Tag Archives: Σχέδιο Ανάν

Αμερικανοί προς Τσίπρα: Δώστα όλα ή σε ρίχνουμε τώρα!

Ο Ελληνισμός σε επικίνδυνη Γεωπολιτική Εμπλοκή –Σενάρια με επίκεντρο τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο

Οι απειλές Ερντογάν  για  τα ενεργειακά στη Μεσόγειο και την ΑΟΖ, δεν είναι ξεκομμένες από τις ρευστές γεωπολιτικές εξελίξεις  και τα συμφέροντα που θέλουν να προωθήσουν οι ΗΠΑ στη περιοχή , σε ανταγωνισμό με τους Ρώσους  και τους  Κινέζους, λέει ο αναλυτής διεθνών γεγονότων και επικεφαλής του site  konstantakopoulos.gr  στον 98.4 Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος . Continue reading Αμερικανοί προς Τσίπρα: Δώστα όλα ή σε ρίχνουμε τώρα!

Φέρτε τώρα την ‘Ελλη πίσω! Διακόψτε άμεσα τη συμμετοχή Ελλάδας και Κύπρου στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς ΗΠΑ-Ισραήλ!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου».

Δεν υπάρχει άλλη φράση που να συμπυκνώνει σε μερικές μονάχα λέξεις, τόσο έξοχα, την νεοελληνική τραγωδία, όπως η παραπάνω, από το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Κοτζιά, Πολιορκία, του 1953. Continue reading Φέρτε τώρα την ‘Ελλη πίσω! Διακόψτε άμεσα τη συμμετοχή Ελλάδας και Κύπρου στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς ΗΠΑ-Ισραήλ!

Ο τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα θρησκευτικά ζητήματα ήταν πάντα και μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα. Πολύ περισσότερο σήμερα.

Αν η τωρινή κρίση μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ρωσικής Εκκλησίας, αντανάκλαση της σύγκρουσης Αμερικής και Ρωσίας στην Ουκρανία, αφεθεί να εξελιχθεί σε σχίσμα, θα είναι το μεγαλύτερο τράνταγμα της Ορθοδοξίας μετά το 1453. Continue reading Ο τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης;

Γιατί ξαναλέμε Όχι στο σχέδιο Ανάν, του Μίκη Θεοδωράκη

Τον Απρίλιο του 2004, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι, θύματα της τουρκικής εισβολής του 1974, που οργάνωσαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, πολίτες ενός διαρκώς απειλούμενου κράτους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις πιέσεις και τις απειλές της αμερικανικής Υπερδύναμης, της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας και της πλειοψηφίας του ελληνικού πολιτικού κόσμου, των μέσων ενημέρωσης και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων στην Ελλάδα. Continue reading Γιατί ξαναλέμε Όχι στο σχέδιο Ανάν, του Μίκη Θεοδωράκη

Βροντερό όχι από τον Μίκη στα σχέδια ΗΠΑ και Βρετανίας

22.04.2004

«Είχα αποφασίσει να μην τοποθετηθώ σε σχέση με το προσεχές δημοψήφισμα στην Κύπρο, με την ελπίδα ότι ο Ελληνοκυπριακός Λαός θα αφηνόταν απερίσπαστος να εκπληρώσει το κυριαρχικό του δικαίωμα.Ομως, δύο παράγοντες ήρθαν να μεταβάλουν αυτήν την απόφαση: Continue reading Βροντερό όχι από τον Μίκη στα σχέδια ΗΠΑ και Βρετανίας

Το ετεροχρονισμένο τσιμέντωμα του ΝΑΙ: Η μόνη μας αντίσταση και αντίδραση πρέπει να είναι η διατήρηση της Κ.Δ.

Του ΠΕΤΡΟΥ Θ. ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ

Πριν 14 χρόνια ο κυπριακός Ελληνισμός απάντησε με ένα ηχηρό ΟΧΙ στην προσπάθεια των διεθνών απατεώνων να του επιβάλουν λύση προσαρμοσμένη στις τουρκικές απαιτήσεις και συμφέροντα. Και τότε καταβλήθηκαν μεγάλες προσπάθειες να πεισθεί ο λαός να αποδεχτεί την αμερικανοβρετανική λύση, που έφερε το όνομα «σχέδιο Ανάν». Continue reading Το ετεροχρονισμένο τσιμέντωμα του ΝΑΙ: Η μόνη μας αντίσταση και αντίδραση πρέπει να είναι η διατήρηση της Κ.Δ.

Ελλάδα, Κύπρος και Ρωσία

O Δημήτρης Κωνσταντακόπουλους στο Ράδιο Πρώτο της Κύπρου.

Ακούστε από το  26:51

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Διαρκης απειλη η Διασκεψη της Γενευης για την Κυπρο

«Η Γενεύη είναι ένα πραξικόπημα, υφαρπαγή της συντακτικής εξουσίας από τον λαό της Κύπρου και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, προκειμένου να καταλύσουν το κράτος και το δημοκρατικό πολίτευμα», τονίζει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο βιβλίο του Η Κύπρος στο στόχαστρο (εκδ. Ινφογνώμων, 2017).

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ελάχιστες είναι οι φορές που ένα βιβλίο παρεμβαίνει στην πολιτική επικαιρότητα και καταφέρνει να οξύνει την τρέχουσα αντιπαράθεση. Μια από αυτές είναι το πρόσφατο βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, με τίτλο Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες (εκδ. Ινφογνώμων). Πρόκειται για ένα εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο, που δεν αρκείται σε στερεότυπα ή ευχολόγια. Ανασκευάζει και ακυρώνει με εξαιρετική ευστοχία και βάθος τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και του διεθνούς παράγοντα (που τα υπαγορεύει) και υπεραμύνεται χωρίς εκπτώσεις, χωρίς προσαρμογές στην… πάντα σκληρή πραγματικότητα των διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού.

Αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο ήταν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, στις οποίες ο πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης προσήλθε χωρίς να ρωτήσει κανέναν πριν αποδεχθεί την πρόταση, χωρίς να συγκαλέσει καν το Εθνικό Συμβούλιο. Για τον συγγραφέα η πρόταση; είναι όχι μόνο εντελώς παράνομη, αλλά και παράλογη. Επιπλέον, «ακόμη κι αν δεν οδηγήσει σε τελική συμφωνία, παράγει σπουδαία πολιτικά και νομικά αποτελέσματα, συνιστά το πρώτο βήμα προς την αυτοκατάλυση, την αυτοκατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή των Κυπρίων σε “κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα”». Κατά συνέπεια, το τέλος της Διάσκεψης της Γενεύης δεν σημαίνει ότι αποσοβήθηκε κι ο κίνδυνος, δεδομένου ότι, με πρόταση του ίδιου του Ν. Κοτζιά, η Διάσκεψη έγινε διαρκής…

Σημείο αφετηρίας για να γνωρίσουμε τη στάση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν η συνέντευξη του Νίκου Κοτζιά στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στις 21 Ιανουαρίου 2017, κι όχι φυσικά οι δηλώσεις του on camera ή οι περίφημες «διαρροές» στον Τύπο που ωραιοποιούσαν, σε βαθμό διαστρέβλωσης, την κατάσταση και κατέληγαν σε μια αγιοποίηση του υπουργού. Ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην σύμβουλος και θεωρητικός της διπλωματικής πολιτικής του Γ. Παπανδρέου κατά την προηγούμενη θητεία του στο υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας στο γερμανικό Μέσο για τη σκοπιμότητα της Διάσκεψης της Γενεύης, ανέφερε κατά λέξη ότι «φτιάχνουμε Συνθήκη για μια ομοσπονδιακή Κύπρο. Οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν πλήρη πολιτική ισότητα. Θα έχουν δικαίωμα βέτο σε όλα τα πολιτικά ζητήματα. Και το Ανώτατο Δικαστήριο θα έχει τέσσερις δικαστές από κάθε εθνική ομάδα». Επίσης αναφέρθηκε σε μια Διεθνή Αστυνομική Δύναμη που θα ασκεί την τελική κυριαρχία στο νησί. Με αυτό τον τρόπο όμως διέψευσε δικές του δηλώσεις που επέμεναν ότι δεν ανακατεύεται σε θέματα εσωτερικής δομής του κυπριακού κράτους… Η πρότασή του ανέδυε επίσης την αποκρουστική οσμή του Σχεδίου Ανάν, το οποίο είχε αποδεχθεί ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γ. Παπανδρέου, που είχε σύμβουλο τον Ν. Κοτζιά και προέβλεπε «την τοποθέτηση ξένων αξιωματούχων με αποφασιστική ψήφο σε όλη τη δομή τελικών αποφάσεων του νέου “κράτους”».

Κατά τον συγγραφέα, «η Διάσκεψη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Πενταμερής Διάσκεψη που ζητούσε πάντοτε η Τουρκία και αρνούνταν κατηγορηματικά να δεχθούν τη σύγκλησή της όλες οι κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας μετά το 1974… Ο λόγος για τον οποίο αρνούνταν… είναι ότι με τις συμμετοχές και τη διαδικασία που προέβλεπε, μια τέτοια Διάσκεψη δεν ήταν παρά η εφαρμογή της τουρκικής θέσης ότι η Κύπρος δεν είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, ο λαός του οποίου δικαιούται την αυτοδιάθεση και την αυτοκυβέρνησή του, όπως όλοι οι λαοί του κόσμου, αλλά ένα νησί όπου κατοικούν δύο “κοινότητες” σε βρετανική αποικιακή ορολογία».

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, που είναι από τους καλύτερους γνώστες του Κυπριακού, όπως μαρτυρούν όχι μόνο τα δύο προηγούμενα βιβλία του (Η Κύπρος σε παγίδα, 2008 και Η αρπαγή τη Κύπρου, 2004), αλλά και οι συνεχείς παρεμβάσεις του για τρέχοντα θέματα (από το σχέδιο Ανάν μέχρι τη Διάσκεψη της Γενεύης), ανασκευάζει πολύ πειστικά το επιχείρημα Αθήνας και Λευκωσίας ότι προσήλθαν στη Γενεύη με μοναδική επιδίωξη την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων. Αν είναι έτσι, σύμφωνα με τον συγγραφέα «μόνο στη Γενεύη δεν θα πήγαιναν, γιατί εκεί δεν μπορούσαν να το πετύχουν. Όφειλαν να το έχουν θέσει ως προϋπόθεση κάθε συζήτησης… Η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνιστά αυτοτελή υποχρέωση της Τουρκίας από το διεθνές Δίκαιο. Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ απαιτούν να φύγουν  αυτά τα στρατεύματα το συντομότερο και χωρίς όρους, είτε υπάρχει λύση είτε δεν υπάρχει κι όποια λύση κι αν βρεθεί». Όσο για τη Συνθήκη Εγγύησης «είναι έκπτωτη και παράνομη γιατί συγκρούεται με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ… Η πάγια πολιτική της Αθήνας και της Λευκωσίας ήταν ότι οι συνθήκες αυτές και ό,τι απορρέει από αυτές… απλώς δεν υφίστανται, έστω και αν καταγγέλθησαν επισήμως… Ποιος νεκρανέστησε κυριολεκτικά τη Συνθήκη αυτή; Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η ελληνική κυβέρνηση, οι ίδιοι δηλαδή που φωνάζουν σε όλους τους τόνους ότι θέλουν να καταργήσουν τις εγγυήσεις!!! Πώς το έκαναν αυτό; Αποδεχόμενοι τη σύγκληση της Διάσκεψης Εγγυητριών Δυνάμεων, όπως τις αποκαλεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ στην πρόσκλησή του για τη Γενεύη και όπως τις αποκάλεσε ο ίδιος ο Ν. Κοτζιάς σε δηλώσεις του κατά την έξοδο από συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ».

Στα θετικά σημεία του βιβλίου εντάσσεται η κριτική στάση που τηρεί έναντι της όψιμης αλλά τόσο ισχυρής στροφής της ελληνικής διπλωματίας προς το Ισραήλ, που έχει παρασύρει τους πάντες: πολιτικούς, δημοσιογράφους, καθηγητές ΑΕΙ, κέντρα μελετών, κ.ο.κ. Ο συγγραφέας του βιβλίου ωστόσο υπενθυμίζει ότι «το Ισραήλ ήταν σύμμαχος της Τουρκίας επί πολλές δεκαετίες και πολέμησε το αίτημα των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, ενώ παρακολουθεί πολύ ενεργά, αλλά μάλλον παρασκηνιακά, οτιδήποτε συμβαίνει στο Κυπριακό από το 1955 και μετά και υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν το 2004».

Μία παρατήρηση μας για το πόνημα του Δ. Κωνσταντακόπουλου αφορά τη στάση του έναντι του ΑΚΕΛ, που αγγίζει τα όρια της μεροληψίας. Μολονότι όλα όσα του καταλογίζει είναι ακριβή, μεγαλύτερο κίνδυνο για την ακεραιότητα της Κύπρου αντιπροσώπευε ιστορικά και συνεχίζει να αντιπροσωπεύει η κυπριακή Δεξιά και δη ο ΔΗΣΥ. Αυτή όμως η πραγματικότητα δεν αποτυπώνεται  στις σελίδες του βιβλίου με τις δέουσες ιστορικές αναφορές. Μία επιπλέον παρατήρηση αφορά την αντιφατική στάση του συγγραφέα απέναντι στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Αν η Κύπρος δεν είχε παραχωρήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στις Βρυξέλλες και διέθετε νομισματική ανεξαρτησία, δεν θα ήταν αναγκασμένη να δεχθεί την Τρόικα και να καταστρέψει το τραπεζικό της σύστημα, όπως έπραξε το 2013, δυναμιτίζοντας όχι μόνο την ευημερία των πολιτών της, αλλά και τις διεθνείς της συμμαχίες. Σε κάθε περίπτωση, οι συγκεκριμένες αδυναμίες δεν μειώνουν την αξία του έργου.

Στην εγκυρότητα του βιβλίου προσθέτουν μία έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη για την Κύπρο, με τίτλο «Όχι στο νέο έγκλημα», με την οποία ξεκινάει το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου και μία γνώμη του κορυφαίου συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη «για την άγνωστης σύνθεσης και αγνώστων σκοπών πολυμερή διάσκεψη Γενεύης», όπου θέτει το αφοπλιστικό ερώτημα «πώς είναι δυνατό μια κυβέρνηση που δεν υπερασπίζεται την Ελλάδα, αλλά και τον εαυτό της, να υπερασπιστεί την Κύπρο;». Τέλος, ο πρόλογος του πρέσβη Θέμου Στοφορόπουλου, «θρύλου» της ελληνικής διπλωματικής παράδοσης όπως τον χαρακτηρίζει ο συγγραφέας, που διατυπώνει την ευχή το συγκεκριμένο βιβλίο «να συμβάλει σε μια συστηματική προσπάθεια μας να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό ως συρροή διεθνών εγκλημάτων, όπως πράγματι είναι»…

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Δημοσιογραφία”, τεύχος 16, χειμώνας 2018.

Κυπρος: Προς «αλλαγη καθεστωτος»;

Λυση του Κυπριακου ανευ δημοψηφισματος

Διαβάσαμε με ικανοποίηση το παρακάτω άρθρο του γνωστού και πολύ καλά ενημερωμένου Κυπρίου δημοσιογράφου Κώστα Βενιζέλου. Η ικανοποίηση δεν προέρχεται φυσικά από τα όσα, εξόχως ανησυχητικά, γράφει. Αλλά γιατί εδώ και δεκαπέντε μήνες, από τον Δεκέμβριο του 2016, νοιώσαμε μεγάλη μοναξιά εξηγώντας γιατί και οι δύο Διασκέψεις στην Ελβετία για την Κύπρο δεν είναι παρά μια πραξικοπηματική επιχείρηση να διαλυθεί το κυπριακό κράτος, να γίνει η Κύπρος αποικία, όχι τουρκική αλλά δυτικο-ισραηλινή αποικία, χωρίς καν να ρωτηθούν οι κάτοικοί της. ‘Ολη η μηχανή στήθηκε ακριβώς για τον λόγο αυτό να παρακαμφθεί η υποχρέωση δημοψηφίσματος, ή, να καταστεί άνευ αντικειμένου δια των ρυθμίσεων που θα είχαν προσυμφωνηθεί.

(Δεν το γνωρίζουμε, αλλά δεν αποκείεται ίσως από αυτές τις μεθοδεύσεις να εμπνεύστηκε ο κ. Κοτζιάς και τις παράξενες ιδέες του περί διεθνούς συμφώνου για τα Σκόπια. Μόνο που δεν νομίζουμε ότι η πΓΔΜ και οι Σλαβομακεδόνες διακρίνονται για τον βαθμό αναξιοπρέπειας που απαντάται παρ’ ημίν).

‘Ενα πραξικόπημα στο οποία συμμετείχαν ενεργά οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας, αλλά και υποστήριζε πολύ μεγαλύτερο τμήμα του πολιτικού κόσμου. Και το οποίο απέτυχε, προς ώρας, λόγω του ότι ο Ερντογάν διεκδικεί πολύ περισσότερα δσικαιώματα επί της νέας “Κύπρου χωρίς ‘Ελληνες” που θα δημιουργηθεί, από όσα είναι διατεθειμένοι να του δώσουν οι άλλοι νταβατζήδες, με αποτέλεσμα ο καυγάς να εμποδίζει την τυπική κατάλυση της κρατικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως έγινε ήδη με την Ελληνική, δια των Μνημονίων και των Δανειακών, αν και όχι στην έκταση που προβλέπουν τα συζητούμενα σχέδια για το κυπριακό.

Τα σχετικά επιχειρήματα τα αναπτύξαμε και σε ένα βιβλίο μας που εκδόθηκε πέρυσι, “Η Κύπρος σε Παγίδα” (εκδ. Ινφογνώμων), και που μας έκανε την τιμή να προλογίσει ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Θέμος Στοφορόπουλος.

Αν κρίνουμε από την τελευταία συνέντευξη Αναστασιάδη στην ΕΡΤ, ελπίζουμε ότι κάποια επιρροή άσκησαν αυτές οι ιδέες, αλλά βέβαια είμαστε πολύ μακριά από το να έχουμε ανακτήσει τη στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό των κρατών μας. Να επισημάνουμε επίσης στο σημείο αυτό, ότι δεν πιστεύουμε ότι οι ‘Ελληνες της Κύπρου μπορούν να επιβιώσουν μακροχρόνια, ως μία ομάδα ανθρώπων που τους συνέχει το “όνειρο” να γίνουν πετρελαιοπαραγωγοί, παρά η εθνική τους ταυτότητα. Η προσωπική μας εκτίμηση, μακάρι να πέφτουμε έξω, είναι ότι τα πετρέλαια και οι “σύμμαχοι” που πήγε και βρήκε η Λευκωσία για να τα βγάλει, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να καταστρέψουν την Κύπρο, απότι να κάνουν πολούσιους τους Κυπρίους.

Αυτά που έγιναν στην Ελλάδα με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, στην Κύπρο με τα σχέδια Ανάν και τις παραλλαγές του είναι πρωτοφανή στη σύγχρονη ιστορία, η αυτοκτονία δηλαδή δύο κρατών με τη συνενοχή των πολιτικών, κρατικών και οικονομικών ελίτ τους. Δεν ξέρουμε τι θα μπορέσει να γίνει με την Ελλάδα, τουλάχιστον όμως ας μην διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, αποτέλεσμα της Επανάστασης του 1955-59.

Στην Κύπρο υπάρχει ακόμα καιρός, όσο δύσκολο κι αν είναι, να επιστρέψει τάχιστα η Λευκωσία, με την υποστήριξη της Αθήνας (που δεν θα επιβιώσει μιας καταστροφής στην Κύπρο) στο στέρεο έδαφος της υπεράσπισης των θεμελίων, του πυρήνα της εθνικής ανεξαρτησίας και κρατικής κυριαρχίας.

ΔΚ

Λυση του Κυπριακου ανευ δημοψηφισματος

Κώστας Βενιζέλος
25 Φεβρουαρίου 2018

Τρία στάδια-σταθμούς περιλαμβάνει ο σχεδιασμός που έχει διαμορφώσει η Γραμματεία του ΟΗΕ για το Κυπριακό. Αυτό που απομένει είναι το πράσινο φως από τους εμπλεκόμενους για να ενεργοποιηθεί. Η επανεκλογή του Νίκου Αναστασιάδη διευκολύνει τα πράγματα. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα μετέθετε έστω και για λίγο την εφαρμογή των σχεδιασμών αυτών, καθώς ο νέος Πρόεδρος θα χρειαζόταν χρόνο για ενημέρωση και προσαρμογή. Η τουρκική ναυτική επέμβαση στην κυπριακή ΑΟΖ, ωστόσο, εκ των πραγμάτων περιπλέκει και αντιστρόφως για κάποιους μπορεί και να διευκολύνει τον σχεδιασμό της Γραμματείας του ΟΗΕ.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, πάντως, ο πρώτος στόχος είναι η επίτευξη στρατηγικής συμφωνίας μέχρι το καλοκαίρι. Η στρατηγική συμφωνία παραπέμπει σε ενδιάμεση λύση. Τι θα προβλέπει; Θα στηριχθεί στις μέχρι τώρα συγκλίσεις ενώ οι συζητήσεις θα έχουν ως βάση στο υλικό που έχει κατατεθεί στις δυο Πενταμερείς Διασκέψεις για το Κυπριακό, του Ιανουαρίου στη Γενεύη και του Ιουνίου-Ιουλίου στο Κραν Μοντάνα. Κοντολογίς, στο πλαίσιο Γκουτέρες, το οποίο παραμένει προφορικό. Είχε διαβαστεί τηλεφωνικά από τον Έσπεν Μπαρθ Άιντε στους δυο διαπραγματευτές, Ανδρέα Μαυρογιάννη και Οζντίλ Ναμί. Περαιτέρω, θα λαμβάνονται υπόψη ιδέες και έγγραφα που κατατέθηκαν από τους εμπλεκόμενους.

Μετά την επίτευξη της στρατηγικής συμφωνίας, θα αρχίσουν οι συζητήσεις για συμπλήρωση της συμφωνίας, δηλαδή για την τελική διαμόρφωση του σχεδίου λύσης. Αυτό χρονικά τοποθετείται μέχρι το τέλος του τρέχοντος χρόνου. Όταν ολοκληρωθεί και η δεύτερη φάση, το αποτέλεσμα θα τεθεί σε χωριστά δημοψηφίσματα για έγκριση ή απόρριψη. Όπως σημείωναν ξένοι διπλωμάτες που παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις με βάση τον σχεδιασμό των τριών σταθμών, το δημοψήφισμα δεν θα έχει την ίδια σημασία όπως στο παρελθόν, καθώς θα προηγηθεί η ενδιάμεση συμφωνία.

Με αυτό τον τρόπο, οι διαμορφωτές του σχεδιασμού επιχειρούν εν πολλοίς να ξεπεράσουν το εμπόδιο του δημοψηφίσματος, που λόγω της απόρριψης του σχεδίου Ανάν το 2004, φοβούνται τη στάση των πολιτών. Είναι σαφές πως με όσα θα προηγηθούν, η πίεση θα είναι στους πολίτες, που θα έχουν ενώπιόν τους μια συμφωνία σε επίπεδο ηγετών και μια διαδικασία συζητήσεων συμπλήρωσης των κενών και ολοκλήρωσης ενός συνολικού πλαισίου λύσης.

Στους πολίτες θα ασκηθεί ο εκβιασμός πως “δεν υπάρχει η πολυτέλεια για δεύτερη απόρριψη”. Θα επικαλούνται και τις επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης. Οι δυνάμει μεσολαβητές φαίνεται, πάντως, να λαμβάνουν υπόψη παρόμοιες απόψεις που διαπιστώνονται, όχι σε πολιτικό επίπεδο, αλλά στο πεδίο της λεγόμενης «κοινωνίας των πολιτών». Στη μερίδα, δηλαδή, εκείνη που υποστηρίζει την όποια λύση στο Κυπριακό.

Μοχλός πίεσης κι επίρρηψη ευθυνών

Δεν είναι τυχαίο, πως το πρώτο μήνυμα γι’ αυτό τον σχεδιασμό στάλθηκε ουσιαστικά με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που έγινε στο τέλος Ιανουαρίου. Θεωρήθηκε προειδοποιητική βολή. Είναι προφανές πως η έκθεση του καλοκαιριού θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης καθώς ο ΟΗΕ θα επιστρατεύσουν εκ νέου τον μπαμπούλα της επίρριψης ευθυνών, εάν δεν προχωρήσουν οι συζητήσεις με βάση τη νέα πρωτοβουλία.

Παράλληλα, είναι προφανές πως σε αυτή την προσπάθεια θα χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης και το θέμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Αυτό το “όπλο” χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές στο παρελθόν, ωστόσο φαίνεται πως θα επιστρατευθεί πιο έντονα και πιο συγκεκριμένα αυτή τη φορά. Άλλωστε, κάποια μηνύματα έφθασαν στη Λευκωσία όταν συζητείτο η τελευταία έκθεση και το ψήφισμα για την πρόσφατη ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Είναι προφανές πως στην προσπάθεια αυτή τα Ηνωμένα Έθνη θέλουν να εμπλέξουν την Ελλάδα και την Τουρκία. Η Αθήνα έχει θέσει από νωρίς την ανάγκη να υπάρξει καλή προετοιμασία πριν από μια ενδεχόμενη νέα Πενταμερή Διάσκεψη για το Κυπριακό. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είχε θέσει το ζήτημα της προετοιμασίας πριν από την πρώτη Πενταμερή Διάσκεψη.

Πλην όμως αυτή τη θέση δεν την είχε αποδεχθεί, όπως αποδείχθηκε και στην πράξη, ούτε η Λευκωσία. Μετά από δυο αποτυχημένες Διασκέψεις την ελλαδική στάση υιοθετεί και η Λευκωσία. Το θέμα της προετοιμασίας εξαρτάται από τις διαθέσεις και την πολιτική βούληση της Τουρκίας, η οποία με τη στάση της οδήγησε στην κατάρρευση της διαδικασίας.

Το άτυπο χρονοδιάγραμμα που τίθεται από πλευράς των Ηνωμένων Εθνών για ολοκλήρωση της νέας προσπάθειας, καθορίζει το τέλος του 2018 ως καταληκτική ημερομηνία. Το χρονοδιάγραμμα έχει σχέση με τις εκλογές που θα διενεργηθούν στην Τουρκία το 2019. Οι τεχνοκράτες του ΟΗΕ θεωρούν πως το “παράθυρο ευκαιρίας” είναι ανοικτό φέτος, καθώς από το 2019 θα αρχίσει η προεκλογική περίοδος στην Τουρκία.

Βέβαια, φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται πως ούτε πριν ο Ερντογάν θα θέλει να κάνει κίνηση που ενδεχομένως να του στοιχίσει εκλογικά. Εκτός κι εάν μια συμφωνία για το Κυπριακό θα περιλαμβάνει μόνο κέρδη για την τουρκική πλευρά και το παρουσιάσει εσωτερικά ως θρίαμβο. Σημειώνεται συναφώς ότι το 2019 θα διενεργηθούν εκλογές και στην Ελλάδα. Ωστόσο, οι εκλογές στην Ελλάδα δεν φαίνεται να επηρεάζουν το Κυπριακό.

Περίεργες ιδέες για νέα βάση ενθαρρύνουν την Άγκυρα

Η τοποθέτηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ότι πρέπει πρώτα να συμφωνηθεί η μορφή της λύσης και μετά να αρχίσουν διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό (συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά, «Καθημερινή»), δεν φαίνεται να είναι κεραυνός εν αιθρία. Σίγουρα δεν προέκυψε ουρανοκατέβατα.

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ φαίνεται να έχει υπόψη του τις συζητήσεις που διεξάγονται στο παρασκήνιο για μια άλλης μορφής λύση στο Κυπριακό. Η τοποθέτηση του Μεβλούτ Τσαβούσογλου παραπέμπει σε λύση δυο κρατών και σύμφωνα με πληροφορίες η τουρκική πλευρά φαίνεται να γνωρίζει πως αυτό γίνεται αποδεκτό από κάποιους κύκλους στη Λευκωσία.

Το γεγονός ότι τη σκυτάλη από τον Τσαβούσογλου πήρε ο λεγόμενος υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους, Κουντρέτ Οζερσάι, ο οποίος επανέλαβε την ίδια θέση, φαίνεται πως αυτό θα προταχθεί από τουρκικής πλευράς όταν θα επαναρχίσει η διαδικασία των συνομιλιών στη Λευκωσία. Αυτό εκ των πραγμάτων θα δυσκολέψει τις συζητήσεις και θα αλλάξει τις προτεραιότητες και την ατζέντα των διαπραγματεύσεων.

Είναι, πάντως, σαφές πως η τουρκική πλευρά θα επιχειρήσει να παγιδεύσει τη Λευκωσία σε συζητήσεις που δεν θα σπάσουν το αδιέξοδο αλλά στο τέλος θα περιληφθούν στην ατζέντα των συζητήσεων νέα στοιχεία, που θα συνιστούν σημαντική οπισθοχώρηση.

Πηγή: slpress.gr

Φοβου τους Δαναους και Δωρα Φεροντας

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην πρωινή εκπομπή του Κυπριακού ραδιοσταθμού “Ράδιο Πρώτο” με με τους δημοσιογράφους Λάζαρο Μαύρο και Μάριο Πούλλαδο

Διαβάστε επίσης

Η Προβοκατσια

Ελληνοτουρκικα: Ποιος και γιατι χρειαζεται την παραπληροφορηση;