Πρόεδρε παραιτήσου – Η μεγαλύτερη προσφορά  προς τον Κυπριακό λαό

Σαν σήμερα 8 Μαρτίου 1970: 56 χρόνια από την πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου από τις μυστικές υπηρεσίες των δυνάμεων  με τις οποίες συναγελάζεται σήμερα ο κ. Χριστοδουλίδης

Της Ανδρούλας Γκιούρωφ

Η μεγαλύτερη προσφορά που έχει να κάνει προς τον Κυπριακό λαό ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης είναι να παραιτηθεί. Να πάει σπίτι του για  να μην μπορεί να θέτει σε κίνδυνο τους πολίτες  της Κύπρου.

Με την απαράδεκτη εξωτερική του πολιτική ,  με τις συνεργασίες του με τον εγκληματία γενοκτόνο Νετανιάχου και τον φασίστα Τραμπ οδήγησε την  Κύπρο να γίνει  μέρος της σύγκρουσης ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον Ιράν.

Το ότι γίναμε μέρος της σύγκρουσης μπορεί να το αντιληφθεί και ένας μαθητής της πρώτης Λυκείου καθότι ούτε η Κύπρος μήτε και η  Ελλάδα καταδίκασαν την παράνομη στρατιωτική επιχείρηση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν . Ούτε ο Χριστοδουλίδης ούτε και ο Μητσοτάκης   επικαλέστηκαν στην προκειμένη περίπτωση την κατάφορη παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τους δύο παρανοϊκούς συνεργάτες του. Αμφότεροι προέβαιναν σε δηλώσεις τύπου «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…»

Η Κύπρος, ευρισκόμενη εντός της ακτίνας των γεωπολιτικών κραδασμών, παραμένει ο κρίσιμος κόμβος για τις επιχειρήσεις των δυνάμεων που θέλουν να έχουν τον πρώτο λόγο σε χώρες που δεν τους είναι αρεστές και επιδιώκουν να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις  τους επιβάλλοντας εγκάθετους ηγέτες-μαριονέτες. Τέτοιες είναι οι επιδιώξεις του Τραμπ και το λέει δημόσια με κυνισμό. «Μετά την κατάρρευση του Ιράν  θα πάει λέει στην Κούβα η οποία είναι έτοιμη να πέσει στις αγκάλες του …»

Πυριδιταποθήκη η Κύπρος

Το ερώτημα που πλανάται πάνω από τη Μεσόγειο είναι αμείλικτο: Μπορεί η ιστορία να επαναληφθεί;
Όταν οι βάσεις στο Ακρωτήρι έχουν ήδη φιλοξενήσει πυρηνικά στο παρελθόν, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι  το νησί μας  δεν θα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο ενός σχεδίου που υπερβαίνει τις εθνικές κυβερνήσεις και αγγίζει τα όρια της παγκόσμιας καταστροφής;
Η «τολμηρή» στάση χωρών της Ευρώπης, όπως η Ισπανία, που αρνούνται να γίνουν συνένοχοι σε πολεμικές περιπέτειες, αναδεικνύει το τεράστιο ρίσκο που αναλαμβάνουν χώρες που φιλοξενούν τέτοιες  επικίνδυνες  υποδομές κατάλοιπα της αποικιοκρατίας.
Το Ακρωτήρι μπορεί να είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ανατολικής Μεσογείου.
Ίσως είναι για αυτό που παρατηρείται  αυτή η συσσώρευση στρατιωτικών δυνάμεων αποτροπής από  χώρες μέλη του ΝΑΤΟ.  

Ας μην κοροϊδεύουν το λαό. Δεν είναι με την έγκριση της Ε.Ε. που συγκεντρώθηκαν έξι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ (που τυγχάνει να είναι και μέλη της Ε.Ε.) στο νησί μας με φρεγάτες και βομβαρδιστικά αεροσκάφη. Ο Χριστοδουλίδης και ο Έλληνας πρωθυπουργός τους κάλεσαν μέσα σε ένα ντελίριο πολεμικού παροξυσμού. 

Προφανώς για να γίνουν αρεστοί στο ΝΑΤΟ και τον Αμερικανό πρόεδρο ο οποίος απειλεί με σκληρές κυρώσεις όσους δεν τον ακολουθούν στο χάος που δημιουργεί.

Ο Πρόεδρος έχει εξελιχθεί σε έναν επικίνδυνο παίκτη και είναι απορίας άξιο γιατί πανηγυρίζει με την έλευση τόσων στρατιωτικών δυνάμεων στα ταραγμένα νερά της Κύπρου.

Είναι γελοίο  να λέει πως η Κυπριακή Δημοκρατία «σε καμία περίπτωση δεν εμπλέκεται σε οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση», και ότι όλες οι ενέργειες της Λευκωσίας έχουν ως μοναδικό γνώμονα «την ασφάλεια της χώρας και των πολιτών» ‘Η όταν λέει ότι «η Κύπρος αναλαμβάνει ενεργό ρόλο ως «πυλώνας ασφάλειας και σταθερότητας» στην περιοχή».

Ο Πρόεδρος αυτοαναιρείται συνεχώς. Από τη μια λέει πως η Κύπρος είναι πυλώνας ασφάλειας και από την άλλη επαναλαμβάνει (ακόμα και πριν μερικές μέρες) την επιθυμία του για ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ.

 Νερόβραστες αντιδράσεις 

 Είναι θλιβερό γιατί δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένα πολιτικό κόμμα για να διοργανώσει  μαζικές μαχητικές διαδηλώσεις  κατά της παραμονής των Βρετανικών βάσεων. Έγιναν κάποιες νερόβραστες διαμαρτυρίες από το ΑΚΕΛ αλλά ως εκεί… 

Να υπενθυμίσουμε πως στις δεκαετίες του 60, του 70  ακόμα και του 80 υπήρχε ένα μαχητικό Συμβούλιο Ειρήνης το οποίο διοργάνωνε διαδηλώσεις με χιλιάδες πολίτες. Σε μια από αυτές το 1975 επικεφαλής της πορείας διαμαρτυρίας κατά των βάσεων ήταν αείμνηστος Μίκης Θεοδωράκης μαζί με τον ηγέτη του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου.

 Όταν τη δεκαετία του 1960 κορυφώνονταν οι φήμες πως οι Βρετανοί έκρυβαν στα έγκατα των στρατιωτικών Βάσεων στο Ακρωτήρι πυρηνικά,  υπήρξαν παλλαϊκές διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας πολλών χιλιομέτρων έξω από τις βάσεις .

Τότε το ΑΚΕΛ είχε άξιους και μαχητικούς ηγέτες όχι όπως τη σημερινή και την προηγούμενη  ηγεσία του αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν με απάθεια τέτοιους  κινδύνους.

Ωστόσο ακόμα και εάν δεν  υπάρχουν πυρηνικά οι βάσεις του ΘαΝΑΤΟυ πρέπει να φύγουν από την Κύπρο. Να ξεκουμπιστούν μια ώρα γρηγορότερα. Το τροπάρι περί κυρίαρχων βάσεων ή ότι είναι βρετανικό έδαφος είναι ένα ψεύτικο αφήγημα για να είναι ανεξέλεγκτη η Βρετανία να μετατρέπει την Κύπρο σε ορμητήριο της εναντίον γειτονικών και όχι μόνο χωρών. Είναι η καραμέλα των κρατούντων για να μην χαλάσουν οι σχέσεις τους με τους Βρετανούς που ευστόχως χαρακτηρίζονται ως  η κατάρα και ο κακός δαίμονας της Κύπρου .

Τώρα ο Πρόεδρος, οι Υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας λένε πως θα αξιολογηθεί το καθεστώς των βάσεων. Μα πως θα επαναξιολογηθεί όταν τις έχουν ήδη αναβαθμίσει πριν μερικά χρόνια; Ποιους κοροϊδεύουν ;

Τραγική ειρωνεία ..

Σαν σήμερα 8 του Μάρτη του 1970 ημέρα Κυριακή οι μυστικές υπηρεσίας των ΗΠΑ CIA και της Ελληνικής ΚΥΠ οργάνωσαν την πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Την απόπειρα εκτέλεσαν αχυράνθρωποι της Χούντας των Αθηνών οι οποίοι ήταν οι Ανθύπατοι και τα τσιράκια των Αμερικανών.

8 Μαρτίου 1970,  ημέρα του 13ου ετήσιου μνημοσύνου του Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά, χοροστατούντος του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄.

Λίγο μετά τις επτά το πρωί, αμέσως μετά την απογείωση του από το προαύλιο της Αρχιεπισκοπής, στη Λευκωσία, το ελικόπτερο, το οποίο θα μετέφερε τον Πρόεδρο Μακάριο στη Μονή Μαχαιρά δέχθηκε πυρά από αυτόματα όπλα. Ο χειριστής του ελικοπτέρου, ταγματάρχης πυροβολικού Ζαχαρίας Παπαδογιάννης τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά κατάφερε να προσγειώσει το αεροσκάφος επιτυχώς. Εντέλει ο Μακάριος μετέβη στον Μαχαιρά οδικώς, επιτελώντας, παρά την τραγικότητα των στιγμών, το χρέος του απέναντι στον  Σταυραετό.

Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Εθνάρχης τόνισε, μεταξύ άλλων, σε ραδιοτηλεοπτικό διάγγελμά του: «Αἰσθάνομαι ὀδύνην βαθυτάτην διότι εὑρέθησαν Ἕλληνες Κύπριοι, ἐνεργοῦντες αὐτοβούλως ἢ ὡς ὄργανα ἄλλων, οἱ ὁποῖοι […] ἔρριψαν ἐναντίον μου σφαίρας δολοφονικάς. Θὰ συνεχίσω τὸ ἔργον μου μὲ γνώμονα καὶ ὁδηγὸν τὸ χρέος πρὸς τὸν μάρτυρα Κυπριακὸν λαόν, ἀνταποδίδοντας ὁλοκληρωτικῶς καὶ παντοιοτρόπως τὴν ὑπὸ τοῦ λαοῦ πρὸς ἐμὲ ἐκφρασθεῖσαν μέχρι τοῦδε ἐμπιστοσύνην, μηδέποτε ὀρρωδῶν καὶ μηδέποτε λιποψυχῶν. Ὑπὲρ τοῦ λαοῦ ἐμαυτὸν τίθημι καὶ εἰς τὴν δημιουργίαν καλυτέρου δι’ αὐτὸν μέλλοντος θὰ ἀναλώσω τὴν ζωήν μου […]».

Επρόκειτο για την πρώτη από πολλές άλλες  απόπειρες δολοφονίας που ακολούθησαν κατά του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄.

Ύποπτοι ως ηθικοί αυτουργοί για την απόπειρα οι δύο Ελλαδίτες χουντικοί Πουλίτσας και Παπαποστόλου.

Σε περίπτωση που ο Μακάριος δολοφονείτο θα τίθετο σε εφαρμογή  το πρώτο σχέδιο πραξικοπήματος με την επονομασία «Σχέδιο Ερμής».

Όπως αποκάλυψε σε βιβλίο του πρώην πράκτορας της CIA, επικεφαλής της υπηρεσίας στη Μέση Ανατολή,  όλα τα σχέδια για απόπειρες πραξικοπήματος και δολοφονίας του Μακαρίου οργανώνονταν από τον τότε Αμερικανό ΥΠΕΞ Χ.Κίσσινγκερ που ήταν και ο επικεφαλής της CIA.

Σήμερα τραγική ειρωνεία ο κ.Χριστοδουλίδης συναγελάζεται με αυτούς που οδήγησαν την χώρα μας στην καταστροφή και επιδιώκει να εντάξει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ όπως πίεζαν από την δεκαετία του 1960  οι μακελλάρηδες της Κύπρου.

Είναι εξωφρενικό  αυτός ο Πρόεδρος να έχει τέτοιες εμμονές κατά του Μακαρίου  που έκανε τα πάντα για να εξαφανίσει από το Προεδρικό το πορτρέτο του πρώτου Προέδρου της Κύπρου   η ανεξάρτητη  πολιτική του οποίου και η ένταξη μας στο Κίνημα των Αδεσμεύτων έσωσε την Κύπρο από πολλές απειλές. Αλλά δυστυχώς η προδοσία και η συνωμοσία ΝΑΤΟϊκών χωρών περιλαμβανομένων και των τριών εγγυητριών δυνάμεων  μαχαίρωσαν πισώπλατα την πατρίδα μας.

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.