Το δικαίωμα της σιωπής και το πιστό δεκανίκι της κυβέρνησης

Έσπασε τη σιωπή του ο Βελόπουλος 36 ώρες μετά την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα για να μας πει για το «ναρκεμπόριο του Μαδούρο» και να αναπαράγει τα άθλια προσχήματα των ΗΠΑ και της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν άξιζε τον κόπο τόση αναμονή απλά για να επιβεβαιώσει ότι είναι δεκανίκι της κυβέρνησης.

Από το κόμμα Κωνσταντοπούλου δεν υπάρχει ούτε φωνή, ούτε ακρόαση! Επικαλείται το δικαίωμα της σιωπής… Τι κι αν συντελείται έγκλημα από τις ΗΠΑ στη Βενεζουέλα; Τι κι αν τοποθετήθηκε με μια ντροπιαστική δήλωση η ελληνική κυβέρνηση μέσω του Πρωθυπουργού;

Φαίνεται πως και η «αντισυστημική» Ζωή δεν θέλει να τα χαλάσει με το αμερικανονατοϊκό μπλοκ… Κατά τ’ αλλά είχε παρεξηγηθεί στη Βουλή, όταν ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας επεσήμανε ακριβώς αυτή την εκκωφαντική αφωνία…

Πηγή: www.902.gr

Πάντως η Ζωή Κωνσταντοπούλου προέβη στην παρακάτω δήλωση το βράδυ της Κυριακής:

«Τα γεγονότα των τελευταίων ωρών είναι εξαιρετικά ανησυχητικά. Και πρέπει να ειπωθούν ακριβώς στις διαστάσεις τους, που θέτουν όλες και όλους προ των ιστορικών ευθυνών τους: Ο Πρόεδρος ενός ισχυρότατου Κράτους, των ΗΠΑ, χωρίς καμμία δημοκρατική νομιμοποίηση, αγνοώντας εντελώς το Κογκρέσο, το δημοκρατικά εκλεγμένο Σώμα της χώρας του, που έχει αρμοδιότητα για στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό, αγνοώντας εντελώς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που επίσης παρακάμφθηκε και ποτέ δεν ενεργοποιήθηκε, παραβιάζοντας ωμά τον Χάρτη του ΟΗΕ, που απαγορεύει ρητά κάθε πράξη επίθεσης εναντίον κυρίαρχου κράτους, και το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, που ποινικοποιεί τον επιθετικό πόλεμο και τα εγκλήματα πολέμου, διέταξε και διενήργησε πράξεις Επιθετικού Πολέμου, βομβαρδισμό ενός κυρίαρχου κράτους, της Βενεζουέλας, αλλά και σύλληψη και απαγωγή-ομηρία του Προέδρου ξένου Κράτους και βίαιη μεταφορά του, χωρίς τη θέλησή του και χωρίς νόμιμη διαδικασία έκδοσης, στο έδαφος των ΗΠΑ, προς υπαγωγή του στην εδαφική αρμοδιότητά τους.

Η επιχείρηση αυτή επιχειρήθηκε να νομιμοποιηθεί ηθικά με ένα κακογραμμένο σενάριο “ποινικής δίωξης για ναρκωτικά”, δίωξης που φέρεται ότι ασκήθηκε από Εισαγγελέα της Νέας Υόρκης, αλλά που δεν ακολούθησε κανέναν κανόνα του Διεθνούς Δικαίου και διεθνούς νομιμότητας, αφού, ακόμη και αν υπήρχε τέτοια βάσιμη κατηγορία, θα έπρεπε να κινηθεί η διαδικασία Έκδοσης, με βάση τις διεθνείς συνθήκες, με υποβολή σχετικού δικαστικού-εισαγγελικού αιτήματος και με τις αντίστοιχες εγγυήσεις».

Παράλληλα, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας τόνισε ότι «η πράξη Τραμπ θέτει άπαντες προ των ευθυνών μας», επισημαίνοντας ότι ζήτησε επίσημη ενημέρωση από τον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη, ο οποίος και την κάλεσε, ενώ όπως σημείωσε, του ζήτησε «να ενημερώσει τον Πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη» ότι ζητεί «την άμεση σύγκληση και ενημέρωση της Βουλής, αλλά και την ενεργοποίηση των δημοκρατικών λειτουργιών στο πλαίσιο της Ε.Ε.». Προανήγγειλε, δε, ότι θα επικοινωνήσει τις αμέσως επόμενες ώρες με όλους τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης.

Όσον αφορά τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν σήμερα στον ελληνικό εναέριο χώρο, η κ. Κωνσταντοπούλου δήλωσε, μεταξύ άλλων, πως «η σημερινή κατάρρευση του εναερίου χώρου της Ελλάδας και ο εναέριος αποκλεισμός της χώρας είναι γεγονός αποστέρησης ελέγχου και κυριαρχίας και, είτε αποτελεί “τεχνική βλάβη” είτε αποτελεί απάντηση, θέτει μπροστά στα μάτια μας την κατάσταση της δικής μας χώρας, μετά το ξεπούλημα των αεροδρομίων και των στρατηγικών υποδομών και εργαλείων μας και την αποψίλωση των συστημάτων ασφαλείας σε κάθε τομέα».

Ερωτηθείσα στη διάρκεια συνέντευξης στο Κόντρα (5/1/2) για τη θέση της στο ζήτημα της στρατιωτικής επίθεσης στη Βενεζουέλα και της απαγωγής του Προέδρου Μαδούρο, η Μαρία Καρυστιανού δήλωσε ότι γίνονται απίστευτα πράγματα και ότι η ίδια τάσσεται υπέρ της νομιμότητας. Σε ερώτηση για το αν όσα έγιναν στη Βενεζουέλα είναι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο απήντησε ότι “φαίνεται ότι υπήρξε καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου”. Μπορείτε να παρακολουθήσετε αυτούσια την απάντηση στα τελευταία λεπτά της συνέντευξής της.

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.