοράς του φυλακισμένου από την στιγμή της καταδίκης του, τα χρόνια φυλάκισης, η ηλικία του, η υγεία του και οι σπουδές που έκανε στην φυλακή. Αλλά είναι αναγκαίο να επανέρθουμε σε αυτήν τη δίκη για να φανεί καλύτερα η σημερινή φοβική και δουλοπρεπής συμπεριφορά κάποιων δημοσιογράφων και πολιτικών της “αριστεράς”.
Ο Γιωτόπουλος στοχοποιήθηκε σαν ύποπτος από την πρώτη στιγμή του φόνου του στελέχους της ΣΙΑ Γουέλς γιατί θεωρήθηκε ως ένας αντιαμερικανός αντιστασιακός εναντίον της χούντας , καθώς είχε βάλει όντως βόμβα στην αμερικάνικη πρεσβεία επί χούντας όμως (αλλά είχαν τηλεφωνήσει στην πρεσβεία για την αποφυγή ανθρωπίνων θυμάτων). Αυτή η στοχοποίηση τον ανάγκασε να ζει σε παρανομία με άλλο όνομα.
Γάλλοι φίλοι της συντρόφου του, που τον είχαν επισκεφτεί στους Λειψούς ανέφεραν ότι έκρινε με αυστηρότητα τις πράξεις της 17 Νοέμβρη σαν τελείως εκτός εποχής και με καμία χρησιμότητα για το λαϊκό κίνημα.
Κατά την δίκη κάποιοι δικαστές αντί να έχουν μπροστά τους την δικογραφία είχαν μπροστά τους το ευφάνταστο πόνημα του Παπαχελά.
Καμία από τις μαρτυρίες που έβαζαν σε αμφισβήτηση την συμμετοχή του Γιωτόπουλου σε όσα τον κατηγορούσαν δεν λήφθηκε υπόψη.
Όσο για τα στοιχεία που τον ενέπλεκαν με τις πράξεις της 17 Νοέμβρη, αυτά ήταν η κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα.
Παρέκαμψαν το γεγονός ότι δεν βρέθηκε ίχνος DNA του Γιωτόπουλου στην περίφημη Γιάφκα και τον καταδίκασαν ως “ηθικό αυτουργό” όλων των πράξεων με τις οποίες ασχολήθηκε η δίκη.
Για να είναι παρουσιάσιμη η κωμωδία της δίκης έπρεπε να υπήρχε και τουλάχιστον ένας υπόδικος μιας κάποιας ηλικίας και ο Γιωτόπουλος ήταν ο πιο διαθέσιμος ίσως και επειδή η ζωή του με άλλο όνομα τον έκανε πιο “παρουσιάσιμο” για τον ρόλο αυτό!
Εκείνη την εποχή πολλοί δημοσιογράφοι εξέφρασαν την δυσπιστία τους για την διαδικασία της δίκης ενώ σήμερα οι περισσότερου κατάπιαν σαν δεδομένο τον χαρακτηρισμό του Γιωτόπουλου σαν αρχηγού της 17 Νοέμβρη η οποία από ότι φάνηκε στην δίκη δεν φαίνεται να είχε καν “αρχηγό”.
Η τρωτή αυτή δίκη έγινε στοιχείο της εικονικής πραγματικότητας που δεν είναι “πολιτικώς ορθόν” να αμφισβητήσει κανείς σήμερα
Κατά τα είκοσι τέσσερα αυτά χρόνια στην φυλακή ο Γιωτόπουλος έκανε δύσκολες σπουδές στα μαθηματικά και πήρε το διδακτορικό του με θέμα κάποιες ιδιότητες των λύσεων ενός τύπου μιας δύσκολης εξίσωσης που η τελειωτική λύση της αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και δυσκολότερα προβλήματα των μαθηματικών και κάθε μαθηματικός ξέρει πόσο δύσκολο είναι να κάνει κανείς το διδακτορικό του σε τέτοιο θέμα.
Κανείς δεν μπορεί να πει όπως κάποιοι επιπόλαιοι δικαστές στις προηγούμενες αιτήσεις του ότι οι σπουδές του ήταν “προσχηματικές”.
Σήμερα πολιτικοί και δημοσιογράφοι ξεχνάνε ότι η αποφυλάκιση Γιωτόπουλου ήταν δικαιωματική εδώ και πέντε τουλάχιστον χρόνια.
Την εποχή της δίκης της17 Νοέμβρη η αποφυλάκιση ήταν δικαιωματική για όσους είχαν συμπληρώσει 19 χρόνια κάθειρξης και δεν είχαν πέσει σε βαριά παραπτώματα κατά την φυλάκισή τους και ακόμα πριν αν υπήρχαν λόγοι σπουδών, υποδειγματικής συμπεριφοράς, υγείας και ηλικίας.
Πράγματα που ίσχυαν για τον Γιωτόπουλο ακόμα γιατί κατά τον νόμο από την ηλικία 65 ετών κάθε χρόνος φυλάκισης μετράει για δύο.
Σήμερα η ΝΔ επέβαλε , αντί 19 χρόνια, 25 χρόνια άλλα βασικός κανόνας δικαίου είναι ότι δεν μπορεί καταδικασμένος να υποστεί βαρύτερες διατάξεις από αυτές που ίσχυαν την εποχή της σύλληψής του.
Eπιπλέον κατά νόμον δεν μπορεί κανείς να θεωρεί σαν απαίτηση της αίτησης συγνώμης προς τα θύματα από τον υπόδικο ακόμα περισσότερο όταν αυτός αρνείται τις κατηγορίες.
H “αίτηση μετάνοιας” είναι χαρακτηριστικό των αυταρχικών και δικτατορικών καθεστώτων και είναι απαράδεκτη σε οποιοδήποτε ” κράτος Δικαίου”.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια και για πολλούς λόγους η έννοια κράτος δικαίου όσον αφορά την χώρα μας τείνει να γίνει το πιο σύντομο ανέκδοτο!
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
Διαβάστε επίσης:
