Ο δεύτερος και ο τρίτος θάνατος του Ραμόν Μερκαντερ,δολοφόνου του Τροτσκυ – σε συνδυασμό με την εξαγορά σιωπής ενός νεκροζωντανου ανθρώπου
Του Δημήτρη Μπελαντή
Θα ήθελα να τονίσω λίγο παραπάνω ένα στοιχείο της προηγούμενης ανάρτησης μου για τον Ισπανό δολοφόνο του Τροτσκυ Ραμόν Μερκαντερ .Σιγουρα, ο νεαρός Ραμόν Μερκαντερ όχι μόνο δεν ήταν ήρωας και αγωνιστής αλλά κατά αποτέλεσμα στυγερος δολοφόνος ενός μεγάλου επαναστατη, στρατολογημενος,εκπαιδευμένος και εφοδιασμένος από την NKVD – INO ,δηλαδή την σοβιετική μυστική υπηρεσία,το διεθνές της τμημα .Ο ίδιος σαφώς εσωτερικά δεν θεωρούσε τον εαυτό του πράκτορα η δολοφόνο αλλά το οργισμένο δίκαιο χέρι του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, των λαών, και της ΕΣΣΔ.Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν το έκανε για χρήματα αλλά για έναν κατ αυτόν ιερό σκοπό, αφού θεωρούσε τον Τροτσκυ πράκτορα του ιμπεριαλισμού και του φασισμού.Εμεινε κάπου 20 χρονια στην μεξικάνικη φυλακή ,σε μεγάλες αντιξοότητες, και αργότερα έλαβε ένα αναιτιολογητο βραβείο Λένιν από την χρουστσοφικη ΕΣΣΔ .Πέθανε ηλικιωμένος στην Κούβα, πιθανόν μέσα στους εφιάλτες του και στο ρούμι.Η παλεύοντας ακόμη να δώσει ψυχικά ένα νόημα στην καταρρακωμενη ζωή του.
Στην εποχή του κλασσικού σταλινισμού, ποτέ η ΕΣΣΔ ως κρατική οντότητα δεν πήρε την πολιτική ευθύνη για αυτόν, ήταν ένας δήθεν τίμιος κομμουνιστής,χωρίς ένταξη, που σε βρασμό ψυχής σκότωσε τον προδοτη Τροτσκυ από αγανάκτηση..Εχουν γραφτεί πολλά για την επιχείρηση αυτήν από τον ανώτερο αξιωματούχο της NKVD το 1940, υπεύθυνο των ευαίσθητων ” διεθνών αποστολών” ( δολοφονιών επιλεκτων στόχων) Pavel Sudoplatov και άλλους .Επειδή μου λένε ότι παραπέμπω “αντικομμουνιστές” ( στην πραγματικότητα υψηλόβαθμα κρατικά στελέχη της ΕΣΣΔ που κάποιαν στιγμή,για δικούς τους λόγους, μίλησαν πιο ειλικρινά ) ,ας παραπέμψω και τον γνωστό Αλεξάντερ Ορλόφ, που διαφεύγοντας στην Δύση το 1938 προσπαθησε να ειδοποιήσει τον Τροτσκυ, με διάφορα μηνύματα, στα οποία ο Τροτσκυ – ευλογα- δεν έδωσε βάση.Λογικο αφού ως τότε ο Ορλόφ ήταν στρατηγός της NKVD, και αυτός ειδικευμένος σε ” λεπτές επιχειρήσεις”.
Γιατί ήθελε ο Στάλιν τον Τροτσκυ νεκρό, ενώ ήταν σαφές ότι ως το 1940 η Τέταρτη Διεθνής δεν είχε σημαντική επιρροή στον καπιταλιστικό κόσμο και συγκέντρωνε μικρές ολιγάριθμες ομάδες ετεροδόξων αγωνιστών ; Έχω την γνωμη ότι ήταν μια πολύ στρατηγική απόφαση του Στάλιν.Δεν μπορούσε ηθικά να τον σκοτώσει ως το 1929 που τον απέλασε από την ΕΣΣΔ,χωρίς τεράστιο πολιτικό κόστος . Ομως, καθώς πλησίαζε ο αναμενόμενος παγκόσμιος πόλεμος πίστευε ότι η δυνατή φωνή του Τροτσκυ,όσο ζούσε θα είχε απρόβλεπτες και επικίνδυνες συνέπειες στην ορθόδοξη κομμουνιστική Αριστερά, διαρκούντος του πολέμου.Και αυτό παρά το ότι αποδεδειγμένα ο Τροτσκυ το 1939- 1940 θεωρούσε μεν ότι ο πόλεμος θα είναι ενδοιμπεριαλιστικος, αλλά τασσόταν με αδιαλλαξία υπέρ της υπερασπισης της ΕΣΣΔ ( έργο του ” Στην υπερασπιση του μαρξισμού”)..Γι αυτό και διέγραψε τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς τροτσκιστές, τον Σαχτμαν, τον Μπάρναμ κα,που δεν προεκριναν πια την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ ως σωστό στοχο.
Θέλω να παραμείνω και στην τραγική ανθρώπινη πλευρά του Ραμόν Μερκαντερ που ο σοβιετικός μηχανισμός τον κατέστρεψε τραγικά ως άνθρωπο με οντότητα και τον μεταμόρφωσε σε γκρίζα φονική μηχανή.Ηταν από χωρισμένη οικογένεια και πλούσιο πατέρα, , και η μητέρα του Καριδαδ Μερκαντερ, αγωνίστρια με κύρος στον Εμφύλιο της Ισπανίας και υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚ Ισπανίας,αλλά και πράκτορας της NKVD, τον ” αφιέρωσε” στους πιο σκοτεινούς σκοπούς της σταλινικής γραφειοκρατίας, καθώς είχε τεράστια ψυχολογική ισχύ πάνω του.Μαζι με τον εραστή της και ηγετικό στέλεχος της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας NKVD – διεθνές τμήμα η ΙΝΟ , Leonid η Nahum Eitington ( ρωσοεβραικης καταγωγής) έκαναν πλήρη πλύση εγκεφάλου στον Ραμόν, καλώντας τον να σώσει την διεθνή επανάσταση από τον Τροτσκυ που ήταν και φασίστας και Σατανάς.Το κύρος του ισπανικού κομμουνισμού ,Καριδαδ, το μητρικό κύρος, Καριδαδ, και το κυρος του σοβιετικού μηχανισμού ,(Ειτινγκτον), τσάκισαν την προσωπικότητα του Ραμόν και τον μετέτρεψαν σε άνθρωπο- μαριονέτα.Η μεταμφίεση και η δολιοτητα έγιναν δεύτερη φύση του,πιθανόν το εγώ του να είχε ήδη συνθλιβει .Τον εκπαίδευσαν στον ανορθόδοξο πόλεμο και τα όπλα, του έμαθαν ξένες γλώσσες, ψυχολογικό πόλεμο, τον έκαναν πολυεργαλείο .
Ο Ειτινγκτον και η Καριδαδ έγιναν η “υποκατάστατη” οικογένεια που θυσίασε όχι μόνο την αξιοπρεπή υλική ζωή αλλά και την υστεροφημία του γιου Ραμόν χάριν της θεϊκής βούλησης ( Στάλιν, ΕΣΣΔ, Κομμουνιστική Διεθνής στην πιο εκφυλισμενη της φάση).
Η θυσιαση του γιου από την ίδια την μάνα του,για έναν σκοπό όχι καταφανώς ηρωικό, έχει και αυτή ιδιαίτερο ψυχαναλυτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον.
Ο συγγραφέας Λεονάρδο Παδουρα που είναι ακόμη Κουβανός πολίτης εντός της Κούβας,αν και διαφωνων σε πολλα, ισχυρίζεται ότι οδήγησαν τον Ραμόν κατά την σκληρή εκπαίδευση του ( στην ΕΣΣΔ,; στην Ευρώπη;στο Μεξικό;) να σκοτώνει αθώα ανθρώπινα θύματα για σκληραγωγητικη εξάσκηση, αν και δεν το έχω βρει σε άλλες πηγές, και ίσως είναι μύθος ή υπερβολή.
Θα επιμείνω ότι ο Μερκαντερ εκτός της στυγερος δολοφονίας που διέπραξε, δεν ήταν μόνο αμείλικτος Θύτης αλλά και τραγικό Θύμα ταυτόχρονα .Ένας ντόπιος και ένας υπερεθνικος μηχανισμός ( ισπανικός σταλινικός κομμουνισμός, Κομμουνιστική Διεθνής, Κρατική Ασφάλεια της NKVD) πραγματοποίησαν ένα πείραμα ανακατασκευής και ρομποτοποιησης ενός ιδεολόγου σταλινικού κομμουνιστή, ένα πείραμα ” Σταυροφορίας χωρίς Σταυρό” και έδειξαν έτσι έντονα την ολοκληρωτική φύση τους και το μίσος τους για την ανθρώπινη υποκειμενικότητα.Παρεδωσαν έναν νεαρό ιδεολόγο στην λάσπη και την χλεύη κάθε έντιμου ανθρώπου για να εξοντωθεί ο Λεόν Τροτσκυ.Δεν εξόντωσαν μόνο τον ίδιο τον Γέρο, αλλά έστειλαν στην ηθική και ψυχική κόλαση τον ίδιο τον σκληρυμένο και παραμορφωμένο,ψυχικά πια ανάπηρο, Ραμόν Μερκαντερ.Πολλες πηγές λένε ότι μέχρι να πεθάνει τον ακολουθούσε η φωνή και η εικόνα του πληγωμένου Τροτσκυ, όταν τον χτύπησε πισώπλατα με την περίφημη παγοαξινα.
Συμπέρασμα : Όσο είναι τελείως αισχρη η ταύτιση όλων των ιστορικών κομμουνιστών και των πολιτικών αγώνων τους με τον φασισμό ( θεωρία των δύο άκρων) ,άλλο τόσο είναι απόλυτα θεμελιωμένο ,και αυτό ορθά το έλεγε και ο ίδιος ο Τροτσκυ, ότι ο φασισμός και ο σταλινικός κομμουνισμός ως συστήματα εξουσίας ( και όχι ο κομμουνισμός ως αντιπολιτευτικό η επαναστατικό κινήμα) είχαν πολλά κοινά και συγκλίνοντα γνωρίσματα και τεχνολογίες – εξουθένωση της υποκειμενικότητας, κυριαρχία εφιαλτικων μηχανισμών, κατάδοση,newspeak, χαφιεδισμος, απόλυτος κρατισμός, καιροσκοπισμος, συνεχής καθολική επιτήρηση, στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξόντωση για αδικήματα σκέψης , έλεγχος στραγγαλιστικος της πληροφορίας, αποανθρωποποιηση του αντιπάλου, ακόμη και του ενδοκομμουνιστικου αντιπάλου, υποταγή του ανθρώπου στα ποσοτικά Πλάνα Παραγωγής αλλά και στα ποσοτικοποιημενα Πλάνα Εξόντωσης ( παρά το ότι τα σοβιετικά και τα ναζιστικά στρατόπεδα είχαν και πολύ ουσιώδεις διαφορές- δεν υπήρχαν σοβιετικά στρατόπεδα που σε στελναν μονοσήμαντα για να σε εκτελέσουν,σαν τα γερμανικά Vernichtungslager, αν και ήταν ,παρά πολλοί όσοι πέθαναν ” παρεμπιπτόντως” από το κρύο, την εξάντληση, την ασιτια, τα σκυλιά, τον βουρδουλα, τα βασανιστήρια, και συχνά και τις σφαίρες των φρουρων).
