Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ Κάι Μπερντ χαρτογραφεί το σκοτάδι και την επιρροή του διαβόητου νομικού Ρόι Κον, μέντορα του Τραμπ και αρχιτέκτονα ενός εφιάλτη
Του Λουκά Καρνή
6 Αυγούστου 2026
Ήταν 1973, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ, ούτε καν 30 ετών, ένας φιλόδοξος επιχειρηματίας ακινήτων, γνώρισε τον Ρόι Κον. Ανάμεσα στα μαθήματα που ο σημερινός πρόεδρος θα διδασκόταν από τον αμείλικτο δικηγόρο ήταν τα παρακάτω.
Τα γεγονότα μπορούν πάντα να ακυρωθούν αν ισχυρίζεσαι κάτι αντίθετο κάνοντας χαμό και φασαρία γιατί η αλήθεια πνίγεται στο θρόρυβο, η δημοσιότητα ήταν σημαντικότερη από κάθε νόμο, και οπωσδήποτε να μην υπάρχει τίποτα γραπτό. Κάθε αποτύπωμα σε χαρτί μπορεί να είναι ενοχοποιητικό.
«Ο Ρόι, νομίζω, νιώθει πραγματικά πως ο Τραμπ είναι ιδιοκτησία και κατασκεύασμά του», λέει ένας από τους συγγενείς του διαβόητου δικηγόρου στη νέα, πολύκροτη βιογραφία του, American Scoundrel. «Είχε δημιουργήσει τον Τραμπ. Τον είχε σώσει από την καταστροφή μετά τη γνωριμία τους. Και έτρεφε αυτή την αλλόκοτη έλξη για εκείνον μέχρι το τέλος» προσθέτει.
Κανείς δεν γνωρίζει πώς θα αντιδράσει ο ενορχηστρωτής του χάους στον Λευκό Οίκο για την έκδοση. Θα μπει καν στον κόπο ο Ντόναλντ Τραμπ να προσέξει τι γράφεται σε αυτές τις σελίδες που υπογράφουν ο ιστορικός, συγραφέας, βραβευμένος με Πούλιτζερ δημοσιογράφος Κάι Μπερντ και η σύζυγός του Σούζαν Γκόλντμαρκ;
«Αν μπορείτε να προσλάβετε τον Μακιαβέλι για δικηγόρο σας, τότε σίγουρα δεν είστε χαζός πελάτης»
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το όγδοο βιβλίο -και έκτη βιογραφία- του Μπερντ σίγουρα έχει πολλά να αποκαλύψει για τον νεκρό -αλλά στην πραγματικότητα απέθαντο- Νεοϋορκέζο, τον οποίο ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ αναγνωρίζει ανοιχτά ως τον απόλυτο μέντορά του.
Ο τίτλος του βιβλίου είναι άλλωστε εμπρηστικός. American Scoundrel: Roy Cohn’s Dark Journey from Joe McCarthy to Donald Trump γράφει ο Μπερντ, μια ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά θα διάβαζε κάπως έτσι: Αμερικανικό Καθάρμα: Το Σκοτεινό Ταξίδι του Ρόι Κον από τον Τζο Μακάρθι στον Ντόναλντ Τραμπ.
Η βιογραφία που αναμένεται να κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία τον Σεπτέμβριο θα είναι, γράφουν τα λογοτεχνικά και πολιτικά websites, εκρηκτική.
Μέχρι σήμερα, ο Μπερντ ήταν περισσότερο γνωστός για την τρίτη βιογραφία του, το American Prometheus: The Triumph and Tragedy of J. Robert Oppenheimer (Ο Αμερικανός Προμηθέας: Η Θρίαμβος και η Τραγωδία του Τζ. Ρόμπερτ Οπενχάιμερ), η οποία συνγράφηκε μαζί με τον αείμνηστο καθηγητή Μάρτιν Τζ. Σέργουιν (Martin J. Sherwin).
Το έργο εκείνο απέσπασε το Βραβείο Πούλιτζερ Βιογραφίας το 2006 και ενέπνευσε την κινηματογραφική επιτυχία του Κρίστοφερ Νόλαν το 2023.
