Tag Archives: Συρία

Ρωσία κατά Ισραήλ για την κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους στη Συρία

18/09/2018

“Πόλεμος” ανάμεσα σε Ρωσία και Ισραήλ για την κατάρριψη στρατιωτικού αεροσκάφους στη Συρία – Η Μόσχα κατηγορεί το Τελ Αβίβ όχι χρησιμοποίησε το αεροσκάφος IL-20 ως “ασπίδα” για να πλήξει στόχους στη Λαττάκεια – «Μας ενημέρωσαν για την επίθεση των ισραηλινών F-16 ένα λεπτό πριν γίνει – Έχουμε κάθε δικαίωμα να απαντήσουμε!» – Το αεροσκάφος καταρρίφθηκε από συριακό πύραυλο του συστήματος S-200 Continue reading Ρωσία κατά Ισραήλ για την κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους στη Συρία

Ανατολική Μεσόγειος: Άρης και Ποσειδών κατά Αθηνάς και Αφροδίτης!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
30 Αυγούστου 2018

Λίγες μόνο εβδομάδες, μετά το «τουρκικό επεισόδιο» της μεσανατολικής κρίσης, η τελευταία εκδηλώνεται πάλι με πολύ απειλητικό τρόπο γύρω από τη Συρία, όπου σημειώνεται τώρα η μεγαλύτερη στην ιστορία συγκέντρωση του ρωσικού πολεμικού στόλου στην περιοχή της Αν. Μεσογείου. Αλλά και διατυπώνονται απειλές από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για την εξαπόλυση νέων επιθέσεων κατά της Συρίας και του Ιράν, πολύ σοβαρότερων από αυτές της περασμένης φοράς. Continue reading Ανατολική Μεσόγειος: Άρης και Ποσειδών κατά Αθηνάς και Αφροδίτης!

Ο πόλεμος Αμερικής-Τουρκίας και η θέση της Ελλάδας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Το μυστικό των επιτυχημένων κρατών είναι η ετοιμότητά τους να πολεμήσουν. Είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε με ότι έχουμε. Οι εξελίξεις στην αγορά συναλλάγματος δεν έχουν οικονομική βάση και δεν είναι παρά επίθεση στη χώρα. Από τη μια είσαι ένας στρατηγικός σύμμαχος κι από την άλλη σε πυροβολούν στα πόδια. Μπορούμε να το αποδεχθούμε;»   Continue reading Ο πόλεμος Αμερικής-Τουρκίας και η θέση της Ελλάδας

Η Κύπρος και ο πόλεμος που έρχεται

Του Δημήτρη Γεωργόπουλου

Πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα οι πληροφορίες και τα δημοσιεύματα ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ετοιμάζεται να παραχωρήσει ένα λιμάνι στο Ισραήλ, υποτίθεται στα πλαίσια συμφωνίας μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς. Φυσικά, όταν το Ισραήλ πάρει το λιμάνι θα το κάνει και ότι άλλο θέλει. Continue reading Η Κύπρος και ο πόλεμος που έρχεται

Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το τελευταίο εξάμηνο ιδίως, διαπιστώσαμε ότι ισχυρές διεθνείς δυνάμεις εκτός της περιοχής μας, συμβάλλουν συστηματικά στη δημιουργία περίπου «προπολεμικού» κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Continue reading Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Ενας Αραβας προς τους Ευρωπαιους: Αν δεν σταματησετε τους πολεμους, δεν θα σταματησει η προσφυγικη κριση!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

To 2015 ολόκληρη η Ευρώπη συγκινήθηκε από το δράμα των προσφύγων που την κατέκλυσαν. Γρήγορα όμως άρχισαν οι αντιδράσεις για τα προβλήματα που η εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων προκαλούσε. Αντιδράσεις που εντείνονταν στο μέτρο που, αυτοί που ήθελαν ανοιχτές τις πύλες της Ευρώπης, συνήθως δεν ενδιαφέρονταν ανάλογα και για τα προβλήματα που η είσοδός τους, συχνά καλοδεχούμενη από την ευρωπαϊκή εργοδοσία, μπορούσε να δημιουργήσει στις κοινωνίες υποδοχής. Continue reading Ενας Αραβας προς τους Ευρωπαιους: Αν δεν σταματησετε τους πολεμους, δεν θα σταματησει η προσφυγικη κριση!

Δεν ειναι θεμα δυναμης, ειναι θεμα αξιοπρεπειας…

Ο Δημ. Κωνσταντακόπουλος απαντάει στις ερωτήσεις του Λάζ. Μαύρου για την κατάσταση στην Ελλάδα και την εξωτερική πολιτική Ελλάδας-Κύπρου, Ράδιο Πρώτο, 21.6.2018

Περιντσεκ: Μην πηγαινετε με ΗΠΑ-Ισραηλ, θαναι τρομερα επικινδυνο και θα χασουν. Ελλαδα και Τουρκια πρεπει να συνεργαστουν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πάλευα πριν λίγο καιρό με τα «ξυλάκια» μου στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, προσκεκλημένος σε ένα μεγάλο διεθνές συνέδριο, όταν, έκπληκτος, διαπίστωσα στο διπλανό τραπέζι, την παρουσία πολυμελούς αντιπροσωπείας του τουρκικού «Πατριωτικού Κόμματος» (Βατάν), υπό τον Ντογκού Περιντσέκ, προσκεκλημένων και αυτών στο ίδιο συνέδριο.

Παλιός μαοϊκός και συνομιλητής του Οτσαλάν, ο Περιντσέκ υπήρξε σφοδρός επικριτής της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και φυλακίστηκε για αυτό στη δεκαετία του 1970. Από τότε βέβαια κύλησε πολύ νερό σε όλα τα αυλάκια. Σήμερα, ο Τούρκος πολιτικός πιστεύει ότι οι Κούρδοι είναι όργανα ΗΠΑ και Ισραήλ, ενώ αρνείται την αρμενική γενοκτονία. Μοιάζει να έκανε τον εθνικισμό, με κεμαλικό και αντιϊμπεριαλιστικό περιεχόμενο, και τον «ασιατισμό», κέντρο του πολιτικού του διαβήματος.

Σημεία των καιρών που ακολούθησαν τη σοβιετική κατάρρευση. Πολλοί δυτικοί αριστεροί εγκατέλειψαν την κριτική του ιμπεριαλισμού, καθιστάμενοι ομάδα πίεσης για παροχές στο εσωτερικό της Δύσης και συνήγοροι ατομικών δικαιωμάτων διαφόρων ομάδων, φτάνοντας ορισμένοι να υποστηρίξουν επεμβάσεις σε  Γιουγκοσλαβία ή Μέση Ανατολή. Ουσιαστικά αποδέχτηκαν την ανωτερότητα του κόσμου τους, Δύσης, Ευρώπης και παγκοσμιοποίησης. Αυτό εξυπηρέτησε η κριτική των εθνικισμών, πάντα των αντι-αυτοκρατορικών, ποτέ των φιλο-αυτοκρατορικών.

Ο Περιντσέκ έκανε το αντίστροφο, καθιστώντας το εθνικό και αντιϊμπεριαλιστικό στοιχείο σχεδόν αποκλειστικό περιεχόμενο της αριστεράς, μετονομάζοντας το Εργατικό κόμμα σε Πατριωτικό, αντιπαραθέτοντας Ασία σε Ευρώπη, Ανατολή σε Δύση.

Έξη χρόνια πέρασε στη φυλακή κατηγορηθείς ως «πολιτικός αρχηγός» της Εργκενεκόν, μαζί με την αφρόκρεμα των στρατηγών, κάμποσοι από τους οποίους προσχώρησαν τελικά στο κόμμα του, αποφυλακιζόμενοι.

‘Όταν ο Ερντογάν συγκρούστηκε με τον Γκιουλέν και τους Αμερικανο-ισραηλινούς Νεοσυντηρητικούς πίσω του, οι χτεσινοί κρατούμενοι απέκτησαν σημαίνουσα πολιτική επιρροή και οι χτεσινοί διώκτες πήραν την θέση τους στα μπουντρούμια!

Η εκλογική επιρροή του Βατάν είναι ασήμαντη. Λόγω όμως αριστερής παιδείας, ο Περιντσέκ μπορεί να συγκροτεί πολιτικά τον αυθόρμητο «αντιϊμπεριαλισμό» των ισλαμιστών που απέμειναν πιστοί στον Ερντογάν. Ενώ διαθέτει ένα όχι ασήμαντο δίκτυο σχέσεων με Μόσχα, Πεκίνο, Τεχεράνη, Δαμασκό. Αυτός και ο Ντούγκιν έπαιξαν ρόλο στο να μην εκτραχυνθούν πέραν ενός σημείου οι σχέσεις Ερντογάν-Πούτιν, γεγονός που επέτρεψε την επανασυμφιλίωση Άγκυρας-Μόσχας, πιθανώς διασώζοντας τον Ενρτογάν από το πραξικόπημα του 2016.

Δεν έχασα ασφαλώς την ευκαιρία που μου δινόταν για μια συζήτηση σε βάθος με τον Περιντσέκ που γελάει όταν τον ρωτάω να μου πει αν είναι αυτός ο ιθύνων νους της αντιδυτικής πολιτικής του Ερντογάν. ‘Όχι, δεν είμαστε εμείς πίσω από την πολιτική του, εκείνος ανακαλύπτει την πολιτική μας, μας λέει, προσθέτοντας: «Δεν κυβερνάει ο Ερντογάν την Τουρκία, η Τουρκία κυβερνά τον Ερντογάν». Εννοεί ότι είναι η δυναμική της κατάστασης που οδηγεί τον Τούρκο Πρόεδρο όπου τον οδηγεί.

Για τον Περιντσέκ, η οργάνωση του Γκιουλέν ήταν παράρτημα της CIA και της Σαϊεντολογίας κι ο ίδιος είδος «Σόρος» του ισλαμικού κόσμου, συνέχεια του τουρκικού βαθέος κράτους, εξαρτημένου από το ΝΑΤΟ και το Gladio.

Το 2000, η Δύση ανέθεσε στον Ερντογάν να εντάξει την Τουρκία στην παγκοσμιοποίηση μέσω του χρέους και να τη διαλύσει με το κουρδικό. Αυτό ήρθε όμως σε σύγκρουση με τη βαθειά Τουρκία, οδηγώντας στη ρήξη Ερντογάν-Γκιουλέν, είναι σε γενικές γραμμές η ανάλυση Περιντσέκ.

Η οικονομική πραγματικότητα οδηγεί την Τουρκία στην «Ευρασία», υπογραμμίζει, αφού ο όγκος των συναλλαγών της είναι τώρα με τη Γερμανία, την Κίνα και τη Ρωσία, ενώ δεν την υποστηρίζουν τα δυτικά χρηματοπιστωτικά κέντρα. Η Τουρκία θα γνωρίσει σοβαρή οικονομική κρίση και αυτό θα αυξήσει αναγκαστικά τον ρόλο του κράτους στην οικονομία και θα συμβάλλει στην πορεία της χώρας προς την Ασία, μακριά από τη Δύση, την Ευρώπη και τον ατλαντισμό.

Μόνο τυπικά, προσθέτει, η Τουρκία είναι ακόμα στο ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ είναι εχθρός μας. Η επιρροή του Ερντογάν στον στρατό είναι περιορισμένη, γιατί ήταν κυρίως ισλαμιστές που εκκαθαρίστηκαν. Αναβιώνει η κεμαλική παράδοση.

‘Όταν τον ρωτάμε για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν κρύβει την ανησυχία του για τη «συνεννόηση» και τις κοινές ασκήσεις Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και ΗΠΑ στην Αν. Μεσόγειο, που τις χαρακτηρίζει «πολύ επικίνδυνες»  για την Ελλάδα, την Τουρκία και τις σχέσεις τους. «Δεν είναι λογικό» Ελλάδα και Τουρκία να είναι εχθροί.