Ο Ραμόν Μερκαντερ υπήρξε Θυτης και Θυμα.Προτου καταστεί διαβοητος για το έγκλημα του,και μισητός σε κάθε αξιοπρεπή άνθρωπο,πλην των αμοραλιστων απαρατσικ και των έντιμων φανατικών μελών η συνοδοιπόρων , προτού από ψυχολογική άμυνα ερωτευθεί βαθιά τον εγκληματικό του ρόλο, υπήρξε τραγικό θύμα του σταλινικού ολοκληρωτισμού.
Γι αυτό ,και τον κατά κάποιους σύγχρονους θεοτρελους ” μεγάλο αγωνιστή Ραμόν Μερκαντερ που να αγιάσει το χέρι του ” ,εγώ θα τον σκέφτομαι όχι μόνο με μεγάλη οργή για το πρωτοφανές έγκλημα του αλλά και με γνήσια θλίψη για την σκληρή αδυσώπητη μοίρα του, για έναν νέο ιδεολόγο άνθρωπο που ο ολοκληρωτικός μηχανισμός- περιλαμβάνοντας την ίδια την ΜΗΤΕΡΑ που τον γέννησε – τον αποσάθρωσε, τον έβαλε στο ψυχικό στρεβλωτηριο και τον εξοντωσε ως άνθρωπο με δυνητικά χιλιάδες ευκαιρίες και δυνατότητες .Ο Μερκαντερ με το που τον διεπλασαν για αυτόν τον ρόλο και τον ” αποδέχθηκε” , ήταν ένας αόρατος άνθρωπος, ένας ψυχικά νεκρός αν και φυσικά ακόμη ζωντανός.Ενας νεκροζωντανος,νεκρός σε αναστολή .
Και βέβαια μην θεωρήσετε ότι ο Στάλιν και ο Μπερια έδωσαν πεντάρα για το ” καλλιτεχνημενο”, δημιούργημα τους.Του εβαλαν στο Μεξικό – μέσω του ΚΚ- τους καλύτερους δικηγόρους στην δικη του για ανθρωποκτονία όχι γιατί τους καιγόταν καρφί για την τύχη του αλλά για να εξαγοράσουν την σιωπή ενός νεκροζωντανου φαντάσματος .
Αφού έκλεισαν δραστικά το στόμα του Γέρου, έπρεπε να κλείσουν και το στόμα του Μερκαντερ με άλλον τρόπο.
Ο ολοκληρωτισμός, όχι μόνο ο φασιστικός αλλά και ο τύποις κόκκινος, επιβιώνει και αναπαράγεται κλείνοντας διαδοχικά τα στόματα.Ετσι και στις Δικές της Μόσχας, ο διοικητής της κρατικής καταστολής Γιαγκοντα, αφού τελείωσε το έργο του,της πρώτης δικής της Μόσχας, εκτελέσθηκε ως προδοτης.Ο διάδοχος Γιεζοφ, αφού επιμελήθηκε την εξόντωση 682. 691 ανθρώπων, παντοτε κατά τα επίσημα σοβιετικά αρχεία, λάλησε,έγινε ακραία ψυχοπαθής, και εκτελέσθηκε ως κατάσκοπος,προδοτης και ηθικά εκφυλος ( ομοφυλόφιλος υποτίθεται ) , καθώς και του φόρτωσαν και τον μισό και παραπάνω Μεγάλο Τρόμο, αφού ο Στάλιν ….δεν πολυηξερε.Ο διάδοχος του Γιεζοφ Λαβρεντι Μπέρια κράτησε 15 χρόνια ( ιλιγγιώδες κατόρθωμα) ωσότου οι διάδοχοι του Στάλιν, Μαλενκοφ και Χρουστσόφ έκλεισαν και το δικό του πανηξερο στόμα.Απο τους υπεύθυνους κρατικής ασφάλειας της ΕΣΣΔ μεταξύ 1934 και 1953, τους διοικητές, τους υποδιοικητές ( deputies) και τομεάρχες τους ακόμη, μιλάμε για καμία πενηνταρια άτομα συν , κάπου πέντε ως δέκα απόλαυσαν την σύνταξή τους, δηλαδή αφυπηρετησαν ζωντανοί.
Έτσι κάπως ” οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός”
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
Διαβάστε επίσης:
