Tag Archives: Τουρκοκύπριοι

«Οι Ισραηλινοί αγοράζουν γη στην Κύπρο» λέει τουρκοκύπριος διπλωμάτης

26 Ιανουαρίου 2019

Ο πρώτος ‘πρέσβης’ από την Κατεχόμενη Κύπρο στην Άγκυρα, ο Αχμέτ Ζεκί Μπουλούντς, δήλωσε ότι «η Κύπρος είναι ένα σημαντικό κέντρο για το Ισραήλ», όπως σημειώνει η τουρκική ‘Γενί Ακίτ’, αναφερόμενη στις δηλώσεις του. Continue reading «Οι Ισραηλινοί αγοράζουν γη στην Κύπρο» λέει τουρκοκύπριος διπλωμάτης

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

Του Σενέρ Λεβέντ
19/11/2018

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση και από τα μεγάλα μίση οι μεγάλες αγάπες. Έτσι ήταν και η δική μας σχέση με την Τουρκία. Όπως στην πρώτη περίπτωση. Από μια μεγάλη αγάπη γεννήθηκε μεγάλο μίσος. Όταν η Τουρκία ήταν εκτός από εμάς την αγαπούσαμε πολύ. Όταν ήρθε ανάμεσά μας ψυχράνθηκε αυτή η αγάπη και μετατράπηκε σε έλλειψη αγάπης. Κάποτε η Τουρκία ήταν ένα τελείως διαφορετικό μέρος για όλους μας. Εγώ φοίτησα στη Λευκωσία σε ένα σχολείο στο οποίο σχεδόν όλοι οι δάσκαλοι ήταν από την Τουρκία. Και ακόμα θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία εκείνους τους δασκάλους. Ήταν πραγματικοί εκπαιδευτικοί. Μας έδωσαν και με το παραπάνω αυτά που μπορούσαν. Τότε δεν υπήρχε διαχωρισμός Κύπριου και εκ Τουρκίας. Continue reading Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Mια μέρα είδα από κοντά τον Κόφι Ανάν που μας άφησε τις προάλλες χρόνους. Ήταν στο Ζάππειο, το 2003. Συμμετείχα στο δημοσιογραφικό pool που κάλυπτε τη συνάντησή του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ στην Αθήνα. Μόλις βγήκαν από τη συνάντηση, απευθύνθηκα στον Μπλερ και του ζήτησα να σχολιάσει το ρεκόρ που πέτυχε, να κατεβάσει με την παρουσία του τόσους πολλούς διαδηλωτές εναντίον του για την εισβολή στο Ιράκ, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Continue reading Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Γιατί ξαναλέμε Όχι στο σχέδιο Ανάν, του Μίκη Θεοδωράκη

Τον Απρίλιο του 2004, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι, θύματα της τουρκικής εισβολής του 1974, που οργάνωσαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, πολίτες ενός διαρκώς απειλούμενου κράτους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις πιέσεις και τις απειλές της αμερικανικής Υπερδύναμης, της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας και της πλειοψηφίας του ελληνικού πολιτικού κόσμου, των μέσων ενημέρωσης και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων στην Ελλάδα. Continue reading Γιατί ξαναλέμε Όχι στο σχέδιο Ανάν, του Μίκη Θεοδωράκη

Βροντερό όχι από τον Μίκη στα σχέδια ΗΠΑ και Βρετανίας

22.04.2004

«Είχα αποφασίσει να μην τοποθετηθώ σε σχέση με το προσεχές δημοψήφισμα στην Κύπρο, με την ελπίδα ότι ο Ελληνοκυπριακός Λαός θα αφηνόταν απερίσπαστος να εκπληρώσει το κυριαρχικό του δικαίωμα.Ομως, δύο παράγοντες ήρθαν να μεταβάλουν αυτήν την απόφαση: Continue reading Βροντερό όχι από τον Μίκη στα σχέδια ΗΠΑ και Βρετανίας

Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το τελευταίο εξάμηνο ιδίως, διαπιστώσαμε ότι ισχυρές διεθνείς δυνάμεις εκτός της περιοχής μας, συμβάλλουν συστηματικά στη δημιουργία περίπου «προπολεμικού» κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Continue reading Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Ο Ερντογαν, η Κυπρος και μια κρισιμη παρατηρηση για Μακεδονικο, «Εθνικισμους» και Περιφερειες

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η ενίσχυση του τουρκικού εθνικιστικού και σχετικά ανεξάρτητου από τις ΗΠΑ καθεστώτος στην Άγκυρα, η μη μετατροπή δηλαδή της Τουρκίας σε προτεκτοράτο, όπως όλα σχεδόν τα κράτη της ΝΑ Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και το δικό μας, μοιάζει κατ’ αρχήν θετικός παράγων για την Κύπρο. Continue reading Ο Ερντογαν, η Κυπρος και μια κρισιμη παρατηρηση για Μακεδονικο, «Εθνικισμους» και Περιφερειες

Μιχαλης Ραπτης (Παμπλο): Η απειλη κατα της Ελλαδας – Εθνος και Αριστερα

Το κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Μιχάλη Ράπτη σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1994 από τα περιοδικά Convoy, Mατσακόνι και τον όμιλο «Πρωταγόρας», στο Πολυτεχνείο.

 

Νομίζω ότι πράγματι είναι σωστό ότι η Ελλάδα σήμερα απειλείται. Ότι υπάρχει ένας κίνδυνος. Ότι υπάρχει ένα σχέδιο αναδόμησης των Βαλκανίων, στο οποίο κυριαρχικό ρόλο θα παίξει η Γερμανία, οι ΗΠΑ και η Τουρκία, χρησιμοποιώντας τις μουσουλμανικές μειονότητες από τη Βουλγαρία, τη Θράκη, τα Σκόπια, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, τη Βοσνία. Όπου η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά απομονωμένη και δεν έχει ως σύμμαχο –από άποψη γεωπολιτική- παρά τους Σέρβους. Οι οποίοι Σέρβοι σε μια ορισμένη στιγμή είναι δυνατόν και αυτοί να υποταχθούν στην pax americana. Αντιστέκονται για την ώρα και η αντίστασή τους είναι θετική και εκμεταλλεύσιμη και από τη μεριά τη δική μας, αλλά όμως δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι και η Σερβία και η Ελλάδα τελικά με υποχωρήσεις δεν θα ενταχθούν σε μια pax americana κυριαρχούσα σ” ολόκληρα τα Βαλκάνια. Πρέπει αυτό να το έχουμε υπόψη μας και απέναντι σ” αυτό το πράγμα να υπάρχει μία αντίσταση.

Η μορφή αυτής της αντίστασης δεν μπορεί να πάρει δυστυχώς το χαρακτήρα άμεσης κοινωνικής επανάστασης, στηριζόμενης στις εργατικές μάζες της Ελλάδας, οι οποίες θα ανατρέψουν αυτή την κατάσταση. Παίρνει, για την ώρα, το χαρακτήρα ενός εθνισμού. Αφύπνισης του εθνισμού. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαία οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου. Δεν είμαι υπέρ μιας επανάληψης της Κύπρου και στην Ελλάδα. Δεν θεωρώ ότι είναι τίποτα το διεθνιστικό μία αδιαφορία πλήρης αν γίνει ή δεν γίνει και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο που έγινε στην Κύπρο. Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ” ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ” αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα;

Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο.

Είναι φυσικό επίσης να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έχει δράση επαναστατική, αν δεν δείχνει απέναντι στο λαό του μια συμπαράσταση. Σε ποιον κάτοικο της χώρας σου μπορείς να μιλήσεις και να πεις ότι σου είναι αδιάφορη η ιστορία της Κύπρου ή η επανάληψη της ιστορίας της Κύπρου αύριο και να νομίζεις ότι με τέτοια στάση μπορεί να χεις οποιοδήποτε δεσμό με το λαό σου για άλλες επιτεύξεις; Εάν δεν αφαιρέσεις από την αστική ηγεσία την υπεράσπιση του εθνισμού και την περάσεις στα χέρα της Αριστεράς, είσαι τελείως χαμένος σε οποιοδήποτε επαναστατικό σου παιχνίδι. Είναι εντελώς σωστό να λέμε αυτό: δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα.

Πράγματι δεν διεκδικούμε. Και οποιοσδήποτε πόλεμος επιθετικός και για πλιάτσικο είναι καταδικαστέος από εμάς. Οποιοδήποτε «γιουρούσι» που ορισμένοι σκέπτονται ακόμη στην Αλβανία για να ξαναπάρουμε τη Βόρεια Ήπειρο είναι λανθασμένο. Οποιοδήποτε γιουρούσι και πλιάτσικο, οποιοσδήποτε επιθετικός πόλεμος δεν είναι μόνο καταδικάσιμος, γιατί αλλάζει το χαρακτήρα της αντίστασης του λαού, αλλά είναι και εσφαλμένος μέσα στις τωρινές συνθήκες, θα καταλήξει σε μία γενικότερη σύρραξη από την οποία η Ελλάδα δεν πρόκειται να κερδίσει απολύτως τίποτα.

Αλλά, ενώ είναι τελείως σωστό να λέμε ότι δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα, να προσθέτουμε επίσης-διότι αυτό είναι ζήτημα που πρέπει να το εξετάσουμε σοβαρά- ότι είμαστε υπέρ της πληρότητας των δικαιωμάτων οποιασδήποτε εθνικής μειονότητας υπάρχει στην Ελλάδα και πρέπει να δούμε πού υπάρχουν συγκεκριμένα ζητήματα και εκεί που γίνονται αδικίες να επανορθωθούν έγκαιρα. Όχι όπως κάναμε με την τουρκική μειονότητα εν μέρει στην Κύπρο.

Λέγοντας αυτά, λέμε επίσης ότι όσο είμαστε εναντίον οποιουδήποτε επιθετικού πολέμου, όπως είμαστε βέβαια υπέρ της υπεράσπισης μειονοτήτων δικών μας στο εξωτερικό,έτσι δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσομε πια τίποτα από το συγκεκριμένο εθνικό κορμό που έχουμε. Κι όταν λέμε τίποτα αυτό το πράγμα πρέπει να είναι μια εντελώς διαφορετική, ιδεολογική και πρακτική προετοιμασία κυρίως της νεολαίας μας, η οποία εν μέρει έχει προσβληθεί από το μικρόβιο του ευρωπαϊσμού και της πολιτιστικής αμερικανοποίησης.

ΠΗΓΗ: https://tokoinonikoodofragma.wordpress.com/

 

* Ο Μιχάλης Ράπτης (Pablo), “μαθητής της σχολής του Λένιν και του Τρότσκι” και “επαναστάτης μαρξιστής”, όπως αυτοπροσδιοριζόταν, υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ελληνικού και του παγκόσμιου τροτσκιστικού κινήματος με εξαιρετικά πλούσια δράση σχεδόν σε όλες τις ηπείρους, τρόπον τινά ενσάρκωση ο ίδιος της ιδέας του Διεθνισμού κατά τον Εικοστό Αιώνα. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά. ‘Εφυγε στη Γαλλία, όπου συμμετείχε στην ιδρυτική Διάσκεψη της Δ’ Διεθνούς. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εργάστηκε για την ανασυγκρότηση του ευρωπαϊκού τροτσκιστικού κινήματος που αποδεκατίστηκε από την ταυτόχρονη ναζιστική και σταλινική τρομοκρατία και εξελέγη Γραμματέας της Δ’ Διεθνούς. Υποστήριξε τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο εναντίον του Στάλιν, και ιδίως το αυτοδιαχειριστικό της πείραμα οργανώνοντας διεθνείς ταξιαρχίες συμπαράστασης. Αργότερα, υπό την ηγεσία του, η Δ’ Διεθνής έγινε το κύριο στήριγμα διεθνώς της Αλγερίνικης Επανάστασης. Εργάστηκε ιδίως για τον εφοδιασμό της σε όπλα και για την εκτύπωση του παράνομου τύπου της στη Γαλλία. Για τη δράση του συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ολλανδία. ‘Οταν η Επανάσταση νίκησε στην Αλγερία, ανέλαβε να οργανώσει την αυτοδιαχείριση στα εγκαταλελειμμένα από τους Γάλλους γαιοκτήμονες κτήματα και είναι ο εμπνευστής των Διαταγμάτων του Αλγερίου για την αυτοδιαχείριση. Συνδέθηκε με στενή φιλία και συνεργάστηκε με ‘Αραβες επαναστάτες ηγέτες, όπως τον Μουαμάρ Καντάφι και τον Ζωρζ Χαμπάς, αλλά και άλλους όπως τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ο οποίος τον διόρισε επίτιμο πρόξενο στο Αλγέρι. Ο Πρόεδρος της Κύπρου του παρείχε πολύτιμες διεκυολύνσεις για δραστηριότητες υποστήριξης του παλαιστινιακού και ευρύτερου αραβικού αγώνα. Υπήρξε επίσης φίλος του Χιλιανού Προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, που του ενεχείρισε διπλωματικό διαβατήριο της Χιλής, αλλά και του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ράπτης ανέπτυξε στενές σχέσεις με πολλά επαναστατικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου. Οργάνωσε επίσης την πρακτική, παντοειδή υποστήριξη της αντίστασης στην ελληνική στρατιωτική δικτατορία και τη διαφυγή πολλών πολιτικών της αριστεράς, του κέντρου και της δεξιάς από τη χώρα.

Νεκρο θελει τον Σενερ Λεβεντ ο Ερντογαν

Ονομα και πράγμα, ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος και αγωνιστής Σενέρ Λεβέντ, πολύ περισσότερο αληθινός δημοκράτης και πατριώτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, από πολλούς “δικούς μας” Ελληνοκύπριους, έγινε δημόσιος στόχος του Ταγίπ Ερντογάν, που περίπου τον επικήρυξε από βήματος σε συγκέντρωση στην Προύσα, για άρθρο που έγραψε στην εφημερίδα Αφρίκα των κατεχομένων για την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία.
Ο Λεβέντ και η εφημερίδα του έχουν γίνει και στο παρελθόν στόχοι τρομοκρατικών επιθέσεων και απόπειρας δολοφονίας, μετά την οποία αποφάσισε να αλλάξει τον τίτλο της εφημερίδας του από “Ευρώπη” σε “Αφρική”.
Το παρακάτω άρθρο ο Σενέρ Λεβέντ το έγραψε στην εφημερίδα του, ενώ πετούσαν πέτρες στα γραφεία της οι συγκεντρωμένοι έξω από τα γραφεία της ακροδεξιοί Τούρκοι διαδηλωτές

Διαταγμα απο τον Ερντογαν για λιντσαρισμα της εφημεριδας «Αφρικα»

Του Σενέρ Λεβέντ*

Από το πρωί ουρλιάζουν εναντίον μας εκείνοι που έχουν τους μιναρέδες ως σπαθιά τους, τους θόλους ως κράνος τους και τα τζαμιά ως στρατόπεδά τους. Αστυνομικοί φυλάνε σκοπιά μπροστά στην πόρτα μας. Αλλά έφυγαν προ ολίγου μόλις σκοτείνιασε. Έγινε έκκληση για λιντσάρισμα. Από ποιον; Από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Από νωρίς το πρωί του έστειλαν από την Κύπρο τη χθεσινή μας εφημερίδα. Μόλις είδε τον τίτλο μας έγινε έξαλλος. Είπε το εξής στο πλήθος στο οποίο απευθυνόταν στην Προύσα: «Στη βόρεια Κύπρο μια ξεφτιλισμένη εφημερίδα έβαλε έναν τίτλο. Λέει ότι ο τουρκικός στρατός εισέβαλε και στη Συρία μετά από την Κύπρο. Τι ανηθικότητα είναι αυτή, τι αισχρότητα. Τα αδέλφια μου από τη βόρεια Κύπρο πρέπει να δώσουν την απάντηση που πρέπει εκεί».

Ποια είναι η «απάντηση που πρέπει»; Θα μας λιντσάρουν; Θα μας σκοτώσουν; Θα μας κάνουν να πληρώσουμε τίμημα για το γεγονός ότι δεν χειροκροτήσαμε έναν αιματηρό πόλεμο; Να κοπιάσουν. Είμαστε εδώ. Επειδή είμαστε από εδώ, θα είμαστε πάντα εδώ.

Ένας όχλος που διψά για αίμα, εξαγριωμένος. Τα μυαλά όλων πετάνε. Βγάζουν κραυγές πολέμου. Υμνούν τον ηρωικό τουρκικό στρατό. Και σε όλα τα τζαμιά της Τουρκίας διαβάζεται η «προσευχή της κατάκτησης». Κατάκτηση! Τι είναι η κατάκτηση; Μήπως δεν είναι κατοχή; Άμα εκείνοι διαβάζουν την προσευχή της κατάκτησης, είναι έγκλημα να μιλώ εγώ για κατοχή; Άμα δεν εκπλήσσονται για την προσευχή της κατάκτησης, γιατί λυσσάνε μόλις μιλήσει κανείς για κατοχή;

Την ώρα που γράφω αυτό το άρθρο, συνεχίζουν να έρχονται βροχή οι απειλές. Και τι δεν λένε. Θα μας κρεμάσουν, θα μας σφάξουν, θα μας γδάρουν! Έναν χαιρετισμό στον ηρωικό τουρκικό στρατό έστειλε και ο κύριος Κουντρέτ. Ο Κουντρέτ Όζερσαϊ. Και μια ευχή έκανε ο ηγέτης του ΡΤΚ Τουφάν Ερχουρμάν, ο οποίος ετοιμάζεται να γίνει πρωθυπουργός. Εύχεται να ολοκληρωθεί η επιχείρηση της Τουρκίας, εκφράζοντας την επιθυμία να διατηρηθεί η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας. Μήπως έχει κάτι να πει για την έκκληση λιντσαρίσματος που έγινε κατά της εφημερίδας μας; Δεν έχει! Πρώτα να ρωτήσουμε τον κύριο Κουντρέτ: Μήπως είναι νόμιμος ο ελεύθερος συριακός στρατός; Δεν ξέρει ότι αυτός ο στρατός έχει μετεξελιχθεί από το τζιχαντιστικό Ισλαμικό Κράτος; Ακόμα δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες; Μαζί με αυτούς βαδίζει η Τουρκία εναντίον της Συρίας. Και ακόμα ένα ερώτημα: Πότε και πού προέβησαν σε τρομοκρατική ενέργεια οι ένοπλες κουρδικές οργανώσεις που ονομάζονται YPG/PYD; Μήπως εκείνες έβαλαν τις βόμβες στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία και σε άλλα πολλά μέρη; Μήπως δικό τους έργο είναι οι βόμβες που προκάλεσαν τον θάνατο εκατοντάδων ατόμων σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη; Μήπως όλα αυτά δεν είναι έργο του λαφυραγωγού Ισλαμικού Κράτους; Μήπως το Ισλαμικό Κράτος δεν προστατευόταν και στηριζόταν τόσο καιρό από την Τουρκία; Η Τουρκία πάει τώρα χέρι με χέρι με αυτούς τους αιμοβόρους τρομοκράτες να σκοτώσει τους Κούρδους, οι οποίοι δεν γνοιάζονται για τίποτε άλλο εκτός από το να προστατεύσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους; Και εσύ το χαιρετίζεις αυτό, έτσι δεν είναι; Σημαίνει ότι ακόμα δεν κατάλαβες ότι η ειρήνη αξίζει πιο πολύ από τον πόλεμο…

Και εσύ Τουφάν. Μιλάς για εδαφική ακεραιότητα. Ποια εδαφική ακεραιότητα; Μήπως η Τουρκία σεβάστηκε την εδαφική ακεραιότητα στην Κύπρο και θα το κάνει και στην Τουρκία; Μήπως δεν υποσχέθηκε και σε εμάς το ίδιο πράγμα όταν αποβιβαζόταν ο τουρκικός στρατός στο νησί το 1974; Τι έγινε ύστερα; Μήπως δεν διαμέλισε αυτό το νησί; Μήπως κράτησε την υπόσχεσή της; Μήπως έμεινε εδαφικά ακέραιη η Κύπρος;

