Tag Archives: Σχέδιο Ανάν

Ελλάδα, Κύπρος και Ρωσία

O Δημήτρης Κωνσταντακόπουλους στο Ράδιο Πρώτο της Κύπρου.

Ακούστε από το  26:51

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Διαρκης απειλη η Διασκεψη της Γενευης για την Κυπρο

«Η Γενεύη είναι ένα πραξικόπημα, υφαρπαγή της συντακτικής εξουσίας από τον λαό της Κύπρου και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, προκειμένου να καταλύσουν το κράτος και το δημοκρατικό πολίτευμα», τονίζει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο βιβλίο του Η Κύπρος στο στόχαστρο (εκδ. Ινφογνώμων, 2017).

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ελάχιστες είναι οι φορές που ένα βιβλίο παρεμβαίνει στην πολιτική επικαιρότητα και καταφέρνει να οξύνει την τρέχουσα αντιπαράθεση. Μια από αυτές είναι το πρόσφατο βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, με τίτλο Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες (εκδ. Ινφογνώμων). Πρόκειται για ένα εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο, που δεν αρκείται σε στερεότυπα ή ευχολόγια. Ανασκευάζει και ακυρώνει με εξαιρετική ευστοχία και βάθος τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και του διεθνούς παράγοντα (που τα υπαγορεύει) και υπεραμύνεται χωρίς εκπτώσεις, χωρίς προσαρμογές στην… πάντα σκληρή πραγματικότητα των διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού.

Αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο ήταν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, στις οποίες ο πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης προσήλθε χωρίς να ρωτήσει κανέναν πριν αποδεχθεί την πρόταση, χωρίς να συγκαλέσει καν το Εθνικό Συμβούλιο. Για τον συγγραφέα η πρόταση; είναι όχι μόνο εντελώς παράνομη, αλλά και παράλογη. Επιπλέον, «ακόμη κι αν δεν οδηγήσει σε τελική συμφωνία, παράγει σπουδαία πολιτικά και νομικά αποτελέσματα, συνιστά το πρώτο βήμα προς την αυτοκατάλυση, την αυτοκατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή των Κυπρίων σε “κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα”». Κατά συνέπεια, το τέλος της Διάσκεψης της Γενεύης δεν σημαίνει ότι αποσοβήθηκε κι ο κίνδυνος, δεδομένου ότι, με πρόταση του ίδιου του Ν. Κοτζιά, η Διάσκεψη έγινε διαρκής…

Σημείο αφετηρίας για να γνωρίσουμε τη στάση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν η συνέντευξη του Νίκου Κοτζιά στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στις 21 Ιανουαρίου 2017, κι όχι φυσικά οι δηλώσεις του on camera ή οι περίφημες «διαρροές» στον Τύπο που ωραιοποιούσαν, σε βαθμό διαστρέβλωσης, την κατάσταση και κατέληγαν σε μια αγιοποίηση του υπουργού. Ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην σύμβουλος και θεωρητικός της διπλωματικής πολιτικής του Γ. Παπανδρέου κατά την προηγούμενη θητεία του στο υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας στο γερμανικό Μέσο για τη σκοπιμότητα της Διάσκεψης της Γενεύης, ανέφερε κατά λέξη ότι «φτιάχνουμε Συνθήκη για μια ομοσπονδιακή Κύπρο. Οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν πλήρη πολιτική ισότητα. Θα έχουν δικαίωμα βέτο σε όλα τα πολιτικά ζητήματα. Και το Ανώτατο Δικαστήριο θα έχει τέσσερις δικαστές από κάθε εθνική ομάδα». Επίσης αναφέρθηκε σε μια Διεθνή Αστυνομική Δύναμη που θα ασκεί την τελική κυριαρχία στο νησί. Με αυτό τον τρόπο όμως διέψευσε δικές του δηλώσεις που επέμεναν ότι δεν ανακατεύεται σε θέματα εσωτερικής δομής του κυπριακού κράτους… Η πρότασή του ανέδυε επίσης την αποκρουστική οσμή του Σχεδίου Ανάν, το οποίο είχε αποδεχθεί ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γ. Παπανδρέου, που είχε σύμβουλο τον Ν. Κοτζιά και προέβλεπε «την τοποθέτηση ξένων αξιωματούχων με αποφασιστική ψήφο σε όλη τη δομή τελικών αποφάσεων του νέου “κράτους”».

Κατά τον συγγραφέα, «η Διάσκεψη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Πενταμερής Διάσκεψη που ζητούσε πάντοτε η Τουρκία και αρνούνταν κατηγορηματικά να δεχθούν τη σύγκλησή της όλες οι κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας μετά το 1974… Ο λόγος για τον οποίο αρνούνταν… είναι ότι με τις συμμετοχές και τη διαδικασία που προέβλεπε, μια τέτοια Διάσκεψη δεν ήταν παρά η εφαρμογή της τουρκικής θέσης ότι η Κύπρος δεν είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, ο λαός του οποίου δικαιούται την αυτοδιάθεση και την αυτοκυβέρνησή του, όπως όλοι οι λαοί του κόσμου, αλλά ένα νησί όπου κατοικούν δύο “κοινότητες” σε βρετανική αποικιακή ορολογία».

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, που είναι από τους καλύτερους γνώστες του Κυπριακού, όπως μαρτυρούν όχι μόνο τα δύο προηγούμενα βιβλία του (Η Κύπρος σε παγίδα, 2008 και Η αρπαγή τη Κύπρου, 2004), αλλά και οι συνεχείς παρεμβάσεις του για τρέχοντα θέματα (από το σχέδιο Ανάν μέχρι τη Διάσκεψη της Γενεύης), ανασκευάζει πολύ πειστικά το επιχείρημα Αθήνας και Λευκωσίας ότι προσήλθαν στη Γενεύη με μοναδική επιδίωξη την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων. Αν είναι έτσι, σύμφωνα με τον συγγραφέα «μόνο στη Γενεύη δεν θα πήγαιναν, γιατί εκεί δεν μπορούσαν να το πετύχουν. Όφειλαν να το έχουν θέσει ως προϋπόθεση κάθε συζήτησης… Η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνιστά αυτοτελή υποχρέωση της Τουρκίας από το διεθνές Δίκαιο. Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ απαιτούν να φύγουν  αυτά τα στρατεύματα το συντομότερο και χωρίς όρους, είτε υπάρχει λύση είτε δεν υπάρχει κι όποια λύση κι αν βρεθεί». Όσο για τη Συνθήκη Εγγύησης «είναι έκπτωτη και παράνομη γιατί συγκρούεται με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ… Η πάγια πολιτική της Αθήνας και της Λευκωσίας ήταν ότι οι συνθήκες αυτές και ό,τι απορρέει από αυτές… απλώς δεν υφίστανται, έστω και αν καταγγέλθησαν επισήμως… Ποιος νεκρανέστησε κυριολεκτικά τη Συνθήκη αυτή; Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η ελληνική κυβέρνηση, οι ίδιοι δηλαδή που φωνάζουν σε όλους τους τόνους ότι θέλουν να καταργήσουν τις εγγυήσεις!!! Πώς το έκαναν αυτό; Αποδεχόμενοι τη σύγκληση της Διάσκεψης Εγγυητριών Δυνάμεων, όπως τις αποκαλεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ στην πρόσκλησή του για τη Γενεύη και όπως τις αποκάλεσε ο ίδιος ο Ν. Κοτζιάς σε δηλώσεις του κατά την έξοδο από συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ».

Στα θετικά σημεία του βιβλίου εντάσσεται η κριτική στάση που τηρεί έναντι της όψιμης αλλά τόσο ισχυρής στροφής της ελληνικής διπλωματίας προς το Ισραήλ, που έχει παρασύρει τους πάντες: πολιτικούς, δημοσιογράφους, καθηγητές ΑΕΙ, κέντρα μελετών, κ.ο.κ. Ο συγγραφέας του βιβλίου ωστόσο υπενθυμίζει ότι «το Ισραήλ ήταν σύμμαχος της Τουρκίας επί πολλές δεκαετίες και πολέμησε το αίτημα των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, ενώ παρακολουθεί πολύ ενεργά, αλλά μάλλον παρασκηνιακά, οτιδήποτε συμβαίνει στο Κυπριακό από το 1955 και μετά και υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν το 2004».

Μία παρατήρηση μας για το πόνημα του Δ. Κωνσταντακόπουλου αφορά τη στάση του έναντι του ΑΚΕΛ, που αγγίζει τα όρια της μεροληψίας. Μολονότι όλα όσα του καταλογίζει είναι ακριβή, μεγαλύτερο κίνδυνο για την ακεραιότητα της Κύπρου αντιπροσώπευε ιστορικά και συνεχίζει να αντιπροσωπεύει η κυπριακή Δεξιά και δη ο ΔΗΣΥ. Αυτή όμως η πραγματικότητα δεν αποτυπώνεται  στις σελίδες του βιβλίου με τις δέουσες ιστορικές αναφορές. Μία επιπλέον παρατήρηση αφορά την αντιφατική στάση του συγγραφέα απέναντι στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Αν η Κύπρος δεν είχε παραχωρήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στις Βρυξέλλες και διέθετε νομισματική ανεξαρτησία, δεν θα ήταν αναγκασμένη να δεχθεί την Τρόικα και να καταστρέψει το τραπεζικό της σύστημα, όπως έπραξε το 2013, δυναμιτίζοντας όχι μόνο την ευημερία των πολιτών της, αλλά και τις διεθνείς της συμμαχίες. Σε κάθε περίπτωση, οι συγκεκριμένες αδυναμίες δεν μειώνουν την αξία του έργου.

Στην εγκυρότητα του βιβλίου προσθέτουν μία έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη για την Κύπρο, με τίτλο «Όχι στο νέο έγκλημα», με την οποία ξεκινάει το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου και μία γνώμη του κορυφαίου συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη «για την άγνωστης σύνθεσης και αγνώστων σκοπών πολυμερή διάσκεψη Γενεύης», όπου θέτει το αφοπλιστικό ερώτημα «πώς είναι δυνατό μια κυβέρνηση που δεν υπερασπίζεται την Ελλάδα, αλλά και τον εαυτό της, να υπερασπιστεί την Κύπρο;». Τέλος, ο πρόλογος του πρέσβη Θέμου Στοφορόπουλου, «θρύλου» της ελληνικής διπλωματικής παράδοσης όπως τον χαρακτηρίζει ο συγγραφέας, που διατυπώνει την ευχή το συγκεκριμένο βιβλίο «να συμβάλει σε μια συστηματική προσπάθεια μας να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό ως συρροή διεθνών εγκλημάτων, όπως πράγματι είναι»…

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Δημοσιογραφία”, τεύχος 16, χειμώνας 2018.

Κυπρος: Προς «αλλαγη καθεστωτος»;

Λυση του Κυπριακου ανευ δημοψηφισματος

Διαβάσαμε με ικανοποίηση το παρακάτω άρθρο του γνωστού και πολύ καλά ενημερωμένου Κυπρίου δημοσιογράφου Κώστα Βενιζέλου. Η ικανοποίηση δεν προέρχεται φυσικά από τα όσα, εξόχως ανησυχητικά, γράφει. Αλλά γιατί εδώ και δεκαπέντε μήνες, από τον Δεκέμβριο του 2016, νοιώσαμε μεγάλη μοναξιά εξηγώντας γιατί και οι δύο Διασκέψεις στην Ελβετία για την Κύπρο δεν είναι παρά μια πραξικοπηματική επιχείρηση να διαλυθεί το κυπριακό κράτος, να γίνει η Κύπρος αποικία, όχι τουρκική αλλά δυτικο-ισραηλινή αποικία, χωρίς καν να ρωτηθούν οι κάτοικοί της. ‘Ολη η μηχανή στήθηκε ακριβώς για τον λόγο αυτό να παρακαμφθεί η υποχρέωση δημοψηφίσματος, ή, να καταστεί άνευ αντικειμένου δια των ρυθμίσεων που θα είχαν προσυμφωνηθεί.

(Δεν το γνωρίζουμε, αλλά δεν αποκείεται ίσως από αυτές τις μεθοδεύσεις να εμπνεύστηκε ο κ. Κοτζιάς και τις παράξενες ιδέες του περί διεθνούς συμφώνου για τα Σκόπια. Μόνο που δεν νομίζουμε ότι η πΓΔΜ και οι Σλαβομακεδόνες διακρίνονται για τον βαθμό αναξιοπρέπειας που απαντάται παρ’ ημίν).

‘Ενα πραξικόπημα στο οποία συμμετείχαν ενεργά οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας, αλλά και υποστήριζε πολύ μεγαλύτερο τμήμα του πολιτικού κόσμου. Και το οποίο απέτυχε, προς ώρας, λόγω του ότι ο Ερντογάν διεκδικεί πολύ περισσότερα δσικαιώματα επί της νέας “Κύπρου χωρίς ‘Ελληνες” που θα δημιουργηθεί, από όσα είναι διατεθειμένοι να του δώσουν οι άλλοι νταβατζήδες, με αποτέλεσμα ο καυγάς να εμποδίζει την τυπική κατάλυση της κρατικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως έγινε ήδη με την Ελληνική, δια των Μνημονίων και των Δανειακών, αν και όχι στην έκταση που προβλέπουν τα συζητούμενα σχέδια για το κυπριακό.

Τα σχετικά επιχειρήματα τα αναπτύξαμε και σε ένα βιβλίο μας που εκδόθηκε πέρυσι, “Η Κύπρος σε Παγίδα” (εκδ. Ινφογνώμων), και που μας έκανε την τιμή να προλογίσει ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Θέμος Στοφορόπουλος.

Αν κρίνουμε από την τελευταία συνέντευξη Αναστασιάδη στην ΕΡΤ, ελπίζουμε ότι κάποια επιρροή άσκησαν αυτές οι ιδέες, αλλά βέβαια είμαστε πολύ μακριά από το να έχουμε ανακτήσει τη στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό των κρατών μας. Να επισημάνουμε επίσης στο σημείο αυτό, ότι δεν πιστεύουμε ότι οι ‘Ελληνες της Κύπρου μπορούν να επιβιώσουν μακροχρόνια, ως μία ομάδα ανθρώπων που τους συνέχει το “όνειρο” να γίνουν πετρελαιοπαραγωγοί, παρά η εθνική τους ταυτότητα. Η προσωπική μας εκτίμηση, μακάρι να πέφτουμε έξω, είναι ότι τα πετρέλαια και οι “σύμμαχοι” που πήγε και βρήκε η Λευκωσία για να τα βγάλει, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να καταστρέψουν την Κύπρο, απότι να κάνουν πολούσιους τους Κυπρίους.

Αυτά που έγιναν στην Ελλάδα με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, στην Κύπρο με τα σχέδια Ανάν και τις παραλλαγές του είναι πρωτοφανή στη σύγχρονη ιστορία, η αυτοκτονία δηλαδή δύο κρατών με τη συνενοχή των πολιτικών, κρατικών και οικονομικών ελίτ τους. Δεν ξέρουμε τι θα μπορέσει να γίνει με την Ελλάδα, τουλάχιστον όμως ας μην διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, αποτέλεσμα της Επανάστασης του 1955-59.

Στην Κύπρο υπάρχει ακόμα καιρός, όσο δύσκολο κι αν είναι, να επιστρέψει τάχιστα η Λευκωσία, με την υποστήριξη της Αθήνας (που δεν θα επιβιώσει μιας καταστροφής στην Κύπρο) στο στέρεο έδαφος της υπεράσπισης των θεμελίων, του πυρήνα της εθνικής ανεξαρτησίας και κρατικής κυριαρχίας.

ΔΚ

Λυση του Κυπριακου ανευ δημοψηφισματος

Κώστας Βενιζέλος
25 Φεβρουαρίου 2018

Τρία στάδια-σταθμούς περιλαμβάνει ο σχεδιασμός που έχει διαμορφώσει η Γραμματεία του ΟΗΕ για το Κυπριακό. Αυτό που απομένει είναι το πράσινο φως από τους εμπλεκόμενους για να ενεργοποιηθεί. Η επανεκλογή του Νίκου Αναστασιάδη διευκολύνει τα πράγματα. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα μετέθετε έστω και για λίγο την εφαρμογή των σχεδιασμών αυτών, καθώς ο νέος Πρόεδρος θα χρειαζόταν χρόνο για ενημέρωση και προσαρμογή. Η τουρκική ναυτική επέμβαση στην κυπριακή ΑΟΖ, ωστόσο, εκ των πραγμάτων περιπλέκει και αντιστρόφως για κάποιους μπορεί και να διευκολύνει τον σχεδιασμό της Γραμματείας του ΟΗΕ.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, πάντως, ο πρώτος στόχος είναι η επίτευξη στρατηγικής συμφωνίας μέχρι το καλοκαίρι. Η στρατηγική συμφωνία παραπέμπει σε ενδιάμεση λύση. Τι θα προβλέπει; Θα στηριχθεί στις μέχρι τώρα συγκλίσεις ενώ οι συζητήσεις θα έχουν ως βάση στο υλικό που έχει κατατεθεί στις δυο Πενταμερείς Διασκέψεις για το Κυπριακό, του Ιανουαρίου στη Γενεύη και του Ιουνίου-Ιουλίου στο Κραν Μοντάνα. Κοντολογίς, στο πλαίσιο Γκουτέρες, το οποίο παραμένει προφορικό. Είχε διαβαστεί τηλεφωνικά από τον Έσπεν Μπαρθ Άιντε στους δυο διαπραγματευτές, Ανδρέα Μαυρογιάννη και Οζντίλ Ναμί. Περαιτέρω, θα λαμβάνονται υπόψη ιδέες και έγγραφα που κατατέθηκαν από τους εμπλεκόμενους.

Μετά την επίτευξη της στρατηγικής συμφωνίας, θα αρχίσουν οι συζητήσεις για συμπλήρωση της συμφωνίας, δηλαδή για την τελική διαμόρφωση του σχεδίου λύσης. Αυτό χρονικά τοποθετείται μέχρι το τέλος του τρέχοντος χρόνου. Όταν ολοκληρωθεί και η δεύτερη φάση, το αποτέλεσμα θα τεθεί σε χωριστά δημοψηφίσματα για έγκριση ή απόρριψη. Όπως σημείωναν ξένοι διπλωμάτες που παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις με βάση τον σχεδιασμό των τριών σταθμών, το δημοψήφισμα δεν θα έχει την ίδια σημασία όπως στο παρελθόν, καθώς θα προηγηθεί η ενδιάμεση συμφωνία.

Με αυτό τον τρόπο, οι διαμορφωτές του σχεδιασμού επιχειρούν εν πολλοίς να ξεπεράσουν το εμπόδιο του δημοψηφίσματος, που λόγω της απόρριψης του σχεδίου Ανάν το 2004, φοβούνται τη στάση των πολιτών. Είναι σαφές πως με όσα θα προηγηθούν, η πίεση θα είναι στους πολίτες, που θα έχουν ενώπιόν τους μια συμφωνία σε επίπεδο ηγετών και μια διαδικασία συζητήσεων συμπλήρωσης των κενών και ολοκλήρωσης ενός συνολικού πλαισίου λύσης.

Στους πολίτες θα ασκηθεί ο εκβιασμός πως “δεν υπάρχει η πολυτέλεια για δεύτερη απόρριψη”. Θα επικαλούνται και τις επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης. Οι δυνάμει μεσολαβητές φαίνεται, πάντως, να λαμβάνουν υπόψη παρόμοιες απόψεις που διαπιστώνονται, όχι σε πολιτικό επίπεδο, αλλά στο πεδίο της λεγόμενης «κοινωνίας των πολιτών». Στη μερίδα, δηλαδή, εκείνη που υποστηρίζει την όποια λύση στο Κυπριακό.

Μοχλός πίεσης κι επίρρηψη ευθυνών

Δεν είναι τυχαίο, πως το πρώτο μήνυμα γι’ αυτό τον σχεδιασμό στάλθηκε ουσιαστικά με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που έγινε στο τέλος Ιανουαρίου. Θεωρήθηκε προειδοποιητική βολή. Είναι προφανές πως η έκθεση του καλοκαιριού θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης καθώς ο ΟΗΕ θα επιστρατεύσουν εκ νέου τον μπαμπούλα της επίρριψης ευθυνών, εάν δεν προχωρήσουν οι συζητήσεις με βάση τη νέα πρωτοβουλία.

Παράλληλα, είναι προφανές πως σε αυτή την προσπάθεια θα χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης και το θέμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Αυτό το “όπλο” χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές στο παρελθόν, ωστόσο φαίνεται πως θα επιστρατευθεί πιο έντονα και πιο συγκεκριμένα αυτή τη φορά. Άλλωστε, κάποια μηνύματα έφθασαν στη Λευκωσία όταν συζητείτο η τελευταία έκθεση και το ψήφισμα για την πρόσφατη ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Είναι προφανές πως στην προσπάθεια αυτή τα Ηνωμένα Έθνη θέλουν να εμπλέξουν την Ελλάδα και την Τουρκία. Η Αθήνα έχει θέσει από νωρίς την ανάγκη να υπάρξει καλή προετοιμασία πριν από μια ενδεχόμενη νέα Πενταμερή Διάσκεψη για το Κυπριακό. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είχε θέσει το ζήτημα της προετοιμασίας πριν από την πρώτη Πενταμερή Διάσκεψη.

Πλην όμως αυτή τη θέση δεν την είχε αποδεχθεί, όπως αποδείχθηκε και στην πράξη, ούτε η Λευκωσία. Μετά από δυο αποτυχημένες Διασκέψεις την ελλαδική στάση υιοθετεί και η Λευκωσία. Το θέμα της προετοιμασίας εξαρτάται από τις διαθέσεις και την πολιτική βούληση της Τουρκίας, η οποία με τη στάση της οδήγησε στην κατάρρευση της διαδικασίας.

Το άτυπο χρονοδιάγραμμα που τίθεται από πλευράς των Ηνωμένων Εθνών για ολοκλήρωση της νέας προσπάθειας, καθορίζει το τέλος του 2018 ως καταληκτική ημερομηνία. Το χρονοδιάγραμμα έχει σχέση με τις εκλογές που θα διενεργηθούν στην Τουρκία το 2019. Οι τεχνοκράτες του ΟΗΕ θεωρούν πως το “παράθυρο ευκαιρίας” είναι ανοικτό φέτος, καθώς από το 2019 θα αρχίσει η προεκλογική περίοδος στην Τουρκία.

Βέβαια, φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται πως ούτε πριν ο Ερντογάν θα θέλει να κάνει κίνηση που ενδεχομένως να του στοιχίσει εκλογικά. Εκτός κι εάν μια συμφωνία για το Κυπριακό θα περιλαμβάνει μόνο κέρδη για την τουρκική πλευρά και το παρουσιάσει εσωτερικά ως θρίαμβο. Σημειώνεται συναφώς ότι το 2019 θα διενεργηθούν εκλογές και στην Ελλάδα. Ωστόσο, οι εκλογές στην Ελλάδα δεν φαίνεται να επηρεάζουν το Κυπριακό.

Περίεργες ιδέες για νέα βάση ενθαρρύνουν την Άγκυρα

Η τοποθέτηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ότι πρέπει πρώτα να συμφωνηθεί η μορφή της λύσης και μετά να αρχίσουν διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό (συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά, «Καθημερινή»), δεν φαίνεται να είναι κεραυνός εν αιθρία. Σίγουρα δεν προέκυψε ουρανοκατέβατα.

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ φαίνεται να έχει υπόψη του τις συζητήσεις που διεξάγονται στο παρασκήνιο για μια άλλης μορφής λύση στο Κυπριακό. Η τοποθέτηση του Μεβλούτ Τσαβούσογλου παραπέμπει σε λύση δυο κρατών και σύμφωνα με πληροφορίες η τουρκική πλευρά φαίνεται να γνωρίζει πως αυτό γίνεται αποδεκτό από κάποιους κύκλους στη Λευκωσία.

Το γεγονός ότι τη σκυτάλη από τον Τσαβούσογλου πήρε ο λεγόμενος υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους, Κουντρέτ Οζερσάι, ο οποίος επανέλαβε την ίδια θέση, φαίνεται πως αυτό θα προταχθεί από τουρκικής πλευράς όταν θα επαναρχίσει η διαδικασία των συνομιλιών στη Λευκωσία. Αυτό εκ των πραγμάτων θα δυσκολέψει τις συζητήσεις και θα αλλάξει τις προτεραιότητες και την ατζέντα των διαπραγματεύσεων.

Είναι, πάντως, σαφές πως η τουρκική πλευρά θα επιχειρήσει να παγιδεύσει τη Λευκωσία σε συζητήσεις που δεν θα σπάσουν το αδιέξοδο αλλά στο τέλος θα περιληφθούν στην ατζέντα των συζητήσεων νέα στοιχεία, που θα συνιστούν σημαντική οπισθοχώρηση.

Πηγή: slpress.gr

Φοβου τους Δαναους και Δωρα Φεροντας

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην πρωινή εκπομπή του Κυπριακού ραδιοσταθμού “Ράδιο Πρώτο” με με τους δημοσιογράφους Λάζαρο Μαύρο και Μάριο Πούλλαδο

Διαβάστε επίσης

Η Προβοκατσια

Ελληνοτουρκικα: Ποιος και γιατι χρειαζεται την παραπληροφορηση;

Η Προβοκατσια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Διάφοροι δημοσιογράφοι ή «δημοσιογράφοι», αναλυτές ή «αναλυτές», sites, Καθηγητές Πανεπιστημίου, τουρκολόγοι που δεν ξέρουν τουρκικά (η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα παγκοσμίως που μπορεί να συμβεί αυτό), έχουν «ξεσκιστεί» κυριολεκτικά να διασπείρουν ανακριβείς ειδήσεις, ψέματα, τερατώδεις φήμες και αθεμελίωτες, αλλά τρομοκρατικές εκτιμήσεις για το τι συμβαίνει ή τι θα συμβεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Μερικοί λένε ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Άλλοι λένε, ή αφήνουν να εννοηθεί, ότι ένα προληπτικό πλήγμα κατά της Τουρκίας θα ήταν ότι έπρεπε. Μας προτείνουν δηλαδή να αυτοκτονήσουμε ομαδικά.

Συμπτωματικά, η μεγάλη πλειοψηφία όλων αυτών συνδέεται άμεσα ή έμμεσα, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, με αμερικανικούς και νατοϊκούς κύκλους, ή με άλλες, πολύ εξτρεμιστικές χώρες και δυνάμεις του διεθνούς συστήματος. Γιατί και το διεθνές σύστημα δεν είναι, αυτή την εποχή, ενιαίο.

Κατά μία άλλη σατανική σύμπτωση, η εντύπωση που δημιουργούν με όλα αυτά, το κλίμα, είναι ακριβώς το ίδιο που προκαλούν οι επαναλαμβανόμενες από καιρού εις καιρόν δηλώσεις του πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία και νυν στην Ελλάδα, του κ. Πάιατ. Δηλώσεις εξαιρετικά ανοίκειες για ξένο διπλωμάτη, που όχι μόνο τείνουν εκ των πραγμάτων να λειτουργήσουν ως «αυτεκπληρούμενη προφητεία», αλλά και θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως προκαταβολική απόσειση ευθυνών για κάτι που ίσως γίνει. Ο Πρέσβης της ηγετικής δύναμης της Ατλαντικής Συμμαχίας δεν είναι τουρίστας ή αναλυτής. Οφείλει να ενεργεί για να μη συμβούν αυτά που περιγράφει, όχι να εξηγεί στη χώρα που είναι διαπιστευμένος γιατί μπορεί να καταστραφεί. Τι είναι πάλι τούτο;

Βεβαίως, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δύο σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και ένας γενικός πόλεμος μεταξύ τους θα ήταν κανονικά αδιανόητος. Αν όμως οι Δυτικοί και το Ισραήλ καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι χάνουν οριστικά την Τουρκία, τότε δεν θα διστάσουν ούτε στιγμή να οδηγήσουν σε έναν πόλεμο που θα καταστρέψει και τις δύο χώρες (συμβάλλοντας και στην οριστική κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, για σκοπούς και λόγους πολύ διαφορετικούς από αυτούς που εσείς ή εγώ θεωρούμε απαράδεκτη την ΕΕ). Προς το παρόν, τους χρειάζεται η απειλή του.

 

Τα παραμύθια της Χαλιμάς

Τώρα, χωρίς τη σκιά της σκιάς της σκιάς ενός στοιχείου, ισχυρίζονται ραδιόφωνα, site και εφημερίδες ότι οι Τούρκοι μπήκαν στο ελληνικό έδαφος και άρπαξαν τους Έλληνες στρατιωτικούς. Ένας «αναλυτής» μάλιστα, που και ο ίδιος διαφημίζει τις σχέσεις του με το ΝΑΤΟ, το «χόντρυνε» ακόμα περισσότερο, ισχυριζόμενος ότι άρπαξαν και ένα τζιπ του στρατού. Ένας άλλος, από ένα site, έλυσε το αίνιγμα της κουκούλας. Τους μετέφεραν, έγραψε, με κουκούλα, γιατί τους κακοποίησαν.

Είπαμε να αντιστεκόμαστε στους Τούρκους, είπαμε να τους κατηγορούμε για αυτά που όντως κάνουν. Για ποιο λόγο όμως να εφευρίσκουμε γεγονότα; Σε ποιόν χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιος τους έβαλε όλους αυτούς να λένε όσα λένε; Είναι μόνο ανοησία και ανευθυνότητα;

Οι αναγνώστες και οι ακροατές βομβαρδίζονται με σειρά ισχυρισμών που παραβιάζουν κατάφωρα την κοινή λογική. Ένας σπουδαιοφανής καθηγητής, πολύ γνωστός για τις σχέσεις του με τρίτη χώρα, μιλώντας σε μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό, οπαδός ο ίδιος μάλλον ενός «προληπτικού πλήγματος» κατά της Τουρκίας, αν και έχει την εξυπνάδα να μην το λέει πολύ καθαρά, υποστήριξε ότι είναι αδύνατον (όπως λένε οι ίδιοι οι στρατιωτικοί, το υπουργείο Άμυνας και η ελληνική κυβέρνηση) να χάθηκαν και να μπήκαν 253 μέτρα μέσα στο τουρκικό έδαφος οι δύο. Γιατί παρακαλώ είναι αδύνατον; Γιατί μπαίνεις τόσο πολύ μέσα, μόνο αν κάνεις κατασκοπεία. Αλλά όταν κάνεις κατασκοπεία δεν φοράς τη στολή σου και τα εθνόσημα. Άρα δεν μπήκαν μέσα. Άρα τους απήγαγαν οι Τούρκοι. Αν η γιαγιά μου είχε καρούλια, θα ήταν αυτοκίνητο. Αυτός ο άνθρωπος διδάσκει σε Πανεπιστήμιο!

Αλλά τι να κάνει και ο μέσος Έλληνας, που δεν είναι ειδικός, δεν έχει τη δυνατότητα να το ψάξει, δεν διαθέτει πληροφορίες και ακούει ή διαβάζει τόσους πολλούς να λένε ότι άρπαξαν τους Έλληνες οι Τούρκοι; Αν δεν το πιστέψει, τουλάχιστον θα αρχίσει να το σκέφτεται. «Όλοι πιστεύουν (στη Θράκη) ότι ήταν ενέδρα», τιτλοφορεί στην πρώτη σελίδα μια γνωστή στην ικανότητά να παραπληροφορεί ιστορική εφημερίδα της χώρας (κάτι ήξεραν οι φοιτητές που την έκαψαν στο Πολυτεχνείο, τον Νοέμβριο του 1973). Και διασπείρει ψευδείς ειδήσεις και δεν παίρνει την ευθύνη τους. «Όλοι το πιστεύουν». Άντε τώρα να τους βρεις όλους και να τους ρωτήσεις.

Η μία εφημερίδα εντοπίζει την αρρώστια, μια άλλη, αγνοώντας ότι πιθανώς, ο εμπρηστής και ο πυροσβέστης είναι το ίδιο πρόσωπο, προτείνει στην πρώτη σελίδα της, και το φάρμακο: «Ο Τραμπ στέλνει τον στόλο», γράφει, για την Κύπρο μεν, αλλά δεν είναι σαφές από την εμφάνιση αν δεν αφορά και το Αιγαίο αυτό, σε μια σύγχρονη μορφή του παροιμιώδους «Κορίτσια ο Στόλος». Ο αμερικανικός τύπος γράφει ότι ο Κίσσινγκερ έχει τη μεγαλύτερη επιρροή στον Τραμπ μετά τον Νετανιάχου. Δηλαδή ο άνθρωπος που έβαλε την ελληνική χούντα να κάνει το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974 και τον Ετσεβίτ να εισβάλει μετά στο νησί είναι σήμερα ο άνθρωπος με την μεγαλύτερη επιρροή στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς;

 

Το παράδειγμα της κυπριακής ΑΟΖ

Τώρα βέβαια, ο Στόλος που λέγεται ότι σπεύδει, όχι να υπερασπιστεί την Κύπρο, αλλά την Exxon, θα ζητήσει υποθέτουμε και κάποια ανταλλάγματα. Θα μπει ακόμα πιο πολύ στον βούρκο της ξένης εξάρτησης η Κύπρος. Θα αυξηθούν οι πιέσεις να δώσει επιτέλους το κράτος της με μια παραλλαγή του Ανάν και οι δικαιολογίες για να το κάνει («πρέπει, γιατί πως θα εκμεταλλευθούμε τα πετρέλαια;», δηλαδή η Exxon). Όσο για την Τουρκία, μετά την πρώτη επιτυχία της θα κλιμακώσει τις ενέργειές της.

Πρόκειται για τυχαίο ή για προσχεδιασμένο αποτέλεσμα;

Ο πρώην ΥΠΕΞ, ο κ. Κασουλίδης το μισοείπε. Τους είχαν δώσει διαβεβαιώσεις. Είτε πρόκειται για ανοησία, είτε λόγω διαβεβαιώσεων, ο Αναστασιάδης πάντως έδωσε το οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ στην ιταλική ΕΝΙ και αρνήθηκε να δώσει οποιοδήποτε οικόπεδο στους Ρώσους, όπως και διευκολύνσεις ανεφοδιασμού στα πλοία τους που είχαν ζητήσει. Στους Ρώσους όμως τρέχουν οι Κύπριοι κάθε φορά που χρειάζονται βοήθεια. Στη ζωή, όπως και στη διεθνή πολιτική, δεν μπορείς συνέχεια να ζητάς και ποτέ να μη δίνεις.

Είχε κάθε δικαίωμα η Κύπρος να δώσει το οικόπεδο στην ΕΝΙ και είναι εντελώς παράνομη η παρεμπόδιση των ερευνών από την Τουρκία. ‘Όμως, η πιθανότητα να αφήσεις ξεκλείδωτο αμάξι στη Νάπολη της Ιταλίας και να μη σε κλέψουν είναι μάλλον μηδαμινή. Και κλειδωμένο να το αφήσεις θα στο κλέψουν. Παρανόμως, αλλά θα γίνει. Όπως είναι αδύνατο στον Ερντογάν να βλέπει αφύλαχτο το οικόπεδο μπροστά του και να μην κάνει τίποτα για να ανακόψει κυπριακές ενέργειες, απολύτως νόμιμες μεν, πλην δυνάμενες να αλλάξουν σημαντικά τον στρατηγικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν θα ήταν Τούρκος!

Μήπως κάποιος λοιπόν πρόβλεψε σωστά τι θα γίνει στο οικόπεδο 3 και αποφάσισε ότι τον συμφέρει να γίνει; Ώστε και να πουλάει εκ των υστέρων προστασία και να βρει ένα επιπλέον μοχλό πίεσης για τους σκοπούς του. Και να δημιουργήσει μια ακόμα εστία σύγκρουσης.

Η Αυτοκρατορία έχει ανάγκη τις συγκρούσεις, ακόμα και των υποτελών, όσο εσείς κι εγώ το οξυγόνο. DIVIDE ET IMPERA. Ο Ηγεμών μισεί τη σταθερότητα. Το ύψιστο όπλο του είναι να κρατά εκείνος, και μόνο εκείνος, στα χέρια του τα Κλειδιά της Ειρήνης και του Πολέμου.

 

Μια Ιστορική Υπενθύμιση και η έννοια μιας Παράστασης

Ο Κίσσινγκερ ήταν καταπληκτικός το 1974. Έβαλε τους Τούρκους και τους Έλληνες να συγκρουστούν μεταξύ τους για να πάρει αυτός την Κύπρο που χρειαζόταν. (Κυρίως βέβαια εξελίχθηκε σε μονομερή σφαγή των Ελλήνων.) Όπως οι Αγγλοαμερικανοί έβαλαν τους Έλληνες να σκοτωθούν μεταξύ τους για να πάρουν αυτοί την Ελλάδα, στη δεκαετία του 1940. Όπως οι Αγγλογάλλοι μας έστειλαν στον Σαγγάριο το 1921, για να πάρουν οι φίλοι τους και όχι ο Κεμάλ τη Μοσούλη.

Έχει κανείς την εντύπωση ότι παρακολουθεί επί σκηνής ένα έργο που έχει πολλούς ηθοποιούς, άλλοι είναι «αριστεροί», άλλοι «δεξιοί», άλλοι « εθνικόφρονες», άλλοι «ενδοτικοί», παίζουν διάφορους ρόλους που εξυπηρετούν τη βαθύτερη οικονομία του έργου, αλλά σκηνοθέτης είναι ένας.

Η ιστορία της δήθεν απαγωγής των Ελλήνων στρατιωτικών δεν ήτανε άλλωστε το μόνο κρούσμα μαζικής παραπληροφόρησης. Είχαν προηγηθεί δημοσιεύματα για επικείμενη κατάληψη του Καστελόριζου και διάβαση του Έβρου και μύρια όσα άλλα. Το γεγονός ότι υπάρχουν και σοβαρά περιστατικά τουρκικής επιθετικότητας διευκολύνει, γιατί κάνει ευκολότερο να περάσουν ως αληθή τα εξωφρενικά.

Με δεδομένη την κεντρική και δικαιολογημένη θέση ως Εχθρού της Τουρκίας στο ελληνικό εθνικό ασυνείδητο, για προφανείς ιστορικούς λόγους (αντίστοιχα συμβαίνουν και από κει), δεν είναι και δύσκολο να πείσουν τους Έλληνες ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να τους κατασπαράξουν αύριο.

Το πρόβλημα είναι ότι για να σωθεί ο ταύρος δεν πρέπει να κοιτάει το κόκκινο πανί, αλλά τον ταυρομάχο.

Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι οι αναγνώστες, υποκείμενοι στο ασκούμενο μπαράζ ψευδολογίας και παραπληροφόρησης που συνεχίζεται, μπορεί να αμφισβητούν την ορθότητα όσων λέω, τους προτείνω να πάρουν ένα μπλοκάκι και να σημειώνουν αυτά που ακούνε ή διαβάζουν, ιδίως τα πιο εντυπωσιακά. Και μετά να φτιάξουν έναν κατάλογο πόσα αποδεικνύεται ότι είναι αλήθεια και πόσα ψέματα. Να το κάνουν με το δικό τους μυαλό, όχι με αλλωνών μυαλό, χωρίς να επηρεάζονται από κανένα, ούτε και από τις ίδιες τις δικές τους γνώμες. Θα διαπιστώσουν σύντομα το τεράστιο ποσοστό ψευδών και διαστρεβλωτικών παρουσιάσεων που ακούνε κάθε μέρα.

Δεν αμφισβητεί ο γράφων την τουρκική επιθετική συμπεριφορά, η οποία άλλωστε είναι μια σταθερά δεκαετιών, δεν είναι τωρινή. Αυτό που υποστηρίζει είναι ότι δυνάμεις, για επιδιώξεις που θεωρούμε εξαιρετικά ύποπτες, επιδίδονται σε μια πολύ εκτεταμένη επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου, που αποσκοπεί, το πιθανότερο, να οδηγήσει σε συνθήκες που μια κυβέρνηση, ή ένας στρατιωτικός ηγέτης θα αισθάνονται υποχρεωμένοι να «πατήσουν το κουμπί», που η συμπεριφορά τους θα γίνει καταναγκαστική και οι δύο χώρες θα εγκλωβιστούν σε μια αλυσιδωτή αντίδραση που δεν θα μπορούν να διακόψουν.

Το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί και με την κοινή γνώμη. Όταν οι άνθρωποι εγκλωβιζόμαστε σε μια γνώμη δεν την αλλάζουμε εύκολα, γιατί δεν θέλουμε συνήθως να αποδεχθούμε ότι κάναμε λάθος ή ότι εξαπατηθήκαμε.

Υπάρχουν άλλωστε και στην Τουρκία οι προβοκάτορες, όπως ο κ. Κιλιντζάρογλου.

Στήνεται, προετοιμάζεται ένας μηχανισμός που μπορεί είτε να οδηγήσει σε σύγκρουση με την Τουρκία, για λογαριασμό τρίτων δυνάμεων, είτε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις, δήθεν για να «μην πάμε σε πόλεμο». Και που περιορίζει ασφυκτικά τα ήδη πολύ περιορισμένα περιθώρια κινήσεων μιας οικονομικά και κοινωνικά καθημαγμένης Ελλάδας.

Δεν μπορούμε φυσικά να εξαντλήσουμε ένα τέτοιο θέμα σε ένα περιορισμένο σημείωμα. Θα επανέλθουμε.

Δείτε επίσης:

Ελληνοτουρκικα: Ποιος και γιατι χρειαζεται την παραπληροφορηση;

Ελλαδα, μια χωρα χωρις «διχτυ ασφαλειας»

Κυπρος, Ιμια και η Επικινδυνη Συγχυση στην Εξωτερικη Πολιτικη

Είναι προφανές ότι οι τελευταίες προκλήσεις της Τουρκίας, στοχεύουν κυρίως σε συνδιαχείριση των ενεργειακών πόρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Για τον επί χρόνια πολιτικό αναλυτή διεθνών θεμάτων στο ΑΠΕ, Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο, είναι προφανές ότι οι τελευταίες προκλήσεις της Τουρκίας, στοχεύουν κυρίως σε συνδιαχείριση  των ενεργειακών πόρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, αλλά και τρίτοι ισχυροί παίκτες διεθνώς, επιχειρούν με αφορμή αυτά τα γεγονότα να οδηγήσουν σε μία λύση το Κυπριακό, όπου ουσιαστικά θα έχουμε την κατάλυση της κρατικής οντότητας στη Κύπρο.

Ο δημοσιογράφος αναλυτής , Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, μιλώντας στον 98.4, υποστήριξε ότι Ελλάδα και Κύπρος στέλνουν αμφίβολα μηνύματα στον Ερντογάν, όταν από την μία και ορθά καταγγέλλουμε την τουρκική επιθετικότητα και την παρανομία επί της Κυπριακής ΑΟΖ κι από την άλλη δηλώνουμε έτοιμη για λύση σε διάσκεψη τύπου Γενεύης, όπου θα οδηγούμε σε κατάλυση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα που θα αποφεύγει και το όποιο δημοψήφισμα σε μια ενδεχόμενη λύση. Κατά τον ίδιο τα ευρύτερα γεωπολιτικά παιχνίδια στη περιοχή, θα έπρεπε να οδηγούν Ελλάδα και Κύπρο σε πιο ευέλικτη πολιτική συμμαχιών και κινήσεων διεθνώς, ενώ αντίθετα εμείς δείχνουμε να έχουμε αφεθεί σε εκείνες τις δυνάμεις που επιδιώκουν την μετατροπή της Κύπρου σε ένα προτεκτοράτο – νέου τύπου υβρίδιο.

Ομιλια στη Λαμια: Απο την οικονομικη καταστροφη στο γεωπολιτικο μνημονιο

Εισήγηση σε συζήτηση που οργάνωσε Ο Παραδοσιακός Σύλλογος Φίλων Διατήρησης Ελληνικής Παράδοσης-Εθίμων και οι Εκδόσεις Ινφογνώμων στη Λαμία, στις 28.1.2018

Οι Ελληνες θελουν δημοψηφισμα, οι πολιτικοι τους οχι

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πάνω από το 60% των Ελλήνων θέλουν να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ, σύμφωνα με τελευταίο γκάλοπ της Metron Analysis.

Η κυβέρνηση, ως έχει δικαίωμα, διαπραγματεύεται με την πΓΔΜ μια συμφωνία για το θέμα της αναγνώρισης της γειτονικής χώρας που αφορά το όνομά της και τα άλλα στοιχεία αλυτρωτισμού. Το θέμα αυτό συνιστά κρίσιμο εθνικό θέμα, εμπίπτει δηλαδή στα θέματα που μπορούν να τεθούν στην κρίση των πολιτών κατά το Σύνταγμα, ενώ διχάζει έντονα τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό και, εφόσον καταλήξει σε συμφωνία, η δημοκρατική τάξη αλλά και λόγοι μείζονος εθνικού συμφέροντος, απαιτούν η κυβέρνηση να την υποβάλλει στην κρίση του ελληνικού λαού, προς έγκριση ή προς απόρριψη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να προστατευθεί η εθνική και δημοκρατική συνοχή των Ελλήνων, η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

‘Όπως άλλωστε έχουμε επισημάνει και αλλού, μια λύση, για να είναι λύση και όχι εισαγωγή σε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων, οφείλει να γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των δύο λαών και όχι να είναι ένα καπέλο που θα φορέσουν τρίτοι, εν προκειμένω οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, στις δύο χώρες δια των πολιτικών τους και κόντρα στη θέληση των πολιτών.

Οι λαοί δεν συμφιλιώνονται στα ελβετικά θέρετρα όπου μαζεύονται οι Ύαινες του κόσμου μας να στραγγαλίσουν μικρές χώρες. ‘Όπως έγινε στο Νταβός τον Φεβρουάριο 2010, όπου φόρεσαν στον Γιώργο Παπανδρέου το ΔΝΤ και τον έβαλαν στον δρόμο της καταστροφής της χώρας του.

 

Μεταμοντέρνος σταλινισμός

Ωστόσο η κυβέρνηση επιμένει, άνευ επιχειρημάτων, στην κατηγορηματική άρνησή της να προκηρύξει δημοψήφισμα, παρόλο που ήταν η ίδια, μόλις προ δυόμισυ ετών, που προσέφυγε σε αυτό το μέσο. Σε ένα ντελίριο μάλιστα αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, αποδοκίμασε και τα συλλαλητήρια, καταφεύγοντας στο σύνηθες ελληνικό σπορ να λούσει τους οργανωτές  με ένα σωρό επίθετα, αντί να χρησιμοποιεί επιχειρήματα για να πείσει τους ανθρώπους.

Μήπως να καταργηθεί αδέρφια, στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και η πρόβλεψη για δημοψήφισμα;

Τα λέει μάλιστα αυτά ένα κόμμα που, πριν έρθει στην εξουσία, διαμαρτυρόταν για την ουσιαστική απαγόρευση των συγκεντρώσεων από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δια της μαζικής, αναίτιας χρήσης δακρυγόνων. Τα λέει μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με πρόγραμμα να ικανοποιήσει τα συνθήματα των διαδηλωτών, για να μη κάνει μετά τίποτα από όσα υποσχόταν. Μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τις αξίες και τις ιδέες της αριστεράς, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Οι κυβερνητικοί πιστεύουν κατά τα φαινόμενα ότι όλα είναι παιχνίδια μηχανισμών. Δεν έχει σημασία να πείσουν τους πολίτες συζητώντας μαζί τους, αλλά να πιάνουν τον προκαθήμενο της Εκκλησίας (την οποία έβριζε προ ημερών πατόκορφα το Υπουργείο Εξωτερικών!), νομίζοντας ότι το πλήρωμά της είναι πρόβατα, ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου.

‘Όπως αυτή η κυβέρνηση δεν συνειδητοποίησε τη δύναμη του εθνικού και κοινωνικού αισθήματος που την έφερε στην εξουσία, έτσι δεν συνειδητοποιεί πάλι τη δύναμή του, τώρα, που εκδηλώνεται εναντίον της πολιτικής της. Φοβούμενοι μάλιστα ότι η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης θα έχει πολύ μεγάλη επιτυχία, άρχισαν από τώρα να λένε δεξιά, αριστερά, ότι για να είναι επιτυχής, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, όσο είχε δηλαδή αντίστοιχη το 1992. Μας κάνουν προφανώς πλάκα, μάλλον κάνουν στον εαυτό τους. Οι ίδιοι μπορούν σήμερα να κάνουν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που έκαναν το 1992;

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Προδίδουν την ολοκληρωτική αδυναμία της κυβέρνησης να αφουγκραστεί, και στο θέμα αυτό, τα βαθύτερα αισθήματα της κοινωνίας.

 

Έλλειμμα Δημοκρατικής Κουλτούρας

Προκαλεί όμως πολύ μεγάλη εντύπωση η αλλεργία και πολλών άλλων, πέραν της κυβέρνησης, στην ιδέα της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, στην ιδέα δηλαδή ότι μπορεί ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για την τύχη του, για την ιστορία και για το μέλλον της χώρας του. Θεωρούν την άποψή τους αυτονόητη και επομένως περιττεύει να τεθεί στην κρίση του λαού.

Ακόμα κι όταν αυτό πρακτικά συνεπάγεται ότι θα αναθέσουμε τη λήψη τόσο κρίσιμων αποφάσεων σε ένα πολιτικό σύστημα που όλη η πολιτεία του κατατείνει στο ότι, τουλάχιστο σε κρίσιμα θέματα, τελεί συχνά υπό τον έλεγχο ξένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων!

Οι αντίπαλοι της ιδέας του δημοψηφίσματος θεωρούν πιο έξυπνους και πατριώτες από τον μέσο Έλληνα, τον κ. Τσίπρα, τον κ. Μητσοτάκη, την κ. Γεννηματά, πιο ικανούς από τον ελληνικό λαό να πάρουν τέτοιες αποφάσεις; Κι αν ναι, γιατί;

Η πρόβλεψη για δημοψήφισμα, πέραν του ότι είναι ο ορθός, βαθιά δημοκρατικός και εθνικός τρόπος να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα, συνεπάγεται και δύο πράγματα ακόμα. Πρώτον «υπευθυνοποιεί» εξ ανάγκης την κυβέρνηση (και τους πολίτες), γιατί, ακόμα κι αν καταφέρει να βρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται για μια συμφωνία, οφείλει να πείσει και τους ‘Ελληνες για την ορθότητά της. Δεύτερο ενισχύει τη διαπραγματευτική της δύναμη, αν θέλει όντως να διαπραγματευθεί.

Αυτή η αλλεργία προς τα δημοψηφίσματα είναι ενδεικτική της βαθειάς απουσίας δημοκρατικής κουλτούρας στη χώρα μας. Δηλαδή κακά οργανωμένη χώρα είναι η Ελβετία, όπου ο λαός αποφασίζει κάθε δύο και τρεις, για περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά ζητήματα;

 

Τα δημοψηφίσματα στην ελληνική ιστορία

Με το δημοψήφισμα του 1950 στην Κύπρο υπέρ της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού και της Ένωσης με την Ελλάδα, ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων, μια από τις σημαντικότερες αντιαποικιακές, αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του Εικοστού Αιώνα, ως αποτέλεσμα της οποίας υπάρχει σήμερα (τουλάχιστον ακόμα) κυπριακό κράτος.

Και τότε βεβαίως δυσανασχετούσαν οι πολιτικοί των Αθηνών γιατί, έλεγαν, η Ελλάδα αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό, και θα πάθαινε ασφυξία χωρίς αυτούς. Έπαθε στο τέλος όντως ασφυξία, αλλά την έπαθε από τα ίδια τα δηλητήρια που την τροφοδοτούσαν οι «αναπνευστήρες» της. Έπαθε ασφυξία  όχι γιατί αντιστάθηκε, αλλά γιατί έκανε επανειλημμένως τα θελήματα των Αγγλοαμερικανών, και στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1955), και στη Ζυρίχη και το Λονδίνο (1960) και το καλοκαίρι του 1974. Όπως χατήρια των Αμερικανών πάει τώρα να κάνει ο Τσίπρας στα Βαλκάνια και παντού αλλού.

Με το δημοψήφισμα του 1974 ήταν που ο ελληνικός λαός αποφάσισε να απαλλαγεί από τον ξενόφερτο θεσμό της Βασιλείας, που τόσο τον καταταλαιπώρησε με τις διαρκείς επεμβάσεις του επί δύο αιώνες υπέρ Ξένων Δυνάμεων, ακρωτηριάζοντας ευθύς εξ αρχής την ελληνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τι θα γινόταν αν επεβίωνε αυτός ο θεσμός, ή αν καταργούνταν με κάποια συντακτική πράξη, που δεν θα επικυρωνόταν από τον λαό;

Χάρη στο δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο διεσώθη η Κυπριακή Δημοκρατία, κι έτσι δεν χρειάζεται τώρα ο κ. Μουζάλας να ψάχνει σκηνές και για Ελληνοκύπριους πρόσφυγες.

Εμείς ίσως κάνουμε λάθος. Κάνουν άραγε και οι απέναντι; Γιατί λυσσάει ο Σόιμπλε και όλο το ευρωπαϊκό σκυλολόι, κάθε φορά που τα δημοψηφίσματα, αλλά και οι απλές εκλογές ακόμα, έρχονται να παρενοχλήσουν τα σχέδιά τους;

 

Το δημοψήφισμα του 2015

Εκεί που ο παραλογισμός και η ασυναρτησία φτάνουν στο απόγειο, είναι στην επίκληση του προηγούμενου του 2015, ως επιχειρήματος εναντίον των δημοψηφισμάτων. Είδατε τι έγινε, λένε, η κυβέρνηση δεν σεβάστηκε το αποτέλεσμα! Δηλαδή να μην κάνουμε δημοψηφίσματα, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να μην εφαρμόσουν το αποτέλεσμα οι κυβερνώντες!

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Επειδή θεωρούμε τους πολιτικούς μας ανάξιους να διαχειριστούν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, καταργούμε τον θεσμό του δημοψηφίσματος, και αφήνουμε τους ίδιους, ανάξιους πολιτικούς, να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις μόνοι τους, χωρίς «ενόχληση» από τη λαϊκή ψήφο.

Το λάθος δεν είναι ότι έγινε το δημοψήφισμα του 2015. Το λάθος είναι ότι δεν έγινε το 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, πραγματοποιώντας κατ’ ουσίαν ένα πραξικόπημα εις βάρος της συνταγματικής τάξης, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος, ως αποτέλεσμα του οποίου, σύμφωνα με τις στατιστικές, όχι με την άποψη του γράφοντος, η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού.

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γινόταν αν είχε προβλεφθεί τέτοιο δημοψήφισμα το 2010. Το βέβαιο είναι ότι, ότι κι αν γινόταν, η χώρα δεν θα γνώριζε την τεράστια καταστροφή που γνώρισε ως αποτέλεσμα και της βαθειά αντιδημοκρατικής ψυχολογίας των πολιτικών που τη θεωρούν ιδιοκτησία τους, αλλά τη μεταχειρίζονται στην πραγματικότητα πολύ χειρότερα από την ιδιοκτησία τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, η κυβέρνηση Παπανδρέου εξηρτάτο ασφυκτικά από τους Αμερικανούς, τους ίδιους δηλαδή που ανέσυραν το μακεδονικό από την αφάνεια και θέλουν με το ζόρι να το λύσουν εδώ και τώρα.

Ξαναγυρνώντας στο σήμερα, να υπενθυμίσουμε ότι δεν κόβουνε τις συντάξεις ή ξεπουλάνε όλη τη χώρα, από άκρη σε άκρη, γιατί έγινε το δημοψήφισμα του 2015, αλλά γιατί οι κυβερνώντες δεν σεβάστηκαν το αποτέλεσμά του και γιατί δεν είχαν κάνει και την παραμικρή σοβαρή προετοιμασία για να το εφαρμόσουν.

Το δημοψήφισμα του 2015 το προκήρυξαν άλλωστε γιατί τότε, όπως και τώρα, αφενός έχουν οργανική αδυναμία να αφουγκραστούν τον κόσμο, αφετέρου γιατί δεν φαίνεται να διαθέτουν κάποια στρατηγική σκέψη.

Δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν είχε προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, ή, πολύ περισσότερο, αν είχαμε ψηφίσει ναι; Θα εφαρμοζόταν η ίδια πολιτική, αλλά θα έλεγαν όλοι ότι αυτή την πολιτική τη θέλουν οι Έλληνες. Είτε γιατί ψηφίζουν τα κόμματα που την υποστηρίζουν, είτε, στην περίπτωση που γινόταν δημοψήφισμα και έβγαινε το Ναι, γιατί οι ίδιοι θα την είχαμε επιδοκιμάσει άμεσα.

Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν είχαμε ψηφίσει Ναι στο δημοψήφισμα; Θα μας έκοβαν τη σύνταξη, θα πουλούσαν όλα τα δημόσια νοσοκομεία (όπως λέγεται ότι ετοιμάζονται να κάνουν, μου λένε οι κακές γλώσσες, ελπίζω να μην είναι αλήθεια) και θα τους λέγαμε Ευχαριστώ Αφέντη.

Ο βαθύτερος λόγος που τόσοι μισούν το δημοψήφισμα του 2015, είναι άλλος στην πραγματικότητα. Τους ανάγκασε να πάρουν θέση. Τους ανάγκασε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους. Ο μόνος που πέρασε αξιοπρεπώς τη δοκιμασία ήταν ο τότε Πρόεδρος της ΝΔ που παραιτήθηκε αναγνωρίζοντας την αποδοκιμασία. Οι άλλοι, βοηθούντος και του ΣΥΡΙΖΑ, τα βάζουνε τώρα με το δημοψήφισμα. Αν μπορούσαν (αν μπορέσουν), θα απαγόρευαν εντελώς τα δημοψηφίσματα, αν δεν καταργούσαν στο τέλος και τις εκλογές, που έχουν άλλωστε ήδη εν πολλοίς καταφέρει να αχρηστεύσουν, ως εργαλείο έκφρασης πολιτικής βούλησης.

Τα αποτελέσματα δημοψηφισμάτων δεν αλλάζουν νομίμως παρά με νέα δημοψηφίσματα. ‘Ότι και να ψηφίζει έκτοτε ο ελληνικός λαός στις εκλογές, η ψήφος της 5ης Ιουλίου 2015 συνιστά μια ιστορική παρακαταθήκη του ελληνικού έθνους, την απόδειξη ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είναι αντίθετες με τη θέληση του ελληνικού λαού, με τη δημοκρατία και με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, ένα σπουδαίο πολιτικό και νομικό όπλο.

Η ύπαρξη βέβαια τέτοιων όπλων έχει σημασία όταν μια κοινωνία έχει και τα πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία που χρειάζεται για να παλέψουν να υλοποιήσουν τη βούλησή της.

Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα του 2015 για τη χώρα που ο εθνικός της ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, συμπύκνωσε την τραγωδία της με την ιστορική φράση του στην προς Επτανησίους επιστολή του:

«Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

 

Δείτε ακόμα

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Μια έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη και προσωπικοτήτων για το δημοψήφισμα του 2015

Η επιθεση στις κυπριακες τραπεζες (2013)

H επίθεση κατά του κυπριακού τραπεζικού συστήματος το 2013 δεν ήταν μια απλή, μεμονωμένη επιχείρηση “κουρέματος” και λεηλασίας των αποταμιεύσεων στις κυπριακές τράπεζες. Εντάσσεται στην αλυσίδα των ελληνικών μνημονίων και δανειακών και του σχεδίου Ανάν.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα μέτρα που προβλέφθηκαν από τις οικονομικές (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) και τις γεωπολιτκές (ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ) Τρόικες και υιοθετήθηκαν από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου μία κύρια επιδίωξη είχαν, έναν κοινό παρονομαστή: την αρπαγή των στοιχείων εθνικής οικονομικής και πολιτικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Κύπρο.

Πρόκειται για το “ισοδύναμο” στρατιωτικών επιδρομών, αλλά που γίνονται με άλλα μέσα και με την συνδρομή των εγχώριων κυβερνώντων, με αποτέλεσμα να μη γίνονται καλά-καλά αντιληπτές ως τέτοιες.

Ως αποτέλεσμα αυτών των μέτρων είχαμε το πέρασμα των κυπριακών τραπεζών υπό ξένο έλεγχο, την οικονομική αποδυνάμωση της Εκκλησίας της Κύπρου, παραδοσιακής, στο παρελθόν, δύναμης εθνικής αντίστασης στο νησί, και ενδιαφέρουσες γεωπολιτικές μεταβολές στα ξένα κεφάλαια που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο. ‘Όπως στην Ελλάδα, και με το πρώτο, αλλά ιδίως με το Τρίτο Μνημόνιο έχουμε, εκτός των άλλων τη λεηλασία όλης της δημόσιας και μεγάλου μέρους της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.

Οι κομπορρημοσύνες περί επιτυχούς εξόδου από το μνημόνιο στην Κύπρο είναι μία ακόμα από τις συνήθεις προπαγανδιστικές απάτες. Πρώτον διότι σήμερα η Κύπρος δεν είναι ακριβώς το κράτος που ήταν πριν από το κούρεμα. Δεύτερο, γιατί η άποψη αυτή δεν συνυπολογίζει τη φτωχοποίηση σημαντικού μέρους του κυπριακού πληθυσμού. Τρίτο γιατί τα μισά και πλέον δάνεια στις τράπεζές της είναι κόκκινα. Άμα θελήσουν μπορούν ανά πάσα στιγμή να την εκβιάσουν και έτσι. Αν και με τους πολιτικούς ηγέτες που έχουμε, μάλλον δεν χρειάζεται ούτε σε εκβιασμούς να προσφύγουν οι ξένες δυνάμεις που ενδιαφέρονται για μας.

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα κείμενο που εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΕΔΕΚ, με πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τη συνεργασία των κυβερνήσεων Χριστόφια και Αναστασιάδη με τον ξένο παράγοντα για να γίνει το κούρεμα.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

ΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

Το κούρεμα καταθέσεων που έγινε στην Κύπρο το 2013 ήταν γνωστό και συμφωνημένο τόσο από  την κυβέρνηση Αναστασιάδη, όσο και  από την κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια.

Το νομοσχέδιο “περί Εξυγίανσης Πιστωτικών Ιδρυμάτων”  (ΕΓΓΡΑΦ0 3) σε σχέση με τη δυνατότητα εισαγωγής του εργαλείου της διάσωσης με ίδια μέσα (κούρεμα) που ψηφίστηκε με τη μορφή του κατεπείγοντος στις 22/03/2013, είχε ετοιμαστεί μήνες πριν καθώς είχε αποσταλεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στις 13/01/2013 από τον τότε Υπουργό Οικονομικών  της κυβέρνησης Χριστόφια, κ. Βάσο Σιαρλή με σκοπό να ζητηθεί η γνωμάτευσή της (ΕΓΓΡΑΦΟ 1).

Στην κατάθεσή του στην ερευνητική επιτροπή Καλλή, ανώτερος λειτουργός του Υπουργείου Οικονομικών δήλωσε ότι στο μνημόνιο συναντίληψης που συμφωνήθηκε μεταξύ της κυβέρνησης Χριστόφια και του Ενιαίου Μηχανισμού Σταθερότητας στις 29/11/2012 γινόταν “ρητή πρόνοια για κούρεμα καταθέσεων ως ένα ενδεχόμενο για την αντιμετώπιση των αναγκών της Κύπρου”.  (http://www.stockwatch.com. cy/media/announce_pdf/Report_ Committee_Ypourgiko_3.10.2013. pdf)

Στην απαντητική επιστολή του Mario Draghi εκ μέρους της ΕΚΤ προς το Υπουργείο Οικονομικών ημερομηνίας 01/02/2013 (https://www.ecb.europa.eu/ ecb/legal/pdf/el_con_2013_10_ f_sign.pdf ), η ΕΚΤ καλεί τις Κυπριακές αρχές να εισάξουν ρητή αναφορά ότι στην περίπτωση κουρέματος θα διασφαλιστούν οι εγγυημένες καταθέσεις κάτω των 100,000 ( ΕΓΓΡΑΦΟ 2, σημείο 3.5).

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη επέλεξε να φέρει στη Βουλή μια πρόταση για οριζόντιο κούρεμα επί του συνόλου των καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένων και των καταθέσεων κάτω των 100,000 ευρώ, προκειμένου να μπορέσει να δικαιολογήσει το κούρεμα των δυο μεγάλων κυπριακών τραπεζών που είχε ήδη συμφωνηθεί ενώ:

α) γνώριζε τη θέση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μέσω της απαντητικής επιστολής προς το Υπουργείο Οικονομικών ήδη από την 1η Φεβρουαρίου, θέση που στην ουσία υιοθετούσε το προσχέδιο της Ευρωπαϊκής Οδηγίας που είχε κυκλοφορήσει από τις 06/06/2012 και εξαιρούσε στην περίπτωση διάσωσης με ίδια μέσα τις εγγυημένες καταθέσεις καθώς και τα Ταμεία Προνοίας ( http://eur-lex.europa.eu/ legal-content/EN/TXT/?uri=COM: 2012:0280:FIN ) .

β) στις 16/03/2013 έγινε τηλεδιάσκεψη των Υπουργών Οικονομικών των χωρών της Ευρωζώνης με την οποία ανακλήθηκε η πρόταση που είχε συμφωνηθεί στο EuroGroup μετά από εισήγηση των Κυπριακών αρχών στις 15/03/2013 για οριζόντιο κούρεμα  επί  του συνόλου των καταθέσεων και καλούσαν τις Κυπριακές αρχές να καταθέσουν εναλλακτικές προτάσεις με τις οποίες θα συγκεντρωνόταν το ίδιο ποσό (δήλωση Draghi https://www.youtube.com/watch? v=S7sRGcDn8kk)

γ) στις 18/03/2013 εκδόθηκε ανακοίνωση του  Προέδρου του EuroGroup που ξεκαθάριζε ότι είναι της άποψης ότι καταθέσεις κάτω των 100,000 θα πρέπει να διασφαλιστούν και θα ανέμενε από την Κυβέρνηση Αναστασιάδη εναλλακτικές προτάσεις (που ως γνωστό δεν κατατέθηκαν ποτέ),http:/www. consillium.europa.eu/media/ 24035/136246.pdf .

δ) με το ίδιο περιεχόμενο,  ανακοίνωση εκδόθηκε επίσης  και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 20/03/2013.

Σήμερα επιχειρείται συγκάλυψη τόσο από την ηγεσία του ΑΚΕΛ στην ηγεσία του ΔΗΣΥ και αντίστροφα για το θέμα του κουρέματος. Η προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στον Νικόλα Παπαδόπουλο ως Προέδρου, κατά τον εν λόγω χρόνο, της Επιτροπής Οικονομικών, γίνεται μόνο για να συγκαλύψουν οι ηγεσίες ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ τις ευθύνες που έχουν.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να πούμε ότι τα σχετικά έγγραφα που αναφέρονται και παραθέτουμε κατατέθηκαν από τον ίδιο τον Υπουργό Οικονομικών κ. Χάρη Γεωργιάδη κατά τη συνεδρία της Επιτροπής Ελέγχου της Βουλής στις 24/02/2015.

Καλούμε τους Κύπριους πολίτες να συστρατευτούν γύρω από την υποψηφιότητα του Νικόλα Παπαδόπουλου που υποστηρίζεται από Κόμματα, Κινήματα, οργανώσεις και κοινωνικούς φορείς όσο και απλούς πολίτες και με τη ψήφο τους να τιμωρήσουν τους υπαίτιους της πρωτοφανούς οικονομικής καταστροφής που έπληξε την Κύπρο, δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία σε ένα νέο πολιτικό να φέρει την αλλαγή που χρειάζεται  ο τρόπος διακυβέρνησης του τόπου μας.

 

Κυπρος: Προς «αλλαγη καθεστωτος»;

Η Διασκεψη της Γενευης, η μετατροπη της Κυπρου σε προτεκτορατο και η ελληνικη Αριστερα *

Του Δρ. Συνταγματικού Δικαίου Δημήτρη Μπελαντή
πρ. μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου  αποτελεί άλλον  ένα κρίκο στην προσπάθεια του συγγραφέα και ορισμένων αξιόλογων ανθρώπων και πρωτοβουλιών, δυστυχώς  όχι αρκετών, ακόμη τουλάχιστον , να ενεργοποιήσουν  το κοινωνικό ενδιαφέρον απέναντι στην συγκροτημένη  εδώ και πολύ καιρό  προσπάθεια  από τα διεθνή  δυτικά ιμπεριαλιστικά  κέντρα, και ιδίως την Βρετανία και τις ΗΠΑ, να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να εγκαταστήσουν στην θέση της ένα κράτος-προτεκτοράτο  και ουσιαστικά μη κράτος. Θα επιμείνω , λόγω και της ιδιότητάς μου ως νομικού, που ασχολείται  μακροχρόνια με το συνταγματικό δίκαιο,  να επισημάνω και να υπενθυμίσω ορισμένες σταθερές και , εξ όσων γνωρίζω,  αδιαμφισβήτητες αρχές της δημοκρατικής κρατικής κυριαρχίας και του ανεξάρτητου δημοκρατικού  κράτους ως υπόστασης. Θεωρώ ότι ο ΔΚ, αν και μη επαγγελματίας νομικός, έχει πολύ ορθά επιμείνει σε αυτές  τα αναμφισβήτητες και σχεδόν αυτονόητες   προϋποθέσεις :

1 Δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση ένα ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, όταν αυτό δεν αυτοσυντάσσεται και δεν καθορίζει ο λαός του ( με την ευρύτερη έννοια των υπηκόων του και την στενότερη έννοια του εκλογικού σώματος αυτού) την συνταγματική/πολιτειακή του μορφή,  το πολίτευμά του και ευρύτερα το Σύνταγμά του.  Ο λαός ενός δημοκρατικού και ανεξάρτητου  κράτους διαμορφώνει μέσω εκλογών την πρωτογενή συντακτική του συνέλευση και στην επόμενη φάση μέσω Αναθεωρητικών Βουλών  , που εκλέγει, τροποποιεί τα Σύνταγμα  μέσα στα όρια της πρωτογενούς συντακτικής εξουσίας.  Αν θελήσει αυτός ο λαός να αλλάξει ριζικά αυτό το Σύνταγμα,  εκλέγει εκ νέου μια Συντακτική Συνέλευση, η οποία  θέτει ένα θεμελιακά  νέο Σύνταγμα (1975). Δεν είναι δυνατόν μια Διεθνής Σύσκεψη να συντάξει ένα κράτος με έγκυρο τρόπο συνταγματικά και διεθνοδικαιικά.  Αν αυτό συμβεί, το κράτος που συντάσσεται έτσι  δεν είναι ούτε ανεξάρτητο ούτε κυρίαρχο  , αφού το όργανο που διαμορφώνει το Σύνταγμα είναι η Σύσκεψη αυτή και στην πραγματικότητα αυτό το όργανο είναι και ο κυρίαρχος αυτού του κράτους.  Αν αυτό συνέβη κατά τρόπο απαράδεκτο με τις Συνθήκες του 1959 στην Κύπρο, δεν υφίσταται κανένας λογικός λόγος, να επαναληφθεί αυτή η πρακτική σήμερα , καθώς επίσης να επαναληφθούν στο κοντινό μέλλον καταστάσεις αποτρόπαιες  όπως ο Εμφύλιος των κοινοτήτων και μια εισβολή τύπου 1974. Ένα κράτος που δεν αυτοσυντάσσεται  δεν μπορεί να είναι και κυρίαρχο με βάση τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.

2 Δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση  ένα ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, ακόμη και ένα ομοσπονδιακό κράτος, αν η κρατική βούληση στα όργανά του δεν διαπιστώνεται  με όχημα την αρχή της πλειοψηφίας .  Είναι δυνατόν σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα μια οποιαδήποτε μειοψηφία να έχει δικαίωμα  βέτο ; Αυτό το κράτος θα παραλύσει αργά ή γρήγορα, θα φθαρεί σε μη βίαιες και τελικά και σε βίαιες διαμάχες μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας και, στο τέλος,  θα καταλυθεί.   Ακόμη και σε ένα ομοσπονδιακό κράτος που λειτουργεί εύνομα και αποτελεσματικά  δεν είναι δυνατόν , πέρα από  αμιγώς περιφερειακά  ζητήματα, να δοθεί η εξουσία σε μια μειοψηφία να ανασχέτει τη ν πλειοψηφία.  Σκεφθείτε μια Γερμανία όπου η Βαυαρία ή η Σαξονία θα σταματούσε την ομοσπονδιακή  λειτουργία θέτοντας βέτο σε πλειοψηφικά ειλημμένες αποφάσεις της Μπούντεσταγκ, όπως λ.χ. ο ομοσπονδιακός προυπολογισμός ή η λήψη απόφασης για αποστολή γερμανικού στρατού στο εξωτερικό . Στο ν πληθυσμό  της Κυπριακής Δημοκρατίας  υπολογίζονται  βέβαια και πολίτες που είναι Τουρκοκύπριοι, αλλά είναι ένα μεγάλο ζήτημα αν αυτό πρέπει να συμπεριλάβει και πληθυσμούς σε κατειλημμένα στρατιωτικά τμήματα της ΚΔ, που αυτήν την στιγμή  δεν ανήκουν και πιθανότατα, κατά ένα μέρος,  δεν  θέλουν να ανήκουν στην ΚΔ, όπως αυτή  είναι διαμορφωμένη ιστορικά.

3 Το παραπάνω δεν αναιρεί ότι μια εθνική μειονότητα  σε ένα  κράτος, είτε ομοσπονδιακό είτε  ενιαίο,   έχει και πρέπει να έχει πολιτιστικά, θρησκευτικά η άλλα  δικαιώματα που συνδέονται με τον σεβασμό της αξίας των μελών της και με μορφές αυτοπροσδιορισμού που δεν απειλούν την ενιαία κρατική υπόσταση. Όμως, είναι ριζικά άλλο πράγμα  ο σεβασμός των μειονοτικών δικαιωμάτων και άλλο η αναγωγή της μειονότητας σε δύναμη που μπλοκάρει την  δημοκρατική συνταγματική λειτουργία. Πόσο μάλλον που , όπως δείχνει και η  διεθνής εμπειρία, η ανασχετική λειτουργία μιας μειονότητας συνήθως δεν προωθεί τα δικά της  γνήσια συμφέροντα αλλά  τα συμφέροντα τν ισχυρών διεθνών δυνάμεων που την χειραγωγούν.  Δεν πρέπει να συγχέουμε την υπεράσπιση των όποιων μειονοτικών δικαιωμάτων  με την μετατροπή μιας μειοψηφίας σε κατ’ ουσίαν πλειοψηφία, στα πλαίσια του σχηματισμού της ενιαίας κρατικής βούλησης. Και την μετατροπή έτσι της μειονότητας σε παράγοντα κατάλυσης του κράτους ( ας θυμηθούμε εδώ το περίφημο παράδειγμα των Σουδητών στην Τσεχοσλοβακία του Μεσοπολέμου αλλά και την υποδαυλιζόμενη  από τους Βρετανούς τουρκοκυπριακή  μειονότητα μετά το 1960- χωρίς να αγνοούμε και σοβαρές ευθύνες της ελληνοκυπριακής πλευράς )

4 Το κρίσιμο ζήτημα των «εγγυήσεων» και του κρατικού μονοπωλίου βίας. Όπως γνωρίζουμε κοινωνιολογικά από το έργο του Μαξ Βέμπερ και νομικά ιδίως από το έργο του Ρούντολφ Γερινγκ και του Βάλτερ Γέλλινεκ, δεν υφίσταται  κράτος κυρίαρχο, αν δεν έχει την υλική ισχύ, την δυνατότητα υλικής βίας και καταναγκασμού, για να επιβάλει σε μια επικράτεια την θέλησή του. Πιο ειδικά διατυπωμένο, αν δεν έχει το μονοπώλιο άσκησης   νόμιμης βίας. Σε μια εποχή όπου μεγάλες και άλλοτε κραταιές κρατικές υποστάσεις  διαλύονται ( π.χ. Ιράκ, Γιουγκοσλαβία) ή γίνονται κάτι σαν το Φαρ Ουέστ (Συρία, Λιβύη, αραβικές χώρες κα) , η αντίστιξη αυτή μεταξύ υλικής βάσης και συνεπειών από την απουσία της   δείχνει πολύ δραματικά την σημασία του κρατικού μονοπωλίου  νόμιμης βίας. Το μόρφωμα που πιθανόν θα προκύψει από  την Διάσκεψη της Γενεύης δεν θα έχει δυνάμεις ασφαλείας όχι από έναν αναρχικού τύπου πασιφισμό, όπως εύστοχα παρατηρεί ο συγγραφέας, αλλά επειδή ακριβώς πρέπει να είναι κάτι πολύ λιγότερο από υπαρκτή κρατική  υπόσταση. Θα έχει μια αορίστως προσδιοριζόμενη ομοσπονδιακή αστυνομία και θα υπόκειται σε μια «Διεθνή Αστυνομία»    Πρέπει να είναι ένα μόρφωμα  υποκείμενο χωρίς δυνατότητα αντίστασης  σε πιθανές επεμβάσεις εγγυητριών ή άλλων δυνάμεων  ( και ας θυμηθούμε εδώ ότι η Κύπρος γνώρισε το 1974 την στρατιωτική επέμβαση της μιας εγγυήτριας δύναμης και  την πολιτική επέμβαση μιας άλλης , με την τρίτη, όπως και τις ΗΠΑ,  να χειραγωγούν την όλη εξέλιξη). Πρέπει, ακόμη, να είναι υποκείμενο στην στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας, της οποίας τα στρατεύματα, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δεν θα αποχωρήσουν «αμέσως» και πιθανότατα δεν θα αποχωρήσουν ποτέ.

5 Ένα επόμενο ζήτημα είναι το ζήτημα της νομικής  ισχύος της Ζυρίχης και συνολικά των Συνθηκών του 55 και του 59. Σωστά ο ΔΚ διαφοροποιεί μεταξύ της ισχύος τους ως γεγονότος θεμελιωτικού του κράτους της ΚΔ  και της ισχύος τους ως γεγονότος αντικείμενου  στις γενικές  αρχές  του διεθνούς δικαίου. Και ναι μεν η Ζυρίχη αποτέλεσε κρίσιμο παράγοντα διαμόρφωσης του αρχικού Συντάγματος της ΚΔ, όμως, μετά το 1974 , από όσο γνωρίζω, με βάση την κατάσταση που διαμορφώθηκε, υπήρξαν σημαντικές Συνταγματικές Τροποποιήσεις, αναγκαστικά χωρίς  την συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, ορισμένες κρίσιμες διατάξεις , που αφορούσαν στην συμμετοχή ων Τουρκοκυπρίων στα κρατικά όργανα ετέθησαν σε αναστολή και διαμορφώθηκε ένα ιδιόμορφο «δίκαιο της ανάγκης», το οποίο συγκαθόρισε την συνταγματική  πραγματικότητα της ΚΔ. Ό,τι και αν ειπωθεί σήμερα από τον Κύπριο Πρόεδρο ή από δυνάμεις που επιθυμούν αυτήν την «ψευδολύση» του Κυπριακού ,  η σημερινή συνταγματική πραγματικότητα της ΚΔ, εδώ και δεκαετίες,  δεν είναι ταυτόσημη με το αρχικό Σύνταγμα ούτε επικαθορίζεται άμεσα από τις Συνθήκες του Λονδίνου και της Ζυρίχης. Σχετικό με αυτό  είναι τα ζήτημα ότι υπάρχουν στην Κύπρο δύο εθνότητες  -μια πλειοψηφική και μια μειοψηφική,  οι οποίες θα μπορούσαν με όρους δημοκρατίας να συναποτελέσουν τον πληθυσμό της ΚΔ, χωρίς αυτή να καταλυθεί . Όμως, ίσως είναι διαφορετικό το δύο εθνότητες από το δύο κοινότητες. Καθώς το σχήμα «δύο κοινότητες» παραπέμπει όντως σε αποικιακή διοίκηση αλλά και στεγανοποιεί τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους, τους ωθεί σε μια φατριαστική αντιπαράθεση  και θέτει τους όρους για ένα παρατεινόμενο «διαίρει και βασίλευε» εκ μέρους των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση του ΔΚ ότι όλη αυτή η εξέλιξη έρχεται  να επιταχυνθεί όχι τόσο λόγω της αδιαλλαξίας  ή της πίεσης του τουρκικού παράγοντα- ο οποίος μάλλον μπλοκάρει παρά επιταχύνει  την εξέλιξη, αλλά λόγω της πίεσης του δυτικού ιμπεριαλιστικού παράγοντα ( ΗΠΑ-Βρετανία –Ισραήλ)  , ο οποίος θέλει να ελέγξει και να χειραγωγήσει  το υπό διαμόρφωση μόρφωμα , λόγω της τεράστιας γεωπολιτικής του σημασίας σε μια συγκυρία αλλαγής των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή, αλλά και ενός νέου ουσιαστικά Ψυχρού Πολέμου έναντι της Ρωσίας και της Κίνας.  Και μάλιστα την ίδια στιγμή, η πίεση του δυτικού ιμπεριαλιστικού παράγοντα συνδέεται με μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις ( Συρία, Ουκρανία,  Βόρεια Αφρική) αλλά και με την «προτεκτοροποίηση»  στην περιοχή τόσο του ελληνικού κράτους  . Ένα κράτος που  στην οικονομική και δημοσιονομική του ζωή  και στην δημοκρατική του λειτουργία δεν διαθέτει καμία ανεξαρτησία έναντι της ΕΕ, της Γερμανίας και των ΗΠΑ, όπως το ελληνικό, γίνεται μοχλός κάτω από  την δήθεν κυβέρνηση της Αριστεράς των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛΛ για να επιταχυνθεί η διάλυση και η προτεκτοροποίηση ενός άλλου κράτους, με το οποίο  σε μεγάλο βαθμό έχει κοινή εθνική υπόσταση και καταγωγή.  Αυτό είναι μια εξέλιξη  που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να προχωρήσει. Γεννάται , βέβαια, ένα μεγάλο ζήτημα για το ποιοι είμαστε «εμείς» που δεν θα το επιτρέψουμε.  Ο ελληνικός  λαός, με την έννοια της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας , των εργαζομένων και μικρομεσαίων κοινωνικών  τάξεων, έχει ωθηθεί από την κυβέρνησή του σε μια κατάσταση επικίνδυνης κοινωνικής απάθειας και κλεισίματος σε μια παθητική και καταθλιπτική αδράνεια. Στον βαθμό που αυτός ο λαός, μετά την  ματαίωση του «καλοκαιριού του 2015» δυσκολεύεται να παλέψει ακόμη και για τα πολύ άμεσα δικαιώματά του, την εργασία, τον μισθό, την μη κατάσχεση του σπιτιού του, την μη φορολήστευσή του, την προστασία του κοινωνικού κράτους και του δημόσιου πλούτου και περιουσίας, που η «Αριστερά» συστηματικά εκποιεί στα ε λληνικά και ξένα καπιταλιστικά  κονσόρτσιουμ, ίσως  φαντάζει πολύ δύσκολο να φανταστούμε μια πλειοψηφική κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση  του ελληνικού λαού υπέρ της προστασίας της ΚΔ, όμοια με εκείνη  του 204 κατά του Σχεδίου Αναν.

Αριστερά και εθνικό ζήτημα

Όμως, και χωρίς να  είμαστε αιθεροβάμονες ή υπεραισιόδοξοι,  αξίζει να επιμείνουμε  στο ότι η οικονομική  βύθιση της Κύπρου  το 2013 και η βύθιση της Ελλάδας από  το 2010 ως σήμερα, καθώς επίσης και η πολύπλευρή εξάρτηση από τον ευρωπαικό και τον αμερικάνικο  ιμπεριαλισμό και των δυο κρατών, πέρα από την εθνική κοινότητα, δείχνουν και μια κοινότητα μοίρας και πεπρωμένου. Κι ακόμη περισσότερο , και οι δύο χώρες, για να κατανοηθεί η πορεία τους, αντιμετωπίζουν ιστορικά και ακόμη μια προοπτική μακροχρονης αποικιακής και νεοαποικιακής διοίκησης. Από εκεί οι κοινότητες και οι εγγυήτριες δυνάμεις, από εδώ οι ανεξάρτητες αρχές στα οικονομικά, οι προυπολογισμοί  που συντάσσουν οι Θεσμοί, τα συνεχή Μνημόνια, η  καταστροφή κάθε κοινωνικής και αναπτυξιακής προσπάθειας. Οι μορφές παραλλάσσουν, τα περιεχόμενα συγκλίνουν. Μήπως πρέπει να επιμείνουμε περισσότερο στο να ανακαλύψουμε πώς παράγονται παράλληλες  και κοινές διέξοδοι σε αμέσως παράλληλα και κοινά αδιέξοδα ;

 

(*) Το κείμενο αυτό είναι η ομιλία του Δημήτρη Μπελαντή σε συζήτηση-παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος σε Παγίδα (γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς ‘Ελληνες)», εκδόσεις Ινφογνώμων, που πραγματοποιήθηκε από το Λαϊκό Πανεπιστήμιο της Αγ. Παρασκευής στις   29-11-2017. Ο Δημήτρης Μπελαντής είναι συνταγματολόγος και διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.