Tag Archives: Τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Ελλάδα, Κύπρος και Ρωσία

O Δημήτρης Κωνσταντακόπουλους στο Ράδιο Πρώτο της Κύπρου.

Ακούστε από το  26:51

Όταν η Χούντα, κατ’ εντολήν των Αμερικανών, προσκαλούσε στην Κύπρο τον τουρκικό στρατό

Μαρτυρία Γιώργου Σέρτη: Έτσι βίωσα την προδοσία

Αυτά που είδα το πρωί της 20ής του Ιούλη ήταν τόσο φρικτά ανεκδιήγητα και έρχονταν σε τόση σύγκρουση με ό,τι είχε γραφτεί και ειπωθεί για την τούρκικη απόβαση, που πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί να συσκοτίζονται αντί να φωτίζονται τα γεγονότα. Αναφέρομαι στη συγκεκριμένη χρονική διάρκεια του πρωινού της 20ής του Ιούλη. Continue reading Όταν η Χούντα, κατ’ εντολήν των Αμερικανών, προσκαλούσε στην Κύπρο τον τουρκικό στρατό

Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το τελευταίο εξάμηνο ιδίως, διαπιστώσαμε ότι ισχυρές διεθνείς δυνάμεις εκτός της περιοχής μας, συμβάλλουν συστηματικά στη δημιουργία περίπου «προπολεμικού» κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Continue reading Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Ο Οργουελ στη Λευκωσια: Απαγορευουν στους Κυπριους να λενε Κατοχη την Κατοχη!

Οι αντιδρασεις δημοσιογραφων και νομικων για φιμωση στο Κυπριακο

17.06.2018

Την έντονη αντίδραση δημοσιογράφων αλλά και νομικών προκάλεσε το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Σημερινή».

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό δημοσίευμα, η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας και η αντίστοιχη επιτροπή των κατεχομένων, υπό την ομπρέλα μάλιστα του ΟΑΣΕ, αποφάσισαν από κοινού, να προωθηθεί γλωσσάρι  μέσα από το οποίο θα απαλείφονται λέξεις που αφορούν την ιστορία του Κυπριακού.

Όπως πληροφορείται η εφημερίδα «Σημερινή», το σχετικό γλωσσάρι, που, στην ουσία, θα λειτουργεί ως εγχειρίδιο «φρονηματισμού» της ιστορικής μνήμης μέσα από την περιχάραξη των γλωσσικών της αναφορών, αναμένεται να κατατεθεί εντός Ιουνίου στην Ολομέλεια της Επιτροπής για τοποθέτηση, ενώ αρχές Ιουλίου θα παρουσιαστεί στους δημοσιογράφους.

Την σχετική είδηση σχολίασαν στο Sigmalive έγκριτοι νομικοί και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι.

Α. Αγγελίδης: «Με ξάφνιασε, όχι ευχάριστα»

Σε δηλώσεις του στο Sigmalive ο νομικός Ανδρέας Αγγελίδης δήλωσε: «Με ξάφνιασε όχι ευχάριστα αυτή η προοπτική. Διαπιστώνω μια προσπάθεια να μπουν απαγορευτικά πλαίσια στην ελευθερία της άποψης και της γνώμης. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία δεν θα κρίνει την ελεύθερη γνώμη της δημοσιογραφίας. Αντίθετα θα είναι υποχρεωμένη να εξετάζει τα θέματα που θα προβάλλονται με δεδομένο ότι ο δημοσιογράφος και γενικά τα Μ.Μ.Ε θα έχουν προκαθορισμένη ύλη για να διατυπώνουν»

Κρις Τριανταφυλλίδης: «Πιο φιλελεύθερα μετά την απόφαση για Λάζαρο Μαύρο»

Ο επίσης νομικός κ. Κρις Τριανταφυλλίδης τοποθετήθηκε ως εξής: «Το κάθε επάγγελμα πρέπει να ρυθμίζεται από κανονισμούς δεοντολογίας όπως για παράδειγμα ρυθμίζεται και το δικηγορικό επάγγελμα. Όμως, οι κανονισμοί αυτοί, δεν μπορεί να μην συμβαδίζουν με την εποχή που ζούμε και επίσης δεν μπορούν να καταλήγουν σε παραβίαση του Συνταγματικού δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης, που στην περίπτωση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, αν λάβουμε υπόψη και την πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση του Λάζαρου Μαύρου, τυγχάνει πολύ πιο φιλελεύθερης αντιμετώπισης. Είναι κάτω από αυτό το πρίσμα που πρέπει κάποιος να κρίνει και αυτήν την απόφαση».

Αντώνης Μακρίδης: «Η κατοχή, είναι κατοχή»

Δηλώσεις στην ιστοσελίδα μας παραχώρησε και ο τέως Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών. Ο κ. Μακρίδης δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε ταγμένοι να υπηρετούμε την αλήθεια. Να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Η κατοχή, είναι κατοχή, τα κατοχικά στρατεύματα είναι κατοχικά στρατεύματα. Το 1964 έγινε Tουρκοανταρσία. Αυτά όλα δεν μπορείς να τα πεις με άλλες λέξεις και άλλες φράσεις. Χρησιμοποιείς  τις κατάλληλές λέξεις για να αποδίδεις το νόημα και τη σημασία που θέλεις. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς άλλες λέξεις. Οι άλλες λέξεις υποκρύβουν σκοπιμότητα και εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε μακριά από σκοπιμότητες. Τα οποιαδήποτε γλωσσάρια ειδικά σε μια χώρα που βρίσκεται υπό κατοχή για 44 χρόνια παραποιούν και πλαστοποιούν τις αλήθειες. Το καλό κλίμα, με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους δεν μπορεί να φτιαχτεί στη βάση παραποίησης της πραγματικότητας. Η καλή σχέση εμπεδώνεται πάντα έχοντας υπόβαθρο την αλήθεια και μόνο την αλήθεια».

Α. Μιχαηλίδης: «Ο Ακιντζί ενοχλείται όταν τον λέμε κατοχικό ηγέτη»

Την αντίθεση του εξέφρασε και ο Διευθυντής Σύνταξης της εφημερίδας Φιλελεύθερος. Συγκεκριμένα, ο κ. Μιχαηλίδης δήλωσε: «Ένας επαγγελματικός κλάδος που ως βασική Aρχή έχει την υπεράσπισή της ελευθέριας έκφρασης και άποψης είναι τουλάχιστον γελοίο να ορίζει πλαίσια και οδηγίες που παραβιάζουν την ίδια την συνείδηση του ανθρώπου. Οι όποιες επιτροπές θα κάνουν κάτι τέτοιο, αυτό που επιδιώκουν δεν είναι η κατοχύρωση της ελευθερίας ως οφείλουν, αλλά, η δημιουργία μιας επίπλαστης συνείδησης. Της «νεοκυπριακής» συνείδησης. Οι δημοσιογράφοι, δεν μπορούν να συμπράττουν με ξένους οργανισμούς για να αυτολογοκρίνονται σε κανένα ζήτημα και προπάντων στο Εθνικό. Γνωρίζω, ότι ο ίδιος ο Μουσταφά Ακιντζί, είπε σε ανθρώπους δικούς μου και μου το μετέφεραν, ότι τον ενοχλεί πολύ όταν τον γραφούμε κατοχικό ηγέτη. Γνωρίζω επίσης ότι από καιρό, πολιτικά πρόσωπα, ελληνοκύπριοι, είπαν σε δημοσιογράφους να σταματήσουν να γράφουν ψευδοκράτος ψευδοπρόεδρος, ψευδοϋπουργός, γιατί δεν βοηθά το «κλίμα». Πιστεύω ότι αυτές οι κινήσεις εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο. Είναι ένα ευρύτερο σχέδιο αποπροσανατολισμού και σημαδεμένης τράπουλας σε βάρος των δικαίων του Κυπριακού Ελληνισμού. Συνειδητά ή ασυνείδητα θέλουν να δημιουργήσουν μια νέα τάξη πραγμάτων, η οποία έχει βασικό συστατικό το να κρύβει την κατοχή κάτω από το χαλί. Αν είναι έτσι τα πράγματα, είναι κρίμα να παίζουν αυτό το ρόλο, η Ένωση Συντακτών και η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας. Δεν έχουν καμία αρμοδιότητα να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους ύποπτες πολιτικές».

Σ. Ιακωβίδης: «Οι Τούρκοι δολοφόνοι Ελλήνων, είναι δολοφόνοι»

Καυστικός στην τοποθέτηση του επί του αποκαλυπτικού δημοσιεύματος ήταν και ο αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής της εφημερίδας Σημερινή, Σάββας Ιακωβίδης. Ο κ. Ιακωβίδης τόνισε: «Η ελευθερία έκφρασης είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Οι δημοσιογράφοι είναι εκ των κυριότερων εκφραστών και υπερασπιστών αυτής της αμάχητης ελευθερίας. Είναι καθήκον, υποχρέωση και αποστολή μας, ως σοβαρών και αξιόπιστων δημοσιογράφων, να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια, τη διαφάνεια, την αξιοπρέπεια, το ευρύτερο συμφέρον του τόπου, την ταυτότητα, την καταγωγή, τις εθνικές και ελληνικές ρίζες μας και τις βασικές ελευθερίες του πολίτη.

Συνεπώς, η ελευθερία έκφρασης, ως αποτύπωση στοιχειώδους και θεμελιακής δημοκρατικής καταξίωσης, δεν συρρικνώνεται. Δεν υποβαθμίζεται. Δεν υποτάσσεται σε καμία Αρχή και σε καμία εξουσία. Δεν τεμαχίζεται. Δεν προσβάλλεται. Δεν εναγκαλίζεται πολιτικές και πονηρές σκοπιμότητες. Γι’ αυτό και αποτελεί κατάντημα και απίστευτη προσβολή η επιχειρούμενη υπόδειξη από την Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας προς τους δημοσιογράφους της Κύπρου να γελοιοποιούνται αυτόβουλα καταγράφοντας γεγονότα, πρόσωπα και ιστορικά δρώμενα με παραπλανητικά λεκτικά φληναφήματα, για να μη προκληθεί, δήθεν, η τουρκική πλευρά.

Η Ιστορία δεν παραχαράσσεται. Και η έντιμη δημοσιογραφία αντιτάσσεται, δεν τάσσεται στην εξυπηρέτηση αλλότριων και σκότιων  δολιοτήτων. Η τουρκική εισβολή, είναι εισβολή. Η τουρκική κατοχή, είναι κατοχή. Το τ/κ πραξικόπημα του 1963, είναι τ/κ πραξικόπημα. Οι Τούρκοι δολοφόνοι Ελλήνων, είναι δολοφόνοι. Ο Ακιντζί, όπως  και οι προκάτοχοί του, είναι πράκτορας του εγκληματία σουλτάνου Ερντογάν και προωθεί εχθρικά προς την Κυπριακή Δημοκρατία, τουρκικά συμφέροντα. Οι πραγματικοί δημοσιογράφοι δεν λογοκρίνονται αλλά αμύνονται κατά παντός διαστροφέα της ιστορικής πραγματικότητας. Είναι κατάντημα διότι η εξ ευωνύμων ελεγχόμενη Ένωση Συντακτών συνεργεί σε αυτό το αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο και φασιστικό ανοσιούργημα χάριν πολιτικών, κομματικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων».

Πηγή: http://www.sigmalive.com/news/local/514752/oi-antidraseis-dimosiografon-kai-nomikon-gia-fimosi-sto-kypriako

Διαβάστε επίσης

Τι πρεπει και τι δεν πρεπει να σκεφτεστε. Το κανουν στην Κυπρο, τα προβλεπει και η συμφωνια Κοτζια για τη Μακεδονια

Η αθωωση του Λαζαρου Μαυρου, οι παλιατσοι και οι πολιτικοι μας

Continue reading Ο Οργουελ στη Λευκωσια: Απαγορευουν στους Κυπριους να λενε Κατοχη την Κατοχη!

Πραξικοπημα κατα της Δημοκρατιας, Εγκλημα κατα της Αριστερας η συμφωνια Τσιπρα-Κοτζια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Επειδή παίρνω διάφορα μηνύματα φίλων και αναγνωστών γύρω από την πρόσφατη αρθρογραφία μου για το «μακεδονικό», νομίζω σκόπιμο να διευκρινίσω ξανά ορισμένα σημεία.

 

Γιατί είναι βαριά προσβολή του πολιτεύματος η υπογραφή της συμφωνίας Κοτζιά – Ντιμιτρώφ

Τυπικά ο Κοτζιάς και ο Τσίπρας είχαν δικαίωμα να υπογράψουν τη συμφωνία.

Ουσιαστικά όμως δεν είχαν. Παραβίασαν τη βασικότερη αρχή του πολιτεύματος, την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας.

Διότι δεν πας να υπογράψεις μια συμφωνία όταν έχεις δεδηλωμένη και ρητή αντίρρηση τς πλειοψηφίας της Βουλής και όταν το 73% του πληθυσμού δηλώνει στα γκάλοπ αντίθετο, όταν ακόμα και η κυβέρνησή σου δεν είναι σύμφωνη στο σύνολό της.

Αυτό είναι που κάνει πραξικόπημα, αλλά πολιτικό, όχι νομικό, πολύ πραγματικό όμως εναντίον του πνεύματος του Συντάγματος, όχι του γράμματος, αυτό που έκαναν, καθ’ υπόδειξιν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, οι Κοτζιάς και Τσίπρας.

Που βρήκε τώρα ο Κοτζιάς τα δικά του γκάλοπ που, όπως λέει στις τηλεοράσεις, δείχνουν υποστήριξη στη συμφωνία δεν το ξέρω. Εμένα μου φαίνεται ότι ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών μοιάζουν να ανταγωνίζονται ποιος θα πει περισσότερα ψέματα.

(Ας επαναλάβουμε στο σημείο αυτό ότι ο Τσίπρας, πιθανώς με τη βοήθεια του Κοτζιά και όχι μόνο, έκανε μια κεντρική στρατηγική επιλογή το 2012-13: πλήρη ταύτιση με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, τυφλή υποταγή, όχι κάποιο είδος συμμαχίας στην πραγματικότητα, ελπίζοντας ότι αυτοί, με τη δύναμή τους, θα τον βοηθήσουν. Αυτή η επιλογή οδήγησε στην πανωλεθρία του 2015, αλλά και στις Πρέσπες και οδηγεί τώρα στην ταχεία αυτοκαταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που δεν γνωρίζουμε βέβαια είναι τι άλλο θα συμβεί μέχρι τότε)

Αν είσαι λοιπόν δημοκράτης, ή ακόμα κι αν έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, πάς στη Βουλή, ή συγκαλείς το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και τους ζητάς να σου δώσουν εξουσιοδότηση και να περιγράψουν τα όρια της καινούριας εθνικής γραμμής που θα αντικαταστήσει την μηδέποτε επισήμως ανακληθείσα του 1992.

Σταλινικοί και οι δυό τους όταν ήταν ακόμα αριστεροί, Κοτζιάς και Τσίπας διατήρησαν την ίδια νοοτροπία κι όταν πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο.

 

Τώρα ανοίγει, δεν κλείνει το Μακεδονικό 

Κάποιος μπορεί να έχει οποιαδήποτε γνώμη θέλει για την υπογραφείσα συμφωνία στις Πρέσπες, να τη θεωρεί καλή ή κακή. Κάποιος μπορεί να έχει την α΄ τη β΄ άποψη για το πως πρέπει να λυθεί το μακεδονικό.

Πρέπει να μάθουμε, είναι όρος επιβίωσης, τον σεβασμό στην ύπαρξη διαφορετικών απόψεων, ακόμα κι αν τις θεωρούμε λαθεμένες. Οι υποτιθέμενοι, αυτοαποκαλούμενοι  αριστεροί και δημοκράτες μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (αυτό το κόμμα έχει την ιδιορρυθμία να λέγεται αριστερό, χωρίς να έχει αριστερούς στους κόλπους του!) επιδεικνύουν τώρα, με τον τρόπο που μεταχειρίζονται τους θεσμούς, αλλά και κατηγορώντας συλλήβδην τους επικριτές τους, ακόμα και τον Μίκη, ως ακροδεξιούς και φασίστες, ότι έχουν ακριβώς την ίδια ακροδεξιά, φασιστική νοοτροπία που προσάπτουν στη Χρυσή Αυγή. Αυτή άλλωστε ωφελείται από την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ εξυπηρετεί η δική της δράση!!!

Υπάρχει ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα από το ίδιο το μακεδονικό και θα δούμε ποιο είναι αυτό στη συνέχεια. ‘Αλλωστε η διαφορά με τους Σλαβομακεδόνες είχε πρακτικά ξεχαστεί. Δεν ενοχλούσε κανέναν μέχρι πριν λίγους μήνες, ούτε εμπόδιζε στο παραμικρό τις διμερείς σχέσεις. Τον μόνο που ενοχλούσε ήταν την Αμερική και για λόγους ελάχιστα καλούς.

Τώρα ανοίγει το μακεδονικό, τώρα αρχίζει ο νέος γύρος της διαμάχης με τους γείτονες, αλλά τώρα αρχίζει και ένα νέο κεφάλαιο της εσωτερικής, βαθειάς, υπαρξιακής κρίσης του ελληνικού κράτους-Έθνους.

Κάποιος έβαλε τη λέξη «Περιφέρειες» στην ομιλία του Πρωθυπουργού. Ο μοντέρνος τρόπος να διαλύει τα κράτη η Αυτοκρατορία είναι τα κάνει σάντουιτς, ανάμεσα στις περιφέρειες από τα κάτω, και τα υπερεθνικά της όργανα από τα πάνω. Δεν πρόκειται κανείς να πάρει κομμάτι από την Ελλάδα, ούτε φυσικά προτίθενται τα μεγάλα Αφεντικά να αφήσουν την Τουρκία να το κάνει. Γα τον εαυτό τους τη θέλουνε, όχι για να τη δώσουμε στους Τούρκους ή οποιονδήποτε άλλο. Και εκ των έσω θα τη διαλύσουνε το πιθανότερο. Σταματώ εδώ.

Δεν έχω δει πάντως άλλη φορά να υπογράφεται μια συμφωνία και στην ίδια την τελετή υπογραφής ένα από τα συμβαλλόμενα μέλη να την παραβιάζει, πετώντας καμιά δεκαριά φορές στα μούτρα του Τσίπρα τα παράγωγα της λέξης Μακεδονία, και λέγοντάς του ότι αυτός εκπροσωπεί τη Μακεδονία και ο Τσίπρας την Ελλάδα.

 

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Όπως είπαμε προηγουμένως, υπάρχει ένα ζήτημα που είναι το πιο σημαντικό από όλα τα άλλα, και που είναι το αιώνιο ερώτημα της νεώτερης Ελλάδας:

Την Ελλάδα την κυβερνάει ο ελληνικός Λαός ή η αμερικανική Πρεσβεία;

Είναι το ίδιο ερώτημα που έθεσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, ο Γεώργιος Παπανδρέου, όταν ο Βασιλεύς, ενεργών ως όργανο της Ουάσιγκτων, του απηγόρευσε να αναλάβει το Υπουργείο ‘Αμυνας και ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν, μετά την κυπριακή τραγωδία του 1974 – που οργάνωσε ο Κίσσινγκερ και εξετέλεσαν οι ΗΠΑ δια των συνεργαζόμενων οργάνων τους σε Αθήνα, Λευκωσία και ‘Αγκυρα – έριξε το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες», με το οποίο κυριάρχησε επί είκοσι χρόνια στην ελληνική πολιτική ζωή.

Για να ανέβει ο Τσίπρας στην εξουσία μια παραλλαγή του ίδιου συνθήματος χρησιμοποίησε, απέναντι στους Πιστωτές αυτή τη φορά, αλλά η απάντηση που τελικά έδωσε στην κυβέρνηση ήταν οπωσδήποτε σε πλήρη αντίθετη από αυτές που έδωσαν ο Καραμανλής (μη αποδεχόμενος και φεύγοντας), ο Γ. Παπανδρέου (μισοφεύγοντας, μισοανθιστάμενος) και ο Α. Παπανδρέου, δημιουργώντας το ΠΑΣΟΚ τον Σεπτέμβριο 1974.

Στην αρχική συνθηκολόγηση όμως του 2015, οι Τσίπρας και Κοτζιάς προσέθεσαν και μια βαρειά προσβολή στο θεμέλιο του εθνικού αισθήματος των Ελλήνων, υπογράφοντας τη συμφωνία των Πρεσπών.

Ο Κοτζιάς έχει τους δικούς του λόγους που το έκανε. Αλλά ο Τσίπρας δεν είναι ηλίθιος, να πάει κόντρα στο 73% του ελληνικού λαού και τους μισούς ψηφοφόρους του, για να περάσει μια αντίθετη πολιτική, ούτε είναι άνθρωπος αρχών, που θα δώσει τη μάχη για τις ιδέες του, ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών.

Γιατί αν ήταν τέτοιος δεν θα δεχόταν ποτέ να υπογράψει, να φορτώσει στην Αριστερά και να εφαρμόσει το Τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, κόντρα σε όλες τις ιδέες και διακηρύξεις του.

Αν λοιπόν υπέγραψε τη συμφωνία που υπέγραψε είναι γιατί θέλει πάρα πολύ να ικανοποιήσει τις Ηνωμένες και το ΝΑΤΟ, εκτελώντας όσα υπεσχέθη κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Ουάσιγκτων, την υπέρτερη δύναμη στην οποία έχει από καιρό παραδοθεί, την ίδια που τον οδήγησε στην πανωλεθρία του 2015. Και τώρα πάλι θέλει την ίδια να ικανοποιήσει, ίσως με τη μάταιη ελπίδα ότι θα βρει έτσι διέξοδο από το αδιέξοδο που παγιδεύτηκε, από το «δίχτυ που, αν στα βρόχια του πιαστείς, κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει».

Μόνο που με αυτά που κάνει, μπερδεύεται ακόμα περισσότερο σε αυτό το δίχτυ που θα γίνει θηλιά και θα πνίξει στο τέλος τον ίδιο και την παράταξή του, αν όχι και την Ελλάδα, αν ο ελληνικός λαός δεν μπορέσει να κάνει το Θαύμα, να βρει τη Δύναμη, το Μυαλό και την Αξιοπρέπεια που χρειάζεται για να αντισταθεί και να  σωθεί.

Αυτή είναι η τραγική Αλήθεια για τη χώρα μας, για τον Πρωθυπουργό της και για μια Αριστερά την οποία δολοφονεί στην πραγματικότητα και την βιάζει τώρα, για λογαριασμό των Ξένων, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ – και όσοι στηρίζουν την πολιτική της δια λόγων, δια πράξεων ή δια της σιωπής τους.

Διαβάστε επίσης

Η παγίδα κλείνει!

Η υποτελεια που σκοτωνει (Οικονομια, Μακεδονια, Ελληνοτουρκικα)

Σε μια εποχή παγκόσμιας γεωπολιτικής αβεβαιότητας , η υποτέλεια της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ με ανάθεση των προβλημάτων της σε τρίτους όπως οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ , οδηγεί μαθηματικά σε καταστροφή εθνικά και οικονομικά,  λέει ο δημοσιογράφος- συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος , επικεφαλής του site konstantakopoulos.gr στον 98.4 .

Ο αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα, έχει επισκεφθεί περισσότερες φορές τον Πεντάγωνο και την ηγεσία των Ενόπλων μας δυνάμεων, από τον Πρωθυπουργό. Με την ΠΓΔΜ καμία ουσιαστική συζήτηση δεν υπάρχει, παρά η σπουδή τω ν ΗΠΑ να μετατρέψουν σε γεωπολιτικά προτεκτοράτα όλα τα Βαλκάνια, ενόψει των σχεδιασμών τους με Κίνα-Ρωσία και Ιράν. Αυτό σε συνδυασμό με την μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους από την Γερμανία, μέσω μνημονίων, οδηγεί τη χώρα σε διάλυση του κράτους με ανυπολόγιστες συνέπειες, σε μια περίοδο που η αβεβαιότητα παγκόσμια, οδηγεί τις περισσότερες χώρες  σε ενδυνάμωση της κρατικής τους υπόσταση με εθνικά χαρακτηριστικά, λέει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Το τιμημα της εξαρτησης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

‘Όλα θα τα δούμε σε αυτόν τον τόπο, καθώς η Ελλάδα, σε κώμα ευρισκόμενη, αιωρείται διαρκώς ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο.

Προ ολίγου χρόνου ο Πρωθυπουργός, που φαίνεται ότι τα χρειάστηκε μην του σκαρώσουνε καναν ελληνοτουρκικό πόλεμο στα καλά καθούμενα, δεν πήρε τηλέφωνο τους φίλους του, τον Αμερικανό Πρέσβη στην Αθήνα ή τον κ. Νετανιάχου στο Ισραήλ. Τον Πρόεδρο Πούτιν της Ρωσίας αναζήτησε, καθώς, κατά τα φαινόμενα, κάτι δεν πάει καλά, ως μη όφειλε σε τέτοια κρίσιμη εποχή, στην επαφή του με τον ίδιο τον Ερντογάν.

Τα ίδια έκανε και ο Αναστασιάδης ο οποίος έχει δώσει κι αυτός τα πάντα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά αναγκάστηκε να στραφεί στη Ρωσία όταν του άσκησαν ασφυκτικές πιέσεις, μετά την εκλογή του, να ξαναπάει στη Γενεύη. Πάμε λέει, αλλά να έρθουν κι όλα τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, δηλαδή Κίνα, Ρωσία και Γαλλία εκτός από τους Αγγλοαμερικανούς.

Μόλις όμως ησυχάζουν λίγο και ξεσφίγγει η θηλιά στον λαιμό τους, πάλι στους Νταβατζήδες πάνε. Πήγε τώρα ο Υπουργός Εξωτερικών του Τσίπρα στο Βερολίνο και έβγαλε μια ομιλία. ‘Όχι, δεν είπε στους Γερμανούς ότι είναι επιτέλους καιρός να ρυθμιστεί, με μια διαγραφή, το χρέος, δεν τους είπε για ρήτρα ανάπτυξης, δεν τους είπε ότι είναι προς όφελος και της Γερμανίας και της Ευρώπης, να σταθεροποιηθεί πραγματικά η κατάσταση στην Ελλάδα. Δεν τους είπε φυσικά για τις οφειλές τους. Δεν έκανε μια παρέμβαση για να σταματήσει επιτέλους ο Ψυχρός Πόλεμος στην Ευρώπη, οι κυρώσεις, οι απειλές χρήσης πυρηνικών όπλων, πράγματα σημειωτέον που πολλοί θέλουν πια στην Ευρώπη. Δεν τους εξέθεσε καμμιά σπουδαία ιδέα για το μέλλον της ΕΕ.

‘Όχι, τίποτα από αυτά. Ο κ. Κοτζιάς πήγε στο Βερολίνο και έβγαλε μια ψυχροπολεμική ομιλία κατά της Ρωσίας, υποστηρίζοντας ότι στο μυαλό του Πούτιν είναι να αρπάξει την Τουρκία από το ΝΑΤΟ!

Φαίνεται ότι την ελληνική κυβέρνηση, περισσότερο από το μέλλον της χώρας της, την ανησυχεί το μέλλον της Ατλαντικής Συμμαχίας. ‘Εστειλε μάλιστα τελευταία και ελληνικά αεροσκάφη, πληροφορούμεθα από άρθρο του καλού συναδέλφου Νίκου Μελέτη, να «προστατεύουν» το Μαυροβούνιο! Δεν έχουμε καύσιμα για τα δικά μας μέσα, έχουμε αεροπλάνα για το Μαυροβούνιο, που σημειωτέον δεν χρειάζεται προστασία από κανέναν. Το μόνο που πετυχαίνει εκεί η ελληνική αεροπορία, είναι να προσθέσει έναν ακόμα λόγο να μας θεωρούν Σερβία και Ρωσία εχθρικές δυνάμεις!

Τώρα, στη Γερμανία και την Ευρώπη κουβεντιάζουν μήπως το παράκαναν με τη Ρωσία, αλλά και το ότι η ιστορία με τον Τραμπ θα οδηγήσει σε άσχημα ξεμπερδέματα. Η Μόσχα από την πλευρά της, αισθάνεται ότι απειλείται από τη Δύση. Ο ίδιος ο Πρόεδρος Πούτιν διετύπωσε επανειλημμένα πυρηνικά casus belli για να συγκρατήσει την αμερικανική επιθετικότητα στη Συρία. Σε αυτή την κατάσταση, γιατί εξαπολύει η Ελλάδα από την καρδιά της Ευρώπης επίθεση κατά της Ρωσίας;

Προφανώς, αυτό μπορεί να κάνει την ελληνική κυβέρνηση πιο δημοφιλή στους Αμερικανούς και Ισραηλινούς εξτρεμιστές, αλλά δεν κάνει καθόλου δημοφιλή τη χώρα σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμα και αυτοί άλλωστε, περισσότερο θα μας λογάριαζαν αν άκουγαν κάπου-κάπου και κάνα ‘Όχι, που τόχει απαγορεύσει όμως στον εαυτό της η κυβέρνηση, όταν συναλλάσσεται με νταβατζήδες.

Ούτε καν στους Γερμανούς δεν γινόμαστε έτσι δημοφιλείς. Το 2009, ένας από τους λόγους που ενίσχυσαν την γερμανική εχθρότητα κατά της Ελλάδας ήταν η αίσθηση του Βερολίνου ότι ο νεοεκλεγείς τότε Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, του οποίου στενός συνεργάτης διτέλεσε ο κ. Κοτζιάς, είναι απολύτως εξαρτημένος από την Ουάσιγκτων και καθόλου «Ευρωπαίος».

Κυρίως όμως είναι με τη Ρωσία που υπάρχει πρόβλημα. Με τέτοιες δηλώσεις η Ελλάδα καταγράφεται, σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη συγκυρία, ως εχθρική δύναμη, συνδεδεμένη και εξαρτώμενη από τις πιο εξτρεμιστικές και τυχοδιωκτικές δυνάμεις του πλανήτη, από τα ραντάρ και της Μόσχας και της ‘Αγκυρας, που διακατέχονται δικαιολογημένα από μεγάλη ανησυχία και αίσθηση εναντίον τους απειλής. Κι αν μεν έχουμε έναν εθνικό λόγο, χίλιες φορές να το κάνουμε., αν κι εκεί υπάρχει βέβαια ο κατάλληλος τρόπος, που δεν είναι ασφαλώς να βγάζουμε ομιλίες στο Βερολίνο, αλλά να πηγαίνουμε στη Μόσχα και να θέτουμε τα θέματα που μας απασχολούν.

Αλλά εδώ συγνώμη, κανένα εθνικό ελληνικό συμφέρον δεν διακυβεύεται, το αντίθετο, αν τυχόν η Ρωσία «αρπάξει» την Τουρκία από το ΝΑΤΟ; Πράγμα άλλωστε που, αν συμβεί, δεν θα είναι τόσο ρωσικό κατόρθωμα, όσο κατόρθωμα των Αμερικανών και Ισραηλινών Νεοσυντηρητικών, που οργάνωσαν το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 κατά του Ερντογάν.

Εμείς τουλάχιστο δεν θυμόμαστε μεταπολεμικά ελληνική κυβέρνηση να ξιφουλκεί κατά της Ρωσίας ακόμη και στο κρεσέντο του Ψυχρού Πολέμου. Οι φανατικοί όμως, λένε οι ψυχαναλυτές, γίνονται ευκολότερα αιρετικοί κι αισθάνονται πολύ συχνότερα την ανάγκη να εκφράζουν εμπράκτως και διαρκώς μεταμέλεια. ‘Όσοι έχουν διατελέσει στελέχη του ΚΚΕ, και μάλιστα «Κούτβηδες» για να αλλάξουν μετά στρατόπεδο, έχουν περισσότερη ανάγκη από άλλους να αποδεικνύουν συνέχεια, ακόμα και άνευ αποχρώντος λόγου, ότι έχουν αλλάξει. Αλλά αυτά αφορούν τα στελέχη της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος κι ας τα λύσουν αυτοί. Τον ελληνικό λαό τον ενδιαφέρει κυρίως που στο διάολο πάει ο ίδιος και η χώρα του.

Μπορεί οι ελληνικές κυβερνήσεις να είχαν αποδεχθεί την ένταξη της Ελλάδας στο αντίπαλο του ρωσικού στρατόπεδο, αλλά πρόσεχαν πάντα να μην είναι αυτές που πρωταγωνιστούν στη σύγκρουση. Στη Μόσχα άλλωστε έκαναν ανοίγματα και από αυτή ζήτησαν βοήθεια πολιτικοί εντελώς διαφορετικοί, όπως ο Μαρκεζίνης, ο Κωνσταντίνος και ο Κώστας Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μακάριος, ο Κυπριανού, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Λυσσαρίδης. Ο τελευταίος πήγε στη Ρωσία να δει τον Χρουστσώφ, απεσταλμένος του Μακαρίου, όπως μας έχει περιγράψει ο ίδιος, εξασφαλίζοντας την αποτροπή της Μόσχας προς την Ουάσιγκτων και τη ματαίωση της εισβολής στην Κύπρο που σχεδίαζε η ‘Αγκυρα το 1964.

Χαρακτηριστικό του ειδικού κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας, ανεξαρτήτως των διεθνών διακυμάνσεων και της εκάστοτε ιδεολογίας των κρατούντων είναι ένα επεισόδιο που μας διηγείται στενός συνεργάτης του πρώην Προέδρου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ο σοβιετικός ηγέτης Γκορμπατσώφ, αποχαιρετώντας τον Καραμανλή, μετά από μία επίσκεψή του στην Αθήνα, τον ρώτησε τι δώρο θέλει να του φέρει την επόμενη φορά. Κι αυτός, σύμφωνα με στενό συνεργάτη του τέως ‘Ελληνα Προέδρου του απάντησε: «Τη Ρωσία να μας φέρεις πίσω Πρόεδρε. Τη χρειαζόμαστε» κι ο  Γκορμπατσώφ δάκρυσε ακούγοντάς τον.

Ακόμη και ο δικτάτωρ Παπαδόπουλος, αν και τοποθετηθείς στη θέση του από τη CIA, διατήρησε ένα modus vivendi με τη Μόσχα ενώ ήταν πολύ επιφυλακτικός στη χρήση του ελληνικού εδάφους για τους πολέμους κατά των Αράβων.

Για ποιο λόγο το έκαναν αυτά οι ‘Ελληνες πολιτικοί, ακόμα και σε πολύ σκοτεινές εποχές; Για τον ίδιο ακριβώς λόγο που όπως ήδη αναφέραμε, ο κ. Τσίπρας τηλεφώνησε στον Πούτιν όταν τα χρειάστηκε.  Μπας και ξεσφίξουν λίγο τη θηλειά πούσφιγγαν στη χώρα οι φίλοι φίδια της και οι σύμμαχοί της.

ΝΑΤΟ, Τουρκία και Ελλάδα

Διερωτάται κανείς όμως τι μας κόφτει εν τέλει εμάς να μείνει η Τουρκία στη Δύση και στο ΝΑΤΟ κι αν οι Ρώσοι όντως θέλουν ή δεν θέλουν να την αρπάξουν, σε σημείο μάλιστα να πάμε να ενημερώσουμε τους Γερμανούς επ’ αυτών, λες και χρειάζονται εμάς για να σχηματίσουν άποψη για την Ρωσία και την Τουρκία!

Είδαμε μήπως κανένα καλό, ως Ελλάδα, από τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και αν ναι, ποιο είναι αυτό;

Όχι μόνο δεν είδαμε κανένα τέτοιο καλό, πάθαμε πολύ μεγάλες καταστροφές λόγω της παρουσίας του ΝΑΤΟ στην Τουρκία και λόγω της χρήσης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ.

‘Ολες οι κρίσεις και οι συγκρούσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σημειώθηκαν με την Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ και με την ενθάρρυνση και σε στενό συντονισμό με τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Οι Βρετανοί εμπνεύστηκαν και επέβαλαν την επέμβαση της Τουρκίας στο κυπριακό εις βάρος μας, περιλαμβανομένου του πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης, το σχέδιο του οποίου εκπονήθηκε από τις βρετανικές και εκτελέστηκε από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.

Το ΝΑΤΟϊκό διεθνές παρακρατικό δίκτυο Gladio οργάνωσε την τουρκοκυπριακή τρομοκρατική οργάνωση ΤΜΤ του Ραούφ Ντενκτάς.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η CIA και ο Χένρι Κίσσινγκερ, εκ των ανθρώπων (;) με τη μεγαλύτερη επιρροή στον Τραμπ, συνεργάστηκαν στενά με την ‘Αγκυρα για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Ούσα μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία απηύθυνε στην Ελλάδα το casus belli για τα χωρικά ύδατα.

Η Τανσού Τσιλλέρ, που έχει κατηγορηθεί ως πράκτωρ της CIA στην ίδια την Τουρκία, οργάνωσε σε συντονισμό με τις ΗΠΑ την κρίση των Ιμίων, αφενός για να οδηγήσει την κυβέρνηση Σημίτη στην πολιτική προσέγγισης που κατήντησε πολιτική παράδοσης, αφετέρου για να εξηγήσει πειστικά στο Βερολίνο ποιος παραμένει πάντα το αφεντικό στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών που μας επέβαλαν με τις παραπάνω μεθόδους Αμερικανοί και Τούρκοι συνέβαλε, μαζί με τον τρόπο που τον διαχειριστήκαμε ασφαλώς, στην οικονομική μας καταστροφή και στην τραγωδία που τώρα ζούμε. (Να το σημειώσουμε, γιατί πολλούς βολεύει να το ξεχνάνε. Τα οικονομικά προγράμματα καταστροφής της Ελλάδας που εφηρμόσθησαν μετά το 2010, προκαλώντας στη χώρα μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην παγκόσμιο ιστορία του καπιταλισμού, ενεκρίθησαν από το ΔΝΤ δηλαδή από τις ΗΠΑ. Χρειάστηκε να γίνει μάλιστα και ένα μίνι πραξικόπημα εντός του Ταμείου).

Με άλλα λόγια, η Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και σύμμαχοί τους χρησιμοποίησαν συστηματικά την Τουρκία εντός του ΝΑΤΟ για να περιορίσουν ή να ακυρώσουν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της και να εμποδίσουν τους ‘Ελληνες της Κύπρου να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση, όχι μόνο εξασκώντας απλές πιέσεις αλλά και μαζική εθνοκάθαρση των Ελλήνων από μέρη που κατοικούσαν επί χιλιάδες χρόνια.

Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση που η ‘Αγκυρα να κινήθηκε κατά της Ελλάδας με δική της πρωτοβουλία. Πάντα κινήθηκε με την παρότρυνση και σε συντονισμό με τους ‘Αγγλους, τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ. Συνδυάζοντας τις δικές της με τις δικές τους επιδιώξεις.

Ποτέ στην ιστορία της η Τουρκία δεν έκανε επίσης πολεμική επιχείρηση αν δεν ήταν σίγουρη για το αποτέλεσμα και ήταν σίγουρη μόνο όταν είχε την κάλυψη του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών, που την χρησιμοποίησαν από την πλευρά τους συστηματικά εναντίον των ελληνικών συμφερόντων.

Κατανοητό γιατί η Ουάσιγκτων και το Ισραήλ έχουν πάθει delirio tremens στην προοπτική να χάσουν την Τουρκία. Τον κ. Κοτζιά και τον κ. Τσίπρα όμως γιατί τους απασχολεί; Την Ελλάδα τι την κόφτει; Σε τι μας συμφέρει εμάς να μπαίνουμε στο κάδρο, να καταγραφόμαστε από τα ραντάρ της Μόσχας και της ‘Αγκυρας ως εχθρική δύναμη, για ένα θέμα που όχι μόνο δεν θίγει ελληνικά εθνικά συμφέροντα, πιθανότατα τα εξυπηρετεί;

Το μόνο που έχει κάνει ιστορικά ο έλεγχος της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ είναι να έχει προσφέρει στους Δυτικούς τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιούν εναντίον μας.

Μας φαίνεται λοιπόν κάπως παρανοϊκό να επικρίνει η Αθήνα τη Ρωσία ότι θέλει να συνδράμει την Τουρκία στο να ανεξαρτοποιηθεί από το ΝΑΤΟ και από τη Δύση, στερώντας τη Δύση από ένα μοχλό εναντίον μας! Το πολύ γαρ όμως της εξαρτήσεως, γεννά παραφροσύνη και η ακραία υποτέλεια μεταμορφώνεται σε εθνομαζοχισμό.

Αλλά έθιξε και άλλα γενικότερου ενδιαφέροντος σημεία στη ομιλία του ο Υπουργός Εξωτερικών, γι’ αυτό και είμαστε υποχρεωμένοι να επανέλθουμε.

 

Διαβάστε επίσης

Η ΜΟΣΧΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΤΖΟΝΣΟΝ ΜΑΤΑΙΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1964

ΗΠΑ και Ηνωμενο Βασιλειο ηξεραν για την εισβολη στην Κυπρο

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, 3/3/2017

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Παράνομες οι συμφωνίες του 1960 κατά το Λονδίνο που τις επέβαλε! Τι γνώριζαν οι Βρετανοί για την απόβαση του 1974 και τον Αττίλα ΙΙ. Το Κυπριακό στο φως των βρετανικών αρχείων.

Οι ίδιοι οι νομικοί του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών θεωρούν παράνομη την Συνθήκη Εγγυήσεως που επέβαλλε το Λονδίνο, με τη συνδρομή της τότε ελληνικής κυβέρνησης, στον αρχιεπίσκοπο Μακάριο! Ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Τζέιμς Κάλλαχαν, από την πλευρά του, γνώριζε εκ των προτέρων την επερχόμενη τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τον Ιούλιο 1974, και την εν συνεχεία προέλαση του τουρκικού στρατού τον Αύγουστο 1974 και δεν έκανε τίποτα για να εμποδίσει τους σχεδιασμούς Κίσσινγκερ-Άγκυρας. Ενώ είπε μάλιστα ψέματα στην κοινοβουλευτική επιτροπή που διερευνούσε αυτό το θέμα.

Αυτά τα συμπεράσματα και πολλά άλλα, εξίσου εντυπωσιακά, τεκμηριώνονται από την έρευνα του Βρετανού πρώην διπλωμάτη, ιστορικού, καθηγητή Πολιτικών Ιδεών και Θεσμών στο πανεπιστήμιο Guglielmo Marconi της Ιταλίας, Γουίλιαμ Μάλινσον.

Ο Μάλινσον πραγματοποίησε μακρόχρονη, συστηματική δουλειά στα Βρετανικά Κρατικά Αρχεία, εντοπίζοντας, διαβάζοντας και αναλύοντας πολλά έγγραφα του Φόρεϊν Όφις που αφορούσαν τη βρετανική πολιτική στην Κύπρο και την Ελλάδα. Ο Μάλινσον είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για την Κύπρο και την Ελλάδα (τα τελευταία του που έχουν εκδοθεί στα ελληνικά είναι οι Πικρές Εληές, από τις εκδόσεις Εστία και το Κύπρος, μια Ιστορική Προοπτική, από τις εκδόσεις Παπαζήση).

 

Τα ψέματα του Κάλλαχαν

Όπως λέει ο κ. Μάλινσον, από τα έγγραφα των βρετανικών αρχείων προκύπτει ότι ο Κάλλαχαν και τα στελέχη του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών είπαν ψέματα και προφανώς το έκαναν γιατί δεν ήθελαν να αποδεχθούν ότι η Βρετανία υπετάγη στον Κίσσινγκερ, χάνοντας την ανεξαρτησία της στην εξωτερική και αμυντική της πολιτική. Ο Κάλλαχαν, μας λέει, ήθελε να κρατήσει όσο μπορούσε πιο καθαρή την εικόνα του στο εσωτερικό του Εργατικού Κόμματος, ενόψει των επικείμενων εσωκομματικών εκλογών. Δύο μήνες μετά από αυτές τις ακροάσεις έγινε πρωθυπουργός, αντικαθιστώντας τον παραιτηθέντα Ουίλσον.

«Ο Κάλλαχαν και ασφαλώς ο Κίσσινγκερ, ήξεραν πολύ καλά στις 10 Αυγούστου 1974, για τα τουρκικά σχέδια να καταληφθεί πάνω από το ένα τρίτο της Κύπρου. Είναι όμως αξιοσημείωτο ότι ο Κάλλαχαν ενημερώθηκε στις 19 Ιουλίου 1974 για το σχέδιο της πρώτης εισβολής. Η Joint Intelligence Committee τον πληροφόρησε ότι αναμένουν εισβολή τις “επόμενες λίγες μέρες”, όπως προκύπτει από το έγγραφο των Κρατικών Βρετανικών Αρχείων “Thomson to Private Secretary, record of meeting, BNA-FCO 9/1984, file WSC 1/10, part E”».

«Όταν όμως ο Κάλλαχαν ρωτήθηκε», συνεχίζει ο καθηγητής Μάλινσον, «στις 19 Φεβρουαρίου 1976, ενώπιον της κοινοβουλευτικής επιτροπής για την Κύπρο, αν είχε αντιληφθεί ότι επρόκειτο να πραγματοποιηθεί άμεσα τουρκική εισβολή στην Κύπρο, απήντησε αρνητικά. Κι όταν ρωτήθηκε αν τα γεγονότα συνέχιζαν να υποδεικνύουν ότι επρόκειτο να ακολουθήσει περαιτέρω τουρκική προέλαση, απήντησε πάλι αρνητικά (“No, I do not think that was indicated at all”, The Select Committee on Cyprus: Minutes of Evidence, Thursday, 19th February, 1976, BNA-FCO 9/2192, file WSC 3/548/10, part C.)».

 

Οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου

Μια εξίσου, αν όχι περισσότερο εντυπωσιακή αποκάλυψη από την έρευνα που πραγματοποίησε στο Φόρεϊν Όφις είναι ότι οι ίδιοι οι Βρετανοί εμπειρογνώμονες θεωρούν παράνομη τη Συνθήκη Εγγυήσεως, που το Λονδίνο, με τη βοήθεια της τότε ελληνικής κυβέρνησης, επέβαλε στον αρχιεπίσκοπο Μακάριο!

Η συνθήκη εγγυήσεως, που επέβαλε η Βρετανία στον Μακάριο είναι παράνομη, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες του Φόρεϊν Όφις, γιατί παραβιάζει το άρθρο 2.4 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενώ η ισχύς της συμπαρασύρεται και καταπίπτει από το άρθρο 103. Οι απόψεις αυτές καταγράφονται στο έγγραφο NA FCO 27/166/MF/10/41 των Βρετανικών Κρατικών Αρχείων.

Το πρόβλημα του παράνομου χαρακτήρα της Συνθήκης Εγγυήσεως είναι ακόμα πιο σοβαρό, γιατί όλες οι συμφωνίες, περιλαμβανομένης της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι αλληλεξαρτώμενες.

Το γεγονός αυτό το εντόπισαν με ανησυχία εδώ και πολλές δεκαετίες οι νομικοί του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, που σημειώνουν σε σχετικό τους έγγραφο:

«Οι διάφορες συμφωνίες του 1960 … απετέλεσαν μια συνολική ρύθμιση, στην πραγματικότητα μια συμφωνία πακέτο. Η εγκατάλειψη της θέσης μας για τη Συνθήκη Εγγύησης θα υπονόμευε επομένως τη θέση μας για το υπόλοιπο της ρύθμισης του 1960. Ιδιαίτερα, μπορεί να ανακαλύψουμε μια μέρα ότι έχει υπονομεύσει τη θέση μας επί της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης. γ) Ακόμα και αν οι τίτλοι μας επί των Κυριάρχων Περιοχών Βάσεων δεν εξαρτώνται από τη Συνθήκη Εγγυήσεων ή τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, οι ρητές διατάξεις αυτών των συνθηκών σχετικά με τις Κυρίαρχες Περιοχές Βάσεων, που αφορούν την εξασφάλιση της ανενόχλητης κατοχής μας και χρήσης των Περιοχών, μπορεί να αποβούν ωφέλιμες. Επιπλέον κάθε τι που θέτει τη ρύθμιση του 1960 ως σύνολο σε αμφισβήτηση θα μας εξέθετε σε πίεση αναφορικά με το ηθικό μας (όχι το νομικό) δικαίωμά μας να διατηρούμε τις Βάσεις? δ) Είτε έχουμε είτε δεν έχουμε άμεσο συμφέρον να διατηρήσουμε τη Συνθήκη Εγγύησης, δεν θα μπορούσαμε ανοιχτά να την εγκαταλείψουμε χωρίς να αναστατώσουμε σοβαρά την Τουρκία».

Όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Μάλινσον, «οι συνθήκες του 1960 δεν σχεδιάστηκαν για να επιτρέψουν στην κεντρική κυπριακή κυβέρνηση να δράσει ανεξάρτητα, αλλά για να κρατήσουν, όσο ήταν δυνατό περισσότερο, την ΕΣΣΔ έξω από την Ανατολική Μεσόγειο». Ολόκληρη η ρύθμιση ήταν “αξονισμένη” γύρω από τις βρετανικές βάσεις.

Είναι χαρακτηριστικό, και αγγίζει τα όρια της φάρσας, ότι πάνω από τη μισή Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του κυπριακού κράτους αναφέρεται στις βρετανικές βάσεις, λέει ο Βρετανός πρώην διπλωμάτης, που υπενθυμίζει ότι ο Μακάριος δεν εκλήθη καν στη Ζυρίχη.

 

Οι συγκρούσεις του 1963

Οι πρώτες συγκρούσεις στην Κύπρο σημειώθηκαν το 1963-64, μετά την απόφαση του Μακαρίου να ζητήσει αναθεώρηση 13 σημείων των συμφωνιών που είχαν στο μεταξύ αποδειχθεί ανεφάρμοστες. «Τα αρχειακά έγγραφα τείνουν να επιβεβαιώσουν ότι τα 13 σημεία του Μακαρίου διαμορφώθηκαν με τη βρετανική βοήθεια και ενθάρρυνση και ότι ο τότε Ύπατος Αρμοστής στην Κύπρο τα θεωρούσε λογικές προοπτικές», όπως προκύπτει από το έγγραφο NA FCO 9/1353, file No. WSC 1/1.

Βεβαίως πρέπει κανείς να παρατηρήσει ότι το ίδιο θα γραφόταν στα επίσημα έγγραφα, ακόμα και αν δεν θεωρούνταν “λογικές προοπτικές”, αλλά υπήρχε η πρόβλεψη για το πού ακριβώς θα οδηγήσουν. Είναι μάλλον ανόητο να γραφεί, ακόμα και στο πιο εμπιστευτικό έγγραφο, η περιγραφή μιας ενδεχόμενης προβοκάτσιας, μιας απόφασης δολοφονίας ή μιας απόφασης πραξικοπήματος. Αντίθετα, το λογικό είναι πολιτικός που σκοπεύει να κάνει τέτοιες πράξεις να επιχειρήσει να γράφει στα έγγραφα το άλλοθι που θα χρησιμοποιήσει. Γι’ αυτό και πολλοί ερευνητές, όχι μόνο ματαιοπονούν, αλλά και προκαλούν μεγάλη σύγχυση, ψάχνοντας να βρουν π.χ. επίσημα έγγραφα των ΗΠΑ που να διατάσσουν τη δολοφονία του Σαλβαδόρ Αλιέντε ή του αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ή την εκτέλεση πραξικοπήματος στην Ελλάδα, την Κύπρο ή την Τουρκία. Μετά στηρίζουν επί της μη ανευρέσεώς τους διάφορες θεωρίες, συνήθως περιορισμένης αξίας.

Ήδη πάντως το 1964 οι Βρετανοί διπλωμάτες αναγνωρίζουν ότι το Σύνταγμα (που επέβαλαν οι ίδιοι) δεν μπορεί να δουλέψει και ότι οι μόνες δύο λύσεις που θα μπορούσαν να δουλέψουν στο νησί οδηγώντας σε ειρήνη και τάξη θα ήταν είτε η Ένωση με την Ελλάδα, είτε η δημιουργία μιας ενιαίας Δημοκρατίας που θα κυριαρχείται από την ελληνοκυπριακή της πλειοψηφία (έγγραφο NA FCO 46/1248, file DPI/516/1).

 

Μετά την εισβολή

«Δεδομένης της απόφασής μας να μη χρησιμοποιήσουμε στρατιωτική δύναμη στην Κύπρο και της σχετικά περιορισμένης πίεσης που μπορούμε να ασκήσουμε στην Κύπρο, την Ελλάδα και την Τουρκία, αυτό μας θέτει στη θέση να έχουμε ευθύνη, χωρίς να έχουμε ισχύ. Αυτή η κατάσταση δεν μας αποφέρει οποιαδήποτε ανταλλάγματα και επομένως είναι προς το Βρετανικό συμφέρον να εργασθούμε για μια λύση που δεν θα εμπλέκει τη Βρετανία σε οποιεσδήποτε υποχρεώσεις απορρέουσες από εγγυήσεις.

Μια τέτοια λύση είναι εντούτοις απομακρυσμένη και θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να επιτευχθεί όσο διατηρούμε μια φυσική παρουσία στις Βάσεις», αναφέρεται σε ένα βρετανικό διπλωματικό έγγραφο του 1975.

Καλύτερα να πληγούν τα συμφέροντά μας στην Ελλάδα παρά στην Τουρκία

Το προαναφερθέν έγγραφο του 1975, περιέχει και μία αποτίμηση της στρατηγικής σημασίας που απέδιδε το Λονδίνο στην Ελλάδα και στην Τουρκία.

«Πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι, σε τελική ανάλυση, η Τουρκία πρέπει να θεωρηθεί περισσότερο σημαντική για τα δυτικά στρατηγικά συμφέροντα από την Ελλάδα και, αν πρέπει να αναληφθούν κίνδυνοι, θα πρέπει να είναι κίνδυνοι έντασης των ελληνικών παρά των τουρκικών σχέσεων με τη Δύση».

Αξίζει πάντως να σημειώσουμε ότι, αν και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του ΝΑΤΟ, εξακολουθούν να παραμένουν στην αντίληψη του Λονδίνου, όπως φαίνεται από την επιλεγόμενη φρασεολογία, μάλλον “περιφερειακές” ως προς τη Δύση.

Στο τέλος βέβαια, ακόμα και η τόσο επιδέξια βρετανική διπλωματία δείχνει να χάνει την υπομονή της με το “διπλωματικό στυλ” των Τούρκων, που, όποτε και όπου θέλουν, θεωρούν άκυρες και ανυπόστατες, όποτε και όπου θέλουν, θεωρούν ισχυρές τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου.

Όπως παρατηρεί σχετικά ένα βρετανικό έγγραφο «η τουρκική πλευρά λέει όλο και πιο ανοιχτά και σταθερά ότι το Σύνταγμα του 1960 έχει εκλείψει, ταυτόχρονα όμως νοιώθουν το ελεύθερο να έχουν το κέικ τους και να το τρώνε εφαρμόζοντας την άποψή τους μόνο όταν τους συμφέρει».

 

Λωζάννη και τουρκική εμπλοκή στο Kυπριακό

Βασιζόμενος ακριβώς στο αρχειακό υλικό που εντόπισε ο Μάλινσον, λέει ότι ουδέποτε, στο μυαλό των Βρετανών διπλωματών, δεν ήταν νόμιμη η επιχείρησή τους να εμπλέξουν την Τουρκία στο Kυπριακό, κατά παράβαση του άρθρου 16 της Συνθήκης της Λωζάννης, που απαγόρευε την ανάμειξη της Άγκυρας στις πρώην Οθωμανικές κτήσεις. Ο σκοπός της Βρετανίας ήταν να δημιουργήσει ελληνο-τουρκική ένταση για να διατηρήσει τη δική της κυριαρχία στο νησί, αλλά έτσι ήταν μόνο θέμα χρόνου η τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Από τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις προκύπτει σαφώς, μας λέει ο Βρεταννός ιστορικός, αφενός η μυστική συνεννόηση Λονδίνου και Άγκυρας, αφετέρου το ότι όταν οι ΗΠΑ ανέλαβαν τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής από τη Βρετανία, την έσπρωξαν σε διαπραγματεύσεις, ώστε τουλάχιστο να διατηρηθούν οι βρετανικές βάσεις με μια “φιλική προς το ΝΑΤΟ” λύση του Κυπριακού.

 

Να “κρατηθεί έξω η ΕΣΣΔ”

Η όλη λύση του Κυπριακού, που προκρίθηκε το 1960, ήταν φτιαγμένη όχι για να ανταποκριθεί στις ανάγκες του κυπριακού λαού, αλλά για να κρατήσει έξω από το παιχνίδι τη Σοβιετική Ένωση, λέει ο Γουίλιαμ Μάλινσον.

 

Βρετανικά Κυριαρχικά Δικαιώματα

Ήδη από το 1964, το Φόρεϊν Όφις επισημαίνει στα έγγραφά του ότι, μακροχρόνια, τα κυριαρχικά δικαιώματα της Βρετανίας θα τείνουν να θεωρηθούν όλο και πιο ενοχλητικά από τους Ελληνοκύπριους και όλο και πιο αναχρονιστικά από την παγκόσμια κοινή γνώμη

 

Το Λονδίνο θέλει να φύγει, αλλά δεν το αφήνει η Ουάσιγκτων

Ήδη από το 1976 το Φόρεϊν Όφις, πάντα κατά τα έγγραφα που εντόπισε ο Μάλινσον, εισηγείται πολιτική πλήρους κατάργησης της βρετανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο και μεταβίβασης των βάσεων στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Αυτό όμως δεν άρεσε στις ΗΠΑ, που προσφέρθηκαν να πληρώνουν αυτές για τις βάσεις και άρχισαν σχετικές διαπραγματεύσεις με το Λονδίνο.

Ο Κίσινγκερ είχε ήδη στείλει επιστολή στον Κάλλαχαν, λέγοντάς του ότι η Βρετανία πρέπει να διατηρήσει τις βάσεις της, επικαλούμενος τη σοβιετική απειλή.

Η Κύπρος είναι σημαντικό κομμάτι στην παγκόσμια σκακιέρα και έχει σημασία για την αραβοϊσραηλινή διαμάχη, σύμφωνα με την περιγραφή του Κίσινγκερ στην οποία αναφέρεται έγγραφο του Φόρεϊν Όφις.

 

Επί Θάτσερ αλλάζει η πολιτική

Τα αυτοκρατορικά ένστικτα επιστρέφουν με την άνοδο της Μάργκαρετ Θάτσερ στην εξουσία. Έτσι, ένα έγγραφο του Φόρεϊν Όφις γράφει:

«Τα οφέλη από τις Κυρίαρχες Περιοχές Βάσεων (SBA) είναι μείζονος σημασίας και ουσιαστικά μη αναπληρώσιμα. Συνιστούν μια ουσιαστική συμβολή στην αγγλο-αμερικανική σχέση. Το υπουργείο εξέτασε τακτικά με αυτούς που τους αφορά, ποιες συνθήκες στην Κύπρο θα ευνοήσουν περισσότερο στο να διατηρήσουμε ανεμπόδιστη τη χρήση των ευκολιών μας στις Βάσεις. Το συμπέρασμα από τη στάθμιση αυτή ήταν ότι μια σύντομη “λύση” δεν θα βοηθούσε (γιατί μπορεί να αύξανε τις πιέσεις μετά εναντίον των Βάσεων) όπως δεν θα βοηθούσε και μια διακοπή των προσπαθειών επίτευξης λύσης και μια επιστροφή στη σύγκρουση και ότι τα συμφέροντά μας εξυπηρετούνται καλύτερα με το να συνεχίζεται η κίνηση προς μια λύση- χωρίς σύντομη προοπτική άφιξης στη λύση».

 

Το συμπέρασμα του Μάλινσον

«Η Βρετανία έχει αναγνωρίσει εδώ και πολύ καιρό ότι έχει ευθύνη χωρίς ισχύ στην Κύπρο, αλλά ότι αυτό γίνεται υποφερτό με το να είναι τμήμα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ», υπογραμμίζει ο Βρετανός πρώην διπλωμάτης, που προσθέτει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, κατά την άποψή του, δεν θα συγκατατεθούν ποτέ σε μια γνήσια ανεξάρτητη Κύπρο, γιατί αυτό ακριβώς θα ήθελε η Ρωσία. Οποιαδήποτε “λύση” θα είναι πάντα προσαρμοσμένη στις μερικώς παράνομες συνθήκες του 1960 και στις Βρετανικές Βάσεις, ανεξάρτητα από τις σημειολογικές εφευρέσεις. Αυτό έγινε και με το σχέδιο Ανάν, οι κύριες προβλέψεις του οποίου εισήχθησαν από τον Χένρι Κίσινγκερ με την “Πρωτοβουλία Πέντε Σημείων” του 1976. Τα υπόλοιπα δεν είναι πολύ περισσότερο από άσκηση δημοσίων σχέσεων που προορίζεται για τον κυπριακό λαό, “σανός” προς κατανάλωση από τους Κυπρίους μιας πολιτικής ισχύος του 19ου αιώνα (little more than the collateral fodder of 19th Century power-politics). Μια υποτιθέμενη λύση περιέχει τόσο πολλές εξαιρέσεις από το ευρωπαϊκό δίκαιο, που θα θέσει την Κύπρο στο επίπεδο ενός τρίτης κατηγορίας μέλους της ΕΕ, αν όντως επιβιώσει της συμφωνίας που θέλουν οι αγγλοαμερικανοί να επιβάλλουν».

 

Η σημασία των αρχείων

«Η ταχύτητα της τεχνολογίας και η μανιακή παγκοσμιοποίηση έχουν υπονομεύσει την γνώση που είναι αναγκαία στους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς, τους ειδικούς στις διεθνείς σχέσεις, ακόμα και τους ίδιους τους διαπραγματευτές για να αντιληφθούν σωστά τα θεμελιώδη», λέει ο Γουίλιαμ Μάλινσον, και ξέρει ασφαλώς γιατί μιλάει, αφού διετέλεσε ο ίδιος διπλωμάτης στο βρετανικό Φόρεϊν Όφις, προτού ακολουθήσει μια καριέρα ερευνητή, πανεπιστημιακού καθηγητή και συγγραφέα.
«Τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και η συμπεριφορά είναι αυτό που δημιουργεί τις σχέσεις μεταξύ των κρατών», υπογραμμίζει και συνεχίζει «όπως έχει πει ο Guicciardini, τα πράγματα υπήρξαν πάντα τα ίδια, το παρελθόν φωτίζει το μέλλον και τα ίδια πράγματα γυρνάμε με διαφορετικά χρώματα».

 

Η δουλειά του Μάλινσον είναι ενδιαφέρουσα για τους Έλληνες, όχι μόνο γιατί επικεντρώνεται στα προβλήματα της Κύπρου και της Ελλάδας, αλλά και γιατί έχει κάνει μια συστηματική έρευνα εντοπίζοντας έγγραφα στα αρχεία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, που ρίχνουν ιδιαίτερο φως στην ιστορία του Κυπριακού (και εμμέσως της Ελλάδας), έγγραφα στα οποία μπόρεσε να βρει πρόσβαση μόνο μετά από πίεση και δική του και του Information Commissioner στο υπουργείο. Πιστεύει ότι το αρχειακό υλικό πρέπει πάντα να προσεγγίζεται με προσοχή και συνδυασμό με άλλες πηγές, γιατί ό,τι γράφεται στα έγγραφα των αρχείων δεν σημαίνει ότι είναι και αληθές. Τούτου δοθέντος όμως, επισημαίνει τη χρησιμότητα του, ιδίως για να ξεφύγει κανείς από το πλαίσιο των δημόσιων σχέσεων (της προπαγάνδας θα έλεγαν άλλοι) που επιδιώκει να συγκαλύψει ή να διαστρεβλώσει την διπλωματική δράση των κρατών.

Δυστυχώς, λέει ο Μάλινσον, παρά το σχετικό αίτημά του, οι ελληνικές αρχές δεν του επέτρεψαν την πρόσβαση στο αρχείο του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για τα θέματα που τον ενδιαφέρουν. Ο ίδιος εκφράζει την απορία του για αυτό, αφού, όπως λέει, μόνο όφελος για τα ελληνικά συμφέροντα θα μπορούσε να προκύψει και εκφράζει την ελπίδα και την ευχή να του δοθεί στο μέλλον αυτή η δυνατότητα.

 

*** Περισσότερα για τις έρευνες του Μάλινσον για την Κύπρο και την Ελλάδα, όπως και τις λεπτομέρειες των εγγράφων που αναφέρονται παραπάνω, ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει στα εξής βιβλία του:

-Cyprus: A Modern History, I.B. Tauris, London and New York, 2005, updated in 2009, 2010 and 2012 as a paperback. Η αρχική έκδοση μεταφράστηκε στα ελληνικά και εκδόθηκε το 2005 από τις εκδόσεις Παπαζήση, με τίτλο Κύπρος, μια ιστορική προοπτική.
-Partition through Foreign Aggression, University of Minnesota, 2010.
– Cyprus, Diplomatic History and the Clash of Theory in International Relations, I.B. Tauris, London and New York, 2010.
Εκδόθηκε και στα ελληνικά από την Εστία, 2010.
– Britain and Cyprus: Key Themes and Documents since World War Two, I.B. Tauris, London and New York, 2011.
– Kissinger and the Invasion of Cyprus: Diplomacy in the Eastern Mediterranean, Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne, 2016.
– Thrice a Stranger: Penelope?s Eastern Mediterranean Odyssey, Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne, 2016.
– The Threat of Geopolitics to International Relations: Obsession with the Heartland, Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne, 2016.
– “US Interests, British Acquiescence and the Invasion of Cyprus”, The British Journal of Politics and International Relations, vol.9, no. 3, August 2007.
– “Britain, Cyprus, Turkey, the USA and Greece in 1977: Critical Submission or Submissive Criticism?”, Journal of Contemporary History, vol. 44, no. 4, October 2009.
– “Spies, Jolly Hockeysticks and Imperialism in Cyprus”, Journal of Balkan and Near Eastern Studies, vol. 13, issue 2, June 2011.
– “Foreign Policy Issues of a Part-Occupied EU State”, The Cyprus Review, vol.23, no.1, Spring 2011.
– “Reviewing the Continuing Cyprus Conundrum”, Journal of Balkan and Near Eastern Studies, vol.14, issue 4, December 2012.
– “Greece and Cyprus in Foreign Office Eyes: Then is Now”,
ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ, XXXVI, 2011-2012, Journal of the Centre of Scientific Research, Nicosia, 2013.
– “Greece and Cyprus as Geopolitical Fodder”, Etudes Helleniques/Hellenic Studies, vol. 22, no. 2, Autumn 2014.
– “The Same Things Return with Different Colours” (review article), Journal of Balkan and Near Eastern Studies, vol. 17, no. 2, June 2015.
– “Greece, Cyprus and the Eastern Mediterranean: Russia?s and the Anglo-Saxons? Piggies-in-the Middle: Then is Now”,
ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ, XXXVII, Journal of the Centre for Scientific Research, Nicosia, 2015.
– “Kissinger?s Outlook: Fifty Shades of Diplomacy”,
ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ, XXXVIII, Journal of the Centre for Scientific Research, Nicosia, 2016.

Δολοφονια δι’ αυτοκτονιας της Κυπρου, χαριστικη βολη στην Ελλαδα

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δημοσεύτηκε στο περιοδικό Zero, τεύχος Μαρτίου 2017

 

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (22.2), η τύχη της Κύπρου αποφασίζεται, όχι στις απερίγραπτες “διαπραγματεύσεις” και την πραξικοπηματικώς συγκληθείσα διάσκεψη της Γενεύης, αλλά στην ‘Αγκυρα, στις διαβουλεύσεις των στενών συμβούλων του Ερντογάν. Θα δεχτούν το “πακέτο” που τους προτείνουν οι δυτικοί για Μέση Ανατολή και Κύπρο, ή όχι.

Ελπίζουμε, έστω την υστάτη, η ελληνική κυβέρνηση και ιδίως ο κ. Κοτζιάς, αναμφισβήτητα από τους ικανότερους, πιθανώς ο πιο μορφωμένος από τους Υπουργούς της, να αντιληφθούν ότι η πολιτική τους στο κυπριακό είναι τρομερά επικίνδυνη όχι μόνο για την Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά και για τους ίδιους. Να βρουν το θάρρος και την ευθυκρισία να την επανεξετάσουν.  Ελπίζουμε ότι θα το πράξουν, δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι.

Ως έχουν τα πράγματα, από την απόφαση του “Σουλτάνου” κινδυνεύει να κριθεί σε μεγάλο βαθμό η τύχη των Ελλήνων Κύπρου και Ελλάδας. Ιστορικά, το κυπριακό απετέλεσε μείζονα παράγοντα εξελίξεων στην Ελλάδα, προκαλώντας την ανατροπή Παπανδρέου (1965), τη δικτατορία (1967), την πτώση της και την εκτόξευση της κεντροαριστεράς σε ηγεμονική δύναμη (1974). Με το ελληνικό κράτος να πνέει τα λοίσθια, αντιλαμβάνεται κανείς πως μια καταστροφική λύση στο κυπριακό μπορεί να αποτελέσει χαριστική βολή σε ότι απομένει από την ελληνική δημοκρατία και το ελληνικό κράτος.

Οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδος, πολύ μεγάλο μέρος του όλου πολιτικού κόσμου και της άρχουσας τάξης, έχουν πρακτικά αποδεχθεί, με τις θέσεις που υποστηρίζουν, ή την ανοχή τους, την κατάλυση της κυριαρχίας του κυπριακού λαού στο νησί, όπως και του δημοκρατικού πολιτεύματος. Εκεί που υπάρχει ακόμα διαφωνία είναι ως προς το μέλλον των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων Ελλάδας, Βρετανίας και Τουρκίας.

Η διαφωνία αντανακλά και τον εμφύλιο που ξέσπασε στην “Αυτοκρατορία”.

Το κυπριακό δεν είναι ελληνοτουρκική διαφορά, είναι αποικιακό πρόβλημα. Η ελληνοτουρκική σύγκρουση είναι αποτέλεσμα, όχι αιτία του αποικιακού προβλήματος. ‘Οπως είπε ο Κίσσινγκερ, όποιος κυβερνά το Γιβραλτάρ, την Κύπρο, την Κρήτη και τη Μάλτα, βασιλεύει στον κόσμο.

Ο έλεγχος της Κύπρου είναι το κλειδί για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Ο έλεγχος της Ανατολικής Μεσογείου, που παρεμβάλλεται μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, “θερμών θαλασσών” και Ρωσίας, ένα από τα κλειδιά για την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτό είναι το κυπριακό.

‘Οποιος επιθυμεί να κυριαρχεί στη Μέση Ανατολή και παγκοσμίως πρέπει να κυριαρχεί στην Κύπρο. ‘Οποιος ετοιμάζει μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, ασχολείται υποχρεωτικά με τον έλεγχο της Κύπρου και της Τουρκίας πριν κάνει τον πόλεμο. Με τρέχοντες όρους “λύνει το κυπριακό”. Γι’ αυτό είναι ψωμοτύρι οι απόπειρες κατάλυσης του κυπριακού κράτους

  • παρολίγον εισβολή Τουρκίας, αποτραπείσα με σοβιετική παρέμβαση, 1964
  • πραξικόπημα και εισβολή του 1974, υπό γενική διεύθυνση Κίσσινγκερ,
  • σχέδιο Ανάν, 2004.
  • διάσκεψη Γενεύης, 2017

Την Τουρκία (και τους Τουρκοκύπριους αργότερα) τους έβαλαν στο κυπριακό οι Βρετανοί το 1955, με τη διάσκεψη του Λονδίνου (Τουρκία, Βρετανία, Ελλάδα), “πρόγονο” της Γενεύης, γιατί δεν είχαν άλλο τρόπο να αντιμετωπίσουν τους ξεσηκωμένους ‘Ελληνες, 82% του πληθυσμού, κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης. Αυτό έγινε με την συνέργεια του Ευάγγελου Αβέρωφ, κεντρικού προσώπου στην εξάρτηση της μετεμφυλιακής Ελλάδας από τους Αγγλοαμερικανούς. Ο ίδιος φρόντισε να μην γίνει ο Κανελλόπουλος, αλλά ο Καραμανλής πρωθυπουργός τον Ιούλιο 1974. Ο Καραμανλής δεν αντέδρασε στη δεύτερη τουρκική επίθεση στην Κύπρο, τον Αύγουστο 1974.

Η τεράστια στρατηγική σημασία του νησιού δεν επιτρέπει να δοθεί στους κατοίκους του να το κυβερνήσουν. Η Κύπρος “δεν πρέπει να αναμένει ποτέ να γίνει πλήρως ανεξάρτητη” δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων ο Βρετανός Υπουργός Αποικιών Χόπκινς (1954). ‘Οπως λέει ο Υπουργός Εξωτερικών Κοτζιάς στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (21.1.17), το νέο κράτος θα είναι 50-50% μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας, άρα θα χρειάζεται ξένοι να παίρνουν τις αποφάσεις, δεν θα έχει δικό του στρατό και δικαίωμα αυτοάμυνας, όπως όλα τα άλλα φυσιολογικά κράτη στον κόσμο και η κυριαρχία θα ασκείται από “διεθνή αστυνομική δύναμη”.

Από τον καιρό του Περικλέους Επιταφίου, η δημοκρατία ορίζεται ως το “κράτος των περισσοτέρων” και η δικτατορία ως το κράτος της μειοψηφίας. Το κράτος που περιγράφει ο Υπουργός είναι, για τη νομική και την πολιτική επιστήμη, δικτατορία και αποικία.

Πρακτικά είναι ένας τρόπος να γίνει πόλεμος, λόγω της ενσωματωμένης αδικίας και αστάθειας, αλλά και λόγω της ύπαρξης τρίτων δυνάμεων που, όποτε θελήσουν, θα τινάξουν στον αέρα αυτό το κομφούζιο σχέσεων κυριαρχίας. Κι ο πόλεμος είναι η καλύτερη μέθοδος για να φύγουν μόνοι τους, σαν τρελλοί από το νησί οι γηγενείς του κάτοικοι, αφήνοντας πλήρως ελεύθερο προς χρήση τον πιο χρήσιμο βράχο του πλανήτη. Το κράτος παρακολουθεί τον Δήμο, όχι το αντίθετο.

Αν φαίνονται υπερβολικά αυτά, στους καλοζωϊσμένους Κυπρίους και στους πρώην καλοζωϊσμένους Ελλαδίτες μικροαστούς, ας πάνε μια βόλτα να ρωτήσουν τους Σύρους τι τους έπιασε και θαλασσοπνίγονται μαζί με τα μωρά τους.

Το 2004 ο “διεθνής παράγων”, η Αυτοκρατορία ήταν περισσότερο ενωμένος στη μεγάλη επιδίωξη της υπερεθνικής ολοκλήρωσης δια της παγκοσμιοποιητικής πολτοποίησης. Τώρα οι οπαδοί του Χάντιγκτον πήραν το πάνω χέρι από αυτούς του Φουκουγιάμα. Η διάλυση της Τουρκίας ή, τουλάχιστο, ο απόλυτος έλεγχός της, εκτιμούν ότι είναι απαραίτητα και μάλιστα σύντομα, πριν ίσως νέο Αρμαγεδώνα στη Μέση Ανατολή. “Οι βάσεις μας στην Κύπρο είναι πιο σημαντικές από ποτέ άλλοτε στην ιστορία”, δήλωσε προ ημερών ο Βρετανός Υπουργός ‘Αμυνας. Γιατί αφεντικό; Τι πρόκειται να γίνει που νάναι πιο σημαντικό από την ίδρυση του Ισραήλ, την κρίση του Σουέζ, τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, ή το 1974;

Θέλουν λοιπόν το οικόπεδο “Κύπρος” καθαρό, χωρίς τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα του 1960, που τους ήταν χρήσιμα μια άλλη εποχή. Εκεί κόλλησε η Γενεύη.

Το γιατί φλεγόμαστε εμείς από επιθυμία να καταργήσουμε τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα τώρα, είναι απορίας άξιον. Αν φτιάχναμε ανεξάρτητο-κυρίαρχο κράτος στην Κύπρο, θα ήταν κατανοητό. Αλλά με προτεκτοράτο το νησί και χωρίς δυνατότητα σύναψης συμμαχίας με την Αθήνα, που θα βασιστεί η Ελλάδα να βοηθήσει τους ‘Ελληνες αν, ό μη γένοιτο, κάτι δεν πάει καλά κι αρχίσουν να τους σφάζουν;

Μία 50-50% Κύπρος, σημαίνει περίπου ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, απώλεια δηλαδή του μεγαλύτερου πλεονεκτήματος από την ένταξη Κύπρου και Ελλάδας στην ΕΕ. Στην ΕΟΚ(ΕΕ) μας έβαλε ο Καραμανλής για να θεωρηθεί μια επίθεση κατά της Ευρώπης, μια επίθεση κατά της Ελλάδος.

Σημ. Ο χώρος δεν επαρκεί για την ανάλυση του καίριου θέματος των τουρκικών στρατευμάτων. Για τον ενδιαφερόμενο αναγνώστη βλ. http://www.konstantakopoulos.gr/2017/01/18/

Η ΜΟΣΧΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΤΖΟΝΣΟΝ ΜΑΤΑΙΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1964

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία, οι απόπειρες να καταλυθεί ήταν “ψωμοτύρι” στη ζωή αυτού του κράτους, για έναν κυρίως λόγο: τη δεσπόζουσα θέση του νησιού στην Ανατολική Μεσόγειο. Η πρώτη από αυτές ήταν το 1964, όταν η Τουρκία του Ινονού, πιθανώς με την παρότρυνση ή πάντως με την ανοχή, τότε, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας, ετοιμάστηκε να εισβάλει στο νησί.

Μέχρι τώρα, η κυρίαρχη ερμηνεία στους ασχολούμενους με το Κυπριακό, ήταν ότι η εισβολή απετράπη λόγω της επιστολής με την οποία ο Πρόεδρος Τζόνσον ειδοποιούσε τον Ινονού να μην εισβάλει. Η επιστολή δόθηκε από τους ίδιους τους Αμερικανούς σχετικά σύντομα στη δημοσιότητα, ίσως σε μία προσπάθεια να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι όχι μόνο δεν ενθάρρυναν, αλλά και απέτρεψαν την Τουρκία. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στην Κύπρο και προσωπικός γιατρός του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Δρ. Βάσσος Λυσσαρίδης, αμφισβητεί αυτή την εκδοχή και καταθέτει τη δική του μαρτυρία για το ταξίδι του στο Σότσι και τη συνάντησή του με τον τότε σοβιετικό ηγέτη Νικήτα Χρουστσώφ.

Ο “Γιατρός” Βάσσος Λυσσαρίδης, ιδρυτής και επίτιμος Πρόεδρος της ΕΔΕΚ, του σοσιαλιστικού κόμματος της Κύπρου, είναι μια εμβληματική μορφή των εθνικών και κοινωνικών αγώνων στο νησί, αλλά, επίσης, και ένα σύμβολο των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων σε όλο τον αποικιοκρατούμενο κόσμο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε φίλος με τον Μαντέλα, τον Νάσσερ, τον Αραφάτ, τον Καντάφι, τον Άσαντ, τον Κάστρο μεταξύ πολλών άλλων.

Άνθρωπος-γέφυρα ανάμεσα στην ΕΑΜική εθνική αντίσταση και την ΕΟΚΑ, όπως και ανάμεσα στους κοινωνικούς και τους εθνικούς αγώνες του κυπριακού λαού, ο Βάσσος Λυσσαρίδης εκπροσώπησε, μαζί με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, την ΕΟΚΑ στη διάσκεψη του Λονδίνου, που αποφάσισε την ίδρυση του κυπριακού κράτους. Διαφώνησε όμως με τις συμφωνίες που υπεγράφησαν εκεί από την τότε ελληνική κυβέρνηση και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Η διαφυγή του από την εναντίον του δολοφονική απόπειρα, στις 30 Αυγούστου 1974, στην οποία σκοτώθηκε ο οργανωτικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος ποιητής Δώρος Λοΐζου, υπήρξε καθοριστική για να γίνει δυνατή η επιστροφή του Μακαρίου στην Κύπρο. Γιατί παραμένει αμφίβολο ότι θα μπορούσε τελικά ο Αρχιεπίσκοπος να επιστρέψει στο νησί, χωρίς την υπό τον Λυσσαρίδη αντίσταση τόσο προς το χουντικό πραξικόπημα, όσο και  προς το “μεταπραξικόπημα” που ακολούθησε. Έτσι έγινε δυνατή η σωτηρία του κυπριακού κράτους, έστω και ακρωτηριασμένου, από τη δεύτερη μείζονα απόπειρα κατάλυσής του, το 1974, που ακολούθησε εκείνη του 1964 (διάφορες άλλες μικρότερης σημασίας σχεδιάστηκαν και άρχισαν να εκτελούνται στο ενδιάμεσο).

Η συνάντηση Λυσσαρίδη – Χρουστσώφ

Το 1964, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έστειλε στη Σοβιετική Ένωση τον Βάσσο Λυσσαρίδη για να ζητήσει βοήθεια. Να πως μας περιέγραψε ο τελευταίος τη συνάντησή του με τον Νικήτα Χρουστσώφ στη θερινή κατοικία του στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας:
“Με είχε στείλει ο Μακάριος να δω τον Χρουστσώφ, μαζί με τον υπουργό Εμπορίου τον Ανδρέα τον Αραούζο για προκάλυμμα. Πήγαμε στη Μαύρη Θάλασσα, στο Σότσι, με ειδική πτήση από την Μόσχα. Τον είδαμε, ήταν στην αρχή στο γυμναστήριο, μετά προγευμάτιζε. Μίλησε ο υπουργός για τα δικά του, ανέπτυξα κι εγώ ότι αναμένουμε μια επίθεση από τη Τουρκία και τι μπορούμε να περιμένουμε από τη Σοβιετική Ένωση”.
Ο Χρουστσώφ με άκουσε και με το χαρακτηριστικό του ύφος μου λέει: «βλέπεις τι τρώω; Τρώω ελιές από την πατρίδα σου!». Του λέω: «κυπριακές;». «Όχι!» μου λέει «ελληνικές!».

Δεν νομίζω να ήταν τυχαίο. Αλλά δεν μπορώ να ξέρω και με βεβαιότητα. «Ε», του λέω, «το βλέπω». «Ξέρεις τι είναι εκεί πέρα μακριά;» μου λέει δείχνοντας προς νότο τον ορίζοντα και συνεχίζει: «είναι η Τουρκία. Ωραία. Μια μεγάλη χώρα σαν εμάς δεν μπορεί να επιτρέψει σε αυτή τη μικρή δύναμη να κάνει εισβολή στη χώρα σου».

Επειδή ήξερα ότι ο Αραούζος ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, αλλά ήταν πολιτικά κάπως αφελής, ρωτάω τον Χρουστσώφ: «καλά, κι αν καταληφθείτε εξ απροόπτου;». Γέλασε και μου λέει: «τότε δεν θα είμαστε μεγάλη δύναμη».
Λέω: «να μεταφέρω αυτά εις τον Μακάριο;». Βάζει κάτι γέλια χωριάτικα και μου λέει: «δεν μου λες, για τουρισμό ήρθες εδώ πέρα;».
Και ήταν τότε που έγραψε την επιστολή προς τον Τζόνσον, με την οποία προειδοποιούσε ότι αν η Τουρκία εισβάλει στη Κύπρο, η Σοβιετική Ένωση δεν έχει παρά να πάρει μέτρα εναντίον της Τουρκίας, και εννοούσε στρατιωτικά. Και αναγκάζεται τότε ο Τζόνσον να γράψει την περιβόητη επιστολή προς τους Τούρκους, προς τον πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού, στις 5 Ιουνίου του 1964. Και μετά όλοι ευγνωμονούν τον Τζόνσον ότι δήθεν ματαίωσε την εισβολή της Τουρκίας τότε στην Κύπρο, ενώ η ματαίωση έγινε από τον Χρουστσώφ, με προσωπική μου μαρτυρία και προσωπική μου εμπειρία. Για εμάς η Σοβιετική Ένωση, με μικρές εξαιρέσεις στο τέλος, και μέχρι σήμερα ακόμα η Ρωσία για νάμαστε δίκαιοι, εξακολουθεί να είναι μια θετική δύναμη?.

Η στάση των Βρετανών το 1964 

Την άποψη ότι οι Σοβιετικοί και όχι οι Αμερικανοί απέτρεψαν την εισβολή του 1964 υιοθετεί, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο William Mallinson, Βρετανός διπλωμάτης και ιστορικός, συγγραφέας πολλών βιβλίων για την Κύπρο και την Ελλάδα, μερικά από τα οποία μεταφράστηκαν και ελληνικά (το τελευταίο, Πικρές Εληές κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία, ενώ ένα προηγούμενο, Κύπρος, μια Ιστορική Προοπτική, από τις εκδόσεις Παπαζήση). Ο Μάλλινσον έχει ερευνήσει συστηματικά τα αρχεία του Φόρειν Όφις και μας παρουσίασε ένα τηλεγράφημα από την βρετανική πρεσβεία προς το Λονδίνο, όπου οι Βρετανοί ενημερώνουν τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, ότι όχι μόνο δεν προτίθενται να κάνουν τίποτα με τα στρατεύματά τους για να εμποδίσουν την εισβολή, αλλά δεν θέλουν να κάνει ούτε και η δύναμη του ΟΗΕ στο νησί. Σε σχετικό τηλεγράφημα, με ημερομηνία 7 Ιουλίου 1964, αναφέρεται σχετικά, σύμφωνα πάντα με τον κ. Μάλλινσον:

“Καταστήσαμε σαφές στα Ηνωμένα Έθνη, ότι δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στη χρήση της UNFICYP (σ.σ. Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο) για να αποκρούσει εξωτερική επέμβαση και ότι οι πάγιες διαταγές στα στρατεύματά μας εκτός UNFICYP, είναι να αποσυρθούν στις Περιοχές Κυριάρχων Βάσεων αμέσως μόλις συμβεί τέτοια επέμβαση?  [British Embassy, Washington to Foreign Office, 7 July 1964, telegram 8541, NA FO 371/174766, file C1205/2/G]

“Ο αρχηγός των ελληνικών Ενόπλων δυνάμεων Πιπιλής”, μας λέει ο Μάλλινσον, “είχε την αφελή πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ θα εμπόδιζαν διά της βίας μια περιορισμένη τουρκική επέμβαση. Στο φως της εμπειρίας του τι συνέβη δέκα χρόνια αργότερα, η ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επέτρεπαν μια περιορισμένη τουρκική επέμβαση, ώστε να επιβάλλουν το σχέδιο Μπωλ-Άτσεσον, μοιάζει αρκετά πιθανή”.

Γι’ αυτό, συνεχίζει ο Μάλλινσον, η σταθερή σοβιετική στάση μοιάζει να απέτρεψε το 1964 την τουρκική εισβολή και τον διαμοιρασμό της Κύπρου σε δύο χώρες του ΝΑΤΟ, άποψη που ενστερνίζονται και άλλοι μελετητές της περιόδου  [Dodd, Clement, The Cyprus Issue, Eothen Press, Huntingdon, 1995, p. 33; Celik, Yasemin, Contemporary Turkish Foreign Policy, Praeger, Westpoint, 1999, p. 49. και Joseph, Joseph S., Cyprus: Ethnic Conflict and International Politics, St. Martin’s Press, London and New York, 1997]

Η Ουάσιγκτων φαίνεται ότι ανέκρουσε πρύμνα σε ότι αφορά μια εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, όταν η Μόσχα την προειδοποίησε ότι “αν υπάρξει μια ένοπλη ξένη εισβολή της κυπριακής επικράτειας”, τότε “η Σοβιετική Ένωση θα βοηθήσει την Κυπριακή Δημοκρατία να υπερασπιστεί την ελευθερία και ανεξαρτησία της εναντίον της ξένης επέμβασης”. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησύχησαν όχι μόνο για άμεση συνδρομή στην κυπριακή άμυνα, αλλά και για την πιθανότητα σοβιετικής επέμβασης εναντίον της ίδιας της Τουρκίας, αν αυτή εισέβαλε στην Κύπρο.

Αλλαγή των μέσων, όχι των σκοπών- το περιστατικό με τον Μπωλ και η μαρτυρία Πάκαρντ
Αν ο Πρόεδρος Τζόνσον ανέκρουσε πρύμνα ως προς την υποστήριξη ή ανοχή μιας τουρκικής εισβολής, δεν παραιτήθηκε από τις κεντρικές επιδιώξεις της τότε πολιτικής των ΗΠΑ, μέσω άλλων μεθόδων και “διόδων”.

Όταν το 1964, επεσκέφθη την Κύπρο ο εκτελών χρέη Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζωρτζ Μπωλ, ο αξιωματικός της υπηρεσίας πληροφοριών του βρετανικού βασιλικού ναυτικού Μάρτιν Πάκαρντ τον πήρε με ελικόπτερο να του δείξει την πράσινη γραμμή. Ο Πάκαρντ, όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, είχε πάρει εντολή από τον Βρετανό στρατηγό Young, διοικητή των βρετανικών δυνάμεων στην Κύπρο, να φροντίσει όχι μόνο να σταματήσουν οι διενέξεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, αλλά και να τους επανασυμφιλιώσει, κάτι που έκανε σε αγαστή συνεργασία τόσο με τον Μακάριο, όσο και με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Κιουτσούκ. Μετά το πέρας της πτήσης πάνω από την πράσινη γραμμή, ο Μπωλ, όπως μας λέει ο Πάκαρντ, τον χτύπησε στην πλάτη και του είπε

“Φανταστική δουλειά γιε μου. Αλλά τα κατάλαβες όλα λάθος. Δεν σου έχει πει κανείς ότι η δουλειά μας εδώ είναι να χωρίσουμε, όχι να ενώσουμε;”. (Όλη η ιστορία υπάρχει στο βιβλίο του Getting It wrong: Fragments from a Cyprus Diary 1964).

Ο Πάκαρντ δεν ήταν ο μόνος δυτικός αξιωματούχος που είχε μπερδευτεί με την βρετανική και με την αμερικανική πολιτική στο Κυπριακό, ιδίως πότε και γιατί ήθελαν να χωρίσουν, πότε και γιατί ήθελαν να ενώσουν. Ο ίδιος ο Υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας Χάρολντ Μακμίλαν χρειάστηκε να εξηγήσει στο υπουργικό συμβούλιο τι έκανε στις διαπραγματεύσεις λέγοντας: “Ο σκοπός μας είναι να αντιτάξουμε στους Έλληνες την τουρκική άρνηση να δεχθούν τη διχοτόμηση και να τους εξαναγκάσουμε να δεχτούν τη δική μας κυριαρχία”.

Όπως το έθεσε, με … εγελιανούς όρους (!), ένας θεωρητικός της αγγλικής αποικιοκρατίας “η θέση είναι η Ένωση, το δικαίωμα των Ελλήνων στην αυτοδιάθεση, η αντίθεση είναι η τουρκική διεκδίκηση για Διχοτόμηση, η σύνθεση είναι η δική μας κυριαρχία”.
 
Ο Λύντον Τζόνσον σε ρόλο Προφήτη

Ιστορική έχει άλλωστε μείνει η φράση του Προέδρου Λύντον Τζόνσον το 1964, προς τον Έλληνα Πρέσβη στην Ουάσιγκτον, όπως την αναφέρει ο Richard Clogg στο βιβλίο του Α Concise History of Greece από τις εκδόσεις Cambridge University Press. Όταν ο Πρέσβης προσπάθησε να του εξηγήσει ότι το ελληνικό κοινοβούλιο δεν θα επέτρεπε να παραχωρηθεί στην Τουρκία το Καστελόριζο, όπως προέβλεπε το σχέδιο Άτσεσον-Μπωλ, ο Πρόεδρος του είπε επί λέξει: “Γαμώ το κοινοβούλιό σας. Γαμώ το Σύνταγμά σας”.

Ένα χρόνο μετά, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος εξανάγκασε σε παραίτηση τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και τρία χρόνια μετά επεβλήθη στην Ελλάδα δικτατορία. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος απέσυρε την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο και ο διάδοχός του Δημήτριος Ιωαννίδης οργάνωσε το πραξικόπημα και την απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου. Η ΕΟΚΑ Β’ προσπάθησε λίγο αργότερα να δολοφονήσει τον Βάσσο Λυσσαρίδη και δολοφόνησε τελικά τον Δώρο Λοΐζου. Πολύ αργότερα ο Πρόεδρος Κλίντον και ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ ζήτησαν συγγνώμη για αυτά τα γεγονότα.