Tag Archives: Στάλιν

Ουκρανία, Ισραήλ και Άκρα Δεξιά

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
11/7/2018

Μεγάλος θόρυβος έχει ξεσπάσει στο Ισραήλ, εξαιτίας τωn εξαγωγών όπλων από αυτή τη χώρα προς την Ουκρανία.

Σαράντα ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα ζήτησαν από το Ανώτατο Δικαστήριο να διακόψει τις εξαγωγές αυτές, υποστηρίζοντας ότι αυτά τα όπλα χρησιμοποιούνται από δυνάμεις που υιοθετούν ανοιχτά φιλο-ναζιστική ιδεολογία. Οι ακτιβιστές προσκόμισαν στο Δικαστήριο στοιχεία σύμφωνα με τα οποία χρησιμοποιεί τα όπλα αυτά η ακροδεξιά πολιτοφυλακή Αζώφ, τα μέλη της οποίας είναι τμήμα των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και υποστηρίζονται από το Υπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας. Continue reading Ουκρανία, Ισραήλ και Άκρα Δεξιά

Trump, Putin and Neocons

We publish here an article by Alistair Cook, who is always a very well informed and interesting observer.
We permit ourselves only one suggestion to anyone who entertained illusions about Mr. Trump or who wants to make a clear distinction between early and late Trump.
Probably all this supposed evolution of Trump is nothing else than the predicted and planned from the very beginning evolution of a huge Neocon conspiracy.
There are no forces inside Western Capitalism which will accept even a slightly independent Russia and China.
Only if popular movements were to appear in the West, in response to the crisis, would there really be support for such a policy.
US, Israel and Western Europe would only temporarily accept any pro Russian or pro Chinese measures and this only if they cannot do otherwise.
As for Neocon policy towards Russia, through Trump or otherwise, it seems to be inspired by a combination of past successes, like the Kissinger’s game with China and the Ribbentrop – Molotov game with Stalin.
But we are not sure it is likely to succeed. Both Presidents Xi and Putin seem quite aware as to how vitally important their alliance is for both countries and, indeed, for the whole world Continue reading Trump, Putin and Neocons

Β’ Παγκοσμιος Πολεμος: H Επιχειρηση Μπαρμπαροσα

Με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (Unternehmen Barbarossa στα γερμανικά) έμεινε στην ιστορία η εισβολή των Γερμανών στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπαρμπαρόσα (Κοκκινογένης στα ιταλικά) ήταν το προσωνύμιο του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκου Α’, ο οποίος ηγήθηκε των Σταυροφόρων τον 12ο αιώνα. Για τους  Σοβιετικούς, η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα σηματοδότησε την αρχή του Μεγάλου Πατριωτικού Αγώνα,  καθώς οι Σοβιετικοί κινητοποίησαν όλες τις δυνάμεις της χώρας τους, πραγματοποιώντας έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, με όλη την σημασία του όρου.
Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου του 1941 και διήρκεσε έως τις 7 Ιανουαρίου 1942, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εγκλωβίστηκαν από τον ρωσικό χειμώνα. Ήταν πρελούδιο των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ανατολικό Μέτωπο.
Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.onalert.gr/stories/b-pagkosmios-polemos-h-epixerish-barbarossa/67183 Continue reading Β’ Παγκοσμιος Πολεμος: H Επιχειρηση Μπαρμπαροσα

Δολοφονωντας την Ελλαδα! (Η λογικη της Αυτοκρατοριας του Χρηματος)

“Επί του πιεστηρίου” (Kontra Chanel) 27/4/2018

 

Ολα στους Αμερικανους. Απο τα Μνημονια στην Κυπρο, τη Μακεδονια, το Αιγαιο και την Ακροπολη!

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” (27/1/2018)

Ποσο κοντα ειμαστε σε πυρηνικο Πολεμο;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι (και πολιτικοί) δεν πιστεύουν (ή δεν θέλουν ή δεν τους συμφέρει να πιστεύουν) ότι ένας πυρηνικός πόλεμος είναι δυνατός.

Αυτός ακριβώς είναι ένας λόγος που ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να γίνει. ‘Όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει απειλή, τότε δεν κινητοποιείσαι για να την αποτρέψεις αποτελεσματικά.

Μια τέτοια κατάσταση, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν που επέτρεψε και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πρώτη περίπτωση και τα δύο στρατόπεδα περίμεναν ότι το άλλο θα υποχωρήσει. Από «μπλόφα» σε «μπλόφα», καταλήξαμε στην πρώτη από τις μεγάλες ανθρωποσφαγές του 20ού αιώνα. Δύο δεκαετίες αργότερα, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Μόσχα δεν θέλησαν να πιστέψουν ότι ο Χίτλερ ετοιμαζόταν να τους επιτεθεί. Βαυκαλίστηκαν τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά με την εκτίμηση ότι θα μπορούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τα βρουν μαζί του. ‘Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να τον εμποδίσουν, αλλά και τον διευκόλυναν σημαντικά με την πολιτική τους. Το 1940, η Γαλλία κατελήφθη και ντροπιάστηκε συνθηκολογώντας, η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί (συνέβαλε καθοριστικά στο να μη συμβεί αυτό και η αντίσταση των Ελλήνων τότε στον Φασισμό και οι Κρητικοί που αποδεκάτισαν τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, κάτι που ίσως να πληρώνουμε ακόμα). Η Βρετανία επεβίωσε, αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί οριστικά από ότι απέμενε από την Αυτοκρατορία της.

Το 1945 έγινε το αντίθετο. Μια ισχυρή μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου ήταν έτοιμη να πάει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με τη Σοβιετική ‘Ενωση, τότε μάλιστα, και μέχρι το 1949, η Ουάσιγκτων είχε και το μονοπώλιο του πυρηνικού όπλου. Ποιος την εμπόδισε; ‘Όχι τόσο τα όπλα της Ρωσίας, όσο η τεράστια και παγκόσμια πολιτική ακτινοβολία της την επαύριο της νίκης επί του Φασισμού, η ύπαρξη ενόπλων κινητοποιημένων λαών σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, συχνά υπό την ηγεσία κομμουνιστικών αντιστασιακών κινημάτων, η εναργής συνείδηση όλης της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει Πόλεμος.

Δυστυχώς, οι παγκόσμιες πολιτικές συνθήκες σήμερα, είναι που συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη. Ζούμε μια τρομερή υποχώρηση της πολιτικής συνείδησης παγκόσμια και μια αποσύνθεση της πολιτικής σκέψης – αυτή ακριβώς που επέτρεψε σε ένα κλόουν να παραστήσει τον αγωνιστή υπέρ της ειρήνης (!) και να παγιδεύσει τόσους ανθρώπους και δυνάμεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως.

 

Η Προειδοποίηση της Κίνας

Στις αρχές Αυγούστου η κινεζική ηγεσία αποφάσισε ότι το πράγμα παρατράβηξε. Η πολιτική κατευνασμού της αμερικανικής επιθετικότητας και πιέσεων στη Βόρειο Κορέα, που εφήρμοσε το Πεκίνο, όπως επίσης η Μόσχα και οι Ευρωπαίοι, δεν φαινόταν να αποτρέπει, αντίθετα, έκανε πιο πιθανό το ενδεχόμενο ενός πολέμου στην βορειοανατολική Ασία. Η Κίνα, όπως και όλα τα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ, είχαν ήδη επιβάλλει στη Βόρειο Κορέα σκληρές κυρώσεις, παρόλο που όλος ο κόσμος γνωρίζει από τα προηγούμενα παραδείγματα (π.χ. Γιουγκοσλαβία ή Ιράκ) ότι αυτές οι κυρώσεις πλήττουν πάντα τους λαούς και όχι τα καθεστώτα, δεν επιτυγχάνουν το αποτέλεσμα που λένε ότι επιδιώκουν και αποτελούν συνήθως τον προθάλαμο στρατιωτικής επίθεσης κατά του «τιμωρούμενου» κράτους.  Αλλά, αντί η πολιτική τους να οδηγήσει σε κάποιο μαλάκωμα της αμερικανικής στάσης, οδήγησε σε σκλήρυνση, ωθώντας ταυτόχρονα τη Βόρειο Κορέα στη μόνη εναπομένουσα στρατηγική, την απειλή του Σαμψών «Αποθανέτω η Ψυχή μου μετά των Αλλοφύλων». ‘Αλλωστε, ακόμα κι αν η ηγεσία της Βόρειας Κορέας είχε αμφιβολίες, γνωρίζει πολύ καλά τι έπαθαν ο Σαντάμ Χουσείν, ο Καντάφι και ο ‘Ασαντ, αφού «συμμορφώθηκαν» με τις απαιτήσεις ελέγχου των εξοπλισμών τους.

Ο Τραμπ και ο Υπουργός ‘Αμυνας Ματίς (που μάλιστα εμφανίζεται ως «μετριοπαθής» και «φωνή της λογικής» στην αμερικανική κυβέρνηση από τον τύπο!), διετύπωσαν στις αρχές Αυγούστου,  πρωτοφανείς απειλές «τερματισμού» του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας αλλά και «καταστροφής» του πληθυσμού της. Στον αμερικανικό τύπο διέρρευσαν πληροφορίες ότι βομβαρδιστικά Β1 είναι έτοιμα να απογειωθούν από το Γκουάμ  για να πλήξουν την χώρα. Στις 8 Αυγούστου, δύο Β1 πέταξαν κοντά στην Κορέα.

Το Πεκίνο δεν έχει καμία διάθεση να πάει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Λέγεται ότι η παρακαταθήκη του Ντενγκ στους συμπατριώτες του είναι να έχουν ειρήνη τουλάχιστο μισό αιώνα με την υπερδύναμη. Στο Πεκίνο άλλωστε (όπως και στη Μόσχα) υπάρχει αναπόφευκτα και ένα ισχυρό λόμπυ υπέρ της διατήρησης, πάση θυσία, καλών σχέσεων με τη Δύση, με ισχυρό κοινωνικό έρεισμα αφού εκφράζει τη νεοσχηματιζόμενη αστική τάξη της Κϊνας. Πίσω από τον ασαφή όρο «παγκοσμιοποίηση», υπάρχει μια ολοκληρωτική «Αυτοκρατορία του Χρήματος» και αυτή η Αυτοκρατορία είναι ένα παγκόσμιο κόμμα που βρίσκεται σε όλα τα κέντρα του κόσμου. ‘Οσο για τη «διαθήκη» του Ντενγκ, το πρόβλημα είναι ότι η ειρήνη θέλει δύο, ενώ για τον πόλεμο φτάνει ένας! Αν αυτή ήταν η γνώμη του Ντενγκ,  δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι και η Ουάσιγκτων θα συμφωνήσει, θα αφήσει δηλαδή την Κίνα να αναπτυχθεί μέχρι να γίνει ισοδύναμη με την Αμερική!

Στις 10 Αυγούστου το Πεκίνο αποφάσισε να αντιδράσει. Η εφημερίδα Global Times,  ιδιοκτησία της «Λαϊκής Ημερησίας», οργάνου του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, δημοσίευσε ένα κύριο άρθρο ασυνήθιστης σαφήνειας. Προειδοποιούσε, μεταξύ άλλων, τις ΗΠΑ να μην επιτεθούν στη Βόρειο Κορέα «απρόκλητες» και να μη δοκιμάσουν να μεταβάλουν με στρατιωτικά μέσα το καθεστώς της και την ισορροπία δυνάμεων στην κορεατική χερσόνησο γιατί, αν δοκιμάσουν να το κάνουν, το Πεκίνο «θα τις  εμποδίσει». Ταυτόχρονα, ζητούσε από τη Βόρειο Κορέα να μην εκτοξεύσει πυραύλους που απειλούν το “αμερικανικό έδαφος” γιατί, αν το κάνει, θα την αφήσει ανυπεράσπιστη.

Η Κίνα μόνο ένα μέσο έχει για να “εμποδίσει” τους Αμερικανούς να επιτεθούν στη Βόρειο Κορέα και να μεταβάλλουν την κατάσταση πραγμάτων στην κορεατική χερσόνησο. Το μέσο αυτό είναι οι ένοπλες δυνάμεις της.

Αλλά μια στρατιωτική εμπλοκή Κινέζων και Αμερικανών στην Κορέα συνεπάγεται αυξημένο κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής σύρραξης.

‘Ηδη, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το αμερικανικό Πεντάγωνο (κατά τη «μεσοβασιλεία» μεταξύ Κλίντον και υιού Μπους, πιθανώς για να μην πάρει κανείς την ευθύνη) έκανε ασκήσεις επί χάρτου με σενάριο έναν κυβερνοπόλεμο με την Κίνα στον Ειρηνικό, το 2017,  με περιορισμένη χρήση πυρηνικών όπλων.

Οι Κινέζοι αντικατέστησαν το προσωπικό που χειρίζεται τα κορεατικά θέματα και μετά το δημοσίευμα της Global Times, ο Πρόεδρος Σι τηλεφώνησε στον Τραμπ και ζήτησε αποφυγή εμπρηστικών δηλώσεων και ενεργειών, ο Κινέζος Υπουργός Eξωτερικών τηλεφώνησε στον Ρώσο ομόλογό του και του είπε, σύμφωνα με την ανακοίνωση, ότι δεν μπορεί η Κίνα και η Ρωσία να αφήνουν κάποιον να κάνει ότι θέλει στην «αυλή» τους.

Μια συμμαχία Ρωσίας – Κίνας είναι  ισχυρός παράγων ανάσχεσης της Υπερδύναμης, το ζήτημα είναι όμως ότι η πρακτική λειτουργία «αντιηγεμονικών» συμμαχιών προσκρούει ενίοτε στην επιθυμία κάθε «πόλου» να μην έρθει σε αντιπαράθεση με την υπερδύναμη, παρά μόνο όταν απειλούνται τα δικά του ζωτικά συμφέροντα. Το Πεκίνο κράτησε για παράδειγμα πολύ χαμηλό προφίλ στις μεσανατολικές συρράξεις, που όμως ήταν και η «εισαγωγή» στην κορεατική κρίση που τώρα αντιμετωπίζει. Οι εναλλακτικοί πόλοι του διεθνούς συστήματος, αθροιζόμενοι, έχουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ από την Υπερδύναμη, το πλεονέκτημα όμως της τελευταίας είναι ότι, σε αντίθεση με τους αντιπάλους της, έχει μια πλήρη παγκόσμια, όχι μερική και περιφερειακή, στρατηγική.

Η προειδοποίηση της Global Times θύμισε σε ορισμένους αναλυτές, τηρουμένων των αναλογιών,  την ανάλογη που απηύθυνε ο Τσου Εν Λάι στον Πρόεδρο Τρούμαν τον Αύγουστο του 1950, πάλι για την Κορέα. Ο Τρούμαν τη χαρακτήρισε «μπλόφα» και οι Αμερικανοί έτριβαν τα μάτια τους όταν τον Οκτώβριο του 1950 ο κινεζικός στρατός επενέβαινε στην κορεατική χερσόνησο και άρχιζε ένας από τους αγριότερους πολέμους της ιστορίας, με την αεροπορία των ΗΠΑ να ισοπεδώνει όλες ανεξαιρέτως τις κορεατικές πόλεις. «’Εκανα εμετό με όσα είδα στην Κορέα», ομολόγησε ο στρατηγός Μακ ‘Αρθουρ ενώπιον του Κονγκρέσου. Πιστεύεται ότι ο ίδιος ζήτησε χρήση ατομικών όπλων, αλλά οι πολιτικές συνθήκες την απέτρεψαν.

 

Τραμπ – Απότομη Προσγείωση

Πριν εκλεγεί, ο κ. Τραμπ εμφανίστηκε από τους οπαδούς του, και στην Αμερική και παγκοσμίως, ως φίλος της Ρωσίας, απομονωτιστής, αντίπαλος των πολέμων, επιφυλακτικός αν όχι απορριπτικός για το ΝΑΤΟ και διάφορα άλλα.

Ήδη, μόνο στο πρώτο εξάμηνο της θητείας του, το ενδεχόμενο πυρηνικής σύγκρουσης με τη Ρωσία ή/και την Κίνα έγινε ορατό τρεις φορές! Πριν από την τωρινή κρίση με την Κορέα, είχαμε τον Απρίλιο, τον αμερικανικό βομβαρδισμό της Συρίας, όπου σταθμεύουν ρωσικές δυνάμεις, τις απειλές Τίλερσον προς τη Μόσχα – “με μας ή με τον ‘Ασαντ” και την υπενθύμιση από τη Ρωσία της ετοιμότητας των πυρηνικών στρατηγικών δυνάμεών της, όπως και το προηγούμενο επεισόδιο Απριλίου κατά της Βορείου Κορέας.

Καθόλου άσχημα για έξη μήνες. Πόσο μάλλον αν προσθέσουμε την έναρξη προετοιμασίας πολέμου κατά του Ιράν (δήλωση του Προέδρου Τραμπ ότι δεν εκπληρώνει τη συμφωνία για τα πυρηνικά), την απειλή Τραμπ για στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, τη δοκιμή νέων αποσταθεροποιητικών όπλων από τις ΗΠΑ, συμβατικών και ατομικών, ικανών να πλήξουν τα καταφύγια ηγετών εχθρικών χωρών, την στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, τις απειλές του Υπουργού ‘Αμυνας της κυβέρνησης Τραμπ ότι θα εξοπλίσει με βαριά, καθαρά επιθετικά όπλα την Ουκρανία, την επικράτηση των νεοσυντηρητικών επί των απόψεων της ηγεσίας των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων με αποτέλεσμα την κατάληψη της Μοσούλης με ισοπέδωση.

Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι θέλει για τον Τραμπ. Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος άρθρου να αναλύσει τις απίθανες ανοησίες που ελέχθησαν – και λέγονται ακόμα – για το τι είναι αυτός ο άνθρωπος, η εκλογή του οποίου συνιστά πιθανώς μια από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες συνωμοσίες και απάτες της παγκόσμιας ιστορίας. Η διαφορά των έξυπνων ανθρώπων από τους άλλους δεν είναι ότι δεν κάνουν λάθη, ενίοτε και πολύ σοβαρά λάθη. ‘Ολοι κάνουν λάθη. Τα λάθη είναι όχι μόνο αναπόφευκτα, αλλά και «επιθυμητά» κατά κάποιο τρόπο, γιατί είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία. «Ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου ήταν τα λάθη μου», είπε ο Μεγάλος Πέτρος. Η διαφορά των έξυπνων ανθρώπων από τους … άλλους, έγκειται στην ικανότητά τους να αντιληφθούν γρήγορα, να διορθώσουν, όσο είναι δυνατό, και να διδαχθούν από τα λάθη τους.

Αυτό που γίνεται μπροστά στα μάτια μας, στην πράξη και αυτό είναι που μετράει, είναι ότι, επί των ημερών του κ. Τραμπ, αναβιώνει η γνωστή και δημοσιευμένη από δεκαετιών στρατηγική του «Κόμματος του Πολέμου» και των Νεοσυντηρητικών, που περιλαμβάνει την καταστροφή σχεδόν όλων των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Κορέας και που δεν είναι παρά μια άσκηση περικύκλωσης και εξουδετέρωσης, τελικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, της Ρωσίας, της Κίνας, αλλά και της Ευρώπης ακόμα, ως δυνατότητας. ‘Ενας πολιτικός που συνδέεται στενά με το «όραμα» των Νεοσυντηρητικών, ο κ. Νετανιάχου, το είπε καθαρά στην πρώτη δήλωσή του μετά τον βομβαρδισμό της Συρίας τον Απρίλιο. Αφού συνεχάρη τους Αμερικανούς, πρόσθεσε ότι ελπίζει η Τεχεράνη, η Βόρειος Κορέα και «άλλοι» να «πάρουν το μήνυμα».

Ακόμα μεγαλύτερη σημασία από το  τι πιστεύει ή δεν πιστεύει ο Τραμπ, αν και ποιοι τον «χειραγωγούν», αν θέλει ή πιέζεται να κάνει ότι θέλει, είναι αυτό που κάνει η κυβέρνησή του. Και η κυβέρνησή του πάει full steam για παγκόσμια σύρραξή, ή τουλάχιστον απειλεί με μια τέτοια σύρραξη, αν βασιστούμε για να την κρίνουμε στα γεγονότα, στο τι συμβαίνει και όχι στο τι νομίζουμε, τι μας λένε, τι θέλουμε ή τι έχουμε συμφέρον  να πιστεύουμε ότι συμβαίνει.

Το ζήτημα του πολέμου και του ιμπεριαλισμού δεν είναι άλλωστε θέμα προσωπικού γούστου του α’ ή β’ ηγέτη. Οι προσωπικότητες έχουν πράγματι τεράστια σημασία και μπορεί όντως να κάνουν τη διαφορά σε κρίσιμα σημεία της ιστορικής εξέλιξης. ‘Οσο όμως η βαθειά, ολόπλευρη κρίση του παγκόσμιου συστήματος είναι μαζί μας και όσο γίνεται οξύτερη, χωρίς μάλιστα πολιτικές δυνάμεις, κοινωνίες, ηγεσίες, διανοούμενοι να θέτουν συνειδητά το καθήκον δημιουργίας αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων, το ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας καταστροφής θα παραμένει επίσης πάρα πολύ μαζί μας.

Το άρθρο των Global Times της 10ης Αυγούστου έχει ενδιαφέρον και γιατί εντοπίζει και αναλύει έναν μηχανισμό με τον οποίο μπορεί οι ΗΠΑ και η Βόρειος Κορέα να εμπλακούν από κακούς υπολογισμούς σε ένα παιχνίδι που υπερβαίνει τις ικανότητές τους, οδηγούμενες χωρίς πρόθεση για κάτι τέτοιο στον πόλεμο.

Αυτό που δεν εξετάζει το άρθρο είναι η πιθανότητα να υπάρχει «κρυμμένος Αλκιβιάδης» στο σύστημα (με την έννοια μιας αποφασιστικής μειοψηφίας, όπως αυτή που κέρδισε τελικά την πλειοψηφία στη Συνέλευση των Αθηναίων υπέρ της σικελικής εκστρατείας, όπως τη διαιώνισε ο Θουκυδίδης), ο οποίος να χρειάζεται τελικά να γίνει κάπου ένας πυρηνικός πόλεμος, γιατί μόνο τρομάζοντας την ανθρωπότητα θα μπορούσε να πετύχει τους στόχους του. Εκεί οδηγεί στην ακρότητά της η ίδια η λογική της στρατηγικής του Χάους. Ο απόλυτος τρόμος θα ήταν ίσως και ένας τρόπος να αποδεχθούν οι άνθρωποι την ιδέα ενός παγκόσμιου Δικτάτορα, έστω και με τίμημα την προσωρινή τους επιβίωση ως Δούλων.

Ήδη άλλωστε, είναι απολύτως σαφές ότι το πρόγραμμα στρατιωτικής ανατροπής των καθεστώτων του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, που εξ αρχής περιλαμβανόταν στην στρατηγική του Κόμματος του Πολέμου και των Νεοσυντηρητικών, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με συμβατικά στρατιωτικά μέσα. Οδηγεί αναπόφευκτα σε χρήση πυρηνικών όπλων.

Ακόμα κι αν δεν χρησιμοποιηθούν πυρηνικά σύντομα στην Κορέα, μια παράπλευρη αλλά πολύ σημαντική παρενέργεια της τωρινής κρίσης είναι ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη εξοικειώνεται με την ιδέα χρήσης των πυρηνικών όπλων, ένα ταμπού της εποχής μετά το 1945. ‘Όταν εκφέρονται τερατώδεις απειλές εναντίον μιας χώρας και κανείς σχεδόν διεθνώς δεν αντιδρά, αυτό τις νομιμοποιεί.

 

Η Αφωνία του Κόσμου

Το χειρότερο δεν είναι καν αυτά που κάνει η Ουάσιγκτων επί Τραμπ. Το χειρότερο είναι ότι δεν “κουνιέται φύλλο” σε όλο τον κόσμο. Τον Φεβρουάριο 2003, όταν οι Αμερικανοί ετοίμαζαν την εισβολή στο Ιράκ, μαζί με τους Βρετανούς, τους Αυστραλούς και τους Πολωνούς, εκατομμύρια διαδηλωτών βγήκαν παγκοσμίως στο δρόμο για να τους εμποδίσουν. Ο “τελευταίος των Γκωλικών”, ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν έγινε το σύμβολο όλης της πολιτισμένης ανθρωπότητας, όταν κατακεραύνωσε, με μια ιστορική ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας,  τις ΗΠΑ για τη σχεδιαζόμενη τότε εισβολή στο Ιράκ. Μετά βέβαια, είναι αλήθεια, ότι και ο Πρόεδρος Σιράκ και ο Καγκελλάριος Σρέντερ κατατρόμαξαν από το ίδιο το θάρρος που επέδειξαν και ανέκρουσαν πρύμνα, συμβάλλοντας έτσι να μην υπάρχει πλέον ούτε ίχνος ανεξαρτησίας στα ευρωπαϊκά κράτη και να έχει καταστραφεί η μισή Μέση Ανατολή και να απειλούμαστε πλέον όχι μόνο με τρομερούς συμβατικούς, αλλά και με πυρηνικούς πολέμους!

Σε όλη την ιστορική περίοδο μετά το 1945 υπήρξε ένα ισχυρότατο φιλειρηνικό, αντιπολεμικό και αντιπυρηνικό κίνημα. Αυτό απέτρεψε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ 1945 και 1949, όταν η Μόσχα δεν είχε ακόμα πυρηνικά όπλα, αυτό συνέβαλε επίσης καθοριστικά στη δημιουργία μιας δομής στοιχειώδους ελέγχου των εξοπλισμών μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, αυτό εμπόδισε τους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν ατομικά όπλα στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Οι πόλεμοι της Αλγερίας και του Βιετνάμ κερδήθηκαν εξίσου στα πεδία των μαχών και στους δρόμους των ευρωπαϊκών και αμερικανικών μεγαλουπόλεων. Μια σειρά σπουδαίων διανοούμενων και επιστημόνων, όπως ο ‘Αλμπερτ Αϊνστάιν και πολλοί άλλοι, τάχθηκαν εναντίον του Πολέμου. Ο Ντε Γκωλ διαφώνησε με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ακόμα κι όταν του πρότειναν να συλλάβει τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, μεσούντος του πολέμου στην Αλγερία, ο Στρατηγός λέγεται ότι απήντησε «δεν συλλαμβάνεις τον Βολταίρο». Στη Γερμανία ο Βίλυ Μπραντ άνοιγε τον δρόμο στην Οστπολιτίκ

Σήμερα δεν υπάρχουν διανοούμενοι και οι «πολιτικοί» έχουν μετατραπεί σε (συχνά εκβιάσιμους) υπαλλήλους τραπεζών. Τα αντιπολεμικά κινήματα και όλα τα κινήματα αμφισβήτησης δεν υπάρχουν ή είναι πολύ περιορισμένα. Μια εκφυλισμένη «αριστερά» τάσσεται συχνά υπέρ του «δικού της» ιμπεριαλισμού, χρησιμοποιώντας τις ορθές ή εσφαλμένες κριτικές εναντίον του καθεστώτος των τρίτων χωρών για να επιτρέπει στρατιωτικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο. Ζούμε δηλαδή σε μια περίοδο πρωτοφανούς υποχώρησης της ανθρώπινης συνείδησης.

Ακόμα όμως και μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων, η ύπαρξη πυρηνικής ισοτιμίας είναι μακροχρονίως αναγκαία συνθήκη αποτροπής του πυρηνικού πολέμου, όχι όμως και ικανή.  Ξέρουμε τώρα ότι στη σύσκεψη για την Κούβα που αποφάσισε αν θα γίνει ή όχι παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος, όλοι οι συμμετέχοντες ήταν υπέρ του πολέμου, εκτός από δύο πρόσωπα, τον Πρόεδρο Κένεντι και τον αδελφό του. Η ύπαρξή τους όμως εκεί μέσα δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός. Αντανακλούσε την ιδεολογία, την πολιτική ατμόσφαιρα, τις αντιλήψεις, της κοινωνικές δυνάμεις της εποχής τους, τον καπιταλισμό του 1960 και όχι αυτόν που έχουμε τώρα.

 

Η εκδίκηση της πολιτικής

Η ανακάλυψη των πυρηνικών όπλων τροποποίησε βαθιά, αλλά δεν ακύρωσε το αξίωμα του Κλαζούζεβιτς: Ο Πόλεμος είναι συνέχεια της Πολιτικής με άλλα μέσα.

Γιατί οι κοινωνίες δεν είναι ανόργανη ύλη, δεν καθορίζεται ντετερμινιστικά η πορεία τους. Πίσω από κάθε απόφαση χρήσης ενός όπλου υπάρχει μια ανθρώπινη βούληση. Οι άνθρωποι όμως είναι ικανοί για λογικές, αλλά και για εντελώς παράλογες συμπεριφορές, για σωφροσύνη και για παραφορσύνη.

Για να λειτουργήσει η πυρηνική αποτροπή χρειάζεται ένα μίνιμουμ επίπεδο ορθολογισμού στο παγκόσμιο σύστημα, αλλοιώς η ύπαρξη πυρηνικών οπλοστασίων μπορεί να οδηγήσει σε αμοιβαία καταστροφή. Κι αυτό που βλέπουμε σήμερα στο παγκόσμιο σύστημα είναι η σταδιακή καταστροφή του ορθολογισμού, σύμπτωμα κοινωνιών που δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματά τους.

Ο Μαρξ είπε ότι οι άνθρωποι, οι κοινωνίες βάζουν στον εαυτό τους τα προβλήματα που μπορούν να λύσουν. Προφανώς δεν βάζουν αυτά που δεν μπορούν να λύσουν. ‘Η τα βάζουν με λάθος, καταστροφικό και παραπλανητικό τρόπο (όπως συνέβη με τους ολοκληρωτισμούς του μεσοπολέμου ή με τον Τραμπ και την Λεπέν σήμερα).

Ο ίδιος ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών π.χ. αμφισβητεί ανοιχτά τα πορίσματα της Επιστήμης, δηλαδή την Επιστήμη, στο μείζον, καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της ζωής πρόβλημα της Κλιματικής Αλλαγής.

Αμερικανοί επίσημοι συγκρίνουν τον Πούτιν με τον Χίτλερ, δηλαδή πληροφορούν τους Ρώσους αναλυτές ότι πιθανώς ετοιμάζουν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Τι θα γίνει αύριο αν συμβεί ένα λάθος στα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, όπως τόσες φορές στην ιστορία; Αυτοί που θα πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις, θα επηρεαστούν όχι μόνο από αυτό που βλέπουν στις οθόνες των ραντάρ, αλλά και από αυτό που εκτιμούν ως πιθανό να συμβαίνει. Πολύ περισσότερο όταν αυτά θα συμβαίνουν σε ένα κυβερνο-περιβάλλον διασποράς πληροφορίας με ρυθμούς και σε ποσότητες που υπερβαίνουν την ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να τις αξιολογήσει.

Η ψυχροπολεμική ρητορεία που άρχισε η Κυρία Κλίντον και συνεχίζει με έργα, όχι με λόγια, ο Τραμπ, καταστρέφει το ελάχιστο κοινά αποδεκτών κανόνων συμπεριφοράς, την ελάχιστη βάση κοινής κατανόησης του κόσμου, μεταξύ των πυρηνικών υπερδυνάμεων. Το ίδιο άλλωστε έκανε και η κατάργηση της συνθήκης για τα αντιβαλλιστικά όπλα ΑΒΜ, καταστρέφοντας το θεμέλιο της δομής του ελέγχου των εξοπλισμών που επέβαλλε μάλιστα η ίδια η Αμερική, για να αποτρέψει από τον κίνδυνο αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος.

Σήμερα στην Αμερική, δεν κουβεντιάζουν για την πολιτική της χώρας τους ή για την πολιτική της Ρωσίας και της Κίνας. Δεν κουβεντιάζουν ούτε για το τι περιέχουν ή όχι τα μέιλ της Κλίντον ή τι πραγματικά κάνει ο Τραμπ. Κουβεντιάζουν αν οι Ρώσοι υπέκλεψαν ή όχι αυτά τα μέιλ. Επιχειρείται δηλαδή να ταυτισθεί μια βασικά φιλειρηνική δύναμη, όπως η Ρωσία, με έναν Πρόεδρο που η οικονομική και κοινωνική του πολιτική έρχεται σε σύγκρουση με μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας. Τα  τμήματα αυτά αντικειμενικά θα μπορούσαν να είναι «σύμμαχα» με τη Ρωσία στην επιδίωξη ανατροπής των παγκόσμιων πολεμικών τυχοδιωκτισμών, όπως σε μεγάλο βαθμό έγινε σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο, γιατί αυτοί οι τυχωδιωκτισμοί δεν είναι προς το συμφέρον τους. (1)

Μόνο η επανεμφάνιση της πολιτικής μπορεί να σταματήσει την πορεία προς τον Πόλεμο – η ισοτιμία στα όπλα δεν φτάνει. Μόνο η έγκαιρη συνειδητοποίηση των κινδύνων και η κινητοποίηση παγκοσμίως για να αποτραπούν, της κοινής γνώμης και των πολιτικών δυνάμεων, μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο. Μακροχρόνια άλλωστε είναι αδύνατο να καταπολεμηθεί το σύμπτωμα χωρίς να πολεμηθεί η αιτία. Μόνο η εμφάνιση μιας σοβαρής ολοκληρωμένης εναλλακτικής σε έναν κόσμο «προϊστορικό και βάρβαρο» στην οικονομία, στις κοινωνικές και τις διεθνείς σχέσεις, στον Πολιτισμό, ενός εναλλακτικού οράματος στην ιδεολογία του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου που σήμερα κυριαρχεί, μόνο η κινητοποίηση μεγάλων κοινωνικών δυνάμεων, διανοουμένων και κρατών, μπορεί να λύσει και το πρόβλημα του πολέμου και της επιβίωσης της ανθρωπότητας.

 

Σημείωση

  1. Το ενδιαφέρον είναι ότι η απίθανη υπόθεση Τραμπ εξ αντικειμένου επέφερε βαρύ πλήγμα και στην εικόνα της Αμερικής ως «εχθρού» στη ρωσική κοινή γνώμη. ‘Όταν η Μοσκόβσκι Κομσομόλετς γράφει π.χ. τόσο μεγάλες ανοησίες όπως ότι η εκλογή Τραμπ στον Λευκό Οίκο είναι σαν την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων από τους Μπολσεβίκους (!!!), η σύγχυση που δημιουργείται οδηγεί το ποσοστό των Ρώσων που εκτιμούν – ορθώς – την Αμερική ως εχθρό, να πέσει από το μάλλον ήδη χαμηλό 42% στο 8%.
    Αν υπάρχει μια σταθερά στη ρωσική ιστορία είναι ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να καταληφθεί εξ εφόδου, με επίθεση. Μπορεί να καταστραφεί μόνο αν μπερδέψει τους φίλους και τους εχθρούς της. Η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί το 1941 με αυτόν τον μηχανισμό και κατεστράφη τελικά με την ίδια μέθοδο το 1991. ‘Ενας λόγος που επεβίωσε η εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Κίνα είναι ότι πάντα η επικοινωνιακή πολιτική διατήρησε την εικόνα της Δύσης ως εχθρού.
    Σε κάθε περίπτωση, η σταθερότητα της εσωτερικής κατάστασης στη Ρωσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τρόπο που καταλαβαίνει η ελίτ και η κοινή γνώμη της χώρας τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και της διεθνούς κατάστασης.

25 Αυγούστου 2