Tag Archives: Χρέος

Μετατρεπουν την Ελλαδα σε αεναη αποικια χρεους

 Η συμφωνία του Eurogroup της 21ης Ιουνίου για το ελληνικό χρέος, ανεξαρτήτως του ονόματος που θα δώσει κάποιος σε αυτήν («αιματηρή μνημονιακή έξοδος» ή «τέταρτο Μνημόνιο»), αποτελεί την οριστική πράξη της μετατροπής της Ελλάδας σε αέναη «αποικία χρέους». Κατάσταση, που ξεκίνησε το 2010 με την ένταξη της χώρας στα Μνημόνια και δομήθηκε κατά την εννιάχρονη μνημονιακή κηδεμονία (τρία Μνημόνια), που εξαθλίωσε την ελληνική κοινωνία, διέλυσε την όποια στρεβλή οικονομική βάση της και άνοιξε τους «ασκούς του Αιόλου» για τα μείζονα εθνικά θέματα. Continue reading Μετατρεπουν την Ελλαδα σε αεναη αποικια χρεους

Πως φτασαμε στην πανωλεθρια του 2015. Η αληθεια για την κατασταση της χωρας

30 Iουνίου 2018

”Ελλάδα Ώρα Μηδέν” Κώστας Ουίλς – Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος από 1.05′.13”

«Ανακτημενη εθνικη κυριαρχια» με φτωχοποιημενους πολιτες

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
30/6/2018

Το, σκοτεινών συνεπειών, περιεχόμενο της συμφωνίας του Eurogroup της 21ης Ιουνίου για το ελληνικό χρέος, δεν δικαιολογεί, ασφαλώς τους πανηγυρισμούς στο Ζάππειο, με ή χωρίς γραβάτα. Και τούτο, επειδή πρόκειται για μια επιπλέον συμφωνία, που όχι μόνο παραμένει πιστή στις βασικές κατευθύνσεις των τριών προηγούμενων Μνημονίων, δηλαδή ακριβώς αυτές που εξαθλίωσαν την ελληνική κοινωνία και οικονομία, αλλά και επειδή είναι αυτή που φέρνει την ταφόπετρα.

Και στο τελευταίο αυτό Μνημόνιο (γιατί πώς να γίνει, για Μνημόνιο πρόκειται), οι ατελεύτητες συζητήσεις μέχρι των πρωινών ωρών, στο Eurogroup, διαπιστώνουν, γι’ ακόμη μια φορά, την αγωνία των εταίρων μας για την πλήρη κατοχύρωση των συμφερόντων των δανειστών, αλλά και την παγερή αδιαφορία τους για τις τραγικές επιπτώσεις των μέτρων, που τελικά μας επιβάλλουν. Continue reading «Ανακτημενη εθνικη κυριαρχια» με φτωχοποιημενους πολιτες

Νεα προσωρινη αναβολη Εκτελεσης. Σταθερη πορεια προς τον Αδη. Ελλαδα χωρις Ελληνες ο τελικος προορισμος

Η χωρα στη «φακα» του χρεους

Του Παύλου Δερμενάκη
23/6/2018

Η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια το 2010 για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους. Το ελληνικό δημόσιο χρέος (κεντρική κυβέρνηση) στις 30/06/2010 ήταν 317 δισ. ευρώ και αντιστοιχούσε σε 140,2% του ΑΕΠ. Σύμφωνα με το τελευταίο δελτίο δημοσίου χρέους του υπουργείου Οικονομικών στις 31/03/2018 το χρέος Δηλαδή μετά από τρία μνημόνια, που επέφεραν σε βάρος του λαού ένα μέσο ετήσιο σύνολο μέτρων 30 δισ. ευρώ, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και) τη μερική διαγραφή χρέους 105 δισ. ευρώ (το γνωστό ως PSI του 2012), το χρέος βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο από εκεί που ξεκίνησε. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι στη διάρκεια του τρίτου μνημονίου το δημόσιο χρέος από 324 δισ. ευρώ στο τέλος 2014 (181% του ΑΕΠ), παρά τα πλεονάσματα των δύο τελευταίων ετών, ανέβηκε στα 344 δισ. € (186% του ΑΕΠ).
Διαβάστε τη συνέχεια στο https://www.e-dromos.gr/i-chora-sti-faka-tou-chreous/ Continue reading Νεα προσωρινη αναβολη Εκτελεσης. Σταθερη πορεια προς τον Αδη. Ελλαδα χωρις Ελληνες ο τελικος προορισμος

Δολοφονωντας την Ελλαδα! (Η λογικη της Αυτοκρατοριας του Χρηματος)

“Επί του πιεστηρίου” (Kontra Chanel) 27/4/2018

 

Χρονικο της Αποσυνθεσης: Αποικια Χρεους Ετος 7

Μια συζήτηση με τον Κώστα Ουίλς για την απόφαση Αθήνας και Λευκωσίας να μην απελάσουν Ρώσους διπλωμάτες, γιατί είναι λεηλασία της χώρας η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων τώρα, για την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, τον ρόλο του Πάιατ, τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και τα μαθήματα από το Κουρδικό, το Μακεδονικό και τα Βαλκάνια και τη συνεχιζόμενη καταστροφή της ελληνικής “Αποικίας Χρέους”

Εξοντωνοντας του Συνταξιουχους

«Κόφτης» και για τις συντάξεις

των Σάββα Ρομπόλη κ Βασίλη Μπέτση
26 Ιανουαρίου 2018

Όλα αυτά τα χρόνια η ελληνική οικονομία και κοινωνία υφίσταται τη βίαιη νεοφιλελεύθερη προσαρμογή (ιδιωτικοποιήσεις, αποδιάρθρωση της αγοράς εργασίας, περικοπές των κοινωνικών δαπανών και αποδιάρθρωση του Κράτους Πρόνοιας). Οι επιβαλλόμενες από τους δανειστές και ασκούμενες από τις ελληνικές κυβερνήσεις περιοριστικές πολιτικές έχουν διεισδύσει και διεισδύουν με ανησυχητική ένταση και επιτάχυνση –μεταξύ των άλλων– και στο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης.

Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί το πλήθος των διαδοχικών μειώσεων στις συντάξεις (κύριων και επικουρικών) συνολικού ύψους πάνω από 50 δισ ευρώ στην περίοδο των Μνημονίων. Οι μειώσεις βασίζονταν στο εξής λανθασμένο επιχείρημα των δανειστών (και των ελληνικών κυβερνήσεων): πρέπει να αποκατασταθούν τα οικονομικά ελλείμματα του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι συντάξεις των επόμενων ετών. Κι αυτό, λόγω της σημαντικής απομείωσης του αποθεματικού κεφαλαίου της Κοινωνικής Ασφάλισης για τους γνωστούς λόγους.

Όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, όμως, οι προαναφερόμενες σωρευτικές μειώσεις του επιπέδου των συντάξεων, εντάχθηκαν στην στρατηγική εξυπηρέτησης του χρέους. Ως εκ τούτου, οδήγησαν σε αδιέξοδο τόσο το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων, όσο και την χρηματοοικονομική λειτουργία του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης.

Το φράγμα του 16%

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ψήφιση των σχετικών διατάξεων του Νόμου 4472/2017, οι οποίες επιβάλλουν περαιτέρω μείωση κοινωνικών και οικογενειακών επιδομάτων το 2017 και το 2018, καθώς και περαιτέρω μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1% του ΑΕΠ (1,8 δις ευρώ). Αυτό συνεπάγεται ότι από την 1η Ιανουαρίου 2019 θα επιβληθεί περαιτέρω μείωση κατά μέσο όρο 18% τόσο των κύριων, όσο και των επικουρικών συντάξεων.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ουσιαστικά το αδιέξοδο που παρατηρείται στο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, στο φορολογικό σύστημα και γενικότερα στην ελληνική οικονομία ενυπάρχει στην θεμελιώδη αντίφαση του «προγράμματος διάσωσης». Οι δανειστές θεώρησαν προϋπόθεση για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας (οικονομικό σύστημα) τις περικοπές του υποσυστήματος “κοινωνική προστασία”.

Έτσι, με αφετηρία αυτή την θεμελιώδη αντίφαση, οι δανειστές και οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 καθόρισαν (με τι κριτήρια άραγε;) ότι ο λόγος (δείκτης) δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 16% του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Το 2009, ο δείκτης αυτός στην Ελλάδα ήταν 13,5% του ΑΕΠ. Καθορίσθηκε, λοιπόν, ως ανώτερο περιθώριο η αύξησή του κατά 2,5 μονάδες, ώστε να μην γίνει υπέρβαση του 16% που είχε ορισθεί ως ανώτατο επίπεδο των δαπανών συντάξεων προς ΑΕΠ.

Το φάντασμα του «κόφτη»

Ως εκ τούτου, σε συστημικούς όρους, ο κλάδος της κύριας ασφάλισης, μετά τον κλάδο της επικουρικής ασφάλισης, μεταλλάσσεται από διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών σε διανεμητικό σύστημα καθορισμένων, αλλά μη εγγυημένων παροχών. Για την ακρίβεια, ο ασφαλισμένος δεν θα μπορεί πλέον να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της σύνταξής του. Αυτή θα μεταβάλλεται ανάλογα με το επίπεδο του δείκτη δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ. Με άλλα λόγια, οι συντάξεις θα προσαρμόζονται προς τα κάτω εάν ο δείκτης αυτός πάει να υπερβεί το όριο του 16%.

Στον συγκεκριμένο αυτόν δείκτη σημαντική παράμετρο αποτελεί ο παρονομαστής, δηλαδή το επίπεδο του ΑΕΠ. Με τις δεδομένα λανθασμένες μακροοικονομικές προβλέψεις τους, οι δανειστές (και οι ελληνικές κυβερνήσεις) δημιούργησαν κατά την περίοδο 2010-17 συνθήκες οικονομικού και κοινωνικού αδιεξόδου στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Ως γνωστόν, το ΑΕΠ κατέρρευσε. Από 237,1 δισ ευρώ το 2009 έπεσε στα 175,5 δισ ευρώ το 2016 (-26.1%).

Εκτός από τη συρρίκνωση του ΑΕΠ είχαμε ταυτόχρονα και δύο πρόσθετους παράγοντες που ώθησαν προς τα πάνω τον δείκτη δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ.

  • Πρώτος είναι το παρατεταμένο υψηλό επίπεδο της ανεργίας.
  • Δεύτερος είναι η αύξηση του αριθμού των συνταξιοδοτήσεων που προκάλεσαν οι πολιτικές των περικοπών και της ύφεσης.

Προϋπόθεση η μέση ανάπτυξη 4%

Έτσι, ο δείκτης δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ από 13,5% του ΑΕΠ το 2009 αυξήθηκε στο 17,1% του ΑΕΠ το 2015. Πιο συγκεκριμένα, μελετώντας και αναλύοντας ποσοτικά τα στατιστικά στοιχεία του συστήματος ΗΛΙΟΣ (από το 2013 μέχρι τον Μάιο του 2017) και χρησιμοποιώντας μοντέλα μακροοικονομικών και αναλογιστικών προβολών, παρατηρούμε τα εξής:

Η πτώση της συνταξιοδοτικής δαπάνης (κύριας και επικουρικής σύνταξης) από 17,1% του ΑΕΠ το 2016 (30,2 δισ ευρώ συνταξιοδοτικές δαπάνες και 176 δισ ευρώ ΑΕΠ), σε 16% του ΑΕΠ το 2019 (31,8 δισ ευρώ συνταξιοδοτικές δαπάνες και 198 δισ ευρώ ΑΕΠ) προϋποθέτει μία μέση  ετήσια αύξηση του ΑΕΠ κατά 4%. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση που δεν θα επαληθευτεί η πρόβλεψη αυτή, τότε από το 2018 και μετά θα λειτουργήσει ο κόφτης των δαπανών για χρηματοδότηση των συντάξεων, προκειμένου να μη γίνει υπέρβαση του ορίου. Να μην υπερβούν, δηλαδή, οι δαπάνες για τις συντάξεις το 16% του ΑΕΠ.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι πιθανότατα το πρόβλημα δεν θα λυθεί, με αποτέλεσμα οι μειώσεις των συντάξεων να συνεχισθούν. Η πρόβλεψη αυτή στηρίζεται στην εκτίμηση ότι ο στόχος για ετήσιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ κατά 4% είναι δυσπρόσιτος, εάν όχι μη ρεαλιστικός. Όπως είναι γνωστό για το 2017 είχαμε αναθεώρηση της πρόβλεψης προς τα κάτω. Εάν ο στόχος του 4% δεν προσεγγιστεί το πρόβλημα θα παραταθεί και κατά την δεκαετία του 2020.

Το εύρημα αυτό αποδεικνύει με τον πιο εύληπτο τρόπο την αναγκαιότητα εναλλακτικής ως προς νεοφιλελεύθερες επιλογές επανεξέτασης και επανασχεδιασμού της αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής (μείζον), όσο και του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης (έλασσον). Έτσι μόνο θα αποφευχθούν οι μειώσεις της συνταξιοδοτικής δαπάνης από το 2018 και μετά.

Αν είχε εφαρμοσθεί άλλη πολιτική

Στην κατεύθυνση αυτή, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα σχετικής εργασίας μας αναφορικά με την εξέλιξη της συνταξιοδοτικής δαπάνης (κύριας και επικουρικής σύνταξης) τόσο στο άμεσο παρελθόν, όσο και στο απώτερο μέλλον. Εάν είχαν εφαρμοσθεί εναλλακτικά μέτρα αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής στην κατεύθυνση της σταθεροποίησης και της αποκατάστασης των ανισορροπιών της ελληνικής οικονομίας κατά την περίοδο 2010-2016, εκτιμούμε ότι το ΑΕΠ θα σημείωνε σωρευτική μείωση 12% αντί 26,1%. Θα ήταν, δηλαδή, το 2016 211,1 δισ ευρώ και όχι 175,5 δισ ευρώ.

Η ανεργία δεν θα ξεπερνούσε τη συγκεκριμένη περίοδο το 15%, αντί του 28,5%. Ο δείκτης δαπανών συντάξεων προς ΑΕΠ, με την υλοποίηση μέτρων εξορθολογισμού του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης και με την μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης (κύριας και επικουρικής σύνταξης) κατά 10% αντί του 35% (2010-16), θα διαμορφωνόταν σε 15,2% του ΑΕΠ το 2016, αντί του 17,1%. Υπενθυμίζουμε ότι το 2010 ήταν 13,5%.

Ας θεωρήσουμε δεδομένο το όριο του 16% (δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ) κατά την περίοδο 2016-35. Τότε, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας, εάν εφαρμόζονταν εναλλακτικές πολιτικές ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί εφόσον η μέση ετήσια αύξηση του ΑΕΠ κατά τη συγκεκριμένη περίοδο θα είναι τουλάχιστον 1,5%. Είναι προφανές πως μεγέθυνση της οικονομίας κατά 1,5% είναι πολύ πιο εύκολο να επιτευχθεί από μεγέθυνση 4%.

Από την άποψη αυτή, αναδεικνύεται με τον πιο σαφή τρόπο, όχι μόνο η κοινωνική αναγκαιότητα, αλλά και η οικονομική δυνατότητα ανακοπής του αδιεξόδου που προκαλείται από τις συνεχείς μειώσεις των συντάξεων. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι ότι το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος δεν θα είναι υψηλότερο του μακροχρόνιου ρυθμού μεταβολής του ΑΕΠ. Επίσης, προϋπόθεση είναι και η σημαντική αναδιάρθρωση του χρέους.

Συμπέρασμα

Το συμπέρασμα της έρευνάς μας καταδεικνύει την αναγκαιότητα μη υλοποίησης των περαιτέρω μειώσεων, όπως αυτές προβλέπονται από τους Νόμους 4387/2016 και 4472/2017. Αντιθέτως, επιβάλλεται η λήψη σύγχρονων και τεκμηριωμένων, μακροοικονομικά και αναλογιστικά, διαφορετικών μέτρων κοινωνικοασφαλιστικής πολιτικής.

Μέτρων που απομακρύνονται εντελώς από τις συνεχείς μειώσεις των συντάξεων και τις αυξήσεις των εισφορών. Μέτρων που απαντούν στα διαρθρωτικά προβλήματα και τις νέες προκλήσεις του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης. Τέτοια μέτρα είναι:

  • Πρώτον, η χρηματοδότηση της αύξησης του προσδόκιμου ζωής.
  • Δεύτερον, οι κοινωνικές ανισότητες.
  • Τρίτον, η γήρανση του πληθυσμού.
  • Τέταρτον, το παρατεταμένο υψηλό επίπεδο της ανεργίας και ιδιαίτερα της ανεργίας των νέων.
  • Πέμπτον, το χαμηλό επίπεδο των μισθών-εισοδημάτων, αποταμίευσης και κατανάλωσης των νοικοκυριών.
  • Έκτον, η ευελιξία της απασχόλησης και γενικότερα η ευελιξία της αγοράς εργασίας και των εργασιακών σχέσεων,
  • Έβδομον, οι νέες τεχνολογίες αυτοματισμού, τεχνητής νοημοσύνης, ρομποτικής και ηλεκτρονικής τεχνολογίας.

Σε διαφορετική περίπτωση, οι συνεχείς μειώσεις των συντάξεων θα αποτελέσουν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, χωρίς παράλληλα, όπως μέχρι σήμερα αποδεικνύεται, να επιλύονται ουσιαστικά τα κοινωνικά και οικονομικά του προβλήματα. Μειώσεις, βεβαίως, οι οποίες θα έχουν αρνητικές συνέπειες για το βιοτικό επίπεδο του ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού πληθυσμού της χώρας μας.

Πηγή: https://slpress.gr/koinonia/koftis-kai-gia-tis-syntaxeis/

 

Το Γεωπολιτικο Μνημονιο (Μακεδονια, Αιγαιο, Κυπρος κλπ.)

Το Σάββατο 27 Ιανουαρίου στις 7.00 το απόγευμα, στο ΤΥΠΕΤ, συζητήσαμε με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο για «To Γεωπολιτικό Μνημόνιο (Μακεδονία, Κύπρος, Αιγαίο κλπ.)» με στόχο τον κοινό προβληματισμό και το άνοιγμα μιας ακόμη συζήτησης στην πόλη μας, μάλιστα σε μια περίοδο που τα ζητήματα αυτά κυριάρχησαν (και θα κυριαρχήσουν και πάλι), στην ειδησιογραφία και την πολιτική σκηνή της χώρας.

Η συζήτηση αποδείχθηκε εξαιρετικά γόνιμη, συμπεριέλαβε μια συνολική ιστορική ανάλυση και ερμηνεία για τα γεωπολιτικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών, με άξονα την Κύπρο, το Αιγαίο και το Μακεδονικό και την πολιτική των «μεγάλων δυνάμεων», αλλά στη συνέχεια, ιδίως κατά τη διάρκεια της συζήτησης, επεκτάθηκε και σε όλα τα ανοιχτά ζητήματα της χώρας των τελευταίων χρόνων. (μνημόνια, έθνος – κράτος, αμερικάνικη πολιτική, ευρωζώνη, αριστερά και κυβέρνηση, εθνισμός κα).

Υπενθυμίζουμε, για την κατανόηση του κλίματος της συζήτησης, ότι αυτή χρονικά πραγματοποιήθηκε μεταξύ του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για το Μακεδονικό.

Ομιλια στη Λαμια: Απο την οικονομικη καταστροφη στο γεωπολιτικο μνημονιο

Εισήγηση σε συζήτηση που οργάνωσε Ο Παραδοσιακός Σύλλογος Φίλων Διατήρησης Ελληνικής Παράδοσης-Εθίμων και οι Εκδόσεις Ινφογνώμων στη Λαμία, στις 28.1.2018

ηθη και εθιμα της αποικιας: Βελγοι υπερ ελλαδας, Ελληνες υπερ εκτ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Διαβάζω πάλι τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη.

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, γράφει ο ποιητής, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Αγωνίζονται αλλά είναι λίγοι στη χώρα πούχει Τσίπρες, όχι όμως και Τσίπες.

Πριν από λίγο καιρό, η οργάνωση Transparency International υπογράμμισε ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κερδοσκοπώντας απέναντι στην Ελλάδα, ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (!!!) και, παρά προηγούμενη συμφωνία, δεν αποδίδει στην Ελλάδα 7,8 δις ευρώ, που είναι τα κέρδη της από τα ελληνικά ομόλογα.

Από το 2010 η ΕΚΤ, που υποτίθεται ότι είναι η κεντρική τράπεζα της ΕΕ, δηλαδή και της Ελλάδας, και η οποία διοικείται από τον βετεράνο της Goldman Sachs κ. Ντράγκι, συμμετέχει σε προγράμματα «σωτηρίας» της Ελλάδας τα οποία της προκάλεσαν μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές και λεηλασίες στην ιστορία του καπιταλισμού, αν όχι τη μεγαλύτερη. Και συμμετέχοντας, βγάζει παρακαλώ και 8 δις από το θύμα της «σωτηρίας».

Κανονικά, το θέμα θα έπρεπε να γίνει πρώτο στην ίδια την Ελλάδα. Αλλά πως να γίνει όταν όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα και όλα τα ΜΜΕ έχουν γίνει όργανα ενός στυγνού αποικιοκρατικού καθεστώτος; Στο εξωτερικό όμως το πρόσεξαν κάποιοι κι έβαλαν τις φωνές. Μεταξύ αυτών οι δημοσιογράφοι της Ελβετικής ραδιοτηλεόρασης που τα διάβασαν αυτά και έκαναν μια εκπομπή για το θέμα. Κάλεσαν τον Βέλγο Ερίκ Τουσαίν, διεθνή αυθεντία για τα θέματα χρέους, που συμμετείχε και στην επιτροπή για το Χρέος που είχε συστήσει η Βουλή των Ελλήνων και έναν ομότιμο Καθηγητή του Παντείου Παντεπιστημίου.

Ο «δικός μας», ο Έλληνας, βασιλικότερος του βασιλέως, λέει τι να κάνουμε, έπρεπε να τα έχει επιστρέψει η ΕΚΤ, αλλά απέτυχε το δεύτερο «πρόγραμμα σωτηρίας» (μνημόνιο), δεν τάδωσε, ούτε και με το τρίτο τάδωσε.

Παρεμβαίνει ο Βέλγος, λέει δεν σώσανε καμιά Ελλάδα, τις τράπεζες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Μπενελούξ και της Ιταλίας σώσανε και η ΕΚΤ πρέπει να επιστρέψει τα λεφτά (ότι έσωσαν τις τράπεζες το παρεδέχθη εσχάτως και ο ίδιος ο Πρόεδρος του Eurogroup). Λέει και η Ελβετίδα δημοσιογράφος μα γιατί δεν δίνουν τα λεφτά στην Ελλάδα πούχει τόσα προβλήματα μπας και κάνει καμιά επένδυση;

Πετάγεται ο δικός μας από το Πάντειο και λέει ότι οι περικοπές χρέους γίνονται στις τριτοκοσμικές χώρες, εμείς είμαστε ευρωπαϊκή χώρα!

Διερωτάται βέβαια κάποιος γιατί, εν τοιαύτη περιπτώσει να είμαστε «ευρωπαϊκή», «δυτική» χώρα και να μην γίνουμε «τριτοκοσμική», αφού οι Τριτοκοσμικοί φαίνεται να έχουν δυνατότητες και δικαιώματα περισσότερα από μας.

Εδώ έχουμε την αποκάλυψη του πυρήνα της φιλoευρωπαϊκής – φιλοαμερικανικής, δυτικόφιλης πάντως ελίτ μας. Αντιλαμβάνονται τη συμμετοχή τους στον δυτικό πολιτισμό ως μετατροπή της χώρας σε πειθήνια αποικία. Παραλείπουν από τη δυτική παράδοση την έννοια της λαϊκής και κρατικής κυριαρχίας που διατρέχει την Αγγλική, την Αμερικανική, τη Γαλλική και την Ελληνική Επανάσταση. Κατέληξαν έτσι να μεταμορφώσουν, εν ονόματι της Ευρώπης, όπως και παλαιότερα (ίσως και στο μέλλον) του αμερικανικού «ελευθέρου κόσμου» την Ελλάδα, στο πιο ανατολίτικο κράτος της δυτικής Ευρώπης. Ακόμη και στην Αφρική, δυσκολεύεται να βρει κανείς κράτος με ελίτ που νάχει βαθμό υποτέλειας αντίστοιχο αυτού της ελληνικής.

Βεβαίως θα μου πείτε η τρόικα περιέκοψε (17 φορές!!!) τις ελληνικές συντάξεις και παίρνει, με τη βοήθεια των «αριστερών» κ.κ. Τσίπρα, Κοντονή και Τόσκα, τα σπίτια των Ελλήνων και τη δημόσια περιουσία τους. Δεν έκοψε τα ευρωπαϊκά κονδύλια που σιτίζουν τους πανεπιστημιακούς μας, προφανώς για να λένε αυτά που λένε.

Ο Βέλγος του απαντά μα τι λες, ποιες τριτοκοσμικές χώρες, αυτά εφαρμόστηκαν στη Γερμανία μετά τον πόλεμο (τη Γερμανία που κάνει τώρα πλιάτσικο στην δημόσια και ιδιωτική ιδιοκτησία των Ελλήνων), αλλά και στην Πολωνία, που της χάρισαν το μισό χρέος όταν προσχώρησε στο δυτικό στρατόπεδο. Απαντάει ο δικός μας και του λέει ότι τα είπε αυτά ο Τσίπρας στη «διαπραγμάτευση» και δεν έγιναν δεκτά.

Αντί να υπερασπιστεί το δίκαιο της Ελλάδας και να διαμαρτυρηθεί για το κακό που της γίνεται, αναγορεύει, για τις ανάγκες της συζήτησης, και είναι και νομικός τρομάρα του, ως πηγή δικαίου τι δίνει (τίποτα δηλαδή) και τι δεν δίνει ο Σόιμπλε στις διαπραγματεύσεις.

Αν όμως είναι να αναγορεύσουμε τη δύναμη του αφεντικού σε πηγή δικαίου, τότε γιατί να πληρώνουμε για τη λειτουργία Νομικών Σχολών; Τι μας χρειάζονται, αν είναι να διακηρύσσουμε ότι η Ελλάδα δικαιούται ότι της δίνουν τα αφεντικά;

Κανείς ξένος δεν λέει τέτοια πράγματα για να μην εκτεθεί. Ο αποικιοκράτης παριστάνει τον ανθρωπιστή και τον δημοκράτη. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, για να υπερασπιστεί δηλαδή τη δική του εικόνα, χρειάζεται τους εκπροσώπους των δούλων να του εκδίδουν πιστοποιητικά καλής συμπεριφοράς, που δεν μπορεί ο ίδιος να εκδώσει στον εαυτό του. Και βρίσκει πάρα πολλούς διατεθειμένους να εξευτελίσουν τη χώρα τους, τις αρχές που (υποτίθεται ότι) έχουν και την επιστήμη ή την τέχνη τους!

Στο τέλος της συζήτησης αρπάζονται, ο Βέλγος υπέρ της Ελλάδας, ο Έλληνας υπέρ των δανειστών.

Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Η Ελλάδα πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι και γιατί, ελάχιστοι Έλληνες, από αυτούς που μπορούσαν, την υπερασπίστηκαν διεθνώς από το 2009 και μετά, ενώ αρκετοί διέπρεψαν στο να την κατηγορούν. Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν.Ελλ., που εξελέγησαν εξαπατώντας τον ελληνικό λαό ότι θα διακόψουν τη μνημονιακή πολιτική και προδίδοντάς τον χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, βγαίνουν και αυτοί και προστίθενται στους παραδοσιακούς μνημονιακούς για να πούνε στην Ευρώπη ότι πάει μια χαρά η Ελλάδα, ότι το χρέος της είναι βιώσιμο κλπ. ‘Όχι μόνο μας καταστρέφουν, λέμε και «μην ανησυχείτε», όλα καλά πάνε, ευχαριστούμε πολύ.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ενώ έως το καλοκαίρι του 2015 γινόταν τουλάχιστο συζήτηση για την Ελλάδα στην Ευρώπη, υπήρχαν κινήματα αλληλεγγύης κλπ., τώρα το θέμα έχει εξαφανιστεί από τον δημόσιο διάλογο. Αφού και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση συμφωνούν με όσα γίνονται εις βάρος της χώρας, ποιος να διαμαρτυρηθεί; Το γεγονός δε ότι ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται της Αριστεράς έχει αναλάβει να παίζει αυτόν τον ρόλο, αποτελεί βεβαίως ένα τεράστιο όπλο στα χέρια των πιστωτών, να υποστηρίζουν ότι αυτοί και όχι όσοι τους επικρίνουν έχουν δίκηο. Πέραν του ότι χρησιμεύει και στο να συκοφαντούνται, στην Ευρώπη και παγκοσμίως, και πολύ αποτελεσματικά οι ιδέες της Αριστεράς.

Με τις δηλώσεις τους οι Έλληνες πολιτικοί, «διανοούμενοι», αξιωματούχοι, πολλοί καλλιτέχνες εκδίδουν πιστοποιητικό στις δυνάμεις που καταστρέφουν τη χώρα μας. ‘Άλλο να υποχωρήσεις γιατί δεν μπορείς έστω να κάνεις διαφορετικά κι άλλο να λες καλά μου κάνετε, όπως περίπου λέει η μεγάλη πλειοψηφία των ευρωβουλευτών μας, της αριστεράς όπως και της δεξιάς, οι οποίοι πληρώνονται ένα σκασμό λεφτά ακριβώς για να βγάζουν τον σκασμό για την τραγωδία που ζει η Ελλάδα.

Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών, των ευρωβουλευτών, των δημοσιογράφων, των επιστημόνων της Ελλάδας παρεμβαίνουν στο εξωτερικό εναντίον της χώρας τους και υπέρ των Πιστωτών, στο γνωστό ελληνικό σπορ να γίνουμε αρεστοί στους ξένους και να πάρουμε αναγνώριση (και όχι μόνο) από τους ξένους.

Το ίδιο και η μεγάλη πλειοψηφία των γνωστών «διανοουμένων» (τρομάρα τους, συναγωνίζονται τους πολιτικούς σε αγραμματoσύνη), πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών, τραγουδοποιών, που έκαναν κι αυτοί μεγάλες περιουσίες τραγουδώντας τους αγώνες του παρελθόντος, αλλά διακρίνονται τώρα για την απόλυτη αναισθησία τους απέναντι στα θύματα των Μνημονίων, στους ‘Ελληνες που χάνουν τα σπίτια τους ή τα παιδιά τους, που αυτοκτόνησαν και αυτοκτονούν, στην υποδούλωση και τη λεηλασία της χώρας τους. Κάνουν συναυλίες με χιλιάδες κόσμο και δεν λένε ούτε μια κουβέντα για τους ‘Ελληνες που σήμερα καταστρέφεται η ζωή τους, όχι στην κατοχή, τον εμφύλιο ή το ‘22.

Στο έξοχο, κλασικό του «Η Μεταμόρφωση», ο Φραντς Κάφκα περιγράφει πως η μετατροπή του ήρωα σε κατσαρίδα αποκαλύπτει ότι όλο το περιβάλλον του είναι στην πραγματικότητα κατσαρίδες. ‘Ετσι και η μεταμόρφωση του Τσίπρα σε Πρωθυπουργό των Μνημονίων, επέτρεψε και διευκόλυνε το περιβάλλον του, αλλά και τα ευρύτερα μεσαία στρώματα να προβάλλουν ελεύθερα την κατσαρίδα που είχαν μέσα τους.

Πήρα μια μέρα την Αυγή και διαβάζω έναν από δαύτους, κι όχι τον χειρότερο, να μιλάει για τη δουλειά του και τα (πολύ συμπαθητικά κατά τα άλλα) τραγούδια του που εμπνεύστηκε από τους όντως πολύ ηρωικούς αγώνες των εργατών στη Σέριφο το 1915. Ακόμα και ο δημοσιογράφος της Αυγής έχει τη στοιχειώδη ευαισθησία να τον ρωτήσει για τη σημερινή Ελλάδα των Μνημονίων, αυτός όμως σφυρίζει αδιάφορα και απαντάει άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Προτιμά να εμπνέεται από τη Σέριφο του 1915, δεν ενδιαφέρεται να πάει μια βόλτα στα συσσίτια, στις οικογένειες που είχανε παιδιά και τώρα δεν έχουνε, στα σπίτια των συνταξιούχων που τους έκοψαν 16 φορές τις συντάξεις, τη φίλη μου που της είπαν στο νοσοκομείο να αγοράσει γύψο για να κάνει εγχείρηση το παιδί της πούχε σπάσει το πόδι του. Μήπως θα μπορούσε και για όλους αυτούς να γραφτεί κάνα τραγούδι; Κανείς από τους καλλιτέχνες δεν πονάει τον τόπο του τώρα, τους ανθρώπους του, τα  αεροδρόμιά μας, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τον ΟΤΕ, όλες τις υποδομές του κράτους μας που τις άρπαξαν ή τις αρπάζουν, με την υποστήριξη των Ελλήνων πολιτικών (που τη δίνουν βέβαια κι αυτοί με το αζημίωτο);

Τα κοινωνικά στρώματα που θα μπορούσαν να προσφέρουν ηγεσία, επιχειρήματα και φωνή στον ελληνικό λαό κοιτάνε εδώ και καιρό και τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά την τσέπη τους, αδιαφορώντας για τον θάνατο της χώρας τους και έτσι συμβάλλοντας, με το αζημίωτο, στον θάνατο της χώρας τους. Στην καλύτερη περίπτωση δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τα κοινά, ιδιωτεύουν επικερδώς, είναι «απογοητευμένοι» και δεν έχουν διάθεση να κάνουν τίποτα για το ευρύτερο συλλογικό καλό. Στην χειρότερη κερδοσκοπούν πάνω στη διάλυση της χώρας τους και των ανθρώπων της και τη στηρίζουν.

Η αξιοθρήνητη δήθεν «αριστερά», που είχε μια από τις μεγαλύτερες, ιστορικές ευκαιρίες του βίου της, από αυτές που παρουσιάζονται, αν παρουσιαστούν μία φορά στα πενήντα ή στα εκατό χρόνια, μπήκε κι αυτή στο χορό, προς χάριν της εξουσίας, μετατρέποντας μια φοβερή αντικειμενική καταστροφή του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους και σε συντριβή ηθική και ψυχολογική. Μαζί, και όλοι αυτοί που συνωστίζονται με διάφορες δικαιολογίες στα κρατικά, κυβερνητικά, κομματικά γραφεία, κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουν.

Στον παρακάτω σύνδεσμο, μπορείτε να ακούσετε την προαναφερθείσα εκπομπή της ελβετικής ραδιοφωνίας.
http://www.defenddemocracy.press/la-crise-grecque-a-rapporte-78-milliards-deuros-a-la-banque-centrale-europeenne/