Tag Archives: Τραμπ

Ιταλια, Ευρωπη, ΝΑΤΟ και Μεσογειος

ΗΠΑ και ΝΑΤΟ γενεσιουργος αιτια του κυκλου θανατου στην Μεσογειο

[Το κατωτέρω άρθρο διακεκριμένου Ιταλού στρατηγικού αναλυτή, που αναδημοσιεύτηκε στο όργανο των Γάλλων Ντεγκωλλικών, φωτίζει την  επιμελώς αποκρυπτόμενη από τα συστημικά ΜΜΕ ( με την πρόσοψη του «ανθρωπιστικού προσφυγικού δράματος») πυορροούσα πληγή και  γενεσιουργό αιτία των μαζικών μεταναστευτικών ρευμάτων, που έχουν ήδη προκαλέσει πολυδιάστατη κοινωνική αναταραχή στην Ευρώπη και προοιωνίζονται έξαρση της τρομοκρατίας, εσωτερικές εθνοτικές συρράξεις και κατάλυση των υπολειμμάτων δημοκρατίας.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι πολιτικο-δημοσιογραφικοί προβολείς, εστιασμένοι στο μεταναστευτικό ρεύμα από τα νότια στα βόρεια της Μεσογείου, αφήνουν το σκότος άλλες μετακινήσεις: εκείνες, από τον βορρά προς τον νότο, στρατιωτικών δυνάμεων και όπλων, που διασχίζουν την Μεσόγειο. ΄Η σωστότερα την «Διευρυμένη Μεσόγειο», περιοχή η οποία, στο πλαίσιο της στρατηγικής ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, εκτείνεται από τον Ατλαντικό στην Μαύρη Θάλασσα και στα νότια, ως τον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό. Continue reading Ιταλια, Ευρωπη, ΝΑΤΟ και Μεσογειος

Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Σημείωση. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από την τελευταία σύγκρουση Τραμπ και Ευρωπαίων στη συνάντηση των G7, σύγκρουση που νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει τα συπεράσματά μας. Περιλάβαμε επίσης στο τέλος και μια παρατήρηση για τη σημασία αυτών των εξελίξεων, που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα.

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Δεν είναι όποιος κι όποιος. Πρόκειται για τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γερμανία και στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ, τον κ. Γκρενέλ και τη συνέντευξή του στο Breitbart. Ούτε και η χρονική στιγμή που την έδωσε είναι τυχαία, με την νέα κυβέρνηση στην Ιταλία και τη σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ για τα θέματα του Ιράν, του εμπορίου και του ρωσογερμανικού αγωγού Nordstream II. Continue reading Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε πριν από την πρόσφατη συνάντηση Κιμ και Τραμπ. Δεν γνωρίζουμε και δεν είμαστε σε θέση να αναλύσουμε το περίπλοκο, παρασκηνιακό παιχνίδι που παίζεται μεταξύ Βορείου και Νοτίου Κορέας, ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ιαπωνίας, ακόμα και του κ. Νετανιάχου, κύριου εμπνευστή της ομιλίας Τραμπ στον ΟΗΕ πέρυσι, με την οποία απείλησε με εξαφάνιση την Β. Κορέα. Είναι βέβαιο ότι την ύπαρξη ενός τέτοιου παιχνιδιού, θα ήταν αδύνατες οι απότομες και μάλλον ανεξήγητες διακυμάνσεις του κλίματος μεταξύ ΗΠΑ και Βορείου Κορέας.
Αυτό για το οποίο είμαστε, αντίθετα, βέβαιοι, είναι ότι πίσω είτε από τις πολεμικές απειλές κατά της Β. Κορέας, είτε από την “ειρήνη” μαζί της, το θέμα των πυρηνικών όπλων της Β. Κορέας είναι σημαντικό μεν, δευτερεύον δε.
Το κύριο ζήτημα εδώ είναι και πάλι η Κίνα και το πως είτε ο πόλεμος, είτε η διευθέτηση με την Βόρειο Κορέα θα επηρεάσει το κύριο “μέτωπο” και το μέτωπο αυτό είναι Δύση κατά Κίνας, είτε ομολογείται, είτε όχι.

Ρωσια, Κινα και Βορειος Κορεα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Με την Κίνα και τη Ρωσία πρέπει να έχουμε καλύτερες σχέσεις από όσο αυτές μπορούν να έχουν μεταξύ τους». Continue reading Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Ρωσικος Στρατος: Θα δωσουμε S300 στη Συρια

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα δώσουμε S300 στη Συρία, δήλωσε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA-Novosti, ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου, απαντώντας στις απειλές που είχε εκτοξεύσει προηγουμένως εναντίον της Ρωσίας ο μάλλον φασίζων, ακροδεξιός Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν.

Βεβαίως θα πρέπει να αναμένουμε για να δούμε αν όντως η Μόσχα θα τα υλοποιήσει αυτά, καθώς συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα οι ρωσο-ισραηλινές επαφές αναφορικά με τη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο που ήθελε η Ρωσία (και πολλοί στους ιθύνοντες κύκλους της, πολυποίκιλα συνδεόμενοι με το παγκόσμιο Χρήμα, ακόμα δεν θέλουν) ήταν να τα βάλει με το Ισραήλ, που εμφανίζεται ως μικρό και απειλούμενο κράτος, συνιστά όμως μια “κρυμμένη υπερδύναμη” στο κέντρο μιας ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Τα πλοκάμια της οποίας ασφαλώς βρίσκονται και στην ίδια τη Ρωσία.

Γι’ αυτό και παραγνώρισε έως τώρα, όσο μπορούσε, τον καθοριστικό ρόλο του Νετανιάχου και των φίλων του σε όλους τους πολέμους που έκαναν οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή.

Είναι το ίδιο το Ισραήλ όμως που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στη Ρωσία να μην έρθει σε ρήξη μαζί του. Ιδίως η παρούσα ηγεσία του που υποστηρίζει και ενθαρρύνει, εμμέσως πλην σαφέστατα, όλες τις πολεμοχαρείς εκστρατείες της Δύσης όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και εναντίον της Ρωσίας στην πρ. ΕΣΣΔ αλλά και στην Κορέα (Ο Νετανιάχου πιστεύεται ότι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και την ομιλία του περασμένου Αυγούστου του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν απείλησε με εξαφάνιση τη Βόρειο Κορέα).

Όταν βέβαια το Ισραήλ αισθάνεται ότι οι Αμερικανοί δεν κάνουν επαρκώς τη δουλειά του, επεμβαίνουν και οι ίδιοι, όπως συνέβη  με τον πρόσφατο βομβαρδισμό ιρανικών στόχων στη Συρία.

Η Συρία τείνει έτσι τώρα, εκ των πραγμάτων, όχι γιατί κάποιος το θέλησε, να γίνει αντιληπτή στο Κρεμλίνο ως το Στάλινγκραντ μιας γιγαντιαίας σύγκρουσης που αναπόφευκτα αρχίζει, ανάμεσα στον Παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό και τα μεγάλα σύνολα που αυτός δεν μπορεί να ανεχθεί και θέλει να διαλύσει, να καταστρέψει ή να υποτάξει, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, όπως και κάθε άλλο κάπως ανεξάρτητο κράτος (π.χ. Συρία, Ιράν, Β. Κορέα).

Μετά τους πολέμους του 1967 και του 1973, μια βασική στρατηγική του Ισραήλ ήταν να βάζει τους άλλους να κάνουν τους πολέμους που ήθελε, όπως συνέβη ιδίως με την εισβολή στο Ιράκ και τις υπόλοιπες στρατιωτικές επεμβάσεις στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Η στρατηγική αυτή απέδωσε, είχε μεγάλα κέρδη, όπως τουλάχιστον το ίδιο το Ισραήλ τα αντιλαμβανόταν και δεν είχε πολύ κόστος και κινδύνους για το ίδιο.

Οι πιο ακραίοι, εξτρεμιστές και φονταμενταλιστές μάλιστα, κοντά στην ηγεσία του, πολύ καιρό τώρα ονειρεύονται (και δεν περιορίζονται φοβούμεθα να ονειρεύονται) έναν πόλεμο των πολιτισμών, Χριστιανών εναντίον Μουσουλμάνων, από τον οποίο θα έβγαιναν, κατά το πολύ “σαλεμένο”, υποκινούμενο από μεσσιανικές και υπερφυσικές-θεολογικές προσλήψεις,  μυαλό τους (ο φονταμενταλισμός δεν είναι προνόμιο του Ισλάμ), νικητές και μεγάλοι κερδισμένοι οι Εβραίοι, κυρίαρχοι στην “γη της επαγγελίας” και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή κατ’ ελάχιστο.

Στην πραγματικότητα, το πράγμα δεν έχει μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια διάσταση, συνδεόμενη με βαθύτερες, οργανικές τάσεις του καπιταλισμού στην εποχή μας, που, όπως και στο παρελθόν, πηγαίνει για συστημικούς λόγους προς τον πόλεμο, όπως πήγε στα 1914 και στα 1939, αντιδρώντας στην βαθειά οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 (όπως οι προηγούμενοι ήταν απάντηση στις βαθειές οικονομικές κρίσεις του 19ου αιώνα και του 1929 αντίστοιχα). Η διαφορά είναι η ύπαρξη πυρηνικών όπλων σήμερα.

Γι’ αυτό η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να γίνει ελκυστής όλης της ανθρωπότητας προς τον Αρμαγεδδώνα και το το γίνεται εκεί δεν αφορά εν τέλει μόνο την περιοχή αυτή, αλλά το μέλλον όλου του ανθρώπινου Γένους.

Ήδη άλλωστε, ο Ισραηλινός στρατηγιστής Γινόν, από το 1980, μας λέει σε ένα άρθρο (εξαιρετικά προφητικό για το τι συμβαίνει σήμερα στην ευρύτερη περιοχή), ότι δεν είναι μόνο ο σοσιαλισμός, αλλά και ο ίδιος ο ανθρωπισμός που χρεωκόπησε! Ανάλογες ιδέες διατυπώνει και ο Χάντινγκτον για τον οποίο, σε αντίθεση με τον Φουκουγιάμα, ο Πόλεμος συνιστά περίπου την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και η δημοκρατία δεν έχει κανένα μέλλον!

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, την αντίσταση που πρόβαλλαν αρχικά στην αμερικανική εισβολή οι Σουνίτες του Ιράκ, μετά η Χεζμπολά, μετά ο Άσαντ (κι ο Ομπάμα στην Ουάσιγκτων) και, στο τέλος, τη φοβερή δύναμη του ρώσικου εθνισμού που οι ίδιοι, με τις πράξεις και την επιθετικότητά τους κατάφεραν να ξυπνήσουν, την ίδια δύναμη που γονάτισε ένα Ναπολέοντα και ένα Χίτλερ. Τις αρκούδες δεν είναι έξυπνο να τις πειράζεις.

Το πραξικόπημα που έκαναν στην Ουκρανία, οδήγησε τον Πούτιν στη Συρία. Η παρουσία του ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή άλλαξε όλα τα δεδομένα αυτής της σύγκρουσης και τη μετέτρεψε από περιφερειακή σε παγκόσμια με δυνατότητα πυρηνικής εξέλιξης. ‘Εθεσε ανυπέρβλητα εμπόδια στη συνέχιση του γνωστού και διακηρυγμένου προγράμματος πολέμων των Νεοσυντηρητικών, για αλλαγή καθεστώτων μέσω πολέμων, που άρχιζε από το Ιράκ και κατέληγε στη Βόρειο Κορέα – και βέβαια ήταν μια έμμεση πλην σαφής άσκηση αυτοκρατορικής εξουσίας απέναντι σε όλο τον κόσμο, εχθρών (Κίνας και Ρωσίας), αλλά και συμμάχων (Ευρώπη) περιλαμβανομένων.

Η Αυτοκρατορία βρέθηκε έστι στο δυσάρεστο σημείο είτε να αποδεχθεί μια σοβαρή ήττα και επιτέλους ένα λογικό συμβιβασμό, είτε να ξεφύγει προς την παραφροσύνη.

Στις συνθήκες που τώρα έχουν διαμορφωθεί, λόγω “αυτοκρατορικής υπερπέκτασης”, ο πόλεμος των πολιτισμών που ονειρεύτηκαν, δεν θα μοιάζει τόσο με επιτυχή Σταυροφορία, αλλά μάλλον με το πυρηνικό τέλος κάθε πολιτισμού. Απορεί μάλιστα κανείς με την έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας όσων Ισραηλινών και δυτικών στρατηγικών εγκεφάλων που σκέφτονται έτσι, προφανώς απρόθυμοι να παραδεχτούν και να αναγνωρίσουν δυσάρεστες πραγματικότητες. Πόσο πιθανό είναι άλλωστε σε μια τέτοια κλιμάκωση να βγει αλώβητο στο τέλος ένα μικρό κράτος της Μέσης Ανατολής;

Το πολύ γαρ της ισχύος (και της ατιμωρησίας) παραφροσύνη προκαλεί. Η εβραϊκή ελίτ έχει αποκτήσει τεράστια ισχύ παγκοσμίως και, ως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως μάλιστα όταν έχει κανείς υποχρεωθεί επί μακρόν να κρύβεται και να υφίσταται ποικίλους διωγμούς, αρνείται να αποδεχθεί όρια στη δύναμή της. Οι Εβραίοι δεν είναι εξαίρεση στο ζήτημα αυτό, σχεδόν όλοι την πάτησαν έτσι.Και συχνά όσοι διέβλεψαν την ανάγκη να σταματήσουν την πορεία, βρήκαν κακό μπελά, από τον Μάρκο Αυρήλιο έως τον Γιτζάκ Ράμπιν.

Ελπίζει βέβαια κανείς πάντα, εκεί, στον ‘Ολυμπο του Χρήματος, που δεν μπορούμε εμείς από δω να διακρίνουμε, κρυμμένος όπως είναι στα σύννεφα, κάποιος να διαθέτει ακόμα λίγο μυαλό. Μήπως άραγε γι’ αυτό εστάλη και ο κ. Μακρόν στην Ουάσιγκτων, να πείσει τον Τραμπ να μην επιμείνει στην αποκήρυξη της συμφωνίας με το Ιράν; Για να διαπιστώσει όμως ότι, όταν φτιάχνεις Φρανκεστάιν, δεν μπορείς μετά να τους ελέγξεις και τόσο εύκολα.

Απορεί κανείς και απογοητεύεται, πως ένας λαός με την εμπειρία των Εβραίων και τα πνευματικά τους επιτεύγματα, μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτο- και ετερο-καταστροφικής συμπεριφοράς. Αλλά μήπως αυτό δεν συνέβη και με τους Γερμανούς στον Εικοστό Αιώνα;Και μήπως το ίδιο δεν επαπειλείται και με τους Αμερικανούς στις μέρες μας; Η ύβρις γεννά την νέμεση, όπως διδάσκει η Ιστορία από τα αρχαία κιόλας χρόνια.

Ελπίζει κανείς ότι ο ίδιος ο εβραϊκός λαός θα καταλάβει εγκαίρως τους κινδύνους και θα ξεσηκωθεί να σταματήσει αυτή την πορεία προς τον Θάνατο. Είναι δυνατόν μα μην το κάνει αυτό, ένας λαός με τη σημαντικότατη συμβολή των Εβραίων στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι των δύο τελευταίων αιώνων, ένας λαός πούβγαλε γίγαντες της ανθρώπινης σκέψης όπως τον Φρόιντ, τον Αϊνστάιν, τον Μαρξ, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους και με κάθε τι που είπαν ή έγραψαν, είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός να μην μπορέσει να υπερβεί τις δεισιδαιμονίες και να αφήσει να τον καθοδηγούν τα ένστικτα του Νεάντερταλ;

Σημ. Ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιήσαμε το παράδειγμα του Νεάντερνταλ για να καταστήσουμε σαφές αυτό που θέλουμε να πούμε. Στην πραγματικότητα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τους προγόνους μας, που ήταν πιο sapiens από μας. Το πόσο σοφός (sapiens) είσαι καθορίζεται από τη σύγκριση των δεξιοτήτων σου με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζεις, δεν είναι αφηρημένο. Χωρίς να έχουμε τις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται για να κρίνουμε υπεύθυνα, η αίσθησή μας ήταν ότι οι άνθρωποι του Νεάντερνταλ είχαν ιδιότητες πολύ πιο ταιριαστές με τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν, απότι οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι “σοφοί” (sapiens) άνθρωποι.