«Πάντα επίθεση, ποτέ συγγνώμη»
«Εκείνο το βιβλίο άλλαξε τη ζωή μου», δηλώνει ο Μπερντ. Ωστόσο, οι αποκαλύψεις του American Scoundrel ενδέχεται να επισκιάσουν ακόμα και τη δόξα του Προμηθέα καθώς πλέον, από το τραγικό της επιστήμης ο Μπερντ περνάει σε έναν δαίμονα που φρόντισε να αφήσει κληροδότημα σε όλους τον Τραμπ.
Παντρεμένος με την Γκόλντμαρκ περισσότερο από μισό αιώνα, οι δυο τους κατάφεραν να ολοκληρώσουν το βιβλίο σε μόλις τρία χρόνια αντί για πέντε. Ήταν η πιο γρήγορη βιογραφία που έγραψε ποτέ.
Μαζί ξεσκόνισαν πάνω από 10.000 σελίδες αρχείων του FBI, ενώ οι τέσσερις μήνες που πέρασε η Γκόλντμαρκ διαβάζοντας ψηφιακά τις παλιές κοσμικές στήλες της New York Post αποδείχθηκαν εξαιρετικά καρποφόροι. Μεγαλωμένη στη Νέα Υόρκη, η ίδια «έπαθε εμμονή» με τις νεοϋορκέζικες πτυχές της ιστορίας.
Ο ιστός και η αράχνη
Σήμερα, ήδη δύο χρόνια μέσα στη δεύτερη προεδρία του Τραμπ και οδεύοντας προς τις ενδιάμεσες εκλογές, το βιβλίο μοιάζει απόλυτα συγχρονισμένο με την επικαιρότητα.
Όπως μαρτυρούν τα απομνημονεύματά του , ο Μπερντ μεγάλωσε στη Μέση Ανατολή μέσα στη δίνη της αραβοϊσραηλινής διαμάχης, ως γιος Αμερικανού διπλωμάτη.
Ξεκινώντας ως δημοσιογράφος, τα παιδικά του χρόνια στο εξωτερικό έπαιξαν καταλυτικό ρόλο. «Ήμουν ένας ξένος στην ίδια μου τη χώρα, και η συγγραφή βιογραφιών ήταν μια προσπάθεια να κατανοήσω αυτό το μέρος όπως ένας ξένος ανταποκριτής» λέει στο New Yorker.
«Όταν σε χτυπούν, χτύπα δέκα φορές πιο δυνατά»
Εστιάζοντας σε παράγοντες του κατεστημένου —διπλωμάτες, κατάσκοπους, πολιτικούς αναλυτές, επιστήμονες, ακόμα και έναν πρόεδρο (τον Τζίμι Κάρτερ)— ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη. O Mπερντ συνειδητοποίησε ότι «ο Κον έκανε μια σύντομη εμφάνιση σε κάθε κύκλο, σε κάθε έναν από αυτούς. Ήταν ιστορικά πολύ πιο σημαντικός από μόνος του, όχι απλώς λόγω του Τραμπ».
Η ιστορία αυτού του σκοτεινού διαμεσολαβητή που σαν Μαύρη Χήρα είχε δημιουργήσει έναν ιστό εξουσίας έχοντας τους πάντες στο τσεπάκι του έχει τα πάντα.
Ξεκινάει από τον Τζο Μακάρθι και συνεχίζει σε σχέσεις με τη Μαφία, την πολιτική σκηνή της Νέας Υόρκης, το FBI, τη σωματεμπορία παιδιών, αλλά και πρόσωπα όπως ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, η Μπάρμπαρα Γουόλτερς καθώς και ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ σε νύχτες οργίων.
Ο Κον έζησε και όρισε τα έκλυτα 70s και τα νεοφιλελεύθερα 80s σε κύκλους εξουσίας —από τις άγριες, γεμάτες ναρκωτικά και σεξ νύχτες στο Studio 54 μέχρι το βραβευμένο θεατρικό έργο του Τόνι Κούσνερ, Angels in America, όπου ο Κον, ένας εθισμένος στο σεξ, κρυφός ομοφυλόφιλος που στοχοποιούσε άλλους γκέι άνδρες ενώ πέθαινε από AIDS, αποτελεί κεντρικό χαρακτήρα.
Αδίστακτος από πάντα
Ο Ρόι Κον υπήρξε μία από τις πιο αινιγματικές, αδίστακτες και σκοτεινές φυσιογνωμίες που πέρασαν από το προσκήνιο της αμερικανικής δημόσιας ζωής κατά τον 20ό αιώνα.
Η διαδρομή του είναι πολλά περισσότερα από καριέρα ενός δαιμόνιου νομικού. Ο Κον μετέτρεψε τον κυνισμό, τη δημαγωγία και την απροκάλυπτη επιθετικότητα σε μέθοδο εξουσίας, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη που επηρέασε καθοριστικά την πολιτική και επιχειρηματική κουλτούρα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η πρώτη φορά που το όνομά του χαράχτηκε στη συλλογική μνήμη της Αμερικής ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
«Δεν με ενδιαφέρει τι είναι αλήθεια, με ενδιαφέρει τι μπορείς να κάνεις τον κόσμο να πιστέψει πως είναι»
Σε ηλικία μόλις 27 ετών, ο Κον ανέλαβε τη θέση του βασικού νομικού συμβούλου του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι. Κατά τη διάρκεια εκείνης της μαύρης περιόδου, οι τηλεοπτικές ακροάσεις της Γερουσίας μετατράπηκαν σε ένα θέατρο εκφοβισμού.
Ο Κον πρωτοστάτησε στη διασπορά της αντικομμουνιστικής υστερίας, καταστρέφοντας ανεπανόρθωτα τις ζωές και τις σταδιοδρομίες αμέτρητων ανθρώπων με ανυπόστατες κατηγορίες.
Όταν η εποχή του Μακαρθισμού κατέρρευσε υπό το βάρος της δημόσιας κατακραυγής, ο Κον επέστρεψε στη Νέα Υόρκη φαινομενικά ντροπιασμένος.
Ωστόσο, αντί να περιέλθει στην αφάνεια, κατάφερε να μετατρέψει την αρνητική του φήμη στο ισχυρότερο επιχειρηματικό του όπλο.
Αντιφατικός «fixer»
Στη Νέα Υόρκη των δεκαετιών του ’60 και του ’70, ο Κον εδραιώθηκε ως ο απόλυτος «fixer» — ο άνθρωπος που μπορούσε να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα, παρακάμπτοντας τους κανόνες. Κουβαλούσε, καλλιεργούσε και εν τέλει επέβαλε τον ρόλο του ως ένας νομικός που δεν δίσταζε να συγκρουστεί με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση προσέλκυσε ένα πανίσχυρο πελατολόγιο.
Αυτό περιελάμβανε μεγιστάνες των μέσων ενημέρωσης, πολιτικούς παράγοντες, ακόμα και τον Αρχιεπίσκοπο της Νέας Υόρκης ή τον διαβόητο αρχηγό της Μαφίας, Τόνι Σαλέρνο.
«Η δημοσιότητα είναι ισχυρότερη από τη δικαιοσύνη»
Η προσωπική του ζωή ήταν ένα κουβάρι εκρηκτικών αντιθέσεων. Ο Κον υιοθέτησε έναν προκλητικά πολυτελή τρόπο ζωής, επιδεικνύοντας λιμουζίνες Ρολς Ρόις, ακριβά σκάφη και στενές επαφές με τα υψηλά κοινωνικά στρώματα στο θρυλικό κλαμπ Studio 54.
Παράλληλα, ήταν ένας Εβραίος που συχνά εκδήλωνε αντισημιτικές τάσεις και ένας κρυφός ομοφυλόφιλος που υιοθετούσε έντονη ομοφοβική ρητορική.
Στο νομικό πεδίο, η φήμη του ως αήττητου τακτικιστή ενισχύθηκε όταν κατάφερε να αθωωθεί τρεις διαφορετικές φορές —το 1964, το 1969 και το 1971— από σοβαρές κατηγορίες που περιελάμβαναν απάτη, δωροδοκία και συνωμοσία.
Ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως «αν κάποιος μπορεί να προσλάβει τον Μακιαβέλι για δικηγόρο του, τότε σίγουρα κάνει τη σωστή επιλογή».
Ο Τραμπ πίσω από τον Τραμπ
Το φθινόπωρο του 1973, η πορεία του Κον διασταυρώθηκε με εκείνη του 27χρονου τότε Ντόναλντ Τραμπ στο ιδιωτικό κλαμπ Le Club του Μανχάταν.
Ο Τραμπ, ένας φιλόδοξος νεαρός που προσπαθούσε να ξεφύγει από τη σκιά του πατέρα του και να εισέλθει στην υψηλή κοινωνία της Νέας Υόρκης, βρήκε στο πρόσωπο του γηραιότερου δικηγόρου τον απόλυτο μέντορα.
Η συνεργασία τους ξεκίνησε αμέσως, όταν ο Κον ανέλαβε την υπεράσπιση της εταιρείας Τραμπ απέναντι σε κατηγορίες του Υπουργείου Δικαιοσύνης για φυλετικές διακρίσεις στις εκμισθώσεις ακινήτων.
Για τα επόμενα 13 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του το 1986, ο Κον ήταν ο νομικός εκπρόσωπος του Τραμπ και -κυρίως- ο αρχιτέκτονας της κοσμοθεωρίας του. Ο Κον μεσολάβησε για να εξασφαλιστούν γιγαντιαίες φοροαπαλλαγές για εμβληματικά έργα όπως το ξενοδοχείο Grand Hyatt και ο πύργος Trump Tower φροντίζοντας παράλληλα να καλλιεργήσει στον μαθητή του ένα πολύ συγκεκριμένο δόγμα: τη λογική του «νικάω με κάθε κόστος».
«Στην πολιτική και τις επιχειρήσεις, η ηθική είναι πολυτέλεια που δεν αντέχουμε»
Ο Τραμπ έμαθε από τον Κον πως η διαρκής επίθεση χωρίς ποτέ να ζητάς συγγνώμη, η περιφρόνηση προς τους θεσμούς και η απόλυτη πίστη στη δύναμη της δημόσιας εικόνας είναι η Αγία Τριάδα της εξουσίας.
Του έμαθε ότι τα γεγονότα μπορούν πάντα να ανατραπούν αν φωνάξεις πιο δυνατά και ότι η διασημότητα αποτελεί το ισχυρότερο νόμισμα, μια σχέση συμβιωτική που έγινε ταινία, το The Apprentice που ενόχλησε απόλυτα τον πρόεδρο αλλά όχι τα Όσκαρ.
Πρίγκιπας του σκότους
Πέθανε το 1986 από επιπλοκές του AIDS —διάγνωση την οποία αρνιόταν πεισματικά δημόσια μέχρι την τελευταία του πνοή— ενώ παράλληλα βρισκόταν αντιμέτωπος με την οριστική διαγραφή του από τον νομικό σύλλογο λόγω απάτης.
Παρά την πτώση του, το αποτύπωμά του παρέμεινε ανεξίτηλο. Όπως σημειώνουν ιστορικοί και αναλυτές, ο Ρόι Κον —ένας «πρίγκιπας του σκότους», όπως τον χαρακτήρισε ο Έρικ Χόμπσμπαουμ— κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει τον τρόπο σκέψης του στον Ντόναλντ Τραμπ, διαμορφώνοντας την περσόνα και τις τακτικές που δεκαετίες αργότερα θα μετέφεραν τον μαθητή του μέχρι τον Λευκό Οίκο.
«Είχα παρεξηγήσει το τι συνέβη τότε», ομολογεί ο Μπερντ για την αρχή του Κον και τον Μακαρθισμό. Ο συγγραφέας της βιογραφίας και δημοσιογράφος θεωρούσε το κυνήγι μαγισσών ως μια παροδική «παρένθεση». Τα γεγονότα τον διέψευσαν.
«Αντί για αυτό, φτάσαμε στο Project 2025 [το πολιτικό σχέδιο του που υιοθετήθηκε από τον Τραμπ για τη συγκέντρωση της εξουσίας στην εκτελεστική αρχή]. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η εποχή του Μακαρθισμού έχει βαθιές ρίζες στην αμερικανική πολιτική. Δεν ηττήθηκε ποτέ, και σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα» λέει.
«Η καλύτερη άμυνα είναι να καταστρέψεις την αξιοπιστία του κατηγόρου σου»
Η διαφθορά, οι εκβιασμοί και το θράσος του δημόσιου ψεύδους που περιγράφει ο Μπερντ προκαλούν σοκ, αηδία αλλά, κάποιες φορές, και μια σκοτεινή κωμική αίσθηση.
Σε ερώτηση για το πώς άντεξε να ζει με έναν τέτοιο άνθρωπο στο μυαλό του, ο Μπερντ απαντά:
«Είχε πλάκα να ζεις με έναν πανούργο κακό. Έμαθα ότι η βιογραφία είναι αφήγηση ιστοριών από αστερίσκο σε αστερίσκο, οδηγούμενη από τα αποσπάσματα των πηγών. Αποκοιμιόμουν σκεπτόμενος με ποιο αφήγημα θα ξεκινήσω το επόμενο πρωί, και κοιμόμουν μια χαρά».
Στη συνέχεια, ωστόσο, παραδέχεται τη σκοτεινή πλευρά του εγχειρήματος. «Το να έχεις ξοδέψει 30 χρόνια γράφοντας για το αμερικανικό κατεστημένο και να συνειδητοποιείς ότι πλέον ζούμε σε μια εποχή όπου αυτό δεν υπάρχει, και στη θέση του βρίσκονται η πολιτική, η ηθική και οι αξίες του Ρόι Κον, είναι αποκαρδιωτικό».
Ο Κον «έπλασε, ενδυνάμωσε και έδωσε τη δυνατότητα στον Τραμπ να γίνει αυτό που ήθελε να είναι».
Η σκιά πάνω από τον Λευκό Οίκο
«Πού είναι ο δικός μου Ρόι Κον;» είχε αναφωνήσει ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, αναζητώντας τον άνθρωπο στον οποίο βασιζόταν πάντα.
Στον πρόλογο του βιβλίου, ο Μπερντ δίνει την απάντηση γράφοντας:
«[Ο Κον] είναι εδώ, ακριβώς δίπλα μας, το φάντασμα των εφιαλτών μας· ένας άνθρωπος που η ανηθικότητα του έσπειρε τους σπόρους για τη διολίσθηση της Αμερικής στην πολιτική άνοια του 21ου αιώνα».
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας από τις τέσσερις δεκάλεπτες τηλεφωνικές συνεντεύξεις που παραχώρησε ο Τραμπ στον Μπερντ, ο συγγραφέας τον ενημέρωσε για τη φθινοπωρινή κυκλοφορία του βιβλίου.
«Στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος θυμάται μόνο τους νικητές, όχι πως έγιναν τέτοιοι»
«Ωραία», απάντησε ο Τραμπ. «Ίσως μπορέσω να το προωθήσω. Ό,τι προωθώ πάει στο νούμερο ένα. Βέβαια, θα πρέπει να είναι δίκαιο».
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν διαβάζει βιβλία, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει από το να υποβάλλει μηνύσεις γι’ αυτά.
«Είναι δικομανής, του αρέσει να κάνει αγωγές — το έμαθε κι αυτό από τον Ρόι» λέει ο Μπερντ. «Αν μας κάνει αγωγή για ένα δισεκατομμύριο δολάρια, θα απαντήσουμε με ανταγωγή για δύο δισεκατομμύρια για συκοφαντική δυσφήμιση και θα το καταλάβει αμέσως. Ζούμε σε τρελούς καιρούς, ποιος ξέρει;»
Ο Μπερντ είναι σίγουρος πως μέσα από το σκοτάδι του Κον, μπορείς να διακρίνεις, ίσως και να κατανοήσεις, τον Ντόναλντ Τραμπ. Το στοίχημα εκκρεμεί.
Πηγή: www.in.gr
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
