Επίθεση κατά της Δικαιοσύνης, της νομιμότητας και της δημοκρατίας» χαρακτηρίζει ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Κώστας Αρβανίτης, τη δήλωση του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Ο υπουργός Υγείας και αντιπρόεδρος της ΝΔ κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στον ραδιοφωνικό σταθμό «Παραπολιτικά», ρωτήθηκε για το ένταλμα σύλληψης που εξέδωσε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης σε βάρος του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου και απάντησε:
“Ένα δικαστήριο που δεν το αναγνωρίζουν ούτε το Ισραήλ ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες, και που κι εγώ δύσκολα αποδέχομαι, ασκεί μόνο πολιτική. Κακώς, πολύ κακώς. Σε συμπληρωματική ερώτηση για το αν θεωρεί λάθος το γεγονός ότι η Ελλάδα το αναγνωρίζει, σημείωσε: Ναι, πολύ κακώς. Αυτά τα δικαστήρια πια κάνουν πολιτική, όχι δικαιοσύνη.”
Από την πλευρά ο Κώστας Αρβανίτης είπε:
“Η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. ‘Λαγός’ του πρωθυπουργού ο υπουργός και αντιπρόεδρος της ΝΔ, που προχώρησε σε αυτήν την προσβλητική και επικίνδυνη δήλωση, προετοιμάζοντας για τις προθέσεις του πρωθυπουργού την διεθνή και ελληνική κοινή γνώμη. Η κυβέρνηση που έχει καταδικαστεί με ψήφισμα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την κατάσταση στην οποία έχει φέρει το κράτος δικαίου στην Ελλάδα συνεχίζει να περιθωριοποιεί διεθνώς τη χώρα. Την καταγγέλλουμε στη δημοκρατική Ευρώπη. Όταν ένα κράτος έχει υπογράψει και κυρώσει το Καταστατικό της Ρώμης – όπως η Ελλάδα – δεν έχει το δικαίωμα να κάνει ‘πίσω’ στο διεθνές δικαιικό πλαίσιο γιατί κάτι δεν το ‘συμφέρει’. Η δήλωση του υπουργού είναι επίθεση κατά της Δικαιοσύνης, επίθεση κατά της νομιμότητας και της δημοκρατίας.”
Πηγή: kosmodromio.gr
Η ελληνική κυβέρνηση αμφισβητεί το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αλλά επικαλείται το διεθνές δίκαιο!!!
Οι χτεσινές δηλώσεις του Υπουργού Ανάπτυξης κ. Άδωνι Γεωργιάδη με τις οποίες ουσιαστικά αμφισβητεί το κύρος και τον ρόλο του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), δεν αποτελούν απλώς μια ακόμη «πολιτική υπερβολή» από αυτές που μας έχει συνηθίσει, μιας και αγγίζουν την ίδια την καρδιά της διεθνούς νομιμότητας και εκθέτουν την αξιοπιστία της χώρας μας.
Η Ελλάδα είναι Κράτος Μέρος (state party) του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου από το 2002, με την κύρωση του Καταστατικού της Ρώμης (Ν. 3003/2002) και το άρθρο 28 του Συντάγματος είναι ξεκάθαρο: οι διεθνείς συμβάσεις που κυρώνονται από τη Βουλή υπερισχύουν κάθε αντίθετης διάταξης νόμου. Επομένως οποιαδήποτε αμφισβήτηση του ΔΠΔ δεν είναι απλώς μια γνώμη, αλλά εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη θεσμική συνέπεια της χώρας.
Πέρα όμως από τη νομική διάσταση και τις διάφορες αυθαίρετες ερμηνείες που ακούστηκαν στα τηλεοπτικά πάνελ από χτες, υπάρχει και η πολιτική. Η Ελλάδα επικαλείται το διεθνές δίκαιο σε όλα τα μείζονα εθνικά της ζητήματα: στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, στο νομικά ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο, στο Κυπριακό, στις προκλήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Πώς μπορεί να εμφανίζεται συνεπής και αξιόπιστη σε εταίρους και συμμάχους της όταν υπουργός της κυβέρνησης εμφανίζεται να απαξιώνει έναν θεσμό που ενσαρκώνει τη διεθνή έννομη τάξη;
Η εικόνα που εκπέμπεται είναι επικίνδυνη: Μήπως εχουμε μια Ελλάδα «δύο μέτρων και δύο σταθμών», που ζητά διεθνές δίκαιο εκεί όπου τη συμφέρει, αλλά το αγνοεί ή το υποβαθμίζει όταν θίγονται τρίτοι; Αυτό το θολό μήνυμα σίγουρα δεν περνά απαρατήρητο ούτε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ούτε στις διπλωματικές αίθουσες.
Και φυσικά η στήριξη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αποτελεί πάγια εθνική θέση της Ελλάδας. Δεν είναι πολυτέλεια ούτε επιλογή à la carte. Είναι υποχρέωση και θεσμική και πολιτική.
Αμφισβητώντας την είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα, υπονομεύουν και το διεθνές κύρος της χώρας αλλά και τα ίδια τα επιχειρήματα που η Ελλάδα επικαλείται στα κρίσιμα εθνικά της ζητήματα. Αυτό θα έπρεπε αν μη τι άλλο να μας προβληματίζει…
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