Διαβάστε επίσης

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

We will deliver S300 to Syria. Russian Army answers to threats by Lieberman

Συριακη κριση και πυρηνικη στρατηγικη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

16.4.2018

 

Οι σχέσεις μας είναι σήμερα σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, οπότε υπήρχαν τουλάχιστο κανάλια επικοινωνίας, είπε στο BBC ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά το υποτιθέμενο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με τις υπογραφές των μεγάλων συμφωνιών ελέγχου των εξοπλισμών όπως η INF και οι START, η διεθνής κατάσταση μοιάζει πιο επικίνδυνη από ποτέ άλλοτε.

Θα χρειαστεί ίσως να περάσουν καμιά πενηνταριά χρόνια για να μάθει ενδεχομένως η ανθρωπότητα, αν υπάρχει τότε ανθρωπότητα, τι ακριβώς έγινε την περασμένη εβδομάδα αναφορικά με τη Συρία. Ήδη όμως, με τα υπάρχοντα στοιχεία, το κυριότερο και το βασικότερης σημασίας συμπέρασμα από την κρίση ήταν ότι, τελικά, η πυρηνική αποτροπή δούλεψε.

Βεβαίως, όλα αυτά στηρίζονται στην υπόθεση εργασίας ότι, τουλάχιστον αυτό το επεισόδιο της συριακής κρίσης έληξε και ότι ισχύουν οι διαβεβαιώσεις Ματτίς ότι πρόκειται για ένα μεμονωμένο χτύπημα και δεν θα υπάρξει συνέχεια. Με την πλήρη όμως αβεβαιότητα που επικρατεί παγκοσμίως επί ημερών Ντόναλντ Τραμπ, είναι φυσικά αδύνατο κανείς να είναι βέβαιος για οτιδήποτε.

Λέγοντας ότι η αποτροπή δούλεψε, εννοούμε ότι προσέφερε στον Αμερικανό Υπουργό ‘Αμυνας στρατηγό Ματτίς και στην στρατιωτική ηγεσία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, το επιχείρημα που χρειάζονταν για να αντιμετωπίσουν το «Κόμμα του Πολέμου» στην Ουάσιγκτων.

Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, ο Ματτίς ήταν ο μόνος που αντιτάχθηκε, στην υπό τον Τραμπ σύσκεψη στον Λευκό Οίκο, σε σχέδια πολύ ευρύτερης επίθεσης κατά της Συρίας, που θα οδηγούσαν με μεγάλες πιθανότητες στην κλιμάκωση, πιθανότατα και σε παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο και, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, αν μπορούσε θα ακύρωνε και την όλη επιχείρηση. Χάρη όμως στην αντίστασή του, η επιχείρηση περιορίστηκε τελικά σε μια επίθεση για την «τιμή των όπλων», προορισμένη να μη γελοιοποιηθεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, αν δεν έκανε τίποτα μετά τις φοβερές απειλές που εκτόξευσε.

Σημειωτέον ότι ο αμερικανός Υπουργός Άμυνας στρατηγός Ματτίς εξακολουθεί, σχεδόν μόνος στον δυτικό κόσμο, να υποστηρίζει ότι δεν έχει αποδείξεις ότι ο Άσαντ έκανε επίθεση με χημικά. Όσο για τον αμερικανό Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, στρατηγό Ντάμφορντ, υποστηρίζει από το 2016 ότι τυχόν αμερικανική επέμβαση στη Συρία σημαίνει κίνδυνο τρίτου παγκοσμίου πολέμου.

Μοιάζει, τηρουμένων των αναλογιών, ο Ματτίς και ο Αρχηγός του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ Ντάμφορντ, να έπαιξαν τον ρόλο που έπαιξε ο Πρόεδρος Κέννεντι και ο αδελφός του στην κρίση των πυραύλων της Κούβας. Ελπίζει κανείς ότι θα έχουν αμφότεροι καλύτερη τύχη από τους αδελφούς Κέννεντι και δεν θα απολυθούν στη συνέχεια, όπως συνέβη με τόσους και τόσους συνεργάτες του Αμερικανού Προέδρου.

Είχε προηγηθεί ένα μπαράζ προειδοποιήσεων τόσο από τον Πρόεδρο Πούτιν, όσο και από την ηγεσία του ρωσικού στρατού, προορισμένες να μην αφήσουν την παραμικρή αμφιβολία στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι η Μόσχα είναι αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει όλο το πυρηνικό πυρ εάν η ίδια ή δυνάμεις της στο εξωτερικό δεχθούν επίθεση. Ο Ρώσος Πρόεδρος φρόντισε να εξηγήσει δημοσίως ακόμα και τις προσωπικές σκέψεις που έκανε για το θέμα, προφανώς για να πείσει για τις προθέσεις του, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Ως πολίτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και ως Πρόεδρος έχω την υποχρέωση να θέσω στον εαυτό μου το ερώτημα: Γιατί να θέλω έναν κόσμο χωρίς τη Ρωσία;». Στην τελευταία δε φάση της κρίσης, μετά την ισραηλινή επίθεση κατά της βάσης Τ4 στη Συρία, την περασμένη Δευτέρα, η ρωσική αποτροπή περιέλαβε, εμμέσως πλην σαφώς, και το Ισραήλ, σύμφωνα με όσα έγραψαν ισραηλινά ΜΜΕ.

Γιατί η ανάλυση της Μόσχας είναι ότι δεν μπορεί να υποχωρήσει. Για το Κρεμλίνο σήμερα, η Συρία τείνει να γίνει ότι ήταν το Στάλινγκραντ στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έστω και αν διάφοροι λόγοι το εμποδίζουν να το πει έτσι. Και παρά το γεγονός ότι τα κυρίαρχα δυτικά ΜΜΕ, σκιά αυτού που κάποτε υπήρξαν, έχουν κάνει τα πάντα για να αποκρύψουν και να διαστρεβλώσουν το τι πραγματικά γίνεται και τη σημασία του.

Παρήγορο ασφαλώς το αποτέλεσμα αυτό, γιατί αλλιώτικα δεν θα ‘μαστε εδώ να συζητάμε, αλλά και ανησυχητικό ταυτόχρονα, στο μέτρο που η ανθρωπότητα, 25 χρόνια μετά το πανηγυρικό (υποτιθέμενο) τέλος του Ψυχρού Πολέμου, χρειάζεται τη διατύπωση τέτοιων απειλών για να μην καταστραφεί. Τρομερά ανησυχητικό είναι επίσης και το γεγονός ότι όσο πάει, η λειτουργία της αποτροπής περιορίζεται. Για πολύ λιγότερο σημαντικές εξελίξεις, είχαμε στο παρελθόν τεράστιες μαζικές κινητοποιήσεις, αλλά και διαφοροποιήσεις δυτικών πολιτικών προσωπικοτήτων που σφράγισαν τη μεταπολεμική Ευρώπη, όπως αίφνης οι Ντε Γκωλ, Σιράκ, Βιλπέν, Σρέντερ, Μπραντ, Πάλμε, Α. Παπανδρέου κλπ. Σήμερα δεν μοιάζει μόνο να «πειθαρχεί» στα πιο εξτρεμιστικά σχέδια η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, δεν φαίνεται καλά καλά καν να υπάρχει τέτοια τάξη, με ελαχιστότατες εξαιρέσεις όπως ο αρχηγός του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν. Κυβερνώμεθα από υπαλλήλους, όχι από πολιτικούς.

Τώρα, φαίνεται ότι μόνο ο πυρήνας του αμερικανικού κράτους, ο στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες, εξακολουθούν να είναι φορείς Ορθολογισμού στο σύστημα.

Είναι η τρίτη (γνωστή) φορά που χρειάστηκε να κινητοποιηθεί η πυρηνική αποτροπή μέσα σε ένα χρόνο έστω και αν οι δύο άλλες ήταν πολύ πιο ήπιες από αυτήν.

Τον Απρίλιο του 2017, όταν ο Τραμπ βομβάρδισε τη Συρία, το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Σπούτνικ μετέδωσε δηλώσεις του Ρώσου Υπουργού Άμυνας, που υποστήριζε ότι η πλειοψηφία των ρωσικών στρατηγικών πυρηνικών όπλων (αυτών δηλαδή που προορίζονται να πλήξουν την Αμερική) έχει εκσυγχρονισθεί και ότι το 98% των διηπειρωτικών πυραύλων είναι σε κατάσταση άμεσης εκτόξευσης. Το καλοκαίρι, η εφημερίδα Global Times,  που είναι ιδιοκτησία της εφημερίδας Λαϊκή Ημερησία, που είναι όργανο του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, δημοσίευσε ένα άρθρο που εξηγούσε ότι αν οι ΗΠΑ επιτεθούν πρώτες στη Βόρειο Κορέα, η Κίνα θα σπεύσει προς υπεράσπισή της.

Η διαρκής επανεμφάνιση, όλο και συχνότερα, όλο και πιο έντονα, της πυρηνικής απειλής δεν μπορεί ασφαλώς να θεωρηθεί συμπτωματική. Υποδηλώνει το βάθος της κρίσης που αντιμετωπίζει ο κόσμος, αλλά και την πιθανή ύπαρξη δυνάμεων που είναι διατεθειμένες να ρισκάρουν το τέλος της ανθρωπότητας για να επικρατήσουν.

Θριαμβος Πουτιν-Ασαντ, μεγαλη ηττα ΗΠΑ-Ισραηλ, παραμενων κινδυνος πυρηνικου ολεθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
15.4.2016

 

Μερικά πρώτα συμπεράσματα επιβάλλονται από τις μέχρι τώρα εξελίξεις στη Συρία. Βεβαίως έχουν έναν προσωρινό αναγκαστικά χαρακτήρα. Η υπόθεση αυτή δεν έχει τελειώσει και τα επόμενα επεισόδια μπορεί να αποδειχθούν πιο επικίνδυνα. Oι γνωστοί προβοκάτορες, οι Αμερικανοί Νεοσυντηρητικοί και η φανατική ηγεσία του Ισραήλ ασφαλώς δεν είναι ικανοποιημένοι από το έως τώρα αποτέλεσμα και θα προσπαθήσουν να το ανατρέψουν.

  1. Μέχρι εδώ, πρόκειται για αναμφισβήτητο και μεγάλο θρίαμβο του Ρώσου Προέδρου. Δεν υπέκυψε στον πυρηνικό εκβιασμό της Αμερικής («Ρωσία ετοιμάσου, σούρχονται νέοι και όμορφοι πύραυλοι» ήταν το Τουίτ του Τραμπ την περασμένη εβδομάδα). Αντίθετα, αντιτάσσοντας το δικό της – και πυρηνικό – casus belli, υποχρέωσε τους Αμερικανούς να κάνουν πίσω. Αφού είχαν διατυπώσει τις πιο φοβερές απειλές, κατέληξαν να ρίξουν μερικούς πυραύλους στο «γάμο του καραγκιόζη», για να μη γελοιοποιηθεί ολοσχερώς και η Αμερική και ο Τραμπ. Θα δούμε τώρα όμως πως θα αντιδράσουν οι αιώνιοι προβοκάτορες.
  2. Η πυρηνική αποτροπή λειτούργησε. Ο Υπουργός ‘Αμυνας Ματίς και ο αρχηγός των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων Ντάμφορντ έπαιξαν, τηρουμένων των αναλογιών, τον ρόλο που έπαιξε ο Πρόεδρος Κέννεντι και ο αδερφός του στην κρίση της Κούβας. Τώρα βέβαια κινδυνεύουν, όχι ίσως να δολοφονηθούν, όπως συνέβη με τους Κέννεντι, αλλά να απομακρυνθούν από τη θέση τους.
  3. Ασαφής παραμένει η κατάσταση με το Ισραήλ που είδε, για πρώτη φορά στην ιστορία, να κλονίζεται η στενή σχέση του με τη Μόσχα και να απειλείται και το ίδιο. ‘Όχι μόνο ο Πούτιν λογομάχησε τηλεφωνικά με τον Νετανιάχου, αλλά, σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα Debka, Ρωσία και Ιράν αποφάσισαν να συντονίσουν τη στρατιωτική τους απάντηση στην επίθεση κατά Ιρανών στη Συρία και ΗΠΑ κατά Συρίας, που θα περιελάμβανε, κατά το δημοσίευμα, και επίθεση σε στρατιωτική εγκατάσταση βαθειά μέσα στο Ισραήλ. Η λογική, εκπροσωπούμενη από τους βετεράνους στρατηγούς του και διοικητές της Μοσάντ, έχασε προ πολλού τον πόλεμο με τον Νετανιάχου και τον Λίμπερμαν, που τους αντικατέστησαν με ανθρώπους τους, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και ευχόμεθα να εμφανισθούν στοιχεία Ορθολογισμού στην ισραηλινή ηγεσία.
  4. Εξαιρετικά ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η αποτροπή λειτουργεί μόνο στο επίπεδο του αμερικανικού Πενταγώνου και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Μόνο εκεί υπάρχουν πλέον τα υπολείμματα του δυτικού καθεστώτος όπως δημιουργήθηκε από την αμερικανική, την αγγλική και τη γαλλική επανάσταση. Τα υπόλοιπα σημεία του δυτικού συστήματος έχουν καταληφθεί από μια Ολοκληρωτική ανερχόμενη Αυτοκρατορία και αυτό που βλέπουμε είναι διάφορες εικονικές πραγματικότητες. Οι λαοί βρίσκονται σε παράλυση και το δυτικό πολιτικό προσωπικό είναι πλέον υπάλληλοι της αυτοκρατορίας με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως ο ηγέτης των Εργατικών Κόρμπιν.
  5. Η Αυτοκρατορία διαθέτει το πολιτικό εργαλείο της για να επηρεάζει καθοριστικά και να διαμορφώνει πολιτικές εξελίξεις γύρω από την Cambridge Analytica, με κατεξοχήν μέσο την παραπλάνηση και την συνωμοσία, όπως μοιάζει να διαθέτει και το «στρατιωτικό παράρτημα» το ισοδύναμο του Gladio σε επίπεδο δυναμικής δράσης, που μπορεί να κάνει επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, από τη Συρία μέχρι τη Βρετανία, να προκαλεί δήθεν τρομοκρατικές επιθέσεις, δήθεν χρήση χημικών όπλων, κλπ. και να υποχρεώνει τις δυτικές κυβερνήσεις να αποδέχονται χωρίς να ψάχνουν.

Φάινεται επίσης ότι είναι πια σε θέση να προσδιορίζει με εντολές τη δράση των περισσότερων δυτικών κυβερνήσεων, δεν διαπραγματεύεται μαζί τους και αδιαφορεί για μια κοινή γνώμη που αρχίζει και μετατρέπεται σε ακέφαλο σώμα, μη δυνάμενο να αντιληφθεί τι γίνεται και να αντιδράσει.

  1. Πρόκειται αναμφισβήτητα για την σοβαρότερη μέχρι τώρα κρίση του δυτικού Καπιταλισμού και ταυτόχρονα απόπειρα μεταμόρφωσής του σε Ολοκληρωτισμό. Γι’ αυτό και η σύγκρουση γύρω από τη Συρία μπορεί να αποβεί της ίδιας σημασίας με αυτή που είχε η μάχη του Στάλινγκραντ στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μόνο η ανάδυση δυνάμεων και μέσα στον ίδιο τον δυτικό κόσμο, που να παλέψουν για μια ριζικά διαφορετική οικονομική, κοινωνική, πολιτική, διεθνή οργάνωση, θα μπορούσε ενδεχομένως να σώσει την ανθρωπότητα, άμεσα πλέον απειλούμενη από τον κίνδυνο ολοκληρωτικής καταστροφής.

Οι μισοι νεοι στην Αμερικη προτιμουν τον σοσιαλισμο απο τον καπιταλισμο! (Αναλυση)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το τελευταίο που θα περίμενε κανείς να ανακαλύψει τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια νεολαία που να στρέφεται προς τις σοσιαλιστικές ιδέες. Η χώρα αυτή είναι, περισσότερο από έναν αιώνα, η αιχμή του δόρατος του καπιταλισμού παγκοσμίως. Ακόμα και σε εποχές που ο σοσιαλισμός ήταν πολύ πιο δημοφιλής διεθνώς από σήμερα, ποτέ η Αριστερά δεν έγινε μείζον πολιτικό ρεύμα στις ΗΠΑ, όπως στις περισσότερες ηπείρους στον Εικοστό Αιώνα. Αντιθέτως, ο «σοσιαλισμός» εθεωρείτο από εκκεντρική έως εγκληματική ιδέα σχεδόν ολόκληρο τον περασμένο αιώνα στις ΗΠΑ. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει πολύ εντυπωσιακά τα ευρήματα συνεχών δημοσκοπήσεων, σύμφωνα με τα οποία, περίπου το 45% των πολύ νέων Αμερικανών θα ψήφιζαν ένα σοσιαλιστή. Ένα εντυπωσιακό μάλιστα ποσοστό (21%) θα ψήφιζε έναν κομμουνιστή!

Αντίστοιχα αποτελέσματα ανακαλύπτει κανείς και στη Γαλλία και Βρετανία. Είναι περισσότερο το μορφωμένο τμήμα της νεολαίας που επιλέγει την αριστερά για να εκφράσει τη δυσφορία ή και την απέχθειά του προς το «σύστημα», κι όταν πάει να ψηφίσει, ψηφίζει Σάντερς στις ΗΠΑ, Κόρμπιν στη Βρετανία (με την καταπληκτική πλειοψηφία των φοιτητών που ψηφίζουν να τον υποστηρίζουν), Μελανσόν στη Γαλλία (ο οποίος ήρθε πρώτος με 30% μεταξύ των νέων έως 24 ετών στις τελευταίες προεδρικές εκλογές), Ποδέμος στην Ισπανία. Οι λιγότερο μορφωμένοι νέοι, ιδίως της εργατικής τάξης, έλκονται περισσότερο από την «αντισυστημική» (τουλάχιστον στα λόγια) ριζοσπαστική ή άκρα δεξιά, όπως τον Τραμπ στην Αμερική και τη Λε Πεν στη Γαλλία. Αν και στην πραγματικότητα, η απόσταση ριζοσπαστικής αριστεράς και ριζοσπαστικής δεξιάς αποδεικνύεται συχνά μικρότερη από αυτή που θα ανέμενε κάποιος που αντιλαμβάνεται τις αποστάσεις στην πολιτική γραμμικά. Παρόλο που συχνά τις δύο τάσεις τις χωρίζει άβυσσος σε ότι αφορά τις ιδεολογικές αναφορές, τόσο η «ριζοσπαστική αριστερά», όσο και η «ριζοσπαστική δεξιά» εκφράζουν συχνά την ίδια «αντισυστημική» προδιάθεση, δίνοντας όμως πολύ διαφορετικές απαντήσεις. (Βεβαίως αυτό αφορά την αρχή της διαδικασίας ριζοσπαστικοποίησης, γιατί το τέλος της μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό, όπως απέδειξε η εμπειρία της Γερμανίας στον μεσοπόλεμο).

Η νεολαία δείχνει συνήθως και το βέλος του μέλλοντος και θα ήταν επομένως μάλλον επιπόλαιο να απορρίψει κανείς τη σημασία τέτοιων δημοσκοπικών αποτελεσμάτων, όπως συνήθως κάνουν οι «πολιτικώς ορθοί αναλυτές», που αρέσκονται εξάλλου να γενικεύουν εκφράσεις όπως «λαϊκισμός», που δεν έχουν ακριβώς συγκεκριμένο νόημα. Τι σημαίνει λαϊκισμός; Σημαίνει δημαγωγία, ή λαϊκιστής είναι όποιος αμφισβητεί, πιθανώς δικαιολογημένα, ένα σύστημα, τασσόμενος με τον λαό και όχι με τις «ελίτ»; Η επιλογή του όρου δεν είναι απολύτως αθώα, γιατί μοιάζει να θέλει να ταυτίσει τη δεύτερη με την πρώτη κατηγορία, χαρακτηρίζοντας εμμέσως ως δημαγωγούς και όσους εκφράζουν λαϊκές πεποιθήσεις και όχι τις κατεστημένες απόψεις, οι οποίες θεωρούνται μεν αυτονόητες από τις ελίτ, συναντούν όμως την διαφωνία μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων.

Το πρόβλημα αυτών των αναλυτών είναι ότι εκκινούν από το αξίωμα ότι το σύστημα είναι καλά καμωμένο, επομένως κάθε ριζική αμφισβήτησή του δεν μπορεί παρά να είναι ένα ανερμήνευτο ψυχολογικό ή πνευματικό πρόβλημα όσων την υποστηρίζουν, μια παροδική αρρώστια που με λίγη υπομονή θα περάσει. Μέχρι τώρα όμως, όλες οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα στις δυτικές χώρες επιβεβαίωσαν ότι ο λαϊκισμός, ή, για να κυριολεκτήσουμε, ο ριζοσπαστισμός της αριστεράς ή της δεξιάς δεν είναι παροδικό φαινόμενο. ‘Ηρθε για να μείνει. Όσο τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζονται τα υφέρποντα προβλήματα του «συστήματος».

Το ποιος όμως μπορεί να τον εκφράσει στην εποχή μας, τι είδους ηγέτες και τι είδους πολιτικά υποκείμενα παραμένει θέμα τελείως ανοιχτό.

Νεο-μακαρθισμος: Ο Ψυχρος Πολεμος απειλει τη Δημοκρατια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
9 Μαρτίου 2018

Η απόπειρα δολοφονίας ενός Ρώσου πρώην διπλού πράκτορα και της κόρης του στη Βρετανία, με νευροπαραλυτικό αέριο, ήταν το τελευταίο από μια σειρά επεισοδίων που οδηγούν ταχύτατα σε πολύ σοβαρή επιδείνωση του όλου κλίματος στις σχέσεις Δύσης και Ρωσίας, που θυμίζει πια, όλο και περισσότερο, τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου, με τις εκατέρωθεν κατηγορίες να δίνουν και να παίρνουν, συνοδευόμενες και από αντίστοιχες στρατιωτικές κινητοποιήσεις συμβατικών και πυρηνικών δυνάμεων.

Και στις Ηνωμένες Πολιτείες η ατμόσφαιρα επιβαρύνεται και εσωτερικά πάρα πολύ, με τον θόρυβο και τις ανακρίσεις περί την εικαζόμενη ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016.

Δεν έχουμε φτάσει εκεί, αλλά το κλίμα και στις ΗΠΑ και στη Δυτική Ευρώπη αρχίζει, σε μερικές περιπτώσεις, να θυμίζει περίοδο Μακαρθισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατα κατηγορήθηκε ο ίδιος ο αρχηγός του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, αξιωματικής αντιπολίτευσης στη χώρα, που μάλιστα προηγείται των Τόρις στις δημοσκοπήσεις, ότι συναντήθηκε με κάποιον υποτιθέμενο σοβιετικό κατάσκοπο προ δεκαετιών.

Η κατάχρηση ψυχροπολεμικών κατηγοριών (όπως και της επίκλησης του τρομοκρατικού κινδύνου) έχει βέβαια και τις παρενέργειές της και αρχίζει να προκαλεί το αντίθετο αποτέλεσμα, ένα είδος ανοσίας στην κοινή γνώμη. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τα ποσοστά δημοφιλίας του Κόρμπιν αυξήθηκαν, αντί να πέσουν, μετά από αυτές τις κατηγορίες!

Να θυμίσουμε ότι στην περίοδο του Μακαρθισμού και κατά το αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, χιλιάδες άνθρωποι, συχνά επίλεκτα μέλη της αμερικανικής διανόησης, κλήθηκαν να αποδείξουν ότι «δεν είναι ελέφαντες» και κατεστράφη η καριέρα τους γιατί θεωρήθηκαν «κομμουνιστές» και «κατάσκοποι της Μόσχας», συνήθως άνευ πολλών άλλων αποδεικτικών στοιχείων.

Άλλωστε, ακόμη και η διατύπωση της κατηγορίας, ήταν συνήθως επαρκής τότε για να απομονωθεί ένας άνθρωπος και να καταστραφεί η ζωή του. Εθεωρείτο ένοχος, έως ότου καταφέρει να αποδείξει την αθωότητά του. Ακόμα κι αν όντως την αποδείκνυε κάποτε, δεν μπορούσε πια να αποκαταστήσει τη ζημιά.

Το «κυνήγι» αυτό των «μαγισσών», που αποθανατίστηκε σε σειρά πολύ γνωστών ταινιών και λογοτεχνικών βιβλίων, πιστευόταν ότι ανήκε οριστικά στο παρελθόν, φαίνεται όμως ότι τώρα, σιγά-σιγά, τείνει να αναστηθεί.

Το θύμα της δολοφονικής απόπειρας στη Βρετανία προ ημερών, ήταν συνταγματάρχης της ρωσικής υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών, που καταδικάστηκε στη Ρωσία για παροχή πληροφοριών στους Βρετανούς και μετά από τέσσερα χρόνια φυλάκισης απελάθηκε στα πλαίσια ανταλλαγής κατασκόπων.

Μιλώντας στο βρετανικό κοινοβούλιο, προτού υπάρξει οποιοδήποτε σοβαρό στοιχείο ή πληροφορία για το περιστατικό, ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον άφησε να πλανώνται υποψίες κατά της ρωσικής κυβέρνησης, αλλά και η απειλή ενός μποϋκοτάζ του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού κυπέλλου που θα γίνει στη Ρωσία το καλοκαίρι.

Με την εξαίρεση των Financial Times, τα περισσότερα κύρια ΜΜΕ του βρετανικού κατεστημένου, κατηγόρησαν τη Ρωσία του Πούτιν για την απόπειρα δολοφονίας. Υπήρξαν και ορισμένοι βέβαια σχολιαστές που έθεσαν το ερώτημα γιατί να κάνει μια τέτοια δολοφονία η Μόσχα; Αν το θύμα της απόπειρας ήξερε πράγματα που έπρεπε οπωσδήποτε να μην μάθουν οι δυτικοί, τότε δεν θα τον άφηναν να φύγει από τη Ρωσία. Ούτε είχε αναπτύξει, σε αντίθεση με άλλους, που δεν έχουν πάθει τίποτα, δράση κατά της Ρωσίας στο εξωτερικό.

Σε μια εβδομάδα περίπου, ο κ. Πούτιν ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ανανέωση της θητείας του ως Προέδρου της Ρωσίας και θα ήταν μάλλον εξαιρετικά ανόητο να διατάξει μια δολοφονία, οι υποψίες για την οποία θα έπεφταν στον ίδιο.

Τέτοιες ενέργειες προσφέρουν άλλωστε επιχειρήματα σε σειρά παραγόντων δυτικών κρατών που ζητούν τώρα μεγάλες αυξήσεις στρατιωτικών δαπανών και προετοιμασία για πόλεμο με τη Ρωσία και άλλους «γεωπολιτικούς ανταγωνιστές».

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, οι Times αφιέρωσαν την πρώτη σελίδα τους στην έκκληση σειράς ανώτερων στρατιωτικών στελεχών, περιλαμβανομένου και του Νο2 στη βρετανική στρατιωτική ιεραρχία, να αυξηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες, κατονομάζοντας τη Ρωσία ως τη δύναμη που πρέπει να αντιμετωπισθεί. Στις αρχές του χρόνου, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων Σερ Νικ Καρτ, υποστήριξε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να προετοιμάζεται ενεργά για πόλεμο με τη Ρωσία και άλλους γεωπολιτικούς ανταγωνιστές.

Όπως συνήθως συμβαίνει στην ιστορία, οι εκκλήσεις για πυγμή στο εξωτερικό, συνοδεύονται από «πειθάρχηση» στο εσωτερικό. Ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν δέχεται επιθέσεις σχετικά με την διεθνή του πολιτική, από την πρώτη μέρα της εκλογής του, και μάλιστα ανώτεροι Βρετανοί στρατιωτικοί απείλησαν, ανωνύμως, στην αρχή της θητείας του ότι θα κινηθούν εναντίον του, αν τυχόν τεθεί θέμα ανάληψης της εξουσίας στη χώρα, από το Εργατικό Κόμμα υπό την ηγεσία του.

Ήλπιζε κανείς ότι ο κόσμος τα είχε αφήσει όλα αυτά πίσω του. Φαίνεται όμως ότι ισχύει και σε αυτή την περίπτωση το Back to the Future (Πίσω στο Μέλλον!). Η Ιστορία μάλλον έβαλε Όπισθεν!

Διαβάστε επίσης:

Back to the USSR

Απο την Ουκρανια στο Ιραν: Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια (και στο βαθος Ρωσοι)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Εξαιρετικά ανησυχητικές είναι οι πληροφορίες για την κατάσταση που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, με το ιρανικό και τα “συναφή” θέματα (Ιράκ, Συρία, Λίβανος) να κυριαρχούν στην τελευταία συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου, και τους δύο ηγέτες να επιμένουν στην ανάγκη αναθεώρησης της ισχύουσας συμφωνίας  για τα πυρηνικά του Ιράν. Η Τεχεράνη θεωρεί απαράδεκτη μια τέτοια αναθεώρηση. Αμερικανοί Γερουσιαστές που επέστρεψαν από το Ισραήλ, δήλωσαν ότι ενημερώθηκαν για διάφορα σχέδια ισραηλινής στρατιωτικής δράσης.

Αυτά όλα όμως προκαλούν την έντονη αντίθεση της Γαλλίας, αλλά και της Γερμανίας, αν και στην περίπτωση της τελευταίας ο κ. Γκάμπριελ, που είχε αρχίσει να λέει ορισμένα πράγματα για την πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ “πήρε πόδι” από το ΥΠΕΞ, προς όφελος ενός μάλλον “γκρίζου” προσώπου, χωρίς πολιτικό λόγο.

Ο Μακρόν στο Παρίσι πήρε όμως αποστάσεις σε κρίσιμα θέματα από τη μεσανατολική πολιτική που είχαν ασκήσει Σαρκοζί και Ολλάντ, μετατρέποντας τη Γαλλία σε κύριο Ευρωπαίο σύμμαχο των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου.

Παράλληλα, τόσο η προώθηση του ιρανικού από την παράταξη Νετανιάχου-Τραμπ, όσο και η απόφαση της Άγκυρας να προχωρήσει σε προμήθεια του υπερσύγχρονου ρωσικού πυραυλικού συστήματος S400, καθιστούν πολύ επιτακτική, για την Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ, την ανάγκη να λυθεί το θέμα του προσανατολισμού της Τουρκίας. Αλλά και η κατάσταση στον Λίβανο σχετίζεται με όλα αυτά, καθώς η Βυρηττός στράφηκε στη Μόσχα και διαπραγματεύεται με τους Ρώσους ελλιμενισμό των πλοίων τους.

Το ζήτημα του Ιράν είναι, εδώ και πάνω από δεκαετία, σημείο αποκρυστάλλωσης της υποβόσκουσας σύγκρουσης δύο παρατάξεων μέσα στο δυτικό αλλά και στο ισραηλινό κατεστημένο. Από τη μια μεριά έχουμε το “κόμμα του Φουκουγιάμα”, των κλασικών παγκοσμιοποιητών τύπου Σόρος, Ομπάμα, Μακρόν, Μέρκελ, τους “Μενσεβίκους” της Αυτοκρατορίας. Από την άλλη έχουμε τους οπαδούς της “Σύγκρουσης των Πολιτισμών” τύπου Χάντιγκτον, όπως οι Τραμπ και Νετανιάχου, τους “Μπολσεβίκους”.

Οι τελευταίοι είναι που προκάλεσαν, πριν από μερικά χρόνια, την αιματηρή διάλυση της Ουκρανίας, που μας έφερε, και μας διατηρεί πάντα, πολύ κοντύτερα, στο ενδεχόμενο παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, οδηγώντας στον νέο Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς καν τους κανόνες της μετά το 1963 εποχής. Το κατάφεραν γιατί εκμεταλλεύθηκαν επιδέξια τον αντιρωσισμό και των δύο παρατάξεων στον πυρήνα της Αυτοκρατορίας. Ο Ομπάμα μάλλον κατάλαβε με καθυστέρηση που τον πήγαιναν και αρνήθηκε να εγκρίνει την αποστολή βαρέος οπλισμού στην Ουκρανία.

Οι “Μπολσεβίκοι” της Αυτοκρατορίας χρησιμοποιούν κατ’ εξοχήν τον εισοδισμό ως μέθοδο δράσης. Είναι ένα είδος “κρυμμένου Αλκιβιάδη” στους ίδιους τους δυτικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, που δημιουργεί τετελεσμένα και μετά οδηγεί όλο το σύστημα σε αναγκαστική πορεία (Ιράκ, Λιβύη, Ουκρανία είναι μερικά από τα παραδείγματα).

Στο φόντο υπάρχει βέβαια και η Ρωσία, που δύσκολα θα επιτρέψει, χωρίς αντίδραση, έναν ενδεχόμενο πόλεμο κατά του Ιράν. Ανακοινώνοντας πρόσφατα το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, ο Πρόεδρος Πούτιν αποσαφήνισε ότι κάθε επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας με πυρηνικά όπλα θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας και θα συνεπιφέρει τις ανάλογες συνέπειες. Αυτό που δεν αποσαφήνισε είναι ποιες χώρες θεωρεί συμμάχους της Ρωσίας.

Αυτό με την ευκαιρία σημαίνει ότι αυξάνονται και οι κίνδυνοι για τις χώρες που φιλοξενούν στο έδαφός τους πυρηνικά όπλα ή άλλα επιθετικά οπλικά συστήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον κρατών της Μέσης Ανατολής. Δεν είμαστε στα 1990, όπως νομίζουν ορισμένοι, όταν μπορούσε να εκστρατεύει η Αμερική εναντίον της Γιουγκοσλαβίας ή του Ιράκ χωρίς αντίποινα.

Οι Κούρδοι δεν το κατάλαβαν αυτό με αποτέλεσμα αυτά που τους συνέβησαν στο Ιράκ.

Στο Παρίσι, ένα χρόνο μετά την εκλογή του, ο Πρόεδρος Μακρόν έχει προχωρήσει σε μια σειρά πολύ εντυπωσιακών κινήσεων, που τον διαφοροποιούν αισθητά σε κρίσιμα ζητήματα από την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας υπό τους Προέδρους Σαρκοζί και Ολάντ, ιδίως σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να ανοίξει και ένα διάλογο με τη Μόσχα, καθώς οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία μοιάζουν σήμερα εξίσου κακές με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου!

Μιλώντας πρόσφατα, ενώπιον του Προέδρου και του κοινοβουλίου της Τυνησίας, ο Μακρόν αναγνώρισε τις ευθύνες της χώρας του που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Η επέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή μιας σχετικά ακμάζουσας αραβικής χώρας, την οποία τώρα διεκδικούν διάφορες ένοπλες συμμορίες, ενώ στην επικράτειά της διεξάγονται δημοπρασίες σκλάβων! Η επέμβαση αποσταθεροποίησε όχι μόνο τη Λιβύη, αλλά και μεγάλο μέρος της αφρικανικής ηπείρου, με αποτέλεσμα την εκθετική αύξηση των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

«Η Γαλλία, μαζί με τα ευρωπαϊκά κράτη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν τώρα σε αυτή την περιοχή», τόνισε ο Μακρόν, προσθέτοντας ότι «αρκετοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να τελειώνουν με τον Λίβυο ηγέτη (Καντάφι) χωρίς όμως «να διαθέτουν σχέδιο για τη συνέχεια». Η κριτική αυτή είναι σημειωτέον παράλληλη με την κριτική (και αυτοκριτική) που έχει κάνει και ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα, ο οποίος επέκρινε τον πρώην Γάλλο Πρόεδρο Σαρκοζί ότι τον «παρέσυρε» τρόπον τινά στην περιπέτεια της Λιβύης.

Αλλά και στο θέμα της Συρίας ο Μακρόν διαφοροποιήθηκε από την πολιτική των προκατόχων του δηλώνοντας ότι «δεν είπα ποτέ ότι η ανατροπή του Μπασάρ (Αλ Άσαντ) ήταν ένα προηγούμενο για όλα», προσθέτοντας ότι «κανένας δεν μου παρουσίασε τον νόμιμο διάδοχό του».

Ο Γάλλος Πρόεδρος ταξίδεψε εξάλλου αυτοπροσώπως στη Σαουδική Αραβία για να «απελευθερώσει» τον Λιβανέζο Πρωθυπουργό που εφέρετο περίπου κρατούμενος στη χώρα αυτή, σταματώντας έτσι, τουλάχιστον προσωρινά, τα σχέδια νέου πολέμου στον Λίβανο. Ακόμα πιο εντυπωσιακή και εντελώς ασυνήθιστη για τα κρατούντα διεθνή δεδομένα ήταν η δημόσια επίθεση που εξαπέλυσε κατά του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατηγορώντας τον για πολέμους που θέλει να εξαπολύσει.

Απομένει βέβαια να δούμε πόσο βαθειά είναι αυτή η μεταβολή κι αν ο Μακρόν εννοεί αυτά που λέει και θα μείνει συνεπής σε αυτή τη γραμμή.

Διαβάστε ακόμα:

Back to the USSR

Δελτιο «ακραιων πολεμικων φαινομενων» στη Μεση Ανατολη – λογος και για χρηση πυρηνικων

Στον γκρεμο και ολοταχως Ελλαδα και Κυπρος!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Μεγάλη ανησυχία λέγεται ότι επικρατεί στην Αθήνα σχετικά με τις προθέσεις Ερντογάν στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Φυσικό να ανησυχεί. Ακόμα περισσότερο όμως κι από το τι κάνει ο  Ερντογάν, ο κ. Πρωθυπουργός θάπρεπε να ανησυχεί για το τι κάνει ο ίδιος και περισσόερο ακόμα οι Υπουργοι του. ‘Ισως και για το αν του λένε όλα όσα κάνουν.

Τι ανησυχεί άλλωστε; Αποφάσισε να παραδώσει «όλη την εξουσία» όχι «στα Σοβιέτ», όπως οι Μπολσεβίκοι, αλλά στις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ο κ. Δραγασάκης φρόντισε μάλιστα να ευχαριστήσει δημοσίως την Ουάσιγκτων για τη συνδρομή τους στην … παράδοση της κυβέρνησής του.

Όταν κάποιος κάνει τις επιλογές του, πρέπει να είναι έτοιμος και για τις συνέπειές τους. Πόσο μάλλον που σήμερα ΗΠΑ και Ισραήλ κυβερνώνται από τις πιο επικίνδυνες, πιο αποσταθεροποιητικές δυνάμεις που έχει παράγει το ανθρώπινο είδος στην ιστορία του, κρίνοντας όχι από το τι θέλει κανείς να πιστεύει, αλλά από το τι πράττουν και τι απειλούν να πράξουν στη Μέση Ανατολή, στην Κορέα, στο παγκόσμιο κλίμα και απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα.

