Tag Archives: S300

Κίνδυνοι πολέμου και προβοκάτσιας στη Μεσόγειο. Ο ρόλος Κοτζιά στην τραγωδία Ελλάδας και Αριστεράς

Ο Δημητρής Κωνσταντακόπουλος μιλά με τον Κ. Ουίλς στην εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” του ΑΡΤ FM (29.9.18) Continue reading Κίνδυνοι πολέμου και προβοκάτσιας στη Μεσόγειο. Ο ρόλος Κοτζιά στην τραγωδία Ελλάδας και Αριστεράς

Ρωσικός Στρατός κατά Νετανιάχου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
7 Οκτωβρίου 2018

Το εικοσιτετράωρο που προηγήθηκε της πρόσφατης κατάρριψης του ρωσικού αεροσκάφους έξω από τη Συρία, ένας Ισραηλινός στρατηγός είπε, προσερχόμενος σε σύσκεψη, σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ισραηλινή «Χααρέτζ»: «Πρώτο μάθημα στρατιωτικής ιστορίας: Μην μπερδεύεσαι με τους Ρώσους». Continue reading Ρωσικός Στρατός κατά Νετανιάχου

Υψώστε και την Αστερόεσσα να τελειώνουμε! Εμπλέκουν την Ελλάδα στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής για λογαριασμό ΗΠΑ-Ισραήλ. Που είναι Βουλή και κόμματα;

Ιπτάμενο ραντάρ EMB-145H AEW Erieye της ΠΑ σε αποστολή ανίχνευσης των ρωσικών S-300 στην Συρία!

Ελληνικό ιπτάμενο ραντάρ τύπου EMB-145H AEW&C Erieye της 380ης Μοίρας, εντοπίστηκε να επιχειρεί σε απόσταση 400 χλμ. από τις ακτές της Συρίας, νοτιοδυτικά της Κύπρου. Continue reading Υψώστε και την Αστερόεσσα να τελειώνουμε! Εμπλέκουν την Ελλάδα στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής για λογαριασμό ΗΠΑ-Ισραήλ. Που είναι Βουλή και κόμματα;

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε στις 19 Απριλίου. Σήμερα Τετάρτη, οι σχέσεις Ισραήλ και Ρωσίας πήραν εξαιρετικά επικίνδυνη τροπή, καθώς οι Ισραηλινοί απαιτούν να μην δώσει η Ρωσία αντιαεροπορικούς πυραύλους S300 στη Συρία, ώστε να μπορούν να τη βομβαρδίζουν ανενόχλητοι. Ακολούθησε ιστορικά πρωτοφανής προειδοποίηση αξιωματούχων της Μόσχας προς το εβραϊκό κράτος ότι θα αντιμετωπίσει “καταστροφικές” συνέπειες, στην οποία απάντησε ο ακροδεξιός Υπουργός ‘Αμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν διατυπώνοντας ευθείες απειλές κατά της Ρωσίας. Στο σημείο που έφτασαν ήδη τα πράγματα θεωρούμε περιττό να προσθέσουμε περισσότερα σχόλια, εκτός του να διατυπώσουμε την ευχή ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί δεν βλέπουμε πολλούς άλλους υποψήφιους να το κάνουν.
Στο τέλος του άρθρου μπορείτε να διαβάσετε τα τελευταία σημερινά


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο «μονοπολικός» κόσμος δεν μοιάζει να μπορεί να σταθεί στα πόδια του, ούτε όμως ο «πολυπολικός» διακρίνεται στον ορίζοντα.

Μια εικόνα πρωτοφανούς αστάθειας σε όλα τα μέτωπα του κόσμου μας, ετοιμάζει κάθε τόσο και εγκυμονεί πολέμους, αλλά, μετά, σαν να «μαζεύεται» προσωρινά, με τα σύννεφα να ξαναμαζεύονται στη συνέχεια σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, τις σχέσεις Δύσης – Ρωσίας, αλλά και πιο πίσω τις κρίσεις γύρω από την Κορέα και τους απειλούμενους εμπορικούς πολέμους.

‘Ένα από τα «θύματα» του τελευταίου παροξυσμού γύρω από τη Συρία ήταν η πολύ σημαντική για αμφότερες τις πλευρές σχέση της Ρωσίας και του Ισραήλ, που πέρασε μια από τις σοβαρότερες κρίσεις της μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και δεν έχει ακόμα καταλήξει.

Το σήμα που εξέπεμπε η Μόσχα εδώ και καιρό προς το Ισραήλ, και επανελήφθη εμμέσως πλην σαφώς στην τελευταία διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (το «Νταβός» της γεωπολιτικής) θα μπορούσε να συνοψιστεί στο «μην ανησυχείτε για την ασφάλειά σας, θα σας προστατεύσουμε εμείς αν απειληθείτε, εν ανάγκη και συνεργαζόμενοι με τις ΗΠΑ, αλλά μην αναλαμβάνετε δράση εναντίον του Ιράν στη Συρία».

Υπήρχε βέβαια μια αντίφαση στις κατά τα άλλα εξαιρετικές ρωσο-ισραηλινές σχέσεις και το ότι τα ισχυρότατα φιλοισραηλινά λόμπυ ήταν πίσω από όλα τα σχέδια των Νεοσυντηρητικών, συμπεριλαμβανομένων και των υποθέσεων Ουκρανία, Λιβύη, Ιράν κλπ. Το Ισραήλ φρόντιζε βέβαια ταυτόχρονα να κρατάει αποστάσεις από την δυτική πολιτική στην πρώην ΕΣΣΔ, όπως π.χ. αρνούμενο να καταδικάσει τη Ρωσία για την Κριμαία. Αλλά οι καταρτίσαντες το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα πολέμων στη Μέση Ανατολή Αμερικανοί Νεοσυντηρητικοί, ήταν όλοι στενότατοι φίλοι της παρούσης ηγεσίας του Ισραήλ.

Και οι δύο πλευρές όμως, και οι Ρώσοι και οι Ισραηλινοί, τα παρέβλεπαν όλα αυτά, εκτιμώντας ως πολύ σημαντική την μεταξύ τους σχέση, για να την αφήσουν να διαταραχθεί.

Η Ρωσία άλλωστε έχει ακολουθήσει παραδοσιακά μια μάλλον συντηρητική πολιτική απέναντι και στη Δύση στο σύνολό της, ΗΠΑ, Γερμανία και ΕΕ,  Ισραήλ, κάτι που συνέβη και με την ΕΣΣΔ, παρά την υποτιθέμενη επαναστατική ρητορεία και ιδεολογία της, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής της.

Οι συντριπτικά περισσότερες συγκρούσεις δεν προκλήθηκαν με πρωτοβουλία της Μόσχας, αλλά μόνο όταν η άλλη πλευρά ξεπέρασε τις «κόκκινες γραμμές» της Ρωσίας.

Και στην περίπτωση της πρόσφατης κρίσης, η ρωσική ηγεσία εκτίμησε ότι επρόκειτο για άμεση πολεμική απειλή κατά της χώρας, η οποία άλλωστε διατυπώθηκε με αρκετή σαφήνεια δια των τουίτ του Αμερικανού Προέδρου. Η πίεση επί της Μόσχας ήταν τόσο μεγάλη, που όλα τα άλλα ζητήματα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν τη Δευτέρα 10 Απριλίου, όταν η ισραηλινή αεροπορία έπληξε τη βάση Τ4 στο εσωτερικό της Συρίας, σκοτώνοντας και αριθμό Ιρανών στρατιωτικών. Είχε προηγηθεί μια επίθεση στη Συρία τον Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια μάλιστα της οποίας κατερρίφθη, για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια, ένα ισραηλινό F16.

To αποτέλεσμα ήταν η έκδοση μιας επικριτικής ανακοίνωσης του ρωσικού Επιτελείου για τη δράση της ισραηλινής αεροπορίας αλλά και, σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα Debka, μια τηλεφωνική λογομαχία Νετανιάχου και Πούτιν.

Όλος ο ισραηλινός τύπος έγραψε για την επιδείνωση του κλίματος των ρωσο-ισραηλινών σχέσεων, αλλά η Debka προχώρησε παραπέρα, υπογραμμίζοντας ότι ο κ. Λαβρέντιεφ, Ρώσος ειδικός απεσταλμένος στην Συρία ταξίδεψε στην Τεχεράνη, συνάντησε τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του Ιράν και αποφάσισαν τον συντονισμό των ιρανικών απαντήσεων στο Ισραήλ (που οι Ισραηλινοί θεωρούν, πάντα κατά την ιστοσελίδα, ότι θα περιλάβει και χτύπημα σε δυνάμεις του «βαθειά» στο Ισραήλ και όχι μόνο τα συνήθη πυρά από τον Λίβανο στο Βόρειο Ισραήλ).

Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την ανατροπή ενός βασικού δεδομένου όλων των πολέμων μετά την «Καταιγίδα στον Κόλπο» εναντίον αραβικών καθεστώτων. Μέχρι τώρα, αυτοί οι πόλεμοι ενίσχυαν εξ αντιδιαστολής το Ισραήλ, δια της καταστροφής από τους Δυτικούς των αραβικών κρατών που ήταν οι κύριοι δυνητικοί αντίπαλοί του. Τώρα, και για πρώτη φορά, θα κινδύνευε όχι μόνο να χάσει την εγγύηση της Ρωσίας, αλλά και να πληρώσει εκείνο τα αποτελέσματα της επέμβασης.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε κατά πόσον αυτό επηρέασε την έκβαση της κρίσης, γιατί ήταν κυρίως ο Υπουργός Άμυνας και ο αμερικανικός στρατός που εμπόδισαν την κλιμάκωση, αλλά οπωσδήποτε είναι ένα πολύ σημαντικό, νέο δεδομένο της μεσανατολικής κατάστασης, που έχει μεγάλη σημασία που ακριβώς θα καταλήξει, καθώς και οι δύο πλευρές αφενός αισθάνονται ότι έχουν εισέλθει σε τροχιά ρήξης, αφετέρου εξακολουθούν να μην την επιθυμούν.

Ένα πρώτο κρίσιμο τεστ είναι το κατά πόσον η Μόσχα θα παραδώσει στη Δαμασκό σύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα, όπως φαίνεται να επιθυμούν και να πιέζουν, σύμφωνα με καλά πληροφορημένους παρατηρητές στη Μόσχα, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.

Far-Rightist Lieberman gets crazy (or pretends to get). He claims the right to bomb Syria and threatens Russia!

Διαβάστε επίσης: Θριαμβος Πουτιν-Ασαντ, μεγαλη ηττα ΗΠΑ-Ισραηλ, παραμενων κινδυνος πυρηνικου ολεθρου

Η συγκρουση στη Μ.Ανατολη και οι σχεσεις Ελλαδας -Τουρκιας

Μια συζήτηση του Σπύρου Γκουτζάνη με τους Χρ. Καπούτση, Δημ. Κωνσταντακόπουλο, Ι. Μάζη, 13/4/2018 (Δεύτερο μέρος 1:01:10 έως το τέλος)

Οι εξελιξεις στη Μεση Ανατολη και οι σχεσεις Ελλαδας-Τουρκιας, συζητηση με τον Κ. Ουιλς, 14.4.18

Γραμμα απο τη Θρακη: Ελλαδα, Τουρκια και Ρωσια

του Κώστα Καραίσκου

Ώστε φταίει ο Βλαδίμηρος;

Το ρωσοτουρκικό ειδύλλιο που κορυφώνεται αυτές τις μέρες έχει παγώσει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, ενώ επιδαψιλεύει έναν μνησίκακο ενθουσιασμό στους ψιττακούς των δυτικών συμφερόντων. Ευεξήγητο, βεβαίως, αφού ο ηγέτης του «ξανθού γένους» μέχρι χθες αναμενόταν να έρθει ως από μηχανής θεός και να μας απαλλάξει από την τουρκοϊσλαμική απειλή, στον ρόλο που τον ήθελαν οι προαιώνιες «προφητείες» (με ή χωρίς εισαγωγικά, δεν το γνωρίζω). Ήρθε όμως το Κουρδικό ζήτημα με τον αμερικανικό υποστηρικτικό σχεδιασμό να μετατοπίσει την Ερντογανική Τουρκία στην άλλη πλευρά, φέρνοντας θριαμβευτικά τον Βλαδίμηρο ως φίλο στην Άγκυρα για πάσης φύσεως δουλειές: προμήθεια φυσικού αερίου, κατασκευή πυρηνικού αντιδραστήρα, πώληση αντιαεροπορικών συστημάτων S-400… Τώρα πρέπει να υποστούμε και τα μαθήματα γεωπολιτικής από τους λούστρους της ΝΑΤΟϊκής συμμορίας, που επιχαίρουν για την διάψευση των – μεταφυσικών, είναι αλήθεια – ελπίδων των νεοελλήνων.

Εμείς ανήκουμε σε εκείνους που (ακόμα) προσβλέπουν στη Ρωσία του Πούτιν για πολλά, χωρίς ωστόσο να μπερδεύουμε την πραγματικότητα με τις φαντασιώσεις. Σήμερα αυτή η χώρα είναι το μοναδικό ανάχωμα – σε επίπεδο κρατικής υπόστασης – στην αποδόμηση των κοινωνιών και του ανθρώπινου προσώπου. Η Νέα Τάξη της (αντι)φασιστικής πολιτικής ορθότητας, της επιβεβλημένης «πολυπολιτισμικότητας», της καθιερωμένης μαζικής λαθρομετανάστευσης, της αποχαλινωμένης ιδιωτικοποίησης στο οικονομικό πεδίο, της δημοκρατικοφανούς ολιγαρχίας των παρασκηνίων, της απηνούς δίωξης των παραδοσιακών αξιών του πολιτισμού βρίσκει από χρόνια στον Βλαδίμηρο και στο καθεστώς του την πιο συγκροτημένη αντίσταση. Βεβαίως δεν αγνοούμε τις αδυναμίες της σημερινής Ρωσίας και τους συμβιβασμούς του Πούτιν με ποικίλα ισχυρά συμφέροντα αλλά αυτά είναι αναμενόμενα σε μια διακυβέρνηση που πήρε μια γιγάντια χώρα από το κατώφλι της εξαφάνισης και της ξανάδωσε την παλιά της αίγλη. Η λύσσα των καθεστωτικών κατά οτιδήποτε ρωσικού δείχνει ότι μάλλον ο χρόνος δεν δουλεύει για αυτούς.

Κι ας έρθουμε στην ελληνοτουρκική πτυχή. Τι άλλο θα περιμέναμε να κάνει η Ρωσία από αυτό που κάνει σήμερα με την Τουρκία; Όταν της προσφέρεται μια τέτοια ευκαιρία να διασπάσει το ΝΑΤΟ, έπρεπε να την αγνοήσει εν ονόματι της …ορθόδοξης πίστης των Ρώσων; Όταν της ανοίγεται τέτοια αγορά για την χειμαζόμενη από τετραετίας οικονομία της, μπορούσε να απαντήσει αρνητικά; Μόνο ένας τρελλός θα ισχυριζόταν κάτι τέτοιο σε συζήτηση εκτός καφενείου.

Για το δε άλλο σκέλος, τις σχέσεις Μόσχας – Αθήνας, ποιος ευθύνεται που βρίσκονται σε νηπιακό στάδιο; Εμείς βλέπουμε μιαν Ελλάδα που στην καταστατική της δυτική ένταξη έχει τα τελευταία χρόνια προσθέσει και έναν παθιασμένο εναγκαλισμό με τα υπερατλαντικά αφεντικά και με όλο το καθεστωτικό μπλοκ, του σιωναζιστικού Ισραήλ συμπεριλαμβανομένου. Ο αγωγός Turkish Stream προσφέρθηκε να φέρει μέχρι τον Έβρο το φυσικό αέριο της Ρωσίας κι εμείς κάναμε ότι δεν καταλάβαμε, τους κυπραίικους S-300 τους αποθηκεύσαμε επί δύο δεκαετίες στην Κρήτη χωρίς μια βολή, την πυρηνική ενέργεια ούτε καν την συζητάμε ως χώρα βλέποντάς την ως ταμπού…Ακόμα και η Λευκωσία, που παραδοσιακά στηρίχθηκε στις ρώσικες διπλωματικές και οικονομικές πλάτες, βάζει όλο και περισσότερα αυγά της στο καλάθι των άσπονδων φίλων της. Λοιπόν, τι ακριβώς θέλουμε; Όντως η πολιτική μοίρα του Κώστα Καραμανλή μετά την προσέγγισή του με τη Μόσχα είναι αποθαρρυντική για νέα ανάλογα εγχειρήματα, αλλά αν έχουμε αποδεχθεί την μπανανιακή φύση του ελληνικού κράτους ως τετελεσμένη και δεν κάνουμε τίποτε για την μεταβολή της, δεν έχουμε και κανένα δικαίωμα να μιλάμε. Ας μείνουμε στην αγκάλη της μητριάς Δύσης, και να είμαστε κι ευχαριστημένοι όσο «απλώς» μας απομυζά, γιατί υπάρχει πάντα – ιδίως στις μέρες μας – κι ο θανάσιμος κίνδυνος να μας ρίξει με ψευτοπατριωτικά προσχήματα εναντίον του ΝΑΤΟϊκού αποστάτη. Και τότε…

Κυπρος, Ιμια και η Επικινδυνη Συγχυση στην Εξωτερικη Πολιτικη

Είναι προφανές ότι οι τελευταίες προκλήσεις της Τουρκίας, στοχεύουν κυρίως σε συνδιαχείριση των ενεργειακών πόρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Για τον επί χρόνια πολιτικό αναλυτή διεθνών θεμάτων στο ΑΠΕ, Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο, είναι προφανές ότι οι τελευταίες προκλήσεις της Τουρκίας, στοχεύουν κυρίως σε συνδιαχείριση  των ενεργειακών πόρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, αλλά και τρίτοι ισχυροί παίκτες διεθνώς, επιχειρούν με αφορμή αυτά τα γεγονότα να οδηγήσουν σε μία λύση το Κυπριακό, όπου ουσιαστικά θα έχουμε την κατάλυση της κρατικής οντότητας στη Κύπρο.

Ο δημοσιογράφος αναλυτής , Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, μιλώντας στον 98.4, υποστήριξε ότι Ελλάδα και Κύπρος στέλνουν αμφίβολα μηνύματα στον Ερντογάν, όταν από την μία και ορθά καταγγέλλουμε την τουρκική επιθετικότητα και την παρανομία επί της Κυπριακής ΑΟΖ κι από την άλλη δηλώνουμε έτοιμη για λύση σε διάσκεψη τύπου Γενεύης, όπου θα οδηγούμε σε κατάλυση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα που θα αποφεύγει και το όποιο δημοψήφισμα σε μια ενδεχόμενη λύση. Κατά τον ίδιο τα ευρύτερα γεωπολιτικά παιχνίδια στη περιοχή, θα έπρεπε να οδηγούν Ελλάδα και Κύπρο σε πιο ευέλικτη πολιτική συμμαχιών και κινήσεων διεθνώς, ενώ αντίθετα εμείς δείχνουμε να έχουμε αφεθεί σε εκείνες τις δυνάμεις που επιδιώκουν την μετατροπή της Κύπρου σε ένα προτεκτοράτο – νέου τύπου υβρίδιο.

Μας παιρνουνε τη χωρα

‘’Παίρνουν τη χώρα μας’’

Με τη φράση αυτή ο αρθρογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος εξήγησε γιατί τόσες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη για το Σκοπιανό. ‘’Μας πήραν τη ΔΕΗ, τον ΟΣΕ, τα λιμάνια’’ είπε μεταξύ άλλων στο Ράδιο 98,4 και στο Γιώργο Σαχίνη, ενώ για τις υπό εξελίξει συνομιλίες στο Νταβός πρόσθεσε πως ‘’εκεί δεν λύνονται τα προβλήματα αλλά στραγγαλίζονται οι λαοί’’. Η Ρωσία μετά το τείχος άρνησης Ελλάδας και κύπρου για συνεργασίες φυσικά κι επόμενο ήταν να στραφεί στην Τουρκία για τα συμφέροντά της .Η Τουρκία αμυνόμενη στην πίεση της Δύσης εισβάλει στη βόρια Συρία εκμεταλλευόμενη τη ρωσική στάση έναντι των ΗΠΑ.Για την Κύπρο τέλος ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος εκτίμησε ότι η αδιαλλαξία της Τουρκίας είναι αυτή που σώζει την κρατική της οντότητα κι όχι οι ενέργειες των Ελλαδιτών πολιτικών.

Τα δινουν ολα και στην εξωτερικη πολιτικη!

Μια συζήτηση με τον Κώστα Ουίλς 9-12-2017