Ένας σπουδαίος άνθρωπος, αγωνιστής, ηθοποιός και θεατράνθρωπος έφυγε από κοντά μας ο Στέφανος Ληναίος
Με τον Στέφανο είχαμε γνωριστεί στη Σπίθα, το Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών, προσκεκλημένοι και οι δύο από τον Μίκη Θεοδωράκη που είχε την πρωτοβουλία της δημιουργίας του.
Τον θυμάμαι με πολύ ηπιότητα να προσπαθεί να τιθασεύσει τον εκρηκτικό, ενίοτε και ολίγον κυκλοθυμικό χαρακτήρα του Μίκη, χωρίς βέβαια μεγάλη επιτυχία.
Διατηρήσαμε έκτοτε μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και συμπάθειας, ταυτιζόμαστε άλλωστε στις εκτιμήσεις της για την εσωτερική και διεθνή κατάσταση. Ανταλλάσσαμε τα άρθρα μας και τα σχόλιά μας. Παραθέτω στη συνέχεια τα δύο τελευταία άρθρα του που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τη χώρα μας και για την ανθρωπότητα.
Δ.Κ.
Δεν άλλαξε τίποτα
του Στέφανου Ληναίου
1 Δεκεμβρίου 2025
Θέλοντας και μη, όλα τα τελευταία χρόνια, κάθε μέρα σχεδόν, έρχεται στο νου μου το 1967 και η δικτατορία του.
Νιώθω σαν μην έχει αλλάξει τίποτα.. Κι όμως όλα πρέπει να έχουν αλλάξει από τις 24 Ιουλίου 1974, εκείνη τη μέρα που έφυγε η δικτατορία. Το μόνο που δεν θυμάμαι όμως.. Έφυγε, τη διώξαμε ή, κάποιοι, την έδιωξαν.. Ποιό να είναι άραγε το σωστό..
Εκείνη τη μέρα που κατεβήκαμε όλοι στους δρόμους.. Ένα μεγάλο πανηγύρι. Τραγούδια, συνθήματα, όνειρα και σχέδια, για μια νέα Πατρίδα.. Στην αγκαλιά της γνήσιας Δημοκρατίας.. Της ολοκληρωμένης Αξιοκρατίας. Που την είχε βάλει στην άκρη η αποστασία του 1965 και την εξαφάνισε η δικτατορία του 1967.
Και ήρθε μια Δημοκρατία μακριά από κάθε όνειρο. Τίποτε δεν χτίστηκε στις σωστές του διαστάσεις. Τα περισσότερα έγιναν πρόχειρα, ανεύθυνα, επιδερμικά. Με τα ίδια θεμέλια, σχεδόν, που στήριξαν το μετεμφυλιακό μας κράτος.. Κάποιο νεοφιλελεύθερο λίφτινγκ, ίσως.
Κρατώντας μάλιστα, αυτοί οι παντοδύναμοι κύκλοι, τα πάντα στα χέρια τους, διαθέτουν τέτοια “αόρατη” προπαγάνδα που μπορούν να κατευθύνουν όχι μόνο τις ιδέες μας αλλά και τις αντιδράσεις μας..
Ανοίγουμε την τηλεόραση κι αν δούμε κάποια εκπομπή που μπορεί να μας θυμίζει την 21η Απρίλη, πατάμε αμέσως το κουμπί και κολυμπάμε σε άλλα κανάλια… Στα κουτσομπολιά και τα μπαράκια της Μυκόνου.
Διαβάζουμε βιβλία και περιοδικά μπαίνοντας στα άδυτα της προκλητικής ζωής διασημοτήτων.. Επιλέγουμε σινεμά και θέατρα με βιτσιόζικα θέματα.. Κακαρίζουμε, χωνεύουμε και κοιμόμαστε πανευτυχείς. Η επιδημία, ήταν μια κάποια δικαιολογία, ίσως..
Προσπάθησε να μιλήσεις σε κάποιον, γι’ αυτή την κοινωνία της παρακμής που μας πνίγει κάθε μέρα.. Και, προπάντων, για το ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο… Θα σε κοιτάξει σαν να είσαι από άλλο πλανήτη, θα μουρμουρίσει μέσα του: “δε μας παρατάς ρε φίλε..” και θα συνεχίσει να διαβάζει τα νέα της αγοράς, πίνοντας και πέντε τσιπουράκια..
Ναι, γι’ αυτό αγωνιστήκαμε, για να είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε όπως θέλουμε. Ελευθερία όμως δε σημαίνει απληστία.. Σημαίνει και δημιουργία..
Αν σ’ εκείνα τα δίσεκτα χρόνια της δικτατορίας κάποιος μας έλεγε ότι και μετά την πτώση της, το μέλλον αυτού του τόπου δεν θα ήταν καλύτερο, ασφαλώς θα…τον δέρναμε..Παρότι οι παλαιότεροι ξέρανε πολύ καλά ότι, αιώνες τώρα, τίποτε δεν αλλάζει εύκολα..
Μας προειδοποίησε αυτός ο υψηλόβαθμος αστυνόμος της Γενικής ασφάλειας, αυτός που μας “κατηχούσε”, με κείνο το κυνικό γελάκι του, ενώ οι άλλοι σε έδερναν: “Τσάμπα πολεμάτε την επανάσταση ρε παιδιά.. Νομίζετε ότι και αν τη ρίξετε δηλαδή, θα αλλάξει τίποτε; Είμαι σ’ αυτή τη θέση 30 χρόνια.. Κανένας δε με κούνησε, βρε σεις, κι ούτε θα με κουνήσει ποτέ.. Γιατί εμένα έχει ανάγκη οποιαδήποτε εξουσία κι όχι εσάς.. Διότι αγαπητέ μου η εξουσία δεν χρειάζεται πολυλογάδες. Η οποιαδήποτε εξουσία χρειάζεται στρατιώτες πιστούς που εκτελούν επακριβώς τις εντολές της…»
Η μόνη διαφορά είναι στα όπλα. Αντί για τανκς και πολυβόλα, θα έχουμε Τράπεζες, χρηματιστήρια, MME και ξενυχτάδικα. Κι αντί να σας λέμε στρατιώτες, λοχαγούς και ταγματάρχες, θα σας βαφτίζουμε λογιστές, διαχειριστές και συμβούλους. Αυτό θα είναι και το τίμημα της Δημοκρατίας..
Και σε όλο τον κόσμο, βέβαια, όχι μόνο στον τόπο μας. Κι αν αξιοποιήθηκαν, σε κάποιες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, μερικοί “τολμητίες” που έδρασαν πραγματικά, την εποχή της δικτατορίας, αυτό έγινε μόνο και μόνο γιατί κάποιοι,αμέσως, συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις..
Πέρασαν τόσα χρόνια από την 21 Απρίλη του 1967 κι όμως τίποτε, σχεδόν, δεν βρήκε τις σωστές του διαστάσεις. Τα περισσότερα αφιερώματα είναι πρόχειρα, ανεύθυνα, επιδερμικά. Και όσο πάνε φθίνουν φιλολογώντας..
Κι όμως κάποτε πρέπει να πληροφορηθούν και οι επόμενες γενιές, αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, τα τελευταία χρόνια και οι ίδιοι “λογιστές” τα παραποιούν ή τα ωραιοποιούν.. Η, το χειρότερο, μας κάνουν να αποφεύγουμε να τα σκεπτόμαστε.
Κρατώντας μάλιστα, αυτοί οι παντοδύναμοι κύκλοι, τα πάντα στα χέρια τους, διαθέτουν τέτοια “αόρατη” προπαγάνδα που μπορούν να κατευθύνουν όχι μόνο τις ιδέες μας αλλά και τις αντιδράσεις μας..
Κι όπως λέει ο Νόαμ Τσόμσκι: “Η προπαγάνδα, είναι για τη δημοκρατία ό,τι είναι το ρόπαλο σε ένα ολοκληρωτικό κράτος”..! Σχεδόν τα ίδια είπε πρώτος ο Πλάτων πριν από 2.500 χρόνια!!!
Ανοίγουμε την τηλεόραση κι αν δούμε κάποια εκπομπή που μπορεί να μας θυμίζει την 21η Απρίλη, πατάμε αμέσως το κουμπί και κολυμπάμε σε άλλα κανάλια… Στα κουτσομπολιά και τα μπαράκια της Μυκόνου όπου παραθερίζουν, αχταρμάς, επιδειξίες, μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί μαιντανοί, χορτασμένοι καλλιτέχνες και αυτοαποκαλούμενοι “διανοούμενοι”.
Αυτό λοιπόν είναι το τίμημα της Δημοκρατίας; Γιαυτό λοιπόν βασανίστηκε τόσος κόσμος σ’αυτά τα εφτά μαύρα χρόνια της χούντας;;
Για να γκρεμίσει τη βαρβαρότητα της δικτατορίας και να χτίσει την παρακμή της δημοκρατίας;;
Αν ζούσε ο Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης, θα μας μιλούσε, όπως τότε, για τα ιδανικά της Δημοκρατίας. Ιδανικά που έχουν ξεχαστει. Και ελπίζοντας ότι ίσως κάποτε οι νέες γενιές τα χρειαστουν..
Ο Μαγκάκης δεν υπάρχει όμως.. Μας αποχαιρέτησε με λίγα πικρά λόγια πριν 10 χρόνια:
«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο.. Αυτός ο κόσμος που αφήνω πίσω μου, δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός ο τόπος είναι ένας άλλος τόπος, με ανθρώπους κάποιας άλλης φυλής..»
Πικρα λόγια που πνίγουν μέσα τους μια κραυγή για τις επόμενες γενιές..Για να ξαναφέρουν την ιδανική Δημοκρατία. Που δεν έρχεται, χρόνια τώρα.. Η φωνή του Παλαμά: « ..που όλο την περιμένουμε κι όλο κινιέται ναρθει.. κι όλο συντρίμι χάνεται στο κύλισμα των κύκλων..»
Εφημερίδα των Συντακτών – Νησίδες
6 Σεπτεμβρίου 2025
Ανοιχτή Επιστολή
του Στέφανου Ληναίου
….Πέρασε το καλοκαίρι, πέρασε και ο καύσωνας με λιγότερες, ευτυχώς, ζημιές από όσες περιμέναμε.. Εμείς οι ηλικιωμένοι ξεκουραστήκαμε λίγο αλλά μελαγχολήσαμε πολύ, κλεισμένοι, άλλα τόσα 24ωρα, μέσα στους 4 τοίχους του σπιτιού μας.
Τα νέα παιδιά όμως, ευτυχώς, δεν σταμάτησαν καθόλου να ζουν, να δρουν και να ονειρεύονται. ‘Οπως ο πιστός φίλος μας ο Άγγελος. Που κάθε μέρα, σχεδόν, στις δικές μας διακοπές, μας έστελνε τα σχέδιά του, τις πίκρες του και τις αισιοδοξίες του. Και πολλές φορές μας θύμιζε έναν άλλο παλιότερο μικρό φίλο μας που δεν τα έστελνε μόνο σε μας. Τα έστελνε και σε άλλους μικρούς και Μεγάλους του κόσμου μας..
Μια φορά μάλιστα έστειλε και μια κάρτα στον Άγιο Βασίλη ζητώντας του να του χαρίσει ένα αρμόνιο. Το έριξε στο κουτί κάποιου ταχυδρομείου και κοιμήθηκε, όπως κοιμάται κάθε φορά μόλις τελειώνει το διάβασμα του ή κάποιο παιχνίδι του.
Φανταστείτε τα έκπληκτα μάτια του όταν, έπειτα από μερικές μέρες, πήρε απάντηση από… τον Άγιο Βασίλη. Ο Τομέας Ενημέρωσης των Ελληνικών Ταχυδρομείων τού απάντησε με τρυφερότητα. Του έστειλε δώρο μια υπέροχη σειρά γραμματοσήμων, αντί για αρμόνιο και λίγες τρυφερές λέξεις: «…όταν υπάρχει ελπίδα κι αγάπη, όλα γίνονται στη ζωή…»
Αν ζούσε σήμερα ο μικρός Σταύρος, θα ήταν, περίπου στην ηλικία του ανήσυχου φίλου μας, του Άγγελου. Ζητάμε λοιπόν σήμερα από τον Άγγελο να στείλει αυτός ένα γράμμα, όχι στον ΆγιοΒασίλη αλλά σε κάποιον από τους Μεγάλους ” Αγιοβασίληδες ” που κυβερνάνε τον κόσμο. Και να τους μεταφέρει τις αγωνίες και τις ελπίδες τις γενιάς του. Με την ψευδαίσθηση, βέβαια, ότι θα τον ακούσουν.. Και μας έστειλε. Και διάλεξε, όπως μας γράφει, το Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε, Αντόνιο Γκουτέρες, “τυπικά” υπεύθυνο για το μέλλον του Κόσμου. Μια ανοιχτή επιστολή που είναι, ουσιαστικά, η φωνή όλης της γενιάς του. Εκεί τα λέει όλα.
Πιστεύω σε έναν οργανισμό που προάγει την Παγκόσμια Δημοκρατία. Αν ρωτούσαμε έναν τυχαίο άνθρωπο στον δρόμο, ποια είναι η τελευταία ωφέλιμη ενέργεια του ΟΗΕ που θυμάται, μάλλον κανένας δεν θα μπορούσε να δώσει μια απάντηση..
Μιλάτε για «συλλογική ασφάλεια» και για μια «διεθνή τάξη βασισμένη σε “κανόνες», όμως δεν βλέπουμε τίποτα από αυτά. Αντίθετα, βλέπω 5 κράτη που μπορούν ελεύθερα να εισβάλλουν, να σκοτώνουν και να λεηλατούν, μαζί με άλλα 187 κράτη που παίζουν τον ρόλο του ανίσχυρου παρατηρητή και βλέπουν κάθε σημαντική απόφαση να ακυρώνεται.
Κάθε λίγα χρόνια βλέπουμε άλλο ένα ψήφισμα που καταδικάζει και ζητά το τέλος του αμερικανικού εμπάργκο στην Κούβα και κάθε φορά υπάρχουν μόλις δύο κράτη που δεν συμφωνούν: οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.
Πώς μπορούμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, ότι αυτό είναι Δημοκρατικό σύστημα, όταν ο εγκληματίας εναντίον του οποίου ψηφίσαμε όλοι, μπορεί να ασκήσει βέτο σε ψήφισμα που εγκρίθηκε σχεδόν ομόφωνα.. εναντίον του και να συνεχίσει να κρατάει το θύμα του όμηρο;
Αυτό έχει συμβεί 31 φορές – μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τους ανήξερους;
Το 2002 κατατέθηκε ψήφισμα που αναγνώριζε τη διατροφή ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. 176 κράτη-μέλη ψήφισαν υπέρ και μόλις ένα εναντίον : Οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το αποτέλεσμα; Η πρόταση δεν πέρασε. Το δικαίωμα βέτο υπερισχύει όλων.!!
Πώς μπορεί κάποιος που βρίσκεται σε θέση σαν τη δική σας, να μην αισθάνεται ενοχή για μια τέτοια παθητικότητα; Να βλέπει μια γενοκτονία ακριβώς μπροστά στα μάτια του και να μην παίρνει καμιά απόφαση για να τη σταματήσει..
Ο Ο.Η.Ε., δημιουργήθηκε, υποτίθεται, για να υπάρχει μια διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες. Αλλά εσείς απουσιάζατε όταν κράτη-μέλη σας, ενήργησαν εναντίον αυτής. Δράσατε για να σταματήσετε την παράνομη εισβολή στο Ιράκ; Ή τους παράνομους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας; Της Λιβύης; Του Αφγανιστάν;
Θέλουμε έναν
Καταργήστε, λοιπον, κάθε δικαίωμα βέτο και δημιουργήστε έναν ισχυρό στρατό του ΟΗΕ που μπορεί να αντιμετωπίσει τους κατάφωρους επιθετικούς πολέμους. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για «Παγκόσμια Δημοκρατία». ”
Λοιπόν, φίλε μας Άγγελε…. Στείλε μια τέτοια πολυσήμαντη επιστολή παντού κι όποιος σε ακούσει.. Στείλε μια και σ’ εμάς.. Και πες μας αυτό που σου είπαν οι καλοί Ταχυδρόμοι: ” Όταν υπάρχει ελπίδα και πίστη, όλα γίνονται στη ζωή»… Εμείς θα σε ακούσουμε, φίλε μας Άγγελε.. Όπως ακούμε κάθε βράδυ και αυτό που μας λέει, ο δικός μας μεγάλος φίλος, ο Νίκος Καζαντζάκης:
” Κοιμήσου με ένα όνειρο.. και ξύπνα με ένα στόχο. ”