Κύριοι που έχετε τους μιναρέδες ως σπαθιά, τους θόλους ως κράνη και τα τζαμιά ως στρατόπεδα. Θυμώσατε πολύ, έτσι δεν είναι; Δεν χειροκροτήσαμε και δεν θα χειροκροτήσουμε το αιματηρό σας σενάριο. Ναι, είστε κατακτητές, εισβολείς. Και στην Κύπρο και στη Συρία. Άλλωστε καυχιέστε για την ιδιότητά σας, του κατακτητή. Με τις προσευχές της κατάκτησης που διαβάσατε σε όλα τα τζαμιά. Γι’ αυτό τον λόγο δεν καταφέραμε να βρούμε λύση στην Κύπρο μέχρι σήμερα. Διότι εσείς είστε κατακτητές. Καίτε, γκρεμίζετε ένα μέρος και γίνεται δικό σας! Αποκαλέσατε τη δική μας «ειρηνευτική επιχείρηση». Στη Συρία την αποκαλέσατε «επιχείρηση κλάδος ελαίας». Στις μπροσούρες που έριχναν οι πιλότοι σας από αέρος στην Κύπρο υπήρχε ένα περιστέρι με ένα κλαδί ελιάς στο ράμφος του. Κάποιοι πίστεψαν. Σάστισαν όταν είδαν τον δεινόσαυρο απέναντί τους αντί για το περιστέρι. Μήπως θα αποκαλέσετε «επιχείρηση γιασεμί» την τρίτη επιχείρηση στην Κύπρο;

Από την Αφρίκα, δημοσιεύθηκε στην καθημερινή του στήλη στον Πολίτη

 

Διαβάστε επίσης:

Βανδαλισμοί και ξήλωμα ταμπέλας στην «Αφρίκα» – Έκκληση Σενέρ Λεβέντ σε ΟΗΕ και Κυπριακή Δημοκρατία

Cyprus: Erdogan wants Sener Levent assassinated!

“Αφρίκα”: Ήρθαν για να σκοτώσουν

Κυπρος: Προς «αλλαγη καθεστωτος»;

Η Διασκεψη της Γενευης, η μετατροπη της Κυπρου σε προτεκτορατο και η ελληνικη Αριστερα *

Του Δρ. Συνταγματικού Δικαίου Δημήτρη Μπελαντή
πρ. μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου  αποτελεί άλλον  ένα κρίκο στην προσπάθεια του συγγραφέα και ορισμένων αξιόλογων ανθρώπων και πρωτοβουλιών, δυστυχώς  όχι αρκετών, ακόμη τουλάχιστον , να ενεργοποιήσουν  το κοινωνικό ενδιαφέρον απέναντι στην συγκροτημένη  εδώ και πολύ καιρό  προσπάθεια  από τα διεθνή  δυτικά ιμπεριαλιστικά  κέντρα, και ιδίως την Βρετανία και τις ΗΠΑ, να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να εγκαταστήσουν στην θέση της ένα κράτος-προτεκτοράτο  και ουσιαστικά μη κράτος. Θα επιμείνω , λόγω και της ιδιότητάς μου ως νομικού, που ασχολείται  μακροχρόνια με το συνταγματικό δίκαιο,  να επισημάνω και να υπενθυμίσω ορισμένες σταθερές και , εξ όσων γνωρίζω,  αδιαμφισβήτητες αρχές της δημοκρατικής κρατικής κυριαρχίας και του ανεξάρτητου δημοκρατικού  κράτους ως υπόστασης. Θεωρώ ότι ο ΔΚ, αν και μη επαγγελματίας νομικός, έχει πολύ ορθά επιμείνει σε αυτές  τα αναμφισβήτητες και σχεδόν αυτονόητες   προϋποθέσεις :

1 Δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση ένα ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, όταν αυτό δεν αυτοσυντάσσεται και δεν καθορίζει ο λαός του ( με την ευρύτερη έννοια των υπηκόων του και την στενότερη έννοια του εκλογικού σώματος αυτού) την συνταγματική/πολιτειακή του μορφή,  το πολίτευμά του και ευρύτερα το Σύνταγμά του.  Ο λαός ενός δημοκρατικού και ανεξάρτητου  κράτους διαμορφώνει μέσω εκλογών την πρωτογενή συντακτική του συνέλευση και στην επόμενη φάση μέσω Αναθεωρητικών Βουλών  , που εκλέγει, τροποποιεί τα Σύνταγμα  μέσα στα όρια της πρωτογενούς συντακτικής εξουσίας.  Αν θελήσει αυτός ο λαός να αλλάξει ριζικά αυτό το Σύνταγμα,  εκλέγει εκ νέου μια Συντακτική Συνέλευση, η οποία  θέτει ένα θεμελιακά  νέο Σύνταγμα (1975). Δεν είναι δυνατόν μια Διεθνής Σύσκεψη να συντάξει ένα κράτος με έγκυρο τρόπο συνταγματικά και διεθνοδικαιικά.  Αν αυτό συμβεί, το κράτος που συντάσσεται έτσι  δεν είναι ούτε ανεξάρτητο ούτε κυρίαρχο  , αφού το όργανο που διαμορφώνει το Σύνταγμα είναι η Σύσκεψη αυτή και στην πραγματικότητα αυτό το όργανο είναι και ο κυρίαρχος αυτού του κράτους.  Αν αυτό συνέβη κατά τρόπο απαράδεκτο με τις Συνθήκες του 1959 στην Κύπρο, δεν υφίσταται κανένας λογικός λόγος, να επαναληφθεί αυτή η πρακτική σήμερα , καθώς επίσης να επαναληφθούν στο κοντινό μέλλον καταστάσεις αποτρόπαιες  όπως ο Εμφύλιος των κοινοτήτων και μια εισβολή τύπου 1974. Ένα κράτος που δεν αυτοσυντάσσεται  δεν μπορεί να είναι και κυρίαρχο με βάση τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.

2 Δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση  ένα ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, ακόμη και ένα ομοσπονδιακό κράτος, αν η κρατική βούληση στα όργανά του δεν διαπιστώνεται  με όχημα την αρχή της πλειοψηφίας .  Είναι δυνατόν σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα μια οποιαδήποτε μειοψηφία να έχει δικαίωμα  βέτο ; Αυτό το κράτος θα παραλύσει αργά ή γρήγορα, θα φθαρεί σε μη βίαιες και τελικά και σε βίαιες διαμάχες μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας και, στο τέλος,  θα καταλυθεί.   Ακόμη και σε ένα ομοσπονδιακό κράτος που λειτουργεί εύνομα και αποτελεσματικά  δεν είναι δυνατόν , πέρα από  αμιγώς περιφερειακά  ζητήματα, να δοθεί η εξουσία σε μια μειοψηφία να ανασχέτει τη ν πλειοψηφία.  Σκεφθείτε μια Γερμανία όπου η Βαυαρία ή η Σαξονία θα σταματούσε την ομοσπονδιακή  λειτουργία θέτοντας βέτο σε πλειοψηφικά ειλημμένες αποφάσεις της Μπούντεσταγκ, όπως λ.χ. ο ομοσπονδιακός προυπολογισμός ή η λήψη απόφασης για αποστολή γερμανικού στρατού στο εξωτερικό . Στο ν πληθυσμό  της Κυπριακής Δημοκρατίας  υπολογίζονται  βέβαια και πολίτες που είναι Τουρκοκύπριοι, αλλά είναι ένα μεγάλο ζήτημα αν αυτό πρέπει να συμπεριλάβει και πληθυσμούς σε κατειλημμένα στρατιωτικά τμήματα της ΚΔ, που αυτήν την στιγμή  δεν ανήκουν και πιθανότατα, κατά ένα μέρος,  δεν  θέλουν να ανήκουν στην ΚΔ, όπως αυτή  είναι διαμορφωμένη ιστορικά.

3 Το παραπάνω δεν αναιρεί ότι μια εθνική μειονότητα  σε ένα  κράτος, είτε ομοσπονδιακό είτε  ενιαίο,   έχει και πρέπει να έχει πολιτιστικά, θρησκευτικά η άλλα  δικαιώματα που συνδέονται με τον σεβασμό της αξίας των μελών της και με μορφές αυτοπροσδιορισμού που δεν απειλούν την ενιαία κρατική υπόσταση. Όμως, είναι ριζικά άλλο πράγμα  ο σεβασμός των μειονοτικών δικαιωμάτων και άλλο η αναγωγή της μειονότητας σε δύναμη που μπλοκάρει την  δημοκρατική συνταγματική λειτουργία. Πόσο μάλλον που , όπως δείχνει και η  διεθνής εμπειρία, η ανασχετική λειτουργία μιας μειονότητας συνήθως δεν προωθεί τα δικά της  γνήσια συμφέροντα αλλά  τα συμφέροντα τν ισχυρών διεθνών δυνάμεων που την χειραγωγούν.  Δεν πρέπει να συγχέουμε την υπεράσπιση των όποιων μειονοτικών δικαιωμάτων  με την μετατροπή μιας μειοψηφίας σε κατ’ ουσίαν πλειοψηφία, στα πλαίσια του σχηματισμού της ενιαίας κρατικής βούλησης. Και την μετατροπή έτσι της μειονότητας σε παράγοντα κατάλυσης του κράτους ( ας θυμηθούμε εδώ το περίφημο παράδειγμα των Σουδητών στην Τσεχοσλοβακία του Μεσοπολέμου αλλά και την υποδαυλιζόμενη  από τους Βρετανούς τουρκοκυπριακή  μειονότητα μετά το 1960- χωρίς να αγνοούμε και σοβαρές ευθύνες της ελληνοκυπριακής πλευράς )

4 Το κρίσιμο ζήτημα των «εγγυήσεων» και του κρατικού μονοπωλίου βίας. Όπως γνωρίζουμε κοινωνιολογικά από το έργο του Μαξ Βέμπερ και νομικά ιδίως από το έργο του Ρούντολφ Γερινγκ και του Βάλτερ Γέλλινεκ, δεν υφίσταται  κράτος κυρίαρχο, αν δεν έχει την υλική ισχύ, την δυνατότητα υλικής βίας και καταναγκασμού, για να επιβάλει σε μια επικράτεια την θέλησή του. Πιο ειδικά διατυπωμένο, αν δεν έχει το μονοπώλιο άσκησης   νόμιμης βίας. Σε μια εποχή όπου μεγάλες και άλλοτε κραταιές κρατικές υποστάσεις  διαλύονται ( π.χ. Ιράκ, Γιουγκοσλαβία) ή γίνονται κάτι σαν το Φαρ Ουέστ (Συρία, Λιβύη, αραβικές χώρες κα) , η αντίστιξη αυτή μεταξύ υλικής βάσης και συνεπειών από την απουσία της   δείχνει πολύ δραματικά την σημασία του κρατικού μονοπωλίου  νόμιμης βίας. Το μόρφωμα που πιθανόν θα προκύψει από  την Διάσκεψη της Γενεύης δεν θα έχει δυνάμεις ασφαλείας όχι από έναν αναρχικού τύπου πασιφισμό, όπως εύστοχα παρατηρεί ο συγγραφέας, αλλά επειδή ακριβώς πρέπει να είναι κάτι πολύ λιγότερο από υπαρκτή κρατική  υπόσταση. Θα έχει μια αορίστως προσδιοριζόμενη ομοσπονδιακή αστυνομία και θα υπόκειται σε μια «Διεθνή Αστυνομία»    Πρέπει να είναι ένα μόρφωμα  υποκείμενο χωρίς δυνατότητα αντίστασης  σε πιθανές επεμβάσεις εγγυητριών ή άλλων δυνάμεων  ( και ας θυμηθούμε εδώ ότι η Κύπρος γνώρισε το 1974 την στρατιωτική επέμβαση της μιας εγγυήτριας δύναμης και  την πολιτική επέμβαση μιας άλλης , με την τρίτη, όπως και τις ΗΠΑ,  να χειραγωγούν την όλη εξέλιξη). Πρέπει, ακόμη, να είναι υποκείμενο στην στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας, της οποίας τα στρατεύματα, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δεν θα αποχωρήσουν «αμέσως» και πιθανότατα δεν θα αποχωρήσουν ποτέ.

5 Ένα επόμενο ζήτημα είναι το ζήτημα της νομικής  ισχύος της Ζυρίχης και συνολικά των Συνθηκών του 55 και του 59. Σωστά ο ΔΚ διαφοροποιεί μεταξύ της ισχύος τους ως γεγονότος θεμελιωτικού του κράτους της ΚΔ  και της ισχύος τους ως γεγονότος αντικείμενου  στις γενικές  αρχές  του διεθνούς δικαίου. Και ναι μεν η Ζυρίχη αποτέλεσε κρίσιμο παράγοντα διαμόρφωσης του αρχικού Συντάγματος της ΚΔ, όμως, μετά το 1974 , από όσο γνωρίζω, με βάση την κατάσταση που διαμορφώθηκε, υπήρξαν σημαντικές Συνταγματικές Τροποποιήσεις, αναγκαστικά χωρίς  την συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, ορισμένες κρίσιμες διατάξεις , που αφορούσαν στην συμμετοχή ων Τουρκοκυπρίων στα κρατικά όργανα ετέθησαν σε αναστολή και διαμορφώθηκε ένα ιδιόμορφο «δίκαιο της ανάγκης», το οποίο συγκαθόρισε την συνταγματική  πραγματικότητα της ΚΔ. Ό,τι και αν ειπωθεί σήμερα από τον Κύπριο Πρόεδρο ή από δυνάμεις που επιθυμούν αυτήν την «ψευδολύση» του Κυπριακού ,  η σημερινή συνταγματική πραγματικότητα της ΚΔ, εδώ και δεκαετίες,  δεν είναι ταυτόσημη με το αρχικό Σύνταγμα ούτε επικαθορίζεται άμεσα από τις Συνθήκες του Λονδίνου και της Ζυρίχης. Σχετικό με αυτό  είναι τα ζήτημα ότι υπάρχουν στην Κύπρο δύο εθνότητες  -μια πλειοψηφική και μια μειοψηφική,  οι οποίες θα μπορούσαν με όρους δημοκρατίας να συναποτελέσουν τον πληθυσμό της ΚΔ, χωρίς αυτή να καταλυθεί . Όμως, ίσως είναι διαφορετικό το δύο εθνότητες από το δύο κοινότητες. Καθώς το σχήμα «δύο κοινότητες» παραπέμπει όντως σε αποικιακή διοίκηση αλλά και στεγανοποιεί τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους, τους ωθεί σε μια φατριαστική αντιπαράθεση  και θέτει τους όρους για ένα παρατεινόμενο «διαίρει και βασίλευε» εκ μέρους των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση του ΔΚ ότι όλη αυτή η εξέλιξη έρχεται  να επιταχυνθεί όχι τόσο λόγω της αδιαλλαξίας  ή της πίεσης του τουρκικού παράγοντα- ο οποίος μάλλον μπλοκάρει παρά επιταχύνει  την εξέλιξη, αλλά λόγω της πίεσης του δυτικού ιμπεριαλιστικού παράγοντα ( ΗΠΑ-Βρετανία –Ισραήλ)  , ο οποίος θέλει να ελέγξει και να χειραγωγήσει  το υπό διαμόρφωση μόρφωμα , λόγω της τεράστιας γεωπολιτικής του σημασίας σε μια συγκυρία αλλαγής των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή, αλλά και ενός νέου ουσιαστικά Ψυχρού Πολέμου έναντι της Ρωσίας και της Κίνας.  Και μάλιστα την ίδια στιγμή, η πίεση του δυτικού ιμπεριαλιστικού παράγοντα συνδέεται με μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις ( Συρία, Ουκρανία,  Βόρεια Αφρική) αλλά και με την «προτεκτοροποίηση»  στην περιοχή τόσο του ελληνικού κράτους  . Ένα κράτος που  στην οικονομική και δημοσιονομική του ζωή  και στην δημοκρατική του λειτουργία δεν διαθέτει καμία ανεξαρτησία έναντι της ΕΕ, της Γερμανίας και των ΗΠΑ, όπως το ελληνικό, γίνεται μοχλός κάτω από  την δήθεν κυβέρνηση της Αριστεράς των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛΛ για να επιταχυνθεί η διάλυση και η προτεκτοροποίηση ενός άλλου κράτους, με το οποίο  σε μεγάλο βαθμό έχει κοινή εθνική υπόσταση και καταγωγή.  Αυτό είναι μια εξέλιξη  που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να προχωρήσει. Γεννάται , βέβαια, ένα μεγάλο ζήτημα για το ποιοι είμαστε «εμείς» που δεν θα το επιτρέψουμε.  Ο ελληνικός  λαός, με την έννοια της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας , των εργαζομένων και μικρομεσαίων κοινωνικών  τάξεων, έχει ωθηθεί από την κυβέρνησή του σε μια κατάσταση επικίνδυνης κοινωνικής απάθειας και κλεισίματος σε μια παθητική και καταθλιπτική αδράνεια. Στον βαθμό που αυτός ο λαός, μετά την  ματαίωση του «καλοκαιριού του 2015» δυσκολεύεται να παλέψει ακόμη και για τα πολύ άμεσα δικαιώματά του, την εργασία, τον μισθό, την μη κατάσχεση του σπιτιού του, την μη φορολήστευσή του, την προστασία του κοινωνικού κράτους και του δημόσιου πλούτου και περιουσίας, που η «Αριστερά» συστηματικά εκποιεί στα ε λληνικά και ξένα καπιταλιστικά  κονσόρτσιουμ, ίσως  φαντάζει πολύ δύσκολο να φανταστούμε μια πλειοψηφική κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση  του ελληνικού λαού υπέρ της προστασίας της ΚΔ, όμοια με εκείνη  του 204 κατά του Σχεδίου Αναν.

Αριστερά και εθνικό ζήτημα

Όμως, και χωρίς να  είμαστε αιθεροβάμονες ή υπεραισιόδοξοι,  αξίζει να επιμείνουμε  στο ότι η οικονομική  βύθιση της Κύπρου  το 2013 και η βύθιση της Ελλάδας από  το 2010 ως σήμερα, καθώς επίσης και η πολύπλευρή εξάρτηση από τον ευρωπαικό και τον αμερικάνικο  ιμπεριαλισμό και των δυο κρατών, πέρα από την εθνική κοινότητα, δείχνουν και μια κοινότητα μοίρας και πεπρωμένου. Κι ακόμη περισσότερο , και οι δύο χώρες, για να κατανοηθεί η πορεία τους, αντιμετωπίζουν ιστορικά και ακόμη μια προοπτική μακροχρονης αποικιακής και νεοαποικιακής διοίκησης. Από εκεί οι κοινότητες και οι εγγυήτριες δυνάμεις, από εδώ οι ανεξάρτητες αρχές στα οικονομικά, οι προυπολογισμοί  που συντάσσουν οι Θεσμοί, τα συνεχή Μνημόνια, η  καταστροφή κάθε κοινωνικής και αναπτυξιακής προσπάθειας. Οι μορφές παραλλάσσουν, τα περιεχόμενα συγκλίνουν. Μήπως πρέπει να επιμείνουμε περισσότερο στο να ανακαλύψουμε πώς παράγονται παράλληλες  και κοινές διέξοδοι σε αμέσως παράλληλα και κοινά αδιέξοδα ;

 

(*) Το κείμενο αυτό είναι η ομιλία του Δημήτρη Μπελαντή σε συζήτηση-παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος σε Παγίδα (γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς ‘Ελληνες)», εκδόσεις Ινφογνώμων, που πραγματοποιήθηκε από το Λαϊκό Πανεπιστήμιο της Αγ. Παρασκευής στις   29-11-2017. Ο Δημήτρης Μπελαντής είναι συνταγματολόγος και διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.