Tag Archives: ISIS

Αμερικανοί προς Τσίπρα: Δώστα όλα ή σε ρίχνουμε τώρα!

Ο Ελληνισμός σε επικίνδυνη Γεωπολιτική Εμπλοκή –Σενάρια με επίκεντρο τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο

Οι απειλές Ερντογάν  για  τα ενεργειακά στη Μεσόγειο και την ΑΟΖ, δεν είναι ξεκομμένες από τις ρευστές γεωπολιτικές εξελίξεις  και τα συμφέροντα που θέλουν να προωθήσουν οι ΗΠΑ στη περιοχή , σε ανταγωνισμό με τους Ρώσους  και τους  Κινέζους, λέει ο αναλυτής διεθνών γεγονότων και επικεφαλής του site  konstantakopoulos.gr  στον 98.4 Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος . Continue reading Αμερικανοί προς Τσίπρα: Δώστα όλα ή σε ρίχνουμε τώρα!

Le phénomène Trump, la course vers la guerre et la crise de l’ UE

Le phénomène Trump, la course vers la guerre et la crise de l’ UE

Dimitri Konstantakopoulos,

Conférence Internationale sur le capitalisme financier et ses alternatives, Chisinau, 15-16 décembre 2017

Lire aussi
The danger of Nuclear War and the Political Paralysis of Europe, the European Left, Russia and China

Συζητωντας για την “Αριστερα” και τις πλημμυρες, την Ευρωπη, το Ισλαμ και την παγκοσμιοποιηση, τους επικινδυνους τυχοδιωκτισμους στην εξωτερικη πολιτικη

Εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” 19/11/17 με τον Κώστα Ουίλς

Συμμετέχουν: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος (την πρώτη ώρα),  Βασίλης Βιλιάρδος και Δημήτρης Γιαννόπουλος

H Aπαγωγη της Γαλλιας (απο τον Τραμπ στη Λεπεν)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Είμαι ο τελευταίος Πρόεδρος της Γαλλίας, οι επόμενοι θάναι λογιστές, είπε ο Μιτεράν.

Δεν θα μπορούσε όμως να φανταστεί τους απροσδόκητους, ελικοειδείς δρόμους που θα διάλεγε η Ιστορία, ή όσοι χρειάζονται λογιστές, για να προσεγγίσει την επιδίωξή της.

Ίσως ούτε ένας Μακιαβέλι θα μπορούσε. Θα χρειαζόταν η διεστραμμένη μεγαλοφυία ενός Ιωσήφ Φουσέ.

Το αδιανόητο, που προετοιμάζουν τόσο πολύ καιρό, είναι έτοιμο τώρα να συμβεί. Αναγγέλλοντας, όπως και τόσα άλλα που συμβαίνουν, την εποχή των μεγάλων παγκόσμιων συγκλονισμών.

Στη Γαλλία, στη χώρα του Βολταίρου και του Ροβεσπιέρου, της Γαλλικής Επανάστασης και της Κομμούνας, του Σαρλ ντε Γκωλ και του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, την κόρη της Αναγέννησης και των Φώτων (του Διαφωτισμού), τη μάνα της νεώτερης Ευρώπης και του πολιτισμού της, όσου τέλος πάντων απομένει, ετοιμάζεται τώρα να διαβεί την πύλη των Ηλυσίων, η Μαρίν Λεπέν.

Τελευταία, μεταλλαγμένη ασφαλώς, απόγονος όμως πάντα, ενός ρεύματος που έλκει την καταγωγή του από το Βισύ, το όνειδος της Γαλλίας.

Κι όμως, ο δημιουργός του Εθνικού Μετώπου, ο ίδιος ο πατέρας της, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν δεν γελάει που βλέπει το κίνημα που έφτιαξε να πλησιάζει τόσο πολύ την εξουσία. Ούτε που το σπλάχνο του το ίδιο ετοιμάζεται να γίνει, Πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ο Λεπέν κλαίει.

Τις ιδέες του γράφοντος, άβυσσος τις χωρίζει από τις δικές του. Ωστόσο, στον κόσμο που ανατέλλει, δεν έχουν σημασία μόνο οι διακρίσεις αριστερός-δεξιός, κομμουνιστής-φασίστας, ‘Αθεος-Πιστός, Χριστιανός-Μουσουλμάνος κ.ο.κ. ‘Εχει τεράστια σημασία επίσης αν ένα άτομο ανήκει σε αυτούς που έχουν οποιασδήποτε μορφής ταυτότητα, ιδεολογία, θρησκεία, ηθική ή σε αυτούς που δεν έχουν καμία, τους Homo Economicus, πλαστελίνη της εποχής μας, σύγχρονους Φάουστ που πούλησαν, αν είχαν, την ψυχή τους.

Η πληροφορία κρύβεται στο ασυνήθιστο, στο σπάνιο, πίστευε ο ιδρυτής της ομώνυμης Θεωρίας Shannon.

Τι ξέρει ο Ζαν-Μαρί, που δεν ξέρουμε ή δεν καταλαβαίνουμε εμείς;

 

Pourquoi Pas?

Στο καθεστώς του Βισύ βρίσκουμε μία από τις απώτερες “ρίζες” του Εθνικού Μετώπου. Αυτό συνοδεύει αναπόφευκτα τη Μαρίν, όσο κι αν προσπαθεί ο “στρατηγός” της, ο κ. Φιλιπό, να κόψει κάθε δεσμό με το παρελθόν του Μετώπου, είτε το Βισύ, είτε τα βασανιστήρια των μαχητών, στην προσπάθεια να μείνει η Αλγερία αποικία των Γάλλων, προσπάθεια που στοίχισε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς Αλγερίνους και την καταστροφή της χώρας τους.

Οι Αρχαίοι δίδαξαν το νόημα της αλήθειας κατασκευάζοντας τη λέξη με το στερητικό α και τη Λήθη. Να μη ξεχνάς. Τα σπουδαία και σημαντικά.

Το Βισύ το επέβαλε η μπότα των Ναζί και το επέτρεψε η ψήφος της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών της εκλεγμένης Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, στο καζίνο της ομώνυμης γαλλικής λουτρόπολης, το 1940. Πολύ προτού φτάσουμε στη σημερινή “Οικονομία-Καζίνο” και την “Πολιτική-Καζίνο”.

Όχι, είπε ο στρατηγός ντε Γκωλ, είναι πραξικόπημα. Το πολέμησε με τους Ελεύθερους Γάλλους του, το πολέμησαν οι Μακί. Το πολέμησαν ‘Ελληνες, Σέρβοι, Βρετανοί και οι μαχητές της Μόσχας, του Λένινγκραντ και του Στάλινγκραντ, προτού το νικήσουν οι Σοβιετικοί καταβάλλοντας τρομακτικό τίμημα για να υψώσει τη σημαία του στο Ράιχσταγκ ο Κόκκινος Στρατός.

Τότε τουλάχιστο, η Γαλλία διατηρούσε την ανάμνηση της καρατόμησης των Βασιλέων της. Ο ντε Γκωλ έστειλε στο Δικαστήριο τους αρχηγούς του Βισύ, τον ήρωα του Α’ Παγκοσμίου στρατάρχη Πετέν και τον πρωθυπουργό Λαβάλ, οι δικαστές, με τη σειρά τους, στο εκτελεστικό αποτέλεσμα. Θανάτωσαν τον Λαβάλ, για να ζήσει η Γαλλία και η  Δημοκρατία της (Republique). Η Γαλλία κέρδισε το δικαίωμα να καθήσει στο τραπέζι των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και να συμπεριληφθεί στα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Επιστρέφει λοιπόν τρόπον τινά το Βισύ. ‘Οχι επαινώντας, αλλά αποφεύγοντας να υπερασπιστεί, μισοκαταδικάζοντας τον εαυτό του, καταθέτοντας στεφάνια στον τάφο του ντε Γκωλ, διεκδικώντας επιδεικτικά, ιδίως η Μαριόν Λεπέν, το νεώτερο και πολύ όμορφο “πολιτικό αστέρι” της οικογένειας, περίπου την κληρονομιά του Ναπολέοντα.

Πως άραγε έκανε δυνατή η Ιστορία, ή οι επίδοξοι ιδιοκτήτες της τέτοια καταπληκτική εξέλιξη;

 

Η “αυτοκτονία” Σοσιαλιστών και Γκωλικών

Πολύ νερό κύλησε στον Σηκουάνα, για να φτάσουμε εδώ. Οι τρεις μεγάλες πολιτικές οικογένειες της Γαλλίας, μεταπολεμικά, Δεξιοί, Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές (για να μη βάλουμε στον κατάλογο και τους τροτσκιστές, που δεν έγιναν ποτέ μεγάλη οργανωμένη πολιτική δύναμη, έπαιξαν όμως σημαντικότατο ρόλο) ακύρωσαν, με τις επιλογές τους, βασικά στοιχεία της ταυτότητάς τους, ως και τον λόγο της ύπαρξής τους (Raison d’ etre).

Θυμάμαι, νεαρός φοιτητής στη Γαλλία, τη δεκαετία του 1980, τον Ζαν-Μαρί να χαριτολογεί στην τηλεόραση, κατηγορώντας ότι του κλέβουν τις ιδέες, οι Σοσιαλιστές τον ατλαντισμό, οι Δεξιοί τον φιλελευθερισμό, οι  Κομμουνιστές τη μεταναστευτική πολιτική (ένας Κομμουνιστής δήμαρχος είχε στείλει μπουλντόζες να γκρεμίσουν παράγκες μεταναστών)

Δεν είχε εντελώς άδικο, αν και το πολύ πολύ να βοήθησε λίγο να αναδειχθούν οι αντιφάσεις τους. Ο λόγος που “αντέγραφαν” τον Λεπέν ήταν ότι υποχωρούσαν όλο και περισσότερο στην πίεση του Κεφαλαίου (και της Αμερικής). Επί δεκαετίες, Σοσιαλιστές και Δεξιά έκαναν αυτό που τους ζητούσαν να κάνουν. Στο τέλος κατέληξαν από πολιτικοί υπάλληλοι.

Ολοκληρώνοντας τη διαδικασία, έπαυσαν νάναι χρήσιμοι και σε αυτούς που τους ψήφιζαν και σε αυτούς που τους χρησιμοποίησαν.

 

Φιλελευθερισμός και Ατλαντισμός

‘Ενα χρόνο διήρκεσε το κάπως “αριστερό πείραμα” του Μιτεράν στην οικονομία, πριν σπεύσει να εγκαινιάσει και εφαρμόσει  παραδειγματικά την πιο ορθόδοξη φιλελεύθερη διαχείριση, αυτήν ακριβώς που ζήταγαν οι “αγορές”. (Ο μακαρίτης Γεράσιμος Αρσένης μου έλεγε ότι αυτή η στροφή του Μιτεράν, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αντίστοιχη της πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου λίγο αργότερα).

Οι Σοσιαλιστές ακολούθησαν φιλοαμερικανική πολιτική, στον αντίποδα του γκωλισμού, πολύ συνήθη για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Χρειάστηκε να νοιώσει το τέλος του, για να ομολογήσει ο Φρανσουά Μιτεράν ότι “είμαστε σε πόλεμο με την Αμερική, αλλά οι Γάλλοι δεν το ξέρουν”. Δεν το ξέρουν, γιατί κανείς δεν τους το είπε.

Μέχρι και τους Σιράκ και Βιλπέν, που συμμάχησαν με τον Σρέντερ και τον Πούτιν, κατά του πολέμου στο Ιράκ, ο γκωλισμός διατήρησε ανεξαρτησιακά ρεφλέξ. Το 2003, ο Πρωθυπουργός του Σιράκ Βιλπέν, εξέφρασε όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα, κατακεραυνώνοντας, ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, περίπου ως σύγχρονος Δημοσθένης, το αμερικανο-βρετανικό σχέδιο εισβολής στο Ιράκ.

Αμέσως μετά όμως, κατατρόμαξαν από το θάρρος τους, δέχτηκαν ίσως και μεγάλες πιέσεις και εκβιασμούς. ‘Εσπευσαν να ενταφιάσουν, πιο βιαστικά απ’ ότι το εξήγγειλαν, το σχέδιο πραγματικά ανεξάρτητης ευρωπαϊκής άμυνας. ‘Ολη την υπόλοιπη θητεία του, ο Σιράκ έστελνε κάθε βδομάδα τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του, κ. Λεβίν στην Ουάσιγκτων, μπας και γίνει νέα παρεξήγηση.

Λίγο πριν το τέλος της θητείας του, βαθειά πικραμένος από την επικράτηση Σαρκοζί στον αγώνα για τη διαδοχή του, φώναξε τέσσερις διεθνείς εφημερίδες στα Ηλύσια, να προειδοποιήσει για τους φοβερούς κινδύνους ενός πολέμου κατά του Ιράν. Τον παρουσίασαν σχεδόν ημίτρελλο.

Όσο για τον Βιλπέν έπεσε ήδη πριν τελειώσει η θητεία του Σιράκ. Δεν έπεσε για όσα είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά γιατί δεν κατάλαβε ότι γκωλισμός και νεοφιλελευθερισμός είναι ασύμβατοι, προκαλώντας κοινωνική εξέγερση το 2006 (και βοήθησε να πέσει, με μια φιλική σπρωξιά στην πλάτη, ο συνάδελφός του Σαρκοζί).

Την αντίφαση ανάμεσα στο Κεφάλαιο και το ‘Εθνος, την κατάλαβε πολύ νωρίτερα ο ίδιος ο Ντε Γκωλ, που, αφού νίκησε την Επανάσταση του Μάη του ’68, προσπάθησε να εισάγει βαθιές αλλαγές στη διοίκηση των επιχειρήσεων. Ο στρατηγός τρελλάθηκε, σκέφτηκε η γαλλική μπουρζουαζία και τον ανέτρεψε.

Τώρα, έχουμε τον αξιολύπητο κ. Φιγιόν, που άρχισε την προεκλογική  εκστρατεία εξαγγέλλοντας απολύσεις, δηλαδή  πυροβολώντας τα πόδια του.

 

Από πολιτικοί υπάλληλοι (η παγκόσμια άνοδος του Χρήματος)

Στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να παρεμβάλλουμε ένα τμήμα που αφορά πολύ γενικότερες των γαλλικών διεθνείς εξελίξεις, γιατί προσφέρουν ένα πλαίσιο κατανόησης αυτού που συμβαίνει στη Γαλλία. Οι αναγνώστες μπορούν να το παραλείψουν συνεχίζοντας με το αμέσως επόμενο τμήμα.

Με τον καιρό, η ποσότητα έγινε ποιότητα. Στην αρχή, οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν συμβιβασμούς προς τους ισχυρούς, το αχαλίνωτο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Στο τέλος μετετράπησαν σε υπαλλήλους του.

Μεταβλήθηκε ανεπαίσθητα η φύση των πολιτικών δυνάμεων, ως αποτέλεσμα τόσο των επιλογών τους, όσο και της δραματικής αύξησης της παγκόσμιας ισχύος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Που παύει σταδιακά να είναι ισχυρή συνιστώσα του “συστήματος”, για να γίνει το σύστημα!

Το Χρήμα γίνεται είδος “υπερδύναμης”, χωρίς να ενδυθεί τα συμβατικά χαρακτηριστικά των “παλαιών” κρατών. Κυβερνά τον κόσμο όχι μόνο με τη διαρκώς αυξανόμενη οικονομική ισχύ. Ούτε  έχει αεροπλάνα και πυραύλους να στέλνει σε φίλους και αντιπάλους. Σήματα στέλνει να τους παραπλανά, να μπαίνουν στο δρόμο που θέλει να πάρουν. Ελέγχει όλο και περισσότερο πολιτικές ελίτ, σκέψη, ενημέρωση, πολιτισμό.

Οι μέθοδοί του αντιστοιχούν σε κόσμο όπου η οικονομική ισχύς γίνεται σημαντικότερη της στρατιωτικής, η διανοητική της οικονομικής. Πόσες μεραρχίες έχει το Βατικανό; ρώτησε σαρκαστικά ο Στάλιν. Το Βατικανό είναι στη θέση του, το δικό του κράτος γκρεμίστηκε.

Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το Χρήμα χρειάζεται όλο και λιγότερο κράτη, ακόμη και τις ΗΠΑ. Τα υποτάσσει στη λογική του, δεν πειθαρχεί στη δική τους. Απελευθερώνεται κάθε περιορισμού, καταργώντας τη διάκριση επενδυτικών και αποταμιευτικών τραπεζών, βρίσκει νέους τρόπους να αναπαράγει τον εαυτό του με τη βιομηχανία παραγώγων, αυξάνει εκθετικά δια του Χρέους, τις απαιτήσεις του από ανθρώπους, λαούς, έθνη. Βρίσκει, στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, ένα κατεξοχήν εργαλείο θεσμοποίησης της κυριαρχίας του.

Αποκτά, γιατί μπορεί να τα αγοράσει, πρωτοφανή μέσα ελέγχου του ανθρώπου, από το DNA του μέχρι τις σκέψεις και τα αισθήματά μας, που παράγουν στρατιές ερευνητών στα μεγάλα πανεπιστήμια, κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, χωρίς κανένα κοινωνικό έλεγχο, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κι ύστερα.

Η σπουδαιότερη από τις τελευταίες αποκαλύψεις του Ασάνζ, δεν είναι οι τρόποι να μας παρακολουθούν μέσα στα σπίτια μας. Είναι η ευκολία που αυτά τα μέσα διοχετεύθηκαν από τη CIA σε ιδιώτες. ‘Οπως στο Ισραήλ, διατυπώνονται τώρα κατηγορίες ότι εκατομμυριούχοι προσπάθησαν να “αγοράσουν” λειτουργίες της Μossad, μιας από τις καλύτερες υπηρεσίες, όπως όλες όσες έχουν ισχυρό ιδεολογικό πυρήνα. Το Χρήμα θα αγοράσει στο τέλος και τον εαυτό του. Τα πάντα και οι πάντες μπορούν να αγοραστούν. Μετατρεπόμενα όμως σε ιδιοκτησία, παύουν να επιτελούν τις λειτουργίες που επιτελούσαν, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα καρκινικά κύτταρα.

Σημειωτέον, αυτά είναι αιτία πολύ μεγάλης σύγχυσης (αλλά και παραπλάνησης) γιατί το μυαλό μας είναι συνηθισμένο να αναλύει έναν κόσμο όπου οι παίκτες είναι ορατά κράτη και μεγάλες δυνάμεις. Εκεί αναζητούμε τα υποκείμενα της ιστορίας, όχι στις δυνάμεις που τα χρησιμοποιούν.

Ήδη όμως η ΕΣΣΔ δεν κατέρρευσε από τις στρατιές του Χίτλερ ή του ΝΑΤΟ, από την “σκληρή”, ούτε καν μονάχα από την “ήπια”, αλλά από την “ευφυή ισχύ” των αντιπάλων της.

Αυτοί έφτιαξαν στο Michigan State University τις ιδέες της περεστρόικα. Στον Σόρος αποδίδουν οι καλύτερα πληροφορημένοι αναλυτές την αρχιτεκτονική της γκλάσνοστ. Δυτικοί έστειλαν τον Ματίας Ρουστ να προσφέρει στον Γκορμπατσώφ τα επιχειρήματα για την εκκαθάριση του σοβιετικού στρατού. Στο τέλος, το καθεστώς, έχοντας χάσει την επιθυμία να ζήσει, έπεσε από την τηλεόραση.

Την εποχή της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, ένας αρθρογράφος των Financial Times υποστήριξε ότι πρέπει να πάμε από τη δημοκρατία των πολιτών στη δημοκρατία των επιχειρήσεων. Μόνο που αυτά μπορεί να τα λές στους Τάιμς, είναι δύσκολο να τα πραγματοποιείς. Το Χρήμα δεν είναι νομιμοποιημένο ως Εξουσία, πρέπει να παραπλανά για να κυβερνήσει. Προτιμά την εξουσία του αόρατη, για να μη τη θέσει σε κίνδυνο.

Όσο απαλλάσσεται από τις τελευταίες παραγωγικές λειτουργίες το Χρήμα μετατρέπεται σε Καρκίνο, μεταβάλλοντας τον νεοφιλευθερισμό σε “καπιταλισμό της καταστροφής” (Ελλάδα), τον ιμπεριαλισμό της κατάκτησης, του ελέγχου, της ανάσχεσης, σε ιμπεριαλισμό “κατεδάφισης” λαών και χωρών (Αραβο-μουσουλμανικός κόσμος), τον Καπιταλισμό σε Μεταφεουδαρχία.

Ο Καρκίνος, δηλαδή ο Θάνατος, δεν μπορεί να γίνει πολιτικό πρόγραμμα. Πρέπει να κοροϊδέψει για να πετύχει τους σκοπούς του. Πρέπει, όπως τα αυτοάνοσα νοσήματα, να στρέψει τα ίδια τα κύτταρα του οργανισμού που είναι επιφορτισμένα με την άμυνά του, εναντίον του. Οι άνθρωποι θέλουμε να ζήσουμε και επειδή ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε, έχουμε ανάγκη ελπίδα και νόημα. Γι’ αυτό η παραπλάνηση, η αντιστροφή αλήθειας και πραγματικότητας, η χρήση ταυτοτήτων εναντίον του πραγματικού τους νοήματος (π.χ. Σοσιαλιστές που καταστρέφουν κοινωνίες, Εθνικιστές που καταστρέφουν ‘Εθνη) έγιναν αναπόφευκτα κυρίαρχες πολιτικές μέθοδοι, ώσπου τουλάχιστον να φτάσουμε κάποτε ίσως, στην κατάσταση που περιγράφει ο Κάφκα, να αποζητάμε οι ίδιοι τον θάνατό μας.

Γι’ αυτό στον κόσμο μας πρέπει συνήθως να αντιστρέφουμε τα λεγόμενα ενός πολιτικού για να βρίσκουμε τις αληθινές επιδιώξεις του. Όπως και τις εντυπώσεις που επιχειρούν να δημιουργήσουν ορθόδοξα και εναλλακτικά μέσα και ινστιτούτα δημοσκοπήσεων.

Η πληροφορία δεν είναι πια στην παρουσία, στην απουσία πρέπει να την αναζητάμε.

Επειδή εδώ και καιρό δεν υποβάλλεται σε δοκιμασία εκλογών, ίσως κι ένα περίσσευμα ανοησίας, επέτρεψε μια μέρα στον κ. Μπαρόζο να πει: “’Ολοι ξέρουμε ότι οι επόμενες γενηές θα ζούνε χειρότερα από τις τωρινές”. Ακόμα όμως δεν μπορείς έτσι να κερδίσεις εκλογές. Τον ρεαλισμό του Χομπς επικαλέστηκαν οι νεοσυντηρητικοί για να αρνηθούν τα κίνητρα και τους σκοπούς του, ζητώντας από τον Θεό του ‘Αρη να αναλάβει δράση. Δεν τους ενοχλεί η αφέλεια, αλλά η επιδίωξη του Καντιανού οράματος της “Διαρκούς Ειρήνης”.

Συγκρούσεις πολιτισμών προφητεύει (ή προετοιμάζει;) ο Χάντιγκτον, ακόμα και συγκρούσεις Ισπανόφωνων με Λευκούς στην Αμερική (πολύ προτού εξαγγείλει το τείχος ο Τραμπ). Δεν έχει μέλλον η δημοκρατία, λέει, λόγω των φυσικών ορίων της ανάπτυξης, παραλείποντας ασφαλώς να σκεφτεί κάτι καλύτερο από την θεαματική εκτόξευση των ανισοτήτων και την επαναφορά περίπου της δουλείας, τη μετατροπή των ανθρώπων σε νομαδικά ζώα όπως οι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, τη Συρία, την Αφρική (ή οι πρόσφυγες επιστήμονες από τη Νότιο Ευρώπη που φεύγουν με αεροπλάνα) για να λύσει το πρόβλημα. Η ‘Εξον του κ. Τίλερσον που ονειρεύεται να λοιώσει τους πάγους, καταφέροντας ένα ίσως μοιραίο πλήγμα στη Ζωή, περιγράφει τη λογική πίσω από το Χάος. Θέλουν  νάρθουμε μόνοι μας κάποια στιγμή να ζητήσουμε, από αυτούς που το προκάλεσαν, να γίνουν Δικτάτορες, σώζοντας προσωρινά τη φυσική μας υπόσταση, έστω και ως Δούλων.

Το πρόγραμμα της αναδυόμενης Αυτοκρατορίας δεν είναι, όπως στον Ψυχρό Πόλεμο, η επίθεση στον Σοσιαλισμό. Στον Ανθρωπισμό επιτίθεται, εν τέλει στην ίδια τη Ζωή. Γι’ αυτό φτάσαμε από τους Μέδικους στην άρχουσα τάξη σαδομαζοχιστών και σατανιστών που περιγράφει ο Κιούμπρικ στις μεγαλοφυείς ταινίες του, ιδίως την τελευταία. Η λατρεία του μαύρου ταιριάζει στη Θρησκεία του Θανάτου. Tι είδους πολιτισμός είναι αυτός όπου το 47% των business executives, κατά τεκμήριο πλέον  πετυχημένων ατόμων, έπασχαν, σε μια στιγμή της ζωής τους, από διαγνώσιμο ψυχιατρικό πρόβλημα, όπως έγραψαν οι Financial Times;

Η απάτη, η πρόκληση σύγχυσης, οι συνωμοσίες πάντα ήταν στο μενού της ιστορίας, δεν ήταν όμως, όπως σήμερα, το κύριο πιάτο. Η εμμονική επίθεση σε όποιον τις υποπτεύεται αποσκοπεί να κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν αυτό που τους δείχνουν κι όταν κάνουν το λάθος, συχνά δεν έχουν το θάρρος να παραδεχτούν ότι ξεγελάστηκαν. Κατασκευάζουν ακόμα και εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας, που τις πιστεύουν οι τρελλοί, οι παραιτημένοι, οι ανήμποροι, αλλά και πείθουν τους υπόλοιπους ότι δεν γίνονται συνωμοσίες. Σιγά-σιγά μπαίνουν στο δρόμο να μας πείσουν όχι μόνο ότι τα Ψέμματα είναι Αλήθεια αλλά κι ότι δεν υπάρχει Αλήθεια, ή, κι αν υπάρχει, δεν σε ωφελεί τίποτα να τη βρεις.

Γι’ αυτό ο κόσμος μοιάζει σήμερα, όλο και περισσότερο, με πολυδιάστατο εικονικό σύμπαν, τεχνο-Σπήλαιο, σαν αυτό του Πλάτωνα στην Πολιτεία. Η ανθρωπότητα βλέπει τις σκιές, τα φαντάσματα των όντων και των φαινομένων πίσω της. Για να την μπερδέψουν καλύτερα, δεν είναι μόνο μία, όπως στην Πολιτεία, αλλά πολλές οι πηγές του φωτός που προκαλεί τις σκιές.

Το 1989-91 δεν σηματοδότησε μόνο την ήττα του “σοσιαλιστικού” από το “καπιταλιστικό” σχέδιο, που και τα δύο εμφανίζονταν ως προοδευτικά. Σηματοδότησε μια ιστορική ήττα της ιδέας της ανθρώπινης Προόδου, κοσμικής Θρησκείας και καταστατικής Αρχής της νεώτερης εποχής.

 

Από τον Σαρκοζί στον Ολάντ

‘Οπου και να πήγα, οι ταξιτζήδες απεδείχθησαν η καλύτερη “πηγή” μου. Στο Παρίσι το 2007, ένας από αυτούς μούπε.

“Μα είναι σοβαρό; Ψηφίσαμε ‘Οχι στο δημοψήφισμα (για την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη). Τώρα, κατέβηκαν έξη υποψήφιοι του ‘Οχι στις προεδρικές, νάναι σίγουροι ότι θα βγει το Ναι”.

Ο Σαρκοζί θριάμβευσε. Η συνθήκη επικυρώθηκε ως Συνθήκη της Λισσαβώνας από την Εθνοσυνέλευση χωρίς νέο δημοψήφισμα.

Πριν από την εκλογή του, κατέθετε στεφάνια στον τάφο του ντε Γκωλ, ίσως φοβούμενος μην ξυπνήσει και τον κυνηγήσει. Μετά, ξανάβαλε τη Γαλλία στο ΝΑΤΟ. ‘Εκανε ότι μπορούσε να καταστρέψει τα τελευταία υπολείμματα του σοδιαλδημοκρατικού “ιστορικού συμβιβασμού” της κομμουνιστικής και της γκωλικής αντίστασης. Αντέστρεψε όλη τη μεσανατολική πολιτική της Γαλλία, πρωταγωνιστώντας στην καταστροφή της Λιβύης, για λογαριασμό αυτών που χρησιμοποίησαν τους νεοσυντηρητικούς, για να καταστρέψουν το Ιράκ.

Ο Ολλάντ κέρδισε τις επόμενες εκλογές, διακηρύσσοντας ότι ο πραγματικός αντίπαλος είναι το Χρήμα (ούτε ο Ροβεσπιέρος δεν είχε πει τέτοια πράγματα). Εκλεγείς, διόρισε Υπουργό τον τραπεζίτη των Ρότσιλντ Μακρόν. Η οικονομική του πολιτική ισοδυναμούσε με αυτοκτονία του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Ο Μακρόν έστειλε τον Ολάντ στην αποστρατεία και είναι τώρα ο υποψήφιος Πρόεδρος που, σύμφωνα με τις τωρινές ενδείξεις, πλην απροόπτου, θα μονομαχήσει με την Λεπέν.

Σοσιαλιστές και “Γκωλικοί”, μαζί και η απουσία άλλης, αξιόπιστης εναλλακτικής, άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο στη Λεπέν, που έγινε ο κύριος εκφραστής μιας κοινωνικής δυσφορίας που χρωμάτισε με τα γαλλικά χρώματα, για να την κατευθύνει σε μια άμορφη αντίθεση στην ΕΕ, χωρίς σοβαρή πρόταση για το μέλλον της Ευρώπης, αλλά με μια ελάχιστα συγκαλυμμένη, αλλά έντονα  πολεμοχαρή στην ουσία της διάθεση για τη Μέση Ανατολή.

Η Ρώμη έγινε Αυτοκρατορία προς τα έξω καταργώντας τη Δημοκρατία στο εσωτερικό της. Στην πορεία αυτή, όλη η Οικουμένη συγκλονίστηκε από τους Εμφυλίους της, όπως τώρα βαθύς και έντονος είναι ο διχασμός στο παγκόσμιο κατεστημένο.

‘Ολα αυτά όμως δεν έφταναν πιθανώς για να προσφέρουν στη Μαρίν Λεπέν την πιθανότητα που έχει σήμερα να γίνει Πρόεδρος.

 

Τα όπλα της Μαρίν

Η Μαρίν έκανε μια σπουδαία μεταγραφή, τον Φιλλιπό. ‘Αλλοτε πρωτοπαλλήκαρο του Ζαν Πιερ Σεβενεμάν, αρχηγού της αριστερής πτέρυγας των Σοσιαλιστών και των “σουβερενίστ”, από τη λέξη κυριαρχία, έγινε ο “στρατηγός” της, ότι είναι ο Στηβ Μπάννον για τον Ντόναλντ Τραμπ. Η Λεπέν λέγεται ότι δεν παίρνει σχεδόν καμιά απόφαση χωρίς να τον ρωτήσει.

Ο Φιλλιπό είναι έβαλε στην υπηρεσία της γαλλικής άκρας δεξιάς τα όπλα, τη ρητορική δεινότητα της γαλλικής αριστεράς, μιμούμενος την καρτεσιανή μεθοδολογία της. Δεν είναι ασφαλώς Ζωρές, αλλά ούτε και χρειάζεται, όταν παίζει χωρίς αντίπαλο στα παράθυρα. Οι εντυπώσεις είναι συντριπτικά υπέρ αυτού, καθώς αντιπαρατίθεται στην τηλεόραση με τους νεώτερους “μεταλλαγμένους των μεταλλαγμένων” της μεταπολιτικής, που αραδιάζουν, τη μια μετά την άλλη, λέξεις χωρίς νόημα και δεν μοιάζουν ικανοί να αντιτάξουν περισσότερη αντίσταση από ένα κομμάτι βούτυρο στο μαχαίρι.

Έκανε και κάτι άλλο, πολύ σπουδαίο ο Φιλιππό. Ομοφυλόφιλος συμφιλίωσε πανηγυρικά τους εχθρούς της “ηθικής αποχαλίνωσης” με την πανίσχυρη “LGBT κοινότητα”. Η πολιτική στρατηγική της Λεπέν είναι αριστούργημα. Κατάφερε να τον έχει κύριο σύμβουλο, την ίδια ώρα που, μέχρι πρώην κομμουνιστές πατεράδες ή παππούδες προέτρεπαν τα παιδιά ή τα εγγόνια τους να πάνε στο Εθνικό Μέτωπο να αγωνιστούν, αποφεύγοντας του “πεντέ”, τους ομοφυλόφιλους της αριστεράς!

Η Λεπέν κατάφερε, εκπρόσωπος επίσης του ιστορικά μόνου αντισημιτικού ρεύματος της Γαλλίας, να γίνει καλή φίλη των Εβραίων και του Ισραήλ, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των ακροδεξιών κινημάτων στην Ευρώπη. Κάτι καταπληκτικό ασφαλώς, που χρήζει οπωσδήποτε σοβαρότατου προβληματισμού, πρώτα απ’ όλα από τους ίδιους τους Εβραίους.

Περιττό να πούμε, όλα αυτά θα ήταν αδύνατα, αν δεν είχε προ πολλού καταργηθεί η κριτική σκέψη, η ουσιαστική ελευθερία του λόγου, δηλαδή η δυνατότητα της κριτικής σκέψης να ακούγεται από την κοινωνία στην ευρωπαϊκή χώρα που κατεξοχήν την άσκησε και που ήταν περήφανη για αυτό. Στη Γαλλία, ο ίδιος ο Πρόεδρος Ντε Γκωλ, ενώ μαινόταν ο πόλεμος στην Αλγερία και οι σύμβουλοί του τον προέτρεπαν να συλλάβει τον κομμουνιστή φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, που υποστήριζε τους Αλγερίνους επαναστάτες (που βασάνιζε την ίδια εποχή ο πατήρ Λεπέν), τους απήντησε:

 

“Δεν συλλαμβάνεις τον Βολταίρο!”.

Τώρα βέβαια κανείς δεν λογοκρίνει, κανείς δεν φυλακίζει. Είναι σίγουροι ότι μπορούν να πνίξουν, μέσα στον ορυμαγδό εικονικών ειδήσεων και αναλύσεων, κάθε τι άξιο να ακουστεί.

Για να κάνει κάποτε αντισοβιετική προπαγάνδα, η Μοντ δημοσίευε τα κείμενα ενός Σολζενίτσιν. Τώρα, απομίμηση του εαυτού της, δημοσιεύει πρωτοσέλιδα άρθρα του ολιγάρχη Χοντορκόφσκι για να δυσφημήσει τον Πούτιν!

Οι μεταλλάξεις της Μαρίν προκαλούν αντιδράσεις στο εσωτερικό του Εθνικού Μετώπου, που έχει τους δικούς του “πούρους ιδεολόγους”. Πήγαν επανειλημμένως και τη βρήκανε να της διαμαρτυρηθούν. Τους ακούει, επιχειρεί να τους καθησυχάσει,  “τα κάνουμε αυτά για να πάρουμε την εξουσία, μετά θα δούμε πως θα εφαρμόσουμε τις ιδέες μας”. Δεν φαίνεται να τους καθησυχάζει, αλλά η προοπτική της εξουσίας και ο άμορφος χαρακτήρας του Εθνικού Μετώπου, όπως και σχεδόν όλων πια των σύγχρονων κομμάτων, που έχουν πολύ μικρή σχέση με αυτό που ήτανε στο παρελθόν, κατασίγασε πρακτικά κάθε αντιπολίτευση.

Η Γαλλία είναι η κατ’ εξοχήν χώρα της Επανάστασης. Καταφέρνοντας να “ξεπλύνει” την εικόνα της, όσο ήταν δυνατό, από τα “στίγματα” του παρελθόντος, σηκώνοντας τη σημαία του αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης, του ευρώ και της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, η Κυρία Λεπέν κατάφερε να εκφράσει τη λαϊκή αγανάκτηση, που δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να εκφράσει η Αριστερά.

Συνέθεσε έτσι τις δύο θεμελιώδεις ταυτότητες της Γαλλίας, το Έθνος και την Επανάσταση. Και προσέγγισε, με το αναμφισβήτητο ταλέντο της και δια του κ. Φιλιπό, το βαθύ, λαϊκό υποβόσκον ρεύμα σοσιαλιστικής κουλτούρας της Γαλλίας, που έρχεται από πολύ παληά και επιβιώνει στα λαϊκά της στρώματα. Ετοιμάζεται τώρα, από θέση αναμφισβήτητης υπεροχής, για την τελική έφοδο στις Βερσαλλίες.

Αλλά κι αυτά ακόμα ίσως να μην έφταναν.

 

Το δώρο του τραπεζίτη

Το μεγαλύτερο όπλο της είναι ο αντίπαλός της ο Μακρόν. Ο τραπεζίτης των Ρότσιλντ έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε στην Λεπέν, διεκδικώντας την προεδρία.

Γιατί η Μαρίν Λεπέν μπορεί να κερδίσει μόνο μονομαχώντας με ένα μισητό σύμβολο της τράπεζας των τραπεζών, της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης.

Ισχύει και το αντίστροφο. Μόνο έχοντας ως αντίπαλο την ακροδεξιά Λεπέν μπορεί να κερδίσει ο Μακρόν.

Στα καζίνα του Βισύ και του Τραμπ, στην “οικονομία-καζίνο” και στην “πολιτική-καζίνο”, ισχύει μία αρχή. ‘Οποιος παίκτης κι αν κερδίσει την παρτίδα, ο ιδιοκτήτης του Καζίνο κερδίζει πάντα.

Αν κερδίσει η Λεπέν, το Κεφάλαιο θα επιδιώξει μέσω αυτής να αντικαταστήσει με άλλο ή τουλάχιστον να τροποποιήσει το κυρίαρχο σήμερα “παγκοσμιοποιητικό” μοντέλο κυριαρχίας. Αν δεν γίνει αυτό, η άκρα δεξιά θα ξανασταθεροποιήσει, εξ αντιδιαστολής, την κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης.

Η τράπουλα είναι όμως σημαδεμένη. ‘Εχουνε κλείσει το μάτι στον γκρουπιέρη. Η Λεπέν μπορεί να απευθυνθεί ευκολότερα στη λαϊκή Γαλλία, ενώ ο κ. Μακρόν ξεκινάει από την πολύ πιο περιορισμένη, πολιτικο-ιδεολογικά και κοινωνικά συμπιεσμένη βάση των “bo-bo”, των αστών μποέμ (Bourgeois-Boheme), μικρομεσαίων αστικών στρωμάτων.

Τίποτα δεν πρέπει να μένει στην τύχη. Μια μέρα, ο Φιγιόν επέκρινε τους τραπεζίτες που μαζεύονται στην Ελβετία και παίρνουν αποφάσεις που, όπως είπε, βλάπτουν τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες. Την επομένη πήγε στη Γερμανία και υποστήριξε ότι πρέπει να αρθούν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας και να φτιάξουν περίπου άξονα Γαλλία, Γερμανία και Ρωσία!

Αμέσως μετά, το Κανάρ Ανσαινέ απεκάλυπτε τις ατασθαλίες της γυναίκας του. Δεν ήταν κανένα μεγάλο, φοβερό και τρομερό σκάνδαλο. ‘Εγινε όμως τέτοιο, εξ αιτίας της υπερπροβολής του από μέσα ενημέρωσης, ιδιοκτησίας της φιλο-Μακρόν ολιγαρχίας.

Πλην εκπλήξεως, η υπόθεση αυτή θα οδηγήσει στον αποκλεισμό του Φιγιόν από τον πρώτο γύρο, δηλαδή θα οδηγήσει τον Μακρόν στη μονομαχία του δεύτερου, ευνοώντας τελικά την εκλογή της Λεπέν. Στο δεύτερο γύρο, μια μειοψηφία των ψηφοφόρων του Φιγιόν θα ψηφίσει τον Μακρόν, να μη βγει η Λεπέν. Η πλειοψηφία, θα ψηφίσει με ακόμα μεγαλύτερη λύσσα τη Μαρίν, να εκδικηθεί τους “παγκοσμιοποιητές” και την ολιγαρχία που εκτόπισε τον Φιγιόν, αγνοώντας ότι παίζει πιθανώς το παιχνίδι ενός από τα κόμματά της!

Είναι άλλωστε εδώ και ένα χρόνο που τα μεγάλα μέσα “ενημέρωσης” της Γαλλίας, βοήθησαν όσο δεν παίρνει άλλο την Μαρίν Λεπέν χωρίς να το λένε. Τι έκαναν; Δεν είπαν ότι η Λεπέν είναι καλή, αυτό θα ήταν αφελές. Αλλά συζητάνε τις προεδρικές εκλογές θέτοντας στο κέντρο της συζήτησης το ποιός είναι καλύτερος αντίπαλός της στον δεύτερο γύρο. Πολύ προτού η Μαρίν καταφέρει να περάσει στον δεύτερο γύρο, έχουν προεξοφλήσει τη νίκη της στον πρώτο, ανοίγοντας τον δρόμο για τη νίκη της στο δεύτερο!

Δεν μπορούμε φυσικά να αποκλείσουμε τη δράση της Θεάς Τύχης, δεν έχουμε τις τυπικές αποδείξεις ότι αυτά είναι Σχέδιο. Αν όμως έτσι δρα αυτή η Θεά, τότε, παρά το όνομά της, τη διακρίνει τεράστια συστηματικότητα στις μεθόδους και τους σκοπούς της. Αν είναι έτσι, έχει πολύ περισσότερη λογική από τους τραπεζίτες.

 

Χάντιγκτον κατά Φουκουγιάμα

Ίσως η Λεπέν είναι μια νεώτερη εκδοχή της Ζαν ντ’ Αρκ. Αν δεν είναι, η αξία των διατριβών της κατά της παγκοσμιοποίησης είναι όση ακριβώς και του απερχόμενου Προέδρου, Ολλάντ-Ροβεσπιέρου. Η μάσκα που πρέπει να φορέσει το Χρήμα, αν όχι στην ολότητά του, το πιο ριζοσπαστικό από τα κόμματά του, αυτό που, βλέποντας ότι η παγκοσμιοποίηση τρώει τα ψωμιά της, έφτιαξε και το φάρμακο για την αρρώστια που το ίδιο προκάλεσε. Όπως ένας βιομήχανος παράγει καινούρια προϊόντα όταν μειώνονται οι αγοραστές των παληών.

Η Γαλλία είναι το “πολιτικό εργαστήρι” όλης της Ευρώπης, κατά την έκφραση του Καρόλου Μαρξ. Το τι γίνεται εκεί έχει θεμελιώδη σημασία για να καταλάβουμε που και πως πάει ολόκληρη η ήπειρος.

Είναι τώρα αρκετά πιθανό ότι οι Γάλλοι, νομίζοντας ότι επιλέγουν μεταξύ ‘Εθνους και Παγκοσμιοποίησης, επιλέγουν μεταξύ δύο μορφών κυριαρχίας του Χρήματος, πιθανότατα και δύο κομμάτων στις αληθινές Βερσαλίες του κόσμου μας, όχι αυτές που πάνε οι τουρίστες και οι Πρωθυπουργοί.

Το ένα εμπνέεται από τις ιδέες του Φουκουγιάμα, το ξεθωριασμένο όνειρο της “ευτυχούς Παγκοσμιοποίησης”, της υπερεθνικής “πολτοποίησης” των εθνών, στο μίξερ του νεοφιλελευθερισμού και του πολιτισμού του Ipad.

Το άλλο μοιάζει να εμπνέεται από τις ιδέες του Χάντιγκτον, της Σύγκρουσης των Πολιτισμών, της διακυβέρνησης του κόσμου, όχι δια της “συγχώνευσης”, αλλά δια της οργάνωσης των συγκρούσεων των εθνών, της χρήσης του ενός εναντίον του άλλου, της ρωμαϊκής αρχής Divide et Impera, της βίαιης κατεδάφισης των Εθνών, του διαρκούς Πολέμου, του Χάους.

Η διαφορά ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο είναι και διαφορά εκτίμησης του συσχετισμού δυνάμεων και της κατάστασης.

 

Η κρίση της “παγκοσμιοποίησης”

Με την ψήφο τους, τον Μάιο 2005, εναντίον της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης, οι Γάλλοι γκρέμισαν από τον ιδεολογικό του θρόνο, απονομιμοποίησαν τον “ευρωφιλελευθερισμό”.

Με την κατάρρευσή της το 2008, η Λήμαν Μπράδερς απέδειξε το αδιέξοδο του νεοφιλελευθερισμού, εγκαινιάζοντας την τρίτη τόσο βαθειά Κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού, μετά από αυτές που τον συγκλόνισαν το 1860 και το 1939. Παραμένουμε πάντα στο περιβάλλον της κρίσης του 2008.

Η κρίση του 1860 οδήγησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Η κρίση του 1929 οδήγησε στην αναδιοργάνωση της Αμερικής από τον Ρούζβελτ, στον Χίτλερ, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κινεζική και τις επαναστάσεις των αποικιών. Μιλάμε λοιπόν για τέτοιας κλίμακας φαινόμενα.

Η ευρωπαϊκή αριστερά απέτυχε παταγωδώς να απαντήσει στην πρόκληση του 2005 και του 2008. Δεν διαθέτει ικανοποιητικό σχέδιο για την αναδιοργάνωση της Ευρώπης, ούτε την αποφασιστικότητα να το εφαρμόσει. Είναι συντηρητική και όχι ριζοσπαστική. Κάνει μόνιμα λάθη στον τρόπο που εμπλέκεται με την εθνική ταυτότητα, ενώ παραμένει ασφυκτικά προσηλωμένη στο εθνικό πλαίσιο, χωρίς ευρωπαϊκό υποκείμενο.

Η αμερικανική κοινωνία προσπάθησε δια του Σάντερς να απαντήσει στο 2008, δεν τα κατάφερε όμως ακόμα. Το πιθανότερο είναι ότι ο ιδιοκτήτης Καζίνο (κι αυτός!) κ. Τραμπ δεν είναι βούτε Λένιν, ούτε Ροβεσπιέρος, όπως μερικοί ακόμα πιστεύουν!

Η φύση όμως απεχθάνεται το κενό. Είναι το ίδιο το παγκόσμιο κατεστημένο ή μάλλον μια μερίδα του, που έφτιαξε στην προηγούμενη φάση την παγκοσμιοποίηση, ως κυρίαρχη μορφή κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, που αναζητεί πιθανώς εξαιρετικά περίπλοκους τρόπους να καλύψει αυτό το “κενό”, στο περιβάλλον ακριβώς της τρίτης πολύ βαθειάς κρίσης του καπιταλισμού.

 

Τι χρειάζεται το Ισλάμ στην εξίσωση;

Μερικές μέρες πριν τις περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας, το 2015, ο ISIS έκανε επίσης ένα μεγάλο δώρο στη Λεπέν, με τις επιθέσεις στο Μπατακλάν.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον νέο ολοκληρωτισμό, διακηρύσσει η Λεπέν. Μη νομίζετε όμως ότι έχει κατά νουν τις τράπεζες, όπως καμιά φορά αφήνει να εννοηθεί στους ψηφοφόρους της. Τους τζιχαντιστές εννοεί και το λέει, όπως και ο κ. Τραμπ, που, αφού κατηγόρησε την Κλίντον ότι την έχει στο τσεπάκι της η Goldman Sachs, διόρισε την τράπεζα στην κυβέρνηση, να διοικεί απευθείας την Αμερική και έβγαλε ένα φιρμάνι απαγορεύοντας στους Μουσουλμάνους από συγκεκριμένες χώρες να επισκέπτονται την Αμερική. Μόνο που οι χώρες αυτές δεν είναι αυτές από τις οποίες ξέρουμε ότι προέρχονται οι τρομοκράτες, αλλά αυτές που είναι στον κατάλογο των χωρών προς καταστροφή, που κατήρτισαν, στην αρχή αυτής της ιστορίας, οι νεοσυντηρητικοί.

Ακούγοντας κανείς αυτά που τώρα λέγονται για το Ισλάμ, νομίζει ότι ξαναζεί την ‘Αλωση της Πόλης, την πολιορκία της Βιέννης, τη μάχη του Πουατιέ. Θα πιστέψουμε στο τέλος ότι δεν ήταν η Δύση που δεν κατέκτησε απλώς, ισοπέδωσε με τους πυραύλους,  τα βομβαρδιστικά και τους μισθοφόρους της, καμιά δεκαριά αραβομουσουλμανικές χώρες. Φαίνεται ότι οι ‘Αραβες βομβαρδίζουν την Ευρώπη και στέλνουν τους νέους Σταυροφόρους, με μορφή προσφύγων που θαλασσοπνίγονται, προφανώς γιατί τους αρέσουν τα επικίνδυνα αθλήματα, όχι γιατί καταστρέφονται και βομβαρδίζονται τα σπίτια τους.

Είναι πάλι αριστούργημα. Οι παγκοσμιοποιητές προτείνουν, ως λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν οι δυτικές στρατιωτικές πολιτικές και το ΔΝΤ στον υπόλοιπο πλανήτη, να φιλοξενήσουμε τώρα στις χώρες μας, όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του.

Κάνοντάς το, οι Σόρος και Φουκουγιάμα, ανοίγουν τον δρόμο στους Τραμπ, Λεπέν και Χάντινγκτον, τους προσφέρουν έτοιμο τον Εχθρό που χρειάζεται να κατασκευάσουν, για πολύ γενικότερης σημασίας λόγους, και εσωτερικούς και διεθνείς, από την ύπαρξη ενός ISIS, τη δημιουργία του οποίου διευκόλυναν παντοιοτρόπως οι υπηρεσίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους!

Μιλώντας πριν τρία χρόνια στους ομοϊδεάτες του της “ριζοσπαστικής δεξιάς” στο Βατικανό, ο Στηβ Μπάνον, “στρατηγός” και “υπερπρωθυπουργός” του Τραμπ, εξήγησε με αφοπλιστική σαφήνεια την αληθινή ατζέντα του. Να ενώσει Χριστιανούς και Εβραίους εναντίον του “ριζοσπαστικού Ισλάμ” (*)

 

Η ψεύτικη “φιλία” με τους Ρώσους

Είπε κι άλλα ενδιαφέροντα. Παλιό στέλεχος της Goldman Sachs, εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του υγιούς κατά του διεφθαρμένου καπιταλισμού στον οποίο, αξίζει να προσεχθεί, περιέλαβε τη Ρωσία και την Κίνα. Τις περιέλαβε δηλαδή στους εχθρούς, αν και δεν είναι η πρώτη του προτεραιότητα, την ίδια στιγμή που ο Πρόεδρός του εμφανίζεται ερωτευμένος με τον Πούτιν! Προσωρινώς μάλιστα, ο Μπάννον, αν και συνάδελφος του Γιαννόπουλου, δεν μοιάζει αντίθετος με την ιδέα μιας συμμαχίας με τους Ρώσους στη βάση των “συντηρητικών αξιών”.

Ο κ. Μπάνον απέδειξε ότι θεωρεί εχθρό τη Ρωσία, στην ίδια ομιλία, εμφανίζοντας τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατεξοχήν νίκη των Σοβιετικών, που θυσίασαν πάνω από είκοσι εκατομμύρια ανθρώπους για να μπουν τελικά στο Βερολίνο, ως θρίαμβο του … καπιταλισμού, που βοήθησε τη Σοβιετική ‘Ενωση να σωθεί! Στην περιγραφή του υπήρχαν μόνο Πολωνοί, Ιταλοί και ‘Αγγλοι να πολεμάνε τους Ναζί και φυσικά απουσίαζαν τα δύο έθνη που, σχεδόν μόνα, έλαμψαν παραδειγματικά στην αντίσταση κατά του Φασισμού, οι ‘Ελληνες, που χάρισαν στην ανθρωπότητα την πρώτη νίκη της επί του ‘Αξονα, και οι Σέρβοι.

Διαστρέφοντας το παρελθόν, αποκάλυψε το μέλλον που θέλει. Γιατί η Μέση Ανατολή δεν έχει μόνο σημασία για αυτό που είναι η ίδια, ή τα πετρέλαιά της. Είναι το προνομιακό πεδίο άσκησης αυτοκρατορικής ισχύος, με αποδέκτη όλη την ανθρωπότητα, προπάντων χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, και η ίδια η Ευρώπη.

 

Το μέλλον της Ευρώπης

Δεν έχει άδικο η Λεπέν σε πολλές κριτικές της για την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και το ευρώ. Στο δια ταύτα υπάρχει το πρόβλημα. Στο τι θα αντικαταστήσει δηλαδή την υπάρχουσα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων.

Είναι άραγε λύση η διάλυση της Ευρώπης στα εξ ων συνετέθη; Θα είναι ισχυρότερα ή ασθενέστερα τα έθνη-κράτη της, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν και δεν είναι πλέον απλώς υπολείμματα εθνών απέναντι στην κολοσσιαία ισχύ του Χρήματος (και την Αμερική);

Όπως λέει ένας σημαντικός Ρώσος διανοούμενος, βαθύς μελετητής των κύκλων Κοντράτιεφ στην οικονομική ιστορία και σύμβουλος του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Σεργκέι Γκλάζιεφ, οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ευρωπαϊκοί εμφύλιοι.

Η διαίρεση της Ευρώπης ήταν πάντα το κατεξοχήν όπλο των μη Ευρωπαίων που ήθελαν να κυριαρχήσουν στην ήπειρο εκμεταλλευόμενοι τις αντιθέσεις της. Τόκαναν οι Βρετανοί για να νικήσουν τη Γαλλία. Τόκαναν οι Αμερικανοί για να υποτάξουν την ήπειρο. ‘Ενωσαν μετά το δυτικό κομμάτι της, μόνο και μόνο για να παγιώσουν τη διαίρεση σε ανατολική και δυτική Ευρώπη, για να μη γίνει πραγματικότητα το όραμα του ντε Γκωλ, για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια. (‘Ηταν τόσο μεγάλη η ελπίδα που δημιούργησε, ώστε λέγεται τον πήρε με το αυτοκίνητό του και τον πήγε στη Θεσαλλονίκη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αναζητούσε στην Ευρώπη τη βοήθεια που χρειαζόταν απελπιστικά να ξεσφίξει λίγο την ασφυκτική αγγλοαμερικανική θηλιά, γύρω από τον λαιμό της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Νόμιζε ότι δεν θα παρακολουθούσαν τι έλεγε μέσα στο αυτοκίνητό του. Έκανε λάθος).

Εδώ συνίσταται η μεγάλη ευθύνη των δυνάμεων που επιμένουν να αποκαλούνται αριστερές, κοινωνικές, οικολογικές, ειρηνιστικές; Έχουν μια ιδέα για την Ευρώπη και τον κόσμο, έχουν μια στρατηγική, έχουν την αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσουν μια τόσο μεγάλη πρόκληση όπως αυτή που, αντικειμενικά, τίθεται ενώπιον της ανθρωπότητας; ‘Εχουν την απαραίτητη ανεξαρτησία και το απαραίτητο θάρρος απέναντι στη Δύναμη του Χρήματος; ‘Η είναι το φως ενός άστρου που έσβησε, εγκαινιάζοντας μια  μεγάλη Νύχτα, στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, ενός κόσμου που, μέσα στη λάμψη των τεχνολογικών του επιτευγμάτων, παραμένει πιο προϊστορικός και πιο βάρβαρος από ποτέ;

Θα μπορέσουν άλλα εναλλακτικά κέντρα, εκτός Δύσης, συντηρητικά συνήθως στην ψυχολογία τους, υποχρεωμένα όμως να αντισταθούν, να ανταποκριθούν στην Ανάγκη, που τους πιέζει, όπως και στο παρελθόν, να αντιπαραθέσουν ιδέες επίκαιρες για όλη την ανθρωπότητα;

Πάντως, ούτε ο Τραμπ, ούτε η Λεπέν δεν μπορούν να συγκριθούν με τον προπολεμικό ολοκληρωτισμό. Κι εκεί είναι ίσως μια παγίδα και για όσους ελπίζουν ίσως σε κάτι τέτοιο. Φτιάχνοντας εικονικά υποκείμενα, κινδυνεύουν και οι ίδιοι να ξεγελαστούν στο τέλος, νομίζοντας ότι φτιάχνουν πραγματικά.

Όπως έγραψε ο Γκίντερ Γκρας, οι στρατιώτες του Χίτλερ που κατέλαβαν την Ακρόπολη, είχαν τα ποιήματα του Χέντερλιν στις αποσκευές τους. Δεν είχαν, όπως ο Σόιμπλε, αντιγράψει, σαν κακομαθημένοι μαθητές, τις συνταγές της Goldman Sachs και του ΔΝΤ στα τετράδιά τους, ούτε είχαν αναθέσει στον ‘Οτμαρ ‘Ισσινγκ να φτιάξει τους κανόνες του Ευρώ.

Κι όταν ρώτησαν σε μια συνέντευξη τον Τσόμσκι, αν ο Τραμπ μπορεί να συγκριθεί με τον Χίτλερ, τους απάντησε ότι υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Ο Χίτλερ και οι σύντροφοί του πίστευσαν πραγματικά στις ιδέες τους, δεν έκαναν ότι τις πιστεύουν.

 

Δημοσιεύθηκε στις “Ιδέες και Απόψεις” του ΑΠΕ-ΜΠΕ

(*) http://www.defenddemocracy.press/this-is-how-steve-bannon-sees-the-entire-world/

Η ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΑΝΑΦΛΕΞΗΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑΣ

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή μοιάζει τώρα “κομμάτια και θρύψαλα”, λίγο σαν τα ερείπια που επισώρευσε σε μεγάλο τμήμα της περιοχής, με διάφορα κέντρα ισχύος ανταγωνιζόμενα να επιβάλουν τη δική τους ατζέντα, σε συνθήκες πρωτοφανούς αστάθειας στις ίδιες τις ΗΠΑ γενικά και στον κρατικό μηχανισμό τους ειδικά.

Ο ελλοχεύων κίνδυνος, σε παρόμοιες συνθήκες, μιας πυρηνικής ανάφλεξης μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων έγινε και πάλι σαφής την περασμένη εβδομάδα με τις εξελίξεις στο συριακό.

Το αμερικανικό Υπουργείο ‘Αμυνας απείλησε την Πέμπτη, δια του εκπροσώπου του, τους Ρώσους ότι, αν επιμείνουν στην πολιτική τους στη Συρία, θα δουν τους στρατιώτες τους να γυρνάνε σε φέρετρα, αλλά και να πλήττονται ρωσικά συμφέροντα στον κόσμο, ίσως και ρωσικές πόλεις!

Την ίδια μέρα, στο κύριο άρθρο τους, οι New York Times, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ονόμαζαν τη Ρωσία “το εκτός νόμου κράτος του Πούτιν” και ζητούσαν επιβολή επιπλέον κυρώσεων, άμεση στρατιωτική επέμβαση στη Συρία και παραπομπή των Ρώσων ηγετών στη διεθνή δικαιοσύνη για “εγκλήματα”.

Νωρίτερα, καταθέτοντας στην Γερουσία, ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ στρατηγός Joseph Dunford, δεν άφησε καμιά αμφιβολία για το εύρος των διλημμάτων στη Συρία, όταν δήλωσε ότι η επιβολή μιας “ζώνης απαγόρευσης πτήσεων” σε αυτή τη χώρα, συνεπάγεται πόλεμο των ΗΠΑ με τη Συρία και με τη Ρωσία. Την επιβολή τέτοιας ζώνης ζητούν και οι δύο βασικές τάσεις που κυριαρχούν στους Ρεπουμπλικανούς και η Κλίντον. “Δεν ανήκει ασφαλώς στη δική μου δικαιοδοσία να πάρω μια τέτοια απόφαση”, είπε μάλλον ξερά ο στρατηγός στους γερουσιαστές, που κατά τεκμήριο είναι πιο πολεμοχαρείς από τους επαγγελματίες στρατιωτικούς.

‘Οσο για τον Υπουργό ‘Αμυνας κ. Κάρτερ, “γεράκι” στα θέματα Συρίας και αμερικανο-ρωσικών σχέσεων (και που δεν έχει δείξει καμιά διάθεση να πειθαρχήσει στην εντολή του Προέδρου Ομπάμα “βρείτε μια συμφωνία με τη Ρωσία), πήγε στην κύρια πυρηνική βάση των ΗΠΑ, στη Νότιο Ντακότα και μίλησε για τη σημασία του εκσυγχρονισμού των αμερικανικών πυρηνικών όπλων, διατυπώνοντας πάλι απειλές κατά της Μόσχας και “ταξινομώντας” Ρωσία και Βόρεια Κορέα στην κατηγορία των δυνάμεων που συνιστούν πυρηνική απειλή για τις ΗΠΑ.
Οι ελάχιστα διπλωματικές δηλώσεις του εκπροσώπου του Πενταγώνου, περί των απωλειών της Ρωσίας, αντανακλούν πιθανώς την αμηχανία και αδυναμία των ΗΠΑ, και ιδίως του Υπουργού ‘Αμυνας Κάρτερ, που μοιάζει ανίσχυρος να ανακόψει την υποστηριζόμενη από τους Ρώσους συριακή επίθεση στο Χαλέπι, επίθεση που, αν οδηγήσει σε “πτώση” της πόλης, θα συνιστά στρατηγική καμπή στον πόλεμο της Συρίας.

Το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών όμως προειδοποίησε με τη σειρά του την Ουάσιγκτων ότι τυχόν στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία θα οδηγήσει σε “τεκτονικές αλλαγές” στη Μέση Ανατολή.

Σε αυτό το περιρρέον κλίμα, οι στρατιωτικοί σχεδιαστές στη Μόσχα δεν έχουν λόγο να μην εκλάβουν τις αμερικανικές δηλώσεις ως διατύπωση μείζονος απειλής κατά της Ρωσίας. Πόσο μάλλον που όλοι πλέον γνωρίζουν, αν και σπανίως το ομολογούν ανοιχτά, ότι το Ισλαμικό Κράτος και η ισλαμική τρομοκρατία είναι νόθο μεν, τέκνο όμως – και όπλο ταυτόχρονα – των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή. Επ’ αυτού έχουν δημοσιευθεί διεθνώς τόννοι αποδείξεων. Δεν δημιούργησαν μόνο, με τους πολέμους στην περιοχή, τις συνθήκες ανάπτυξης αυτών των φαινομένων, οι υπηρεσίες αυτές δημιούργησαν και στη συνέχεια ενίσχυσαν παντοιοτρόπως το Ισλαμικό Κράτος.

Εξέχοντα μέλη του διεθνούς κατεστημένου, όπως ο επικεφαλής του Ισραηλινού Ινστιτούτου για την Ειρήνη Μπεγκίν-Σαντάτ, Καθηγητής Εφραίμ Ινμπάρ, ακόμα και σήμερα υπογραμμίζουν δημοσίως την ανάγκη να διατηρηθεί ένα μικρότερο ίσως, και υπό έλεγχο, Ισλαμικό Κράτος. Η καταστροφή του ISIS θα ήταν στρατηγικό σφάλμα, γράφει χαρακτηριστικά σε πρόσφατο άρθρο του (http://www.defenddemocracy.press/middle-east-divides-empire-text-unusual-clarity/). Και επί του εδάφους, στην ίδια τη Συρία, φτάσαμε στο σημείο να πολεμάνε μεταξύ τους ισλαμιστικές ομάδες που υποστηρίζονται οι μεν από τη CIA, οι δε από το Πεντάγωνο!(https://sputniknews.com/politics/20160610/1041149295/washington-pentagon-cia-catfight-syria.html).

Οι πιθανότητες όλα αυτά να οδηγήσουν σε πυρηνική ανάφλεξη μοιάζουν μεν περιορισμένες, όχι όμως ασήμαντες και βέβαια ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να παραβλεφθεί ή να αντιμετωπίζεται με ελαφρότητα, όπως επανειλημμένα έχουν προειδοποιήσει οι πιο σοβαροί Αμερικανοί και Ρώσοι ειδικοί, όπως αίφνης ο Στέφεν Κοέν, από τους σημαντικότερους Αμερικανούς μελετητές της Ρωσίας, συν-εκδότης του περιοδικού Τhe Nation και ομότιμος Καθηγητής των Πανεπιστημίων του Πρίνστον και της Νέας Υόρκης.

O κίνδυνος πυρηνικού πολέμου δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερος μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, τονίζει εδώ και μήνες ο κ. Κοέν, επισημαίνοντας ότι ουδέποτε στην ιστορία οι δυνάμεις των ΗΠΑ δεν είχαν εγκατασταθεί τόσο κοντά στη Ρωσία.

http://inserbia.info/today/2016/02/cohen-risk-of-a-nuclear-war-highest-since-cuban-missile-crisis/
Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στις 5/10/2016

Η ΛΕΙΛΑ ΧΑΛΕΝΤ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ISIS, ΤΗ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Ο ISIS είναι μια εγκληματική οργάνωση που δημιούργησαν και χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ. ‘Οσο για τη Συρία, δεν ήταν μόνο η επέμβαση της Ρωσίας, που ήρθε άλλωστε μετά από αρκετά χρόνια πολέμου, ήταν και η ικανότητα της κυβέρνησης ‘Ασαντ να αμυνθεί, εξασφαλίζοντας ιδίως την οικονομική βιωσιμότητα και τη διατροφική επάρκεια της Συρίας, αλλά και έναν στρατό κανό να υπερασπίσει τη χώρα του,.υπογραμμίζει η Λεϊλά Χαλέντ, ηγετικό στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Το Λαϊκό Μέτωπο (PFLP) είναι η δεύτερη σε ισχύ, μετά τη Φατάχ, “συνιστώσα” της Oργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), έχει έδρα στη Δαμασκό και είναι η σημαντικότερη οργάνωση της παλαιστινιακής αριστεράς, με θέσεις πιο μαχητικές από αυτές της Φατάχ. Επωφεληθήκαμε της πρόσφατης επίσκεψης της Λεϊλά Χαλέντ στην Αθήνα, όπου συμμετείχε σε εκδήλωση της εφημερίδας “Δρόμος της Αριστεράς”, για να έχουμε για το ΑΠΕ-MΠE, από πρώτο χέρι, τις εκτιμήσεις ενός από τα πιο σημαντικά κέντρα των Παλαιστινίων για τα όσα δραματικά συμβαίνουν τώρα σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Τρομοκράτης για τους Ισραηλινούς, η Χαλέντ υπήρξε παγκόσμιο σύμβολο της ένοπλης παλαιστινιακής αντίστασης, μετά τη συμμετοχή της σε μία από τις τέσσερις ταυτόχρονες αεροπειρατείες του Σεπτεμβρίου 1970, εμπνέοντας τραγούδια, ταινίες και έργα τέχνης διεθνώς. Οι Παλαιστίνιοι “απήντησαν”, και με αυτές τις αεροπειρατείες, στη δεινή ήττα που υπέστησαν με την κατάληψη των εδαφών τους από το Ισραήλ το 1967 και τη σφαγή τους στην Ιορδανία κατά τον “μαύρο Σεπτέμβρη” του 1970.

Eπειδή το PFLP ήταν μια μαρξιστική οργάνωση με διεθνιστική ιδεολογία, έγινε εύκολα “γέφυρα” με τους κύκλους τόσο της ευρωπαϊκής “αντιϊμπεριαλιστικής” αριστεράς (όπως π.χ. η TMRI, διεθνής οργάνωση που διηύθυνε ο ‘Ελληνας Μιχάλης Ράπτης-Pablo), όσο και της “τριτοκοσμικής”, όπως π.χ. οι Σαντινίστας της Νικαράγουας. Αυτές οι δυνάμεις συνέδραμαν και πρακτικά τη διεθνή (εκτός Αραβίας) ένοπλη δράση του PFLP. Αντίστροφα, στελέχη τους εκπαιδεύτηκαν στα παλαιστινιακά στρατόπεδα, μεταξύ των οποίων ‘Ελληνες αγωνιστές κατά της στρατιωτικής δικτατορίας και Κύπριοι σοσιαλιστές, που ήθελαν να προετοιμαστούν και δυναμικά για την απελευθέρωση του νησιού από την τουρκική κατοχή.

“Δεν με ενδιαφέρει τι λένε για μένα. Ξέρω ποιά είμαι και ξέρω τον λαό μου”, απαντάει η Χαλέντ όταν της υπενθυμίζουμε τις κατηγορίες για τρομοκρατία εναντίον της. ‘Οσο για τις επανειλημμένες ήττες που γνώρισε το παλαιστινιακό και αραβικό εθνικό κίνημα (των οποίων αντανάκλαση θεωρεί την άνοδο του ισλαμισμού μεταξύ των αραβικών μαζών), δεν συνιστούν “τελική ήττα” των Παλαιστινίων. “’Εχουμε εμπεδώσει μια κουλτούρα αντίστασης” λέει, προσθέτοντας ότι “η αραβική εθνική υπόθεση δεν είναι υπόθεση μιας γενηάς” και τονίζοντας ότι οι αγώνες και οι εμπειρίες συσσωρεύονται μέχρις ότου δώσουν το ποθητό αποτέλεσμα.

Για τη Λεϊλά Χαλέντ οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή είναι το αποτέλεσμα εφαρμογής ενός σχεδίου που αποσκοπούσε στην καταστροφή των ισχυρότερων στρατών των Αράβων (ιρακινού, λιβυκού και συριακού), αλλά και χωρών που είχαν μεγάλους, αρχαίους πολιτισμούς. Σε ότι αφορά τις διαφορές νεοσυντηρητικών και της τάσης Μπρζεζίνσκι ή του Ομπάμα με τον Νετανιάχου, θεωρεί ότι είναι τακτικές και δεν αφορούν τις μείζονες, στρατηγικές επιδιώξεις. Η Χάλεντ πιστεύει ότι το σχέδιο ομοσπονδοποίησης της Συρίας εντάσσεται στον σχεδιασμό “κατακερματισμού” των κρατών της Μέσης Ανατολής, για τους Κούρδους υποστηρίζει ότι “χρησιμοποιούνται”, ενώ για το Ισραήλ πιστεύει ότι πάει σε κάποια μορφή φασισμού.

Ολόκληρο το κείμενο της συζήτησης που είχαμε με την Λεϊλά Χαλέντ ακολουθεί
Δ.Κ. Κάνοντας έναν απολογισμό πολλών δεκαετιών αγώνα παλαιστινιακού αγώνα, κάποιος μπορεί να πει ότι το παλαιστινιακό κίνημα έχει ηττηθεί. ‘Εδωσε έναν πολύ ηρωϊκό αγώνα, δεν πέτυχε όμως τους στόχους του. Τι θα απαντούσατε σε μια τέτοια παρατήρηση;

Λ.Χ. Δεν το βλέπω έτσι. Οι αγώνες των λαών δεν μετριώνται με μερικά χρόνια. Συσσωρεύονται κι αυτή η συσσώρευση οδηγεί, όπως λένε οι Μαρξιστές, στην ποιοτική αλλαγή. Το αραβικό κίνημα χρειάζεται παραπάνω από μια γενηά. Καταφέραμε να εμπεδώσουμε την κουλτούρα της αντίστασης, την πεποίθηση ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούμε τώρα, υπό κατοχή, ότι δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη συνέχιση της κατοχής. Γι’ αυτό και πρέπει να συνεχίσουμε μαζί με όλα τα δεινά, με όλο τον πόνο, με όλες τις θυσίες. Και παρόλα αυτά, παραμένουμε πάντα αφοσιωμένοι στα όνειρα του λαού μας, στη φιλοδοξία να αποκαταστήσουμε και να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας απελευθερωμένη από τους Σιωνιστές.

ΔΚ. Στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών είδαμε και στο εσωτερικό του παλαιστινιακού κινήματος, αλλά και ευρύτερα, στον αραβικό κόσμο, μια στροφή από την κυριαρχία του εθνικισμού στην κυριαρχία του ισλαμισμού. Πιθανώς ήταν και αυτό που προτιμούσε το Ισραήλ, για να συγκεντρώσει την υποστήριξη της Δύσης, κάτι που θα του ήταν πιο δύσκολο να το κάνει όσο αντιμετώπιζε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και κοσμικά καθεστώτα. Πως ερμηνεύετε αυτή τη στροφή;

ΛΧ. Η περιοχή μας έχει ούτως ή άλλως την κουλτούρα του Ισλάμ, και δεν εννοώ μόνο το θρησκευτικό φαινόμενο, αλλά ευρύτερα τον πολιτισμό της, εδώ και 1400 χρόνια. Ακόμα και οι Χριστιανοί της περιοχής διαποτίστηκαν από τον πολιτισμό αυτό. Ο Δρ. Χαμπάς (σ.σ. Ιδρυτής και ιστορικός ηγέτης του PFLP, γεννήθηκε Χριστιανός, αλλά κι αυτός πίστευε ότι και οι Χριστιανοί έχουν τον πολιτισμό του Ισλάμ, γιατί αυτός είναι, εδώ και 1400 χρόνια, ο πολιτισμός ολόκληρης της Αραβίας. Στην Παλαιστίνη υπήρχαν ισλαμιστικά κινήματα, αλλά διαλύθηκαν όταν αντιμετωπίσαμε τη σιωνιστική εισβολή και όλοι ενώθηκαν για να την αντιμετωπίσουν. Στην Αίγυπτο, οι Βρετανοί δημιούργησαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους όταν την έκαναν αποικία. ‘Ηταν δραστήριοι στην Αίγυπτο, αλλά δεν ήταν οι ηγέτες του λαού και των μαζών, ενώ είχαν και παραρτήματα σε διάφορα μέρη του αραβικού κόσμου. Το 1952, όταν ο Νάσερ, με τους συντρόφους του και τον στρατό έκαναν την επανάσταση στην Αίγυπτο, τους κατέστειλαν γιατί τους θεωρούσαν εσωτερική απειλή. Αυτά όμως άλλαξαν με τον πόλεμο του 1967, όταν κατελήφθη όλη η Παλαιστίνη, τα υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά από το Ισραήλ και το 1973 συνήφθη η συμφωνία του Ισραήλ με την Αίγυπτο, που την έβγαλε από την αντιπαράθεση. H Aίγυπτος είναι η ηγέτιδα δύναμη του αραβικού χώρου. ‘Οσο για τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα έλεγαν ότι είναι με τους Παλαιστίνους, ενώ μας χτυπούσαν πισώπλατα, παρόλο που χρηματοδοτούσαν την παλαιστινιακή αντίσταση και την PLO.

‘Οταν εμφανίστηκε η ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση, μετά το 1967, χτυπήθηκε από την Ιορδανία στον Λίβανο και από το Ισραήλ. Η παλαιστινιακή επανάσταση χτυπήθηκε από τους Ισραηλινούς και το 1982 υποχρεώθηκε να φύγει από τον Λίβανο. Και προηγουμένως είχε δεχτεί χτυπήματα από την Ιορδανία, υπό την καθοδήγηση του Χένρι Κίσσινγκερ και της αμερικανικής κυβέρνησης, που σχεδίασε και διηύθυνε όλη τη διαδικασία, με στρατηγική του να διασπάσει τους ‘Αραβες και τους Παλαιστίνιους για να τους αντιμετωπίσει καλύτερα. Το πρώτο βήμα του Κίσσινγκερ ήταν να βγάλει την Αίγυπτο από τη σύγκρουση στο Καμπ Ντέιβιντ (1973). Υπήρχε λαϊκή αντίθεση προς τη συμφωνία στην Αίγυπτο, γιατί ο αιγυπτιακός λαός υποστήριζε την Παλαιστίνη και οι Αιγύπτιοι, πούχαν πολεμήσει τρεις φορές με το Ισραήλ, το θεωρούσαν εχθρό. Αυτό το γεγονός έδωσε στους Ισλαμιστές τη δυνατότητα να ξαναβγούν στην επιφάνεια, εκφράζοντας αυτή την αντίθεση.

Δ.Κ. Πάντως ακούγεται ότι και σήμερα το Ισραήλ διαθέτει μεγάλη επιρροή στον αιγυπτιακό στρατό…

Λ.Χ. Σε κάποιον βαθμό είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι τώρα τόσο αποτελεσματική. Για να ξαναγυρίσουμε όμως στους ισλαμιστές, η Χαμάς, που ήταν το παλαιστινιακό τμήμα των Αδελφών Μουσουλμάνων σχηματίστηκε το 1988, για να πάρει μέρος στην παλαιστινιακή λαϊκή εξέγερση, την Ιντιφάντα. Τους υποστήριξαν διάφορες χώρες και οι διεθνείς Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Αλλά δεν μπήκαν στην ενιαία εθνική παλαιστινιακή αντίσταση. Προτίμησαν να μείνουν μόνοι τους. Και βέβαια και η Ιρανική επανάσταση κατά του Σάχη υπό τον Χομεϊνί έπαιξε τον ρόλο της.

Κυττάξτε τώρα τι έγινε. Το 1982 υποστήκαμε ήττα. Η ηγεσία της PLO βρέθηκε στο εξωτερικό. Το 1990 η Σοβιετική ‘Ενωση και οι σοσιαλιστικές χώρες κατέρρευσαν, χάσαμε την υποστήριξη που είχαμε, η αραβική εθνική υπόθεση ηττήθηκε, ήταν λοιπόν πολύ εύκολο στις ισλαμικές ομάδες να αναδυθούν.

Δ.Κ. Επρόκειτο δηλαδή για μια αντανάκλαση της ήττας της αραβικής εθνικής υπόθεσης

Λ.Χ. Ακριβώς. Βλέποντας οι κοινωνίες μας ότι όλα κατέρρεαν γύρω τους πήγαν πίσω στο Ισλάμ. Και πίστεψαν στους ισλαμιστές επίσης γιατί και η Χαμάς και η Ελ Τζιχάντ αντιστέκονταν όντως, με εξαίρεση τη διάσπαση που προκαλούσαν.

Δ.Κ. Πολλοί άνθρωποι λένε ότι οι ‘Αραβες φταίνε και οι ίδιοι για αυτά που τους συμβαίνουν, δεν ενώνονται ποτέ κλπ.

Λ.Χ. Είναι σωστό. Δεν είναι μόνο οι εχθροί μας, είμαστε και εμείς. Πως δρούμε απέναντι στους εχθρούς μας και απέναντι στους λαούς μας. Στο επίσημο επίπεδο, τα αραβικά καθεστώτα δεν είναι δημοκρατικά. Δεν κάνουν αυτά που πρέπει για τους λαούς τους, δεν έχουν δημοκρατία, βιώσιμη ανάπτυξη, η οικονομία τους συνδέεται με το κέντρο του ιμπεριαλισμού…

Δ.Κ. Η Σοβιετική ‘Ενωση συνέδραμε στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, αργότερα όμως βοήθησε τους ‘Αραβες. Ποιά επίδραση είχαν όλα αυτά στην αραβική αριστερά;

Λ.Χ. Οι Σοβιετικοί έχτισαν μια καλή σχέση με την Αίγυπτο, τον καιρό του Νάσερ, με την Συρία και με το Ιράκ. Υποστήριξαν τη νότιο Υεμένη στον αγώνα κατά των Βρετανών. Αλλά δυστυχώς κατέρρευσαν με την περεστρόικα, την γκλάσνοστ, τον Γκορμπατσώφ και τον Γέλτσιν. Αυτό ήταν μια μεγάλη απώλεια κατ’ αρχήν για τον λαό τους.

Δ.Κ. Πως βλέπετε τώρα τον ρόλο της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή;

Λ.Χ. Πρώτον θέλουν να υπερασπιστούν τους συμμάχους τους. Δεύτερο, θέλουν ένα πόδι στην περιοχή, ακολουθώντας τα συμφέροντά τους. Τώρα δεν βασίζονται σε αρχές,βασίζονται στα συμφέροντα. Και είναι προς το συμφέρον τους να υπερασπιστούν την ίδια τη δική τους χώρα στη Μέση Ανατολή. Τον εαυτό τους υπερασπίζονται στην πραγματικότητα. Και γι’ αυτό επενέβησαν για να υπερασπιστούν το καθεστώς ‘Ασαντ από τον ISIS και τις ξένες επεμβάσεις. Γιατί οι Αμερικανοί είναι στο Ιράκ, αλλά και στη Συρία κάτω από το τραπέζι, με άλλα εργαλεία.

Δ.Κ. Εκτιμάτε τη ρωσική επέμβαση ως θετική ή αρνητική;

Λ.Χ. Σε ένα μέτρο εμπόδισε τις προσπάθειες διάλυσης του καθεστώτος.

Δ.Κ. Τον τελευταίο καιρό είδαμε πολύ σοβαρές και αρκετά ασυνήθιστες διαφοροποιήσεις
στο εσωτερικό του Ισραηλινού κατεστημένου, όπως τις δηλώσεις του πρώην Υπουργού ‘Αμυνας και ανώτατων στελεχών της Μοσάντ εναντίον του Νετανιάχου, με βαρύτατες εκφράσεις μάλιστα. Εσείς πως τα ερμηνεύετε αυτά;

Λ.Χ. Το Ισραήλ κινείται όλο και περισσότερο προς τον εξτρεμισμό και μεταβάλλεται σε ένα κράτος απαρτχάιντ (φυλετικών διακρίσεων). Αλλά αυτή είναι η μία όψη. Από την άλλη η κοινωνία πάει στον φασισμό. ‘Ολες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτή η κυβέρνηση είναι η κυβέρνηση των εποίκων και των εξτρεμιστών. Και βγήκε πρόσφατα ένας ανώτατος στρατιωτικός και το είπε αυτό, ότι ανησυχεί για την πορεία και στην κοινωνία και στον στρατό, ότι παρατηρούμε και στην κοινωνία και στον στρατό χαρακτηριστικά ανάλογα με αυτά της δεκαετίας του 1930 στη Γερμανία. Και τον επέκριναν πολύ σκληρά από την κυβέρνηση. Αλλά είπε την αλήθεια. Γιατί εμφανίζονται όλο και περισσότερα κόμματα που, ακόμα και με το όνομά τους, θεωρούν το Ισραήλ εβραϊκό κράτος. Αλλά όταν λες εβραϊκό κράτος λες απαρτχάιντ, γιατί 20% του πληθυσμού του Ισραήλ είναι Παλαιστίνιοι.

Δ.Κ. Μια τέτοια ιστορική στροφή, αν όντως επιβεβαιωθεί, θα ήταν πολύ εντυπωσιακή. Με δεδομένο μάλιστα και τον πολύ μεγάλο ρόλο που έπαιξαν, τουλάχιστον οι φτωχοί Εβραίοι, οι εργάτες πριν από έναν αιώνα στο διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα. Αλλά και την ιστορία των διωγμών τους, ιδίως από την ευρωπαϊκή άκρα δεξιά. Μοιάζει να συνιστά μια θεμελιώδη “αλλαγή υποδείγματος”

Λ.Χ. Κυττάξτε, έθεσαν το Ολοκαύτωμα ως θεμέλιο της απαίτησής τους νάχουν τη δική τους πατρίδα στην Παλαιστίνη και τώρα κάνουν το Ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων. Αλλά οι Παλαιστίνιοι δεν είχαν καμμία συμμετοχή σε όσα συνέβησαν στην Ευρώπη με τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Εμείς είμαστε υπό εντολή, είμαστε σε καθεστώς αποικίας επίσης.

Δ.Κ. Στην ανθρώπινη ψυχολογία λένε ότι οι άνθρωποι φέρθηκαν όπως τους φέρθηκαν. Διερωτώμαι αν κάτι τέτοιο ισχύει και για τα έθνη. Μια μέρα, πηγαίνοντας στην Ραμάλα με τον Γιώργο Παπανδρέου που επρόκειτο να συναντήσει τον Αραφάτ, είδα γραμμένο σε ένα τούβλο, δίπλα στο τσεκ πόιντ, τη λέξη Achtung (προσοχή στα γερμανικά). Δεν περνάει ούτε ένας Γερμανός το χρόνο από κει. Νόμισα ότι βρισκόμουν στο γκέτο της Βαρσοβίας…

Λ.Χ. Δρουν ως φασίστες έναντι των Παλαιστινίων.

Δ.Κ. Μια που μιλάτε για φασισμό, μου κάνει εντύπωση η προσέγγιση πολλών οργανώσεων της ευρωπαϊκής άκρας δεξιάς με κύκλους του Ισραήλ. Με δεδομένη την ιστορία και την έως τώρα ιδεολογία, θα ήταν το τελευταίο που θα περίμενε κανείς.

Λ.Χ. Μας πήρε είκοσι χρόνια να εκπαιδεύσουμε το λαό μας ότι άλλο ο Ιουδαϊσμός ως θρησκεία και άλλο ο Σιωνισμός. Παληά, όταν η μάνα μας ήθελε να μας τιμωρήσει ή να μας φοβήσει μας έλεγε “θα πω στους Εβραίους”. Πάντα οι Εβραίοι ήταν οι εχθροί μας. Αλλά το αλλάξαμε αυτό. Ο λαός μας δεν ταυτίζει τους Εβραίους με τους Σιωνιστές. Καταλαβαίνει ότι ένας Εβραίος είναι ένα ανθρώπινο πλάσμα.

Αλλά βέβαια με τους Εβραίους και το Ισραήλ συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Για παράδειγμα, οι Αμερικανοί προεδρικοί υποψήφιοι συνήθως προτάσσουν στα προγράμματά τους την ασφάλεια του Ισραήλ, όχι την ασφάλεια των ΗΠΑ!

Ερ. Τι γνώμη έχετε για τον Τραμπ;

Απ. Είναι τρελλός (γελάει). Να σας πω όμως. Στην αρχή της εκστρατείας του είπε θα λύσω τη διαμάχη με τους Παλαιστίνιους ειρηνικά. ‘Ολοι το λένε αυτό, κι ο Μπους το είπε κι ο Ομπάμα το είπε. Αλλά μετά δεν κάνουν τίποτα. Υπάρχει ένα λόμπυ εκεί και δεν μπορούν να το υπερβούν. Μετά ο Τραμπ έδωσε έμφαση στην ασφάλεια του Ισραήλ. Εγώ έχω την εντύπωση ότι αν τον εκλέξουν οι Αμερικανοί θα έρθει μια καταστροφή για τις ΗΠΑ. Θέλει να φακελλώσει τους Μουσουλμάνους και να εμποδίσει τη μετανάστευσή τους, παρόλο που χρειάζονται μετανάστες για οικονομικούς λόγους. Αλλά βέβαια στις ΗΠΑ δεν είναι μόνο ο Πρόεδρος που κάνει την πολιτική. Είναι θεσμική χώρα. H πολεμική βιομηχανία και το AIPAC (σ.σ. το σημαντικότερο φιλο-ισραηλινό λόμπυ στις ΗΠΑ), έχουν επίσης την επιρροή τους στον Πρόεδρο. Μετά τον Μπους και τον πόλεμο στο Ιράκ, η εικόνα των ΗΠΑ καταστράφηκε παγκοσμίως. ‘Εφεραν λοιπόν τον Ομπάμα, τον πρώτο μαύρο Πρόεδρο, στην ιστορία των ΗΠΑ, έναν εξαίρετο ρήτορα και κύτταξαν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα που τα ίδια τα δικά τους μέσα έθεταν στον εαυτό τους συνεχώς: “γιατί μας μισούν όλοι;”

Δ.Κ. Παρουσιάζετε τον Ομπάμα σαν μια απλή αλλαγή προσωπείου. Αλλά διαφώνησε με τον Νετανιάχου και τους νεοσυντηρητικούς και σταμάτησε το σχέδιο πολέμου με το Ιράν. Δεν είναι ασήμαντο.

Λ.Χ. Μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ υπάρχει μια ισχυρή σχέση υποστήριξης του πρώτου, οικονομικά και στρατιωτικά. Ο Νετανιάχου θέλει μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια τώρα και πιέζει διαρκώς για νέους πολέμους. Οι Αμερικανοί μελέτησαν τον πόλεμο στο Ιράκ. ‘Εκαναν έναν πόλεμο με μόνο αποτέλεσμα την καταστροφή του Ιράκ. Κατέστρεψαν αυτή τη χώρα και την άφησαν με εμφύλιο πόλεμο. Το έκαναν γιατί πίστευαν ότι αυτό το κράτος ήταν μια απειλή για το Ισραήλ. Μετά ήρθε η Συρία, στα πλαίσια του αμερικανικού σχεδίου της νέας μείζονος Μέσης Ανατολής, με το Ισραήλ ως την ισχυρότερη δύναμη της περιοχής.

Δ.Κ. Πάντως υπήρξαν ισχυρές διαφοροποιήσεις στο αμερικανικό κατεστημένο. Αυτό που περιγράφετε ήταν κυρίως το σχέδιο των νεοσυντηρητικών

Λ.Χ. Πρόκειται για τακτικές διαφορές, όχι μείζονες αντιθέσεις. Το αμερικανικο-σιωνιστικό σχέδιο ήταν η καταστροφή των τριων μεγάλων αραβικών στρατών, του ιρακινού, του συριακού και του αιγυπτιακού. Και οι τρεις αυτές χώρες είναι επίσης χώρες μεγάλου πολιτισμού. Κυττάξτε τι έκαναν στη Βαγδάτη όταν την κατέλαβαν, τη λεηλασία και την καταστροφή του Μουσείου. Τώρα κάνουν το ίδιο, αλλά χρησιμοποιούν τον ISIS.

Δ.Κ. Πιστεύετε δηλαδή ότι οι Αμερικανοί έφτιαξαν τον ISIS

Λ.Χ. Ναι. Τον έφτιαξαν στο Ιράκ και τον χρησιμοποιούν. Παρόλο που λένε ότι πολεμάνε την τρομοκρατία. Υπήρξαν πολλές εκκλήσεις να γίνει μια διάσκεψη να οριστεί η τρομοκρατία. Αλλά δεν την έκαναν ποτέ. Γιατί θέλουν να χρησιμοποιούν την τρομοκρατία κατά το δοκούν.

Δ.Κ. Εσείς είστε τρομοκράτης για αυτούς, αν και ομολογώ ότι δεν μοιάζετε πολύ

Λ.Χ. Δεν με ενδιαφέρει τι λένε. Ξέρω ποιά είμαι και ξέρω τον λαό μου κι αυτό μου φτάνει.

Δ.Κ. Διάβασα πρόσφατα σε ένα ρωσικό σάιτ, το Σπούτνικ, ένα άρθρο ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ ως στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ. Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο

Λ.Χ. ‘Οχι, δεν είναι δυνατόν, τα συμφέροντά τους διαφέρουν.

Δ.Κ. Κυττάξτε τώρα, έχουν καταστραφεί το Ιράκ και η Λιβύη, εν μέρει και η Συρία. Και τα τρία αυτά κράτη στηρίζονταν σε μια ιδιαίτερη ισορροπία των εθνικών ομάδων τους, που εν μέρει αντανακλούσε και την αποικιοκρατική στρατηγική. Πιστεύετε ότι είναι δυνατή μια επιστροφή στο προηγούμενο στάτους κβο, στη Συρία π.χ. Ή μια ομοσπονδία για παράδειγμα;

Λ.Χ. Η επιδίωξη ήταν να καταστρέψουν τη Συρία…

Δ.Κ. Τους εμπόδισε η ρωσική επέμβαση…

Λ.Χ. ‘Οχι μόνο. Και το καθεστώς αντιστάθηκε. Ο στρατός υπερασπίστηκε το καθεστώς και τη χώρα, απέναντι στους εγκληματίες όλου του κόσμου που έφεραν στη Συρία, κάτω από τις σημαίες του ISIS, της Αλ Κάιντα, του Αλ-Νούσρα…

Δ.Κ. Υπήρξε πάντως κατά την έναρξη των γεγονότων και κοινωνική δυσαρέσκεια με το καθεστώς ‘Ασαντ.

Λ.Χ. Ασφαλώς, αλλά δεν είναι η μόνη χώρα που υπάρχει δυσαρέσκεια. Κυττάξτε η Συρία μπόρεσε να αντισταθεί γιατί δεν είχε χρέη και ήταν οικονομικά βιώσιμη. Ο ‘Ασσαντ πήρε μέτρα από τότε που του επέβαλαν κυρώσεις οι Αμερικανοί, πριν από τον πόλεμο, για τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η Συρία έχει ψωμί να φάει, δεν χρειάζεται να το εισάγει. ‘Εχουν εξασφαλίσει το κρέας τους για τέσσερα χρόνια. Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει δημοκρατία, όπως δεν υπήρχε και στην ΕΣΣΔ, ήταν μια από τις μεγάλες αποτυχίες της. Σε κάποιο μέτρο λοιπόν το καθεστώς μπόρεσε να αντισταθεί και δεν κατέρρευσε όπως στη Λιβύη. Οι Ρώσοι ήρθαν αργά, στο τέλος.

Με τη Συρία, αν κριτικάρεις την ξένη επέμβαση, σου λένε είσαι με το καθεστώς. Αν κριτικάρεις το καθεστώς, σου λένε είσαι τμήμα της συνωμοσίας. Εμείς, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, ξεκαθαρίσαμε τη θέση μας από την αρχή. Δεν συμμετέχουμε σε αυτή την κρίση, είμαστε πρόσφυγες στη Συρία, ο λαός της Συρίας έχει το δικαίωμα να αποφασίσει για τη χώρα του. Υποστηρίζουμε τις λαϊκές διεκδικήσεις για δημοκρατία και ελευθερία, ο συριακός λαός έχει το δικαίωμα να αλλάξει το καθεστώς του, δεν είναι ο δικός μας ρόλος αυτός. Μας φτάνει το Ισραήλ.

Ούτε η αντιπολίτευση, ούτε το καθεστώς ήταν ευτυχείς με αυτή τη θέση και μας επέκριναν. Αλλά δεν θα φύγουμε από τη Συρία, θα μείνουμε γιατί δεν έχουμε που αλλού να πάμε. Και μας αντιμετωπίζουν αξιοπρεπώς ως Παλαιστινίους στη Συρία. 600.000 Παλαιστίνιοι ζουν στη Συρία, αν και αρκετοί έχουν φύγει λόγω της κρίσης.

Δ.Κ. Πως βλέπετε τον ρόλο των Κούρδων τώρα;

Λ.Χ. Τώρα τους χρησιμοποιούν. Ο Μπαρζανί είναι με τους Ισραηλινούς και το ίδιο γίνεται και με τους Κούρδους στο Ιράκ. Στο ιρακινό Κουρδιστάν βρίσκονται τώρα οι ισραηλινές εταιρείες.

Δ.Κ. Με τους Κούρδους στην Τουρκία και τη Συρία;

Λ.Χ. ‘Εχουν το δικαίωμα στην αυτονομία στην Τουρκία, στη Συρία…

Δ.Κ. Αυτονομία ή κράτος;

Λ.Χ. Κυττάξτε οι Κούρδοι ζουν σε τέσσερις χώρες, Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν. Αν θελήσουν απόσχιση, δεν νομίζω ότι θα λειτουργήσει. Αυτές οι χώρες δεν είναι σύμμαχες. Αλλά όταν ερχόμαστε στο ζήτημα των Κούρδων, αυτές οι τέσσερις χώρες συμμαχούν!

Δ.Κ. Το σχέδιο μιας ομοσπονδίας στη Συρία;

Λ.Χ. Διαφωνώ. Αυτό το σχέδιο εντάσσεται στο σχέδιο του κατακερματισμού της Συρίας σε μικρά κράτη.

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

LEILA KHALED ON ISIS AND ISLAMISM, SYRIA AND THE PALESTINIANS

An Interview of Leila Khaled to the Athens-Macedonian News Agency

 

By Dimitris Konstantakopoulos

 

ISIS is a criminal organization which was created, and is used, by the USA. As for Syria, it

was not only the intervention of Russia, which in any case came after a number of years of

war. It was also the ability of the Assad government to defend itself, in particular by

securing the economic viability and nutritional sufficiency of Syria but also by forging an

army capable of defending its country. This is emphasized by Leila Khaled, leading cadre

of People’s Front for the Liberation of Palestine, in an interview granted to the Athens

Press Agency.

 

The People’s Front (PFLP) is, after Fatah, the second most powerful grouping in the

Palestine Liberation Organization (PLO). It has its headquarters in Damascus and is the

most important organization of the Palestinian Left, with more combative positions than

those of Fatah. We took advantage of Leila Khaled’s recent visit to Athens, where she

participated in the festival “Resistance”, organized by the newspaper “Dromos tis Aristeras” (Left Road) to obtain for the Athens Press Agency, from first hand, the judgements of one of the centres of the Palestinian movement, on the dramatic developments that are now unfolding in all of the Middle East.

 

A terrorist for the Israelis, Khaled was a symbol throughout the world for the Palestinian

armed struggle, following her participation in one of the four simultaneous hijackings of

September 1970, inspiring songs, films and works of art internationally. These hijackings

were part of the Palestinian “response” to the ignominious defeat they suffered with the

occupation of their territories by Israel in 1967 and their massacre by Jordan in the “Black

September” of 1970.

 

Because the PFLP was a Marxist organization with an internationalist ideology it was feted

by the circles both of the European “anti-imperialist” Left (such as, for example, the

International Revolutionary Marxist Tendency [TMRI], an international organization headed

by the Greek Michaelis Raptis (Pablo) ) and by the “Third Worldist” groupings such as the

Sandinistas of Nicaragua. These forces also contributed practically to the international

(outside the Arab world) armed actions of the PFLP. Conversely, their cadres were trained

in Palestinian refugee camps. They included Greek opponents of the military dictatorship

and Cypriot socialists, who wished to prepare for similar forms of action for the liberation of

their island from Turkish occupation.

 

“I’m not interested in what they say about me. I know who I am and I know my people,”

Khaled replies when reminded of the accusations of terrorism that are levelled against her.

As for the repeated defeats suffered by the Palestinian and Arab national movement

(reflected, in her view, in the rise of Islamism among the Arab masses) they do not

represent a “definitive defeat” of the Palestinians. “We have internalized a culture of

resistance” she says, adding that “the Arab national question is not a matter of a single

generation” and emphasizing that the struggles and the experiences build upon each other

until the day that they yield the desired result.”

For Leila Khaled developments in the Middle East are the outcome of implementation of a

plan aimed at destroying the strongest armies of the Arabs (the Iraqi, the Libyan and the

Syrian) but also their countries, the site of great ancient civilizations. As for the differences

between neo-conservatives and the tendency of Brzezinski or Obama with Netanyahu,

 

she believes them to be tactical, with no bearing on major strategic objectives. Khaled

believes that the plan for federalization of Syria is part of a scheme for “fragmentation” of

the states of the Middle East. She says that the Kurds “are being used” and she maintains

that Israel is evolving towards a variety of fascism.

 

This is the complete text of the discussion we had with Leila Khaled:

 

D.K. Summarizing many decades of Palestinian struggle, it would be easy to conclude that

the Palestinian movement has been defeated. It waged a heroic struggle, but it did not

achieve its aims. What would you say in response to such a remark?

 

L.K. I don’t see it that way. The struggles of the peoples are not measured in terms of a

handful of years. They are cumulative and this aggregation leads, as Marxists say, to

qualitative change. The Arab movement needs more than one generation. We succeeded

in assimilating a culture of resistance, the conviction that we cannot continue living as we

live now, under occupation, that we cannot permit the continuation of this occupation. It is

for this reason that we are obliged to continue, with all the trials and tribulations, all the

pain, all the sacrifices. And despite all this we remain devoted to the dreams of our people,

to the goal of restoration and return to our homeland, liberated from the Zionists.

 

D.K. In the course of the past decades we have seen, within the Palestinian movement,

but also more generally in the Arab world, a turn from the predominance of nationalism to

the predominance of Islamism. Probably this was something preferred by Israel, so as to

secure the support of the West, something that was harder to achieve for as long as it was

confronted by national liberation movements and secular regimes. How do you interpret

Read also:
‘Most-read’ article at Washington Post calls Israel ‘savage, unrepairable society’

this turn?

 

L.K. Our region in any case has the culture of Islam, and I don’t mean just the religious

phenomenon but the culture in a broader sense, for the last 1,400 years. Even the

Christians of the region have been imbued with that culture. Dr. Habash, the founder and

historical leader of the PFLP, was born a Christian but he too believed that the Christians

as well have the culture of Islam because that, for 1,400 years, has been the culture of all

of Arabia. In Palestine there were Islamist movements but they dissolved when we were

faced by the Zionist invasion and everyone united to confront it. In Egypt the British had

founded the Muslim Brotherhood when they colonized the country. They were active in

Egypt but they were not leaders of the people and of the masses, though they maintained

sections in various parts of the Arab world. In 1952, when Nasser, with his comrades and

the army made their revolution in Egypt, they suppressed the Brotherhood because they

regarded them as an internal threat. But this changed with the war of 1967, when all of

Palestine, the Golan Heights and Sinai was occupied by Israel and in 1973 Israel’s

agreement with Egypt was signed, removing it from the conflict. Egypt is the dominant

power in the Arab world. As for the reactionary Arab regimes, they said they were with the

Palestinians, but they stabbed us in the back, despite financing the Palestinian resistance

and the PLO.

 

When the Palestinian armed resistance made its appearance after 1967 it was hit by

Jordan, in Lebanon and by Israel of course. The Palestinian revolution was hit by the Israelis and in 1982 it was forced to leave Lebanon. And before that it had taken a beating from Jordan, under the direction of Henry Kissinger and the US administration, who planned and

directed the whole process, following a strategy of splitting the Arabs and the Palestinians,

the better to deal with them. Kissinger’s first move was at Camp David (1973), to detach

 

Egypt from the conflict. There was popular resistance to the agreement in Egypt, because

the Egyptian people supported the Palestinians and the Egyptians, who had gone to war

three times against Israel, perceived it as an enemy. This gave the Islamists the

opportunity to resurface, giving expression to this opposition.

 

D.K. By the way some people believe that even today Israel has quite an influence with the Egyptian army.

 

L.K. That’s true to some extent, but it is not so effective today. To return to the Islamists,

Hamas, which is the Palestinian branch of the Muslim Brotherhood, was founded in 1988,

to participate in the Palestinian popular insurrection, the Intifada. They were supported by

various countries and the international Muslim Brotherhood. But they didn’t join the united

Palestinian national resistance. They preferred to remain on their own. And of course the

Iranian revolution against the Shah played its part.

 

Look now at what happened. In 1982 we sustained a defeat. The PLO leadership was out

of the country. In 1990 the Soviet Union and the socialist countries collapsed. We lost the

support that we had had. The Arab national cause was defeated. So it was very easy for

the Islamist groups to rise up again.

 

D.K. So what is involved reflects the defeat of the Arab national cause.

 

L.K. Exactly. Seeing in our societies that everything was collapsing around them, they

went back to Islam. And they believed in the Islamists also because Hamas and El Jihad

were in fact putting up a resistance, apart from the split they were provoking.

 

D.K. Many people say that the Arabs themselves are at fault for what is happening to

them. They never unite, etc. etc.

 

L.K. That is true. It is not just our enemies. It is we ourselves. How we act against our

enemies and against our peoples. At the official level, the Arab regimes are not

democratic. They don’t do what they should do for their people. They don’t have democracy,

sustainable development. Their economies are linked to the imperialist centre. .

 

D.K. The Soviet Union played a role in the creation of the state of Israel, but later they

helped the Arabs. What was the effect of all this on the Arab Left?

 

L.K. The Soviets developed a good relationship with Egypt in Nasser’s time, with Syria

and with Iraq. They supported South Yemen in its struggle with the British. But

unfortunately all this collapsed with perestroika, glasnost, Gorbachev and Yeltsin. This

represented a great loss, at first, for theor people t5hemselves.

 

D.K. How do you see the role of Russia in the Middle East today?

 

L.K. First and foremost they want to defend their allies. They want a foothold in the region,

in accordance with their interests. Now they don’t base themselves on principles. They

base themselves on vested interests. And it is in their interest to defend their own country

in the Middle East. In reality they are defending themselves. This is why they intervened to

defend the Assad regime from ISIS and from foreign interventions. Because the Americans

are in Iraq but also in Syria, surreptitiously, employing other means.

Read also:
Kurdish Forces Bolster Assad in Aleppo

 

D.K. Do you judge the Russian intervention as positive or negative?

 

L.K. To some extent it has thwarted attempts to bring down the regime.

 

 

D.K. Recently we have seen very serious and quite unaccustomed differentiations within

the Israeli establishment, such as the declarations of the former Defense Minister and

senior officers of Mossad, against Netanyahu, using very harsh language. How do you

interpret this?

 

L.K. Israel is moving more and more towards extremism and is being transformed into an

apartheid state (of racial discrimination). But this is just one aspect of it. Another is that the

society is on the road towards fascism. All the polls indicate that this government is a

government of colonists and extremists. And a senior military man came out recently and

said it, that he was concerned about the course that both society and the army were on

and that we are seeing in society and in the army features comparable to what was seen

in the thirties in Germany. And he was denounced very vigorously by the government. But

he was telling the truth. Because more and more parties are appearing that, even in their

own name, regard Israel as a Jewish state. But when you say a Jewish state you are

saying apartheid, because 20% of the population of Israel are Palestinians.

 

D.K. Such a historic turn, if in fact confirmed, would be very impressive. Given the great

role played, at least by poor Jews, by their workers and intellectuals, a century ago, in the international socialist movement. But also the history of their persecution, particularly by the European far right. It seems as this people goes through a monumental “paradigm change”.

 

L.K. Look, they have placed the Holocaust as the founding stone for their demand to

have a country of their own in Palestine and now they are carrying out the Holocaust of the

Palestinians. But the Palestinians had no involvement in what happened in Europe with

the two world wars. We were under a mandate. We were under a colonial regime also.

 

D.K. In human psychology it is said that human beings behave as they are behaved to. I

wonder if the same applies with nations. One day, going to Ramallah with George

Papandreou where we were to meet Arafat, I saw written on a brick, next to the

checkpoint, the word “Achtung” (“attention” in German). Not even one German a year goes

through there. I thought I was entering symbolicall the Warsaw ghetto.

 

L.K. Fascists are in action there, against the Palestinians. .

 

D.K. Speaking of fascism, I have been impressed by the approach of many organizations

of the European far right to circles in Israel. Given the history of it and their ideology up to

now, it was the last thing anyone would expect.

 

L.K. It took us twenty years to educate our people that Judaism as a religion is one thing

and Zionism another. When we were kids and our mother wanted to punish us or frighten

us she would say: “I will tell the Jews.” Always the Jews were our enemy. But we changed

that. Our people does not equate the Jews with the Zionists. They understand that a Jew

is a human being. But of course with the Jews and Israel strange things happen. For example American presidential candidates usually highlight on their programs the security of Israel, not the security of the USA!

 

  1. What do you think of Trump?

 

  1. He is crazy (she laughs). But I will say this. At the beginning of his campaign he said “I

will solve the conflict with the Palestinians peacefully.” They all say that. Bush said it and

Obama said it. But they don’t do anything. There is a Lobby and they can’t get round it.

Later Trump laid emphasis on the security of Israel. I have the impression that if they elect

him it will be a disaster for the USA. He wants to have files on Muslims and stop

Muslim immigration, even though they need migrants for economic reasons. But of course

in the USA isn’t only the President that makes policy. It is a country with institutions. The

war industry and AIPAC (the most important pro-Israeli lobby in the USA) also have their

influence over the President. After Bush and the war in Iraq the USA’s image throughout

the world was ruined. So they brought Obama, the first black President in the history of the

US, an exceptional public speaker and went about examining the question that their own

media was continually presenting to them: “Why does everyone hate us?”

 

D.K. You present Obama as a simple changing of the guard. But he disagreed with

Netanyahu and stopped the plan for war with Iran. That is not insignificant.

 

L.K.. Between Israel and the USA there is a powerful bond of support from the latter to the

former: economic and military. Netanyahu wants more economic assistance and is

continually pushing for new wars. The Americans studied the case for making war in Iraq.

They went to war whose only result was to destroy Iraq. They destroyed that country and

left it in a state of civil war. They did this because they thought that this state was a threat

Read also:
Greek Summer Crisis: Geopolitical Winners and Losers

to Israel. After that came Syria, in the context of the American plan for the new greater

Middle East, with Israel as the strongest power in the region.

 

D.K. Still, there were potent differentiations inside the American establishment. What you

describe was primarily the plan of the neocons.

 

L.K. These are tactical differences, not major disagreements. The American-Zionist plan

was for destruction of the three biggest Arab armies: the Iraqi, the Syrian and the Egyptian.

All three of these countries are also countries of great civilizational significance. Look what

they did in Baghdad when they occupied  it: the looting and the destruction of the museum.

Now they’re doing the same thing again, but using ISIS.

 

D.K. You think that the Americans founded ISIS?

 

L.K. Yes. They founded it in Iraq and they are using it. Even though they say that they are

fighting terrorism. There have been many appeals for a conference to define terrorism. But

they have never done this. Because they want to use the term “terrorism” as it suits them.

 

D.K. You are a terrorist for them, though I admit you don’t look very much like one.

 

L.K. I’m not interested in what they say. I know who I am and I know my people and that’s

enough as far as I’m concerned.

 

D.K. On a Russian site, Sputnik, I recently read an article saying that Russia could

replace the USA as Israel’s strategic ally. Could something like that happen?

 

L.K. No, it’s not possible. Their interests are different.

 

D.K. Look now, they’ve destroyed Iraq and Libya and in part Syria also. Those three

states were based on a specific balance between the national components in them, which

in part reflected the colonialist strategy. Do you think that it is possible for there to be a

 

return to the previous status quo, e.g. in Syria. Or a federation, for example?

 

L.K. The aim was for them to destroy Syria.

 

D.K. The Russian intervention prevented that.

 

L.K. Not only. The regime itself resisted. The army defended the regime and the country,

against the criminals from all over the world that they brought to Syria under the flags of

ISIS, Al Qaeda, Al-Nusra.. ..

 

D.K. But at the beginning of the troubles there was social discontent with the Assad

regime…

 

L.K. Of course, but it’s not the only country where there is unrest. Look, Syria was able to

resist because it was not in debt and was economically viable. Assad took the appropriate

measures. From the time that the Americans imposed sanctions on him, Assad took the

appropriate measures for farming and stockbreeding, before the war. Syria has enough

bread to feed the population. It doesn’t need to import it. It has secured its supply of meat,

for four years. It’s true that there is no democracy, just as there wasn’t in the USSR either.

This is one of its great failures. So to some extent the regime was able to stand up to the

pressure and didn’t collapse like Libya. The Russians came later, at the end.

With Syria, if you criticize the foreign intervention, they tell you that you are with the

regime. If you criticize the regime, they say you are part of the conspiracy against it. We,

the Popular Front for the Liberation of Palestine, made our position clear from the outset.

We are not part of this crisis. We are refugees in Syria. The people of Syria has the right to

make decisions for its country. We support the popular demands for democracy and

freedom. It is the people of Syria who have the right to change its regime. It isn’t our task.

We have our hands full with Israel.

 

Neither the opposition nor the regime were happy with that stance and they openly

disapproved of it. But we didn’t leave Syria. We are going to stay here because we have

nowhere else to go. And they give us due respect as Palestinians in Syria. 600,000

Palestinians live in Syria, though many have left because of the crisis.

 

D.K. How do you see the role of the Kurds today?

 

L.K. They are using them now. Barzani is with the Israelis and the same applies for the

Kurds of Iraq. Israeli companies are now operating in Iraqi Kurdistan.

 

D.K. What about the Kurds in Turkey and Syria?

 

L.K. They have the right to autonomy in Turkey and in Syria. .

D.K. Autonomy or a state?

 

L.K. Look, the Kurds live in four countries: Turkey, Syria, Iraq and Iran. If they want to

secede I don’t think it will work. These countries are not allies. But when it comes to the

Kurdish issue, all four of them ally with each other!

 

D.K. The plan for a federation in Syria?

 

L.K. I disagree with it. This plan is part of a project for fragmenting Syria into small states.

Behind Terror and Anti-Terror

By Dimitris Konstantakopoulos

Stop discussing about the roots of terrorism, stop debating our policies in the Middle East (and all the Third World, but those are anyway not debated long ago), stop protesting the curtailing of civil liberties or the uncontrolled activities of the secret services, stop any self-critique in the West.

Now it is time for war. We are already at war. War against Islamists, if not against Islam itself. And we have to win this war. It is not the right time to discuss about freedoms and principles. It is time to fight. You want to demonstrate against policies leading to climatic change, like it happened recently in Paris? It is forbidden. Of course you have the right. It would be better to let governments take care of the survival of the planet. But if you insist, ok, you may demonstrate. But please, wait until the fight with terror is over!

But, of course, the war on terror will never end, it is not even meant to end. Except if we do something serious to uproot its causes.

This is the political atmosphere in Europe, in the aftermath of the terror attacks which made Brussels live, for one day, what half of the Middle East is living through most of the time, without provoking any … excessive emotion. But it is different when the unfortunate victims are Western Europeans!
A European September 11th?

What is happening now in the European political landscape is very much reminiscent of what has happened in the US after the 9.11 attacks. Let us hope it will not have the same results.

As for the refugees, who were in the center of international attention some days ago, they are already classified by some people as the Enemy No1, they are no more refugees. Forget about big international banks and other financial institutions, which dominate European Union, European governments and all the “globalization” structures. Forget about NATO, USA and Neoconservatives, who control, as never before, much of Europe and who are threatening with a war against Russia and, indirectly, China.

After all, it seems more promising and safe for European politicians to invest in “war with Islam”, than to find the courage needed to defy the real Masters of Globalization!

As far as it concerns refugees themselves, even before the terror attacks in Brussels, the shifting of the tone was evident. Ok, it is tragic, it was said. But, after all, it is not our problem. Our problem is to defend ourselves. A Member of Parliament, in a central European country, went as far as to describe refugees as “Neanderthal men”. He seems convinced that Homo Sapiens, like we call ourselves, is really better than the Neanderthal Man. Personally, I have strong doubts about the idea, especially every time I watch TV news.

Many European politicians and media are adopting now, with fifteen years of delay, the political discourse which prevailed in the United States after September 11th. “Forgetting”, by the way, the almost causal link between US political discourse after 9.11 and the terrorist attacks in Brussels! They know Europeans are deeply dissatisfied with their lives. They “bomb” now their minds with chaotic, disorganizing signals, including those about refugees and terrorism, probably hoping to exploit the confusion they themselves create and the deep emotional shock after the attacks.
Erasing the main Arab countries!

Fifteen years ago, on the aftermath of 9.11, Bush and the neoconservatives behind (and inside!) him and his government launched the so-called “war on terror”. The armed forces of USA and Britain, then of NATO, and, under Sarkozy, also the French forces, or their friendly countries in the Middle East and local proxies, have completely destroyed Iraq, Libya, Syria, Yemen. The situation in Afghanistan remains, 15 years after US, British and NATO intervention, absolutely disastrous. Not to speak about Bahrain, Egypt or the destabilization of a large part of sub-saharian Africa, as a result of the attack against Libya, orchestrated by Nicolas Sarkozy and Bernard Henri-Levy.

It was only because of the strong resistance by Presidents Obama and Putin (and also because of the opposition of a part of US and Israeli defense and services establishment, conscious of the extremely dangerous character of the neoconservative project), that a war with Iran was averted. Such a war could potentially lead to the first use of “tactical” nukes after Hiroshima and Nagasaki, because it was clear from the very beginning that western conventional forces had not the possibility to overcome Iranian defense (and also destroy underground bunkers).

The “campaign against terror” and “the axis of evil” in the Middle East has not many precedents in the history of imperialism and colonialism. It was not a war of conquest or control, like so many we know. It was a war of deliberate destruction reflecting a strategy of Chaos. It is not strange that it has provoked terror attacks in Paris, Brussels or elsewhere. What is rather strange is that it has not provoked much more terror and that fact seems to vindicate “theorists of conspiracies”. “war on terror” not only did nothing to stop it, it has greatly contributed to terrorism and extreme Islamism.

Behind terrorism

There is something even more deeply astonishing about what is happening. If you examine more closely the facts, you will often discover the footprint of the same forces behind both terror and anti-terror, behind both the refugee flows and the reactions to them!

Take for example ISIS. We have a lot of indications, sometimes even proofs, that it was created and supported with the help of western, Israeli and the secret services of Sunni, pro-western Middle Eastern countries. Even Iraqi Kurds seem to have somehow cooperated in this project, at least in the beginning (they have denied it, but, according to some publications they “took” full control of Kirkuk, “in exchange” for Mosul). Now we can argue if all “contributors” to ISIS have anticipated or not, from the very beginning, where this would lead. What we have to exclude in any case, is that these forces, which helped, funded and cooperated closely with ISIS, have no information on its operational planning. Attacks like the ones in Paris or Brussels are not so simple to commit. They are complex military operations requiring many months of careful planning. Why western anti-terrorist agencies did not do more to deter them?

By the way the fact that Sunnis resisting, very bravely, US aggression in Iraq, have finally acquired a “leadership” in the form of ISIS, may be considered one of the biggest triumphs of colonialism in history. The only comparable situations were probably in the Soviet Union, when the leader of “world communism” became fun of Reagan and Thatcher, believing they would help him reform his country, or in Greece, with a party supposedly of the “radical left”, accepting and trying to apply an economic policy that even serious neoliberals would consider an aberration. There is no more full victory than to be able to shape your own adversaries!
Preparing post-liberal order

Now, many European politicians and commentators are behaving like new-born babies, who opened their eyes last Monday and saw around them people exploding themselves and millions of refugees wondering. They don’t know anything about what was done in the Middle East, but they are ready to go to war with Islam (and also Russia or China if they are ordered to do it). They are also ready to support any authoritarian measure in Europe, in order to “fight against terrorism”, in spite of ample evidence that such measures are of a very limited capability to stop terrorism, but of great capability to harm seriously democratic and social rights.

We know, since a long time, that such measures probably will be needed for very different reasons than fight against terrorism, like imposing much more draconian economic and social policies in Western Europe and USA or wage cold or hot war against Russia or China. Only authoritarian regimes in Europe and the States can really wage such wars. But, anyone wishing to impose such measures, needs a serious pretext and a new ideology. Terror attacks can provide them.
This totalitarian “Globalization Empire”, emerging from the collapse of the USSR, from the Maastricht Treaty, the Washington consensus etc., is still defending the (neo)liberal post – Cold War new order. But, its motivation is not ideological. They are not bound by any ideology, their aim is just to keep and enlarge their power. They know they have to prepare from now on their post-liberal options, if the liberal ones cannot fulfill the “mission”.

It is like Churchill and the vice President of USA during the 2nd World War. They were fighting against Germany, they were fully collaborating with Soviet Russia, but, in the same time, they were fighting in such a way as to make possible a third world war against their ally immediately after. Unable to go on with a “hot”, they launched finally a “cold” war against Moscow, their yesterday’s ally.

The fact that somebody is profiting from a crime is not a proof that he has committed it or that he helped somebody else to commit it, by acts or omissions. Still, no policeman would be considered serious, if he did not begin the investigation of any crime by putting the question “who profits?”

Counter-terrorism officials and politicians would be better advised to look more closely behind the “international relations” of groups like ISIS. I am not sure they will like what they will find there. But if they don’t do it, we may be not far away from a chemical or other unconventional attack in a European city.

 

Athens, March 24th

 

Ποιος εφτιαξε το Ισλαμικο Κρατος, περι τρομοκρατιας και προσφυγικου

Μια συζήτηση στο κανάλι Κόντρα TV  για τις αιτίες και τις πιθανές επιδιώξεις πίσω από τις τρομοκρατικές επιθέσεις και την προσφυγική κρίση, τις αμερικανικές πιέσεις στο μακεδονικό και το κυπριακό, τον “ολοκληρωτικό” ή μη χαρακτήρα του Ισλάμ και την δυτική πολιτική στη Μέση Ανατολή

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=hb1oPZupcTY