Όταν του επισημαίνουμε το διεθνές δίκαιο και τις ελληνοτουρκικές διαφορές, απαντά ότι το διεθνές δίκαιο δεν μπορεί να είναι βάση για τις σχέσεις των δύο χωρών, επειδή και οι δύο πλευρές έχουν ερείσματα σε αυτό και δεν υπάρχει όργανο για να το επιβάλλει. Οι σχέσεις πρέπει να στηριχτούν, υποστηρίζει, στο κοινό συμφέρον, στην ανάγκη των δύο χωρών να είναι φίλες, ενώ κατηγορεί την Αθήνα για την πρόσφατη ένταση.

Πρέπει να οικοδομήσουμε τις σχέσεις μας στο κοινό συμφέρον. Γιατί μπορείτε να εκμεταλλευθείτε τα πετρέλαια με τους Αμερικανούς, που θα σας εκμεταλλευθούν και δεν μπορούμε να το κάνουμε μαζί; διερωτάται.

Θα ήταν μεγάλο λάθος να πάει η Ελλάδα με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας μας λέει, παραδεχόμενος ότι αυτό ακριβώς έκανε η δική του χώρα στο παρελθόν και ότι «ήταν λάθος μας. Χωρίς την επιρροή και τη δράση των ΗΠΑ στη Μεσόγειο, Ελλάδα και Τουρκία θα είχαν φιλικές σχέσεις».

Από το Αιγαίο μέχρι το Ιράν, διεξάγεται μια μεγάλη διεθνής σύγκρουση. ‘Ένα είναι το Μέτωπο. Από τη μια Τουρκία, Συρία, Ιράν, Ρωσία. Από την άλλη ΗΠΑ, Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους, περιλαμβανομένων των Κούρδων. «Μην πάτε με αυτούς, θα είναι τρομερά επικίνδυνο και για μας και για σας. Και θα χάσουν».

Για το κυπριακό τέλος υποστηρίζει ότι η μόνη λύση είναι η διχοτόμηση. Τουρκία στον Βορρά, Ελλάδα στον Νότο. Η Κϋπρος είναι πολύ μικρή για να επιβιώσει ως ανεξάρτητο κράτος στην Αν. Μεσόγειο, πιστεύει.

Λόγω του ενδιαφέροντος αυτών και άλλων απόψεων που εξέφρασε ο Περιντσέκ, και του ρόλου που παίζει, θα εκδώσουμε όλη τη συνέντευξή του στο άμεσο μέλλον από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Επειδή στην Ελλάδα κυκλοφορεί και ουκ ολίγη ανοησία, δεν πειράζει να υπενθυμίσουμε τα αυτονόητα. Οι συνεντεύξεις και τα ρεπορτάζ, ιδίως για εθνικά θέματα, δεν πρέπει να αποσκοπούν να προβάλλουν, θετικά ή αρνητικά,  πρόσωπα ή ρεύματα, αλλά στο να ξέρει η κοινή γνώμη και οι επαγγελματικά ασχολούμενοι, τι ακριβώς λένε όλα τα ρεύματα μιας χώρας τόσο σημαντικής για την Ελλάδα, όσο η Τουρκία. Που η γνώση μας για αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογη των τεραστίων ποσών που ξοδεύουμε, υποτίθεται, για να αμυνθούμε από την απειλή της.

Δημοσιεύτηκε στο Παρόν της Κυριακής, 10.6.2018

Δολοφονωντας την Ελλαδα! (Η λογικη της Αυτοκρατοριας του Χρηματος)

“Επί του πιεστηρίου” (Kontra Chanel) 27/4/2018

 

Ρωσικος Στρατος: Θα δωσουμε S300 στη Συρια

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα δώσουμε S300 στη Συρία, δήλωσε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA-Novosti, ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου, απαντώντας στις απειλές που είχε εκτοξεύσει προηγουμένως εναντίον της Ρωσίας ο μάλλον φασίζων, ακροδεξιός Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν.

Βεβαίως θα πρέπει να αναμένουμε για να δούμε αν όντως η Μόσχα θα τα υλοποιήσει αυτά, καθώς συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα οι ρωσο-ισραηλινές επαφές αναφορικά με τη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο που ήθελε η Ρωσία (και πολλοί στους ιθύνοντες κύκλους της, πολυποίκιλα συνδεόμενοι με το παγκόσμιο Χρήμα, ακόμα δεν θέλουν) ήταν να τα βάλει με το Ισραήλ, που εμφανίζεται ως μικρό και απειλούμενο κράτος, συνιστά όμως μια “κρυμμένη υπερδύναμη” στο κέντρο μιας ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Τα πλοκάμια της οποίας ασφαλώς βρίσκονται και στην ίδια τη Ρωσία.

Γι’ αυτό και παραγνώρισε έως τώρα, όσο μπορούσε, τον καθοριστικό ρόλο του Νετανιάχου και των φίλων του σε όλους τους πολέμους που έκαναν οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή.

Είναι το ίδιο το Ισραήλ όμως που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στη Ρωσία να μην έρθει σε ρήξη μαζί του. Ιδίως η παρούσα ηγεσία του που υποστηρίζει και ενθαρρύνει, εμμέσως πλην σαφέστατα, όλες τις πολεμοχαρείς εκστρατείες της Δύσης όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και εναντίον της Ρωσίας στην πρ. ΕΣΣΔ αλλά και στην Κορέα (Ο Νετανιάχου πιστεύεται ότι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και την ομιλία του περασμένου Αυγούστου του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν απείλησε με εξαφάνιση τη Βόρειο Κορέα).

Όταν βέβαια το Ισραήλ αισθάνεται ότι οι Αμερικανοί δεν κάνουν επαρκώς τη δουλειά του, επεμβαίνουν και οι ίδιοι, όπως συνέβη  με τον πρόσφατο βομβαρδισμό ιρανικών στόχων στη Συρία.

Η Συρία τείνει έτσι τώρα, εκ των πραγμάτων, όχι γιατί κάποιος το θέλησε, να γίνει αντιληπτή στο Κρεμλίνο ως το Στάλινγκραντ μιας γιγαντιαίας σύγκρουσης που αναπόφευκτα αρχίζει, ανάμεσα στον Παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό και τα μεγάλα σύνολα που αυτός δεν μπορεί να ανεχθεί και θέλει να διαλύσει, να καταστρέψει ή να υποτάξει, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, όπως και κάθε άλλο κάπως ανεξάρτητο κράτος (π.χ. Συρία, Ιράν, Β. Κορέα).

Μετά τους πολέμους του 1967 και του 1973, μια βασική στρατηγική του Ισραήλ ήταν να βάζει τους άλλους να κάνουν τους πολέμους που ήθελε, όπως συνέβη ιδίως με την εισβολή στο Ιράκ και τις υπόλοιπες στρατιωτικές επεμβάσεις στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Η στρατηγική αυτή απέδωσε, είχε μεγάλα κέρδη, όπως τουλάχιστον το ίδιο το Ισραήλ τα αντιλαμβανόταν και δεν είχε πολύ κόστος και κινδύνους για το ίδιο.

Οι πιο ακραίοι, εξτρεμιστές και φονταμενταλιστές μάλιστα, κοντά στην ηγεσία του, πολύ καιρό τώρα ονειρεύονται (και δεν περιορίζονται φοβούμεθα να ονειρεύονται) έναν πόλεμο των πολιτισμών, Χριστιανών εναντίον Μουσουλμάνων, από τον οποίο θα έβγαιναν, κατά το πολύ “σαλεμένο”, υποκινούμενο από μεσσιανικές και υπερφυσικές-θεολογικές προσλήψεις,  μυαλό τους (ο φονταμενταλισμός δεν είναι προνόμιο του Ισλάμ), νικητές και μεγάλοι κερδισμένοι οι Εβραίοι, κυρίαρχοι στην “γη της επαγγελίας” και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή κατ’ ελάχιστο.

Στην πραγματικότητα, το πράγμα δεν έχει μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια διάσταση, συνδεόμενη με βαθύτερες, οργανικές τάσεις του καπιταλισμού στην εποχή μας, που, όπως και στο παρελθόν, πηγαίνει για συστημικούς λόγους προς τον πόλεμο, όπως πήγε στα 1914 και στα 1939, αντιδρώντας στην βαθειά οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 (όπως οι προηγούμενοι ήταν απάντηση στις βαθειές οικονομικές κρίσεις του 19ου αιώνα και του 1929 αντίστοιχα). Η διαφορά είναι η ύπαρξη πυρηνικών όπλων σήμερα.

Γι’ αυτό η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να γίνει ελκυστής όλης της ανθρωπότητας προς τον Αρμαγεδδώνα και το το γίνεται εκεί δεν αφορά εν τέλει μόνο την περιοχή αυτή, αλλά το μέλλον όλου του ανθρώπινου Γένους.

Ήδη άλλωστε, ο Ισραηλινός στρατηγιστής Γινόν, από το 1980, μας λέει σε ένα άρθρο (εξαιρετικά προφητικό για το τι συμβαίνει σήμερα στην ευρύτερη περιοχή), ότι δεν είναι μόνο ο σοσιαλισμός, αλλά και ο ίδιος ο ανθρωπισμός που χρεωκόπησε! Ανάλογες ιδέες διατυπώνει και ο Χάντινγκτον για τον οποίο, σε αντίθεση με τον Φουκουγιάμα, ο Πόλεμος συνιστά περίπου την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και η δημοκρατία δεν έχει κανένα μέλλον!

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, την αντίσταση που πρόβαλλαν αρχικά στην αμερικανική εισβολή οι Σουνίτες του Ιράκ, μετά η Χεζμπολά, μετά ο Άσαντ (κι ο Ομπάμα στην Ουάσιγκτων) και, στο τέλος, τη φοβερή δύναμη του ρώσικου εθνισμού που οι ίδιοι, με τις πράξεις και την επιθετικότητά τους κατάφεραν να ξυπνήσουν, την ίδια δύναμη που γονάτισε ένα Ναπολέοντα και ένα Χίτλερ. Τις αρκούδες δεν είναι έξυπνο να τις πειράζεις.

Το πραξικόπημα που έκαναν στην Ουκρανία, οδήγησε τον Πούτιν στη Συρία. Η παρουσία του ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή άλλαξε όλα τα δεδομένα αυτής της σύγκρουσης και τη μετέτρεψε από περιφερειακή σε παγκόσμια με δυνατότητα πυρηνικής εξέλιξης. ‘Εθεσε ανυπέρβλητα εμπόδια στη συνέχιση του γνωστού και διακηρυγμένου προγράμματος πολέμων των Νεοσυντηρητικών, για αλλαγή καθεστώτων μέσω πολέμων, που άρχιζε από το Ιράκ και κατέληγε στη Βόρειο Κορέα – και βέβαια ήταν μια έμμεση πλην σαφής άσκηση αυτοκρατορικής εξουσίας απέναντι σε όλο τον κόσμο, εχθρών (Κίνας και Ρωσίας), αλλά και συμμάχων (Ευρώπη) περιλαμβανομένων.

Η Αυτοκρατορία βρέθηκε έστι στο δυσάρεστο σημείο είτε να αποδεχθεί μια σοβαρή ήττα και επιτέλους ένα λογικό συμβιβασμό, είτε να ξεφύγει προς την παραφροσύνη.

Στις συνθήκες που τώρα έχουν διαμορφωθεί, λόγω “αυτοκρατορικής υπερπέκτασης”, ο πόλεμος των πολιτισμών που ονειρεύτηκαν, δεν θα μοιάζει τόσο με επιτυχή Σταυροφορία, αλλά μάλλον με το πυρηνικό τέλος κάθε πολιτισμού. Απορεί μάλιστα κανείς με την έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας όσων Ισραηλινών και δυτικών στρατηγικών εγκεφάλων που σκέφτονται έτσι, προφανώς απρόθυμοι να παραδεχτούν και να αναγνωρίσουν δυσάρεστες πραγματικότητες. Πόσο πιθανό είναι άλλωστε σε μια τέτοια κλιμάκωση να βγει αλώβητο στο τέλος ένα μικρό κράτος της Μέσης Ανατολής;

Το πολύ γαρ της ισχύος (και της ατιμωρησίας) παραφροσύνη προκαλεί. Η εβραϊκή ελίτ έχει αποκτήσει τεράστια ισχύ παγκοσμίως και, ως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως μάλιστα όταν έχει κανείς υποχρεωθεί επί μακρόν να κρύβεται και να υφίσταται ποικίλους διωγμούς, αρνείται να αποδεχθεί όρια στη δύναμή της. Οι Εβραίοι δεν είναι εξαίρεση στο ζήτημα αυτό, σχεδόν όλοι την πάτησαν έτσι.Και συχνά όσοι διέβλεψαν την ανάγκη να σταματήσουν την πορεία, βρήκαν κακό μπελά, από τον Μάρκο Αυρήλιο έως τον Γιτζάκ Ράμπιν.

Ελπίζει βέβαια κανείς πάντα, εκεί, στον ‘Ολυμπο του Χρήματος, που δεν μπορούμε εμείς από δω να διακρίνουμε, κρυμμένος όπως είναι στα σύννεφα, κάποιος να διαθέτει ακόμα λίγο μυαλό. Μήπως άραγε γι’ αυτό εστάλη και ο κ. Μακρόν στην Ουάσιγκτων, να πείσει τον Τραμπ να μην επιμείνει στην αποκήρυξη της συμφωνίας με το Ιράν; Για να διαπιστώσει όμως ότι, όταν φτιάχνεις Φρανκεστάιν, δεν μπορείς μετά να τους ελέγξεις και τόσο εύκολα.

Απορεί κανείς και απογοητεύεται, πως ένας λαός με την εμπειρία των Εβραίων και τα πνευματικά τους επιτεύγματα, μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτο- και ετερο-καταστροφικής συμπεριφοράς. Αλλά μήπως αυτό δεν συνέβη και με τους Γερμανούς στον Εικοστό Αιώνα;Και μήπως το ίδιο δεν επαπειλείται και με τους Αμερικανούς στις μέρες μας; Η ύβρις γεννά την νέμεση, όπως διδάσκει η Ιστορία από τα αρχαία κιόλας χρόνια.

Ελπίζει κανείς ότι ο ίδιος ο εβραϊκός λαός θα καταλάβει εγκαίρως τους κινδύνους και θα ξεσηκωθεί να σταματήσει αυτή την πορεία προς τον Θάνατο. Είναι δυνατόν μα μην το κάνει αυτό, ένας λαός με τη σημαντικότατη συμβολή των Εβραίων στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι των δύο τελευταίων αιώνων, ένας λαός πούβγαλε γίγαντες της ανθρώπινης σκέψης όπως τον Φρόιντ, τον Αϊνστάιν, τον Μαρξ, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους και με κάθε τι που είπαν ή έγραψαν, είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός να μην μπορέσει να υπερβεί τις δεισιδαιμονίες και να αφήσει να τον καθοδηγούν τα ένστικτα του Νεάντερταλ;

Σημ. Ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιήσαμε το παράδειγμα του Νεάντερνταλ για να καταστήσουμε σαφές αυτό που θέλουμε να πούμε. Στην πραγματικότητα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τους προγόνους μας, που ήταν πιο sapiens από μας. Το πόσο σοφός (sapiens) είσαι καθορίζεται από τη σύγκριση των δεξιοτήτων σου με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζεις, δεν είναι αφηρημένο. Χωρίς να έχουμε τις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται για να κρίνουμε υπεύθυνα, η αίσθησή μας ήταν ότι οι άνθρωποι του Νεάντερνταλ είχαν ιδιότητες πολύ πιο ταιριαστές με τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν, απότι οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι “σοφοί” (sapiens) άνθρωποι.

Διαβάστε επίσης

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

We will deliver S300 to Syria. Russian Army answers to threats by Lieberman