Η πείνα ως “αστείο”: Η καθηγήτρια που γελάει με τη γενοκτονία στη Γάζα
26 Ιουλίου 2025
Τι σημαίνει να διδάσκεις στα αμφιθέατρα ενός πανεπιστημίου; Τι σημαίνει να έχεις δημόσιο λόγο, να μιλάς ως ακαδημαϊκός, να τοποθετείσαι για φλέγοντα ζητήματα της εποχής;
Αν πιστέψουμε το πρόσφατο δημόσιο σχόλιο της κυρίας Βάνας Νικολαΐδου Κυριανίδου, καθηγήτριας στο ΕΚΠΑ, τότε ο ρόλος του πανεπιστημιακού πολίτη είναι να ειρωνεύεται τα σκελετωμένα παιδιά της Γάζας, να λοιδορεί τις μητέρες τους που τα κρατούν αγκαλιά και να προσφέρει στον δημόσιο διάλογο τοξικότητα ντυμένη με τον μανδύα της φαινομενικής “πλάκας”.
Η ανάρτησή της στο Facebook αποτελεί όχι απλώς ένα δείγμα κακοήθους πολιτικού λόγου, αλλά ένα κοινωνικό και ηθικό ατόπημα που δεν θα έπρεπε να περνά απαρατήρητο. Γράφει επί λέξει:
«Τελικά, αν κρίνω από τις φωτογραφίες που μας δείχνουν κάθε τρεις και λίγο, μόνο τα παιδάκια λιμοκτονούν στη Γάζα. Όλοι οι υπόλοιποι, των μανάδων που τα έχουν αγκαλιά συμπεριλαμβανομένων, χρειάζονται επειγόντως διαιτολόγο!»
Αυτό δεν είναι αστείο. Δεν είναι σαρκασμός. Δεν είναι “αντισυστημική” παρατήρηση. Είναι ρητορική μίσους. Και όταν προέρχεται από μια πανεπιστημιακή διδάσκουσα, η οποία εκπροσωπεί θεσμικά την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας, τότε μετατρέπεται σε δημόσιο όνειδος.
Δεν πεθαίνουν από δίαιτα – πεθαίνουν από πείνα
Η Λωρίδα της Γάζας δεν είναι ένα σκηνικό του Netflix. Δεν είναι το Παλαιστινιακό κάποιο σενάριο που μπορούμε να διακωμωδούμε ανάλογα με τις τηλεοπτικές μας προτιμήσεις. Είναι μια αληθινή γενοκτονία σε εξέλιξη, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, εκ των οποίων πάνω από το 70% είναι άμαχοι, γυναίκες και παιδιά. Είναι ένας πληθυσμός 2,3 εκατομμυρίων ανθρώπων εγκλωβισμένος σε ερείπια, χωρίς τρόφιμα, χωρίς νερό, χωρίς φάρμακα, χωρίς φωνή.
Η ίδια η UNICEF, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, ο ΟΗΕ, ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός έχουν περιγράψει την κατάσταση ως ανθρωπιστική καταστροφή άνευ προηγουμένου. Και όμως, η κυρία Νικολαΐδου Κυριανίδου αποφασίζει να διασκεδάσει με τις σκελετωμένες φωτογραφίες των παιδιών, αποκαλώντας τις «παραγωγές της κακιάς ώρας του Pallywood».
Αλήθεια, ποιον εξυπηρετεί αυτός ο κυνισμός; Ποιες αξίες υπηρετεί αυτό το σχόλιο; Τη μόρφωση; Τον ορθολογισμό; Την ανθρωπιά; Ή μήπως τη βολική απονομιμοποίηση κάθε εικόνας φρίκης, κάθε φωτογραφίας παιδιού που λιμοκτονεί, κάθε θρήνου μάνας που χάνει το παιδί της;
Οι πανεπιστημιακοί δεν είναι τρολ
Η πανεπιστημιακή ιδιότητα δεν είναι ασπίδα απέναντι στην ηθική. Ο δημόσιος λόγος δεν είναι πεδίο για να εξευτελίζουμε τα θύματα ενός πολέμου και να τα παρουσιάζουμε ως “παχιά” ή “σκηνοθετημένα”. Κανείς δεν περιμένει από μια καθηγήτρια να υποστηρίζει την εκάστοτε πλευρά ενός πολέμου — αλλά όλοι περιμένουμε να διατηρεί τα ελάχιστα δείγματα σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή.
Η φράση “χρειάζονται διαιτολόγο” δεν είναι μόνο απάνθρωπη. Είναι και επιστημονικά παράλογη. Η πείνα δεν αποτυπώνεται σε όλους με τα ίδια σωματικά χαρακτηριστικά. Η καχεξία δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη. Ο χρόνιος υποσιτισμός δεν μοιάζει πάντα με εικόνες στρατοπέδων συγκέντρωσης — αλλά οι επιπτώσεις του είναι το ίδιο θανατηφόρες.
Αν η κυρία Νικολαΐδου Κυριανίδου είχε βασικές γνώσεις διατροφικής επιδημιολογίας, θα το γνώριζε. Αν είχε απλώς ανθρωπιά, θα το ένιωθε.
Κυρία Νικολαΐδου Κυριανίδου, δεν υπάρχει τίποτα το αστείο στον θάνατο ενός παιδιού από πείνα. Και καμία “πλάκα” δεν δικαιολογεί τέτοια αποστροφή της ηθικής.
Πηγή: www.rosa.gr
Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.