Το αποτέλεσμα των επιλογών του κ. Τσίπρα πολύ φοβούμεθα ότι είναι απολύτως προβλέψιμο, σχεδόν μαθηματικά βέβαιο. Και σε πολύ καλύτερες άλλωστε, πολύ πιο δημοκρατικές διεθνώς εποχές, όλη η νεώτερη ελληνική ιστορία αν κάτι απέδειξε είναι ότι η Ελλάδα παθαίνει τις μεγαλύτερες καταστροφές της όταν παραδίδεται στους «Συμμάχους» της (1922, 1945-49, 1959-60, 1974).

Όπως έγραψε ο Αλέξανδρος Κοτζιάς: «Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου» (Πολιορκία, 1953).

 Την Αμερική την εκπροσωπεί τώρα στην Ελλάδα ο Πρέσβης Πάιατ, παγκοσμίως γνωστός για την προηγούμενη θητεία του στο Κίεβο. Κατά τη διάρκειά της συνέβη μία εξέγερση, ένα πραξικόπημα, ένας εμφύλιος, κατερρίφθη ένα επιβατικό αεροσκάφος και προκλήθηκε η μεγαλύτερη κρίση εδώ και 30 χρόνια στις σχέσεις Δύσης-Ρωσίας.

Τώρα, ο κ. Πάιατ έχει μεταβεί στην Άγκυρα προκειμένου να διαπραγματευθεί το μέλλον της Ελλάδας και της Κύπρου με τον κ. Τίλερσον και τον κ. Ερντογάν. Η παρουσία των Αθηνών και της Λευκωσίας εκρίθη προφανώς μη αναγκαία  σε αυτές τις συζητήσεις. Θα πληροφορηθούν εκ των υστέρων όσα χρειάζεται να ξέρουν και εμείς θα υποστούμε τα υπόλοιπα.

Θα τα βάλουνε κάτω Ερντογάν, Τίλλερσον και Πάιατ να δούνε τι θα δώσουν από Ελλάδα και Κύπρο στην Τουρκία, ώστε να συμφωνήσει, αν συμφωνήσει ο Σουλτάνος. Αν τα βρούνε Τουρκία με Δύση και Ισραήλ, θα πληρώσουμε ένα μέρος του λογαριασμού, αν δεν τα βρούνε δεν αποκλείεται να οργανωθεί κανένας ωραίος ελληνοτουρκικός πόλεμος.

 

Ωραία κατάσταση!

Τα δώσαμε όλα, Ελλάδα και Κύπρος, στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, άφαντοι όμως οι «φίλοι» όταν τους χρειαζόμαστε. Ούτε μια ανακοίνωση υποστηρικτική των ελληνικών και κυπριακών θέσεων δεν εξέδωσαν.

Ανακύπτει όμως τότε το εξής ερώτημα, σε όποιου το κεφάλι δεν το έχει τελείως θολώσει η απελπισία.

Για ποιο λόγο έχει ξεσκιστεί η κυβέρνηση να εξυπηρετήσει τον αμερικανικό στρατηγικό σχεδιασμό για την περικύκλωση, αν όχι τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, λύνοντας το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ  εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων και της ελληνικής εθνικής συνοχής και δημοκρατικής τάξης; (Αλλά και καταβάλλοντας τεράστιο πολιτικό κόστος, αμφιβάλλουμε όμως αν αυτό το γνωρίζουν και το καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες).

Για ποιο λόγο τρέχει ο κ. Κοτζιάς στην άλλη άκρη του κόσμου, στο Βανκούβερ του Καναδά, να συνδράμει τις ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να στριμώξουν, αν όχι να καταστρέψουν τη Βόρειο Κορέα – προκαλώντας και τα ειρωνικά σχόλια του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών; Έτσι που πάει, σε λίγο θα προτείνει να στείλουμε και στρατό εκεί.

Για ποιο λόγο προσφέρουμε τα πάντα, διευκολύνσεις για πυρηνικά, αν τις χρειαστούν, ιδιαίτερα επιθετικές αποστολές drones, στην Αλεξανδρούπολη, τον ‘Αραξο, την Κάρπαθο, την Κρήτη και μύρια όσα άλλα στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους; Κινδυνεύοντας να εμπλέξουμε άμεσα τη χώρα στην όλο και πιο εκρηκτική κατάσταση της Μέσης Ανατολής; (τα αυτά ισχύουν και για την Κύπρο)

Για ποιο λόγο βρωμίζουμε το όνομα της Ελλάδας σε διάφορα θέματα (όπως τους οικισμούς στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη) και καταστρέφουμε μόνοι μας συστηματικά τις σχέσεις μας με τη Ρωσία, το Ιράν και μέρος των Αράβων;

Για ποιο λόγο παραδίδουμε μόνοι μας, «καίμε» τα μεγάλα «γεωπολιτικά χαρτιά» που ακόμα διαθέτει η χώρα και θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν να διαπραγματευθεί τη σωτηρία της από την οικονομική λαίλαπα που την πλήττει σχεδόν μια δεκαετία;

Η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας σε θέματα οικονομικής πολιτικής από το 2010 και μετά στους Πιστωτές οδήγησε σε μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι τη μεγαλύτερη οικονομική-κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού σε καιρό ειρήνης.

Η παράδοση της εξωτερικής, αμυντικής και διεθνούς πολιτικής της χώρας και του «σκληρού πυρήνα» της κρατικής κυριαρχίας Ελλάδας και Κύπρου στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους κινδυνεύει να οδηγήσει σε πόλεμο και στην πλήρη, τελική καταστροφή του ελληνικού λαού.

Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2018

ΥΓ.1. Αισθανόμαστε την ανάγκη να ενημερώσουμε την κυβέρνηση ότι δεν βρισκόμαστε ούτε στο 1952 ούτε στο 1989. Μήπως πρέπει κάτι να διδαχθούμε από τις συγκλονιστικές περιπέτειες των συμπαθών Κούρδων στο Ιράκ και τη Συρία που έβαλαν όλα τα αυγά τους στο καλάθι των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ;

ΥΓ.2. Ιδού και δύο επιπλέον διδακτικά αναγνώσματα

http://www.m-lkke.gr/2018/02/11/9284/O-presbhs-twn-HPA-parembainei-me-proklhtiko-tropo-kai-upagoreuei-ta-sumferonta-tou-amerikanikou-imperialismou.html

http://www.kathimerini.gr/948687/article/epikairothta/kosmos/symvoylos-erntogan-prokalei-myga-poy-paleyei-me-enan-giganta-h-ellada

ΥΓ.3. Δύο σε ένα οι Κύπριοι με τον Νίκο Αναστασιάδη. Δεν θέλησαν μόνο να αυτοκτονήσουν οι ίδιοι με την επανεκλογή του, πυροβόλησαν και την Ελλάδα. Πάντως, ο Κύπριος Πρόεδρος δεν φαίνεται να πολυανησυχεί με τα της ΑΟΖ του. ‘Ισως μάλιστα τον εξυπηρετούν κάπως για να κάνει και νέες υποχωρήσεις. Η Λευκωσία μοιάζει με όχημα με μία μόνο ταχύτητα, την όπισθεν. Το μόνο που δεν είμαστε βέβαιοι είναι αν θα πέσει πρώτα η Κύπρος ή η Ελλάδα στο γκρεμό.

ΥΓ.4. Η πιο λυπηρή παρενέργεια από όλα αυτά είναι ο εξευτελισμός της χώρας σε Ανατολή και σε Δύση, σε Βορρά και σε Νότο, μεταξύ φίλων και εχθρών, αριστερών και δεξιών παγκοσμίως. Να τι διάβασα σε ένα πρόσφατο άρθρο στη συνεχιζόμενη εν Ευρώπη συζήτηση, για το αν πρέπει ή όχι να διαγραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ από την ευρωπαϊκή αριστερά, όπως πρότεινε το κόμμα του Μελανσόν στη Γαλλία: Εντάξει, δεν μπορούσε να τα βάλει με τον Σόιμπλε λόγω συσχετισμού δύναμης. Στον Νετανιάχου και τον Τραμπ ποιος υποχρέωσε τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να παραδοθούν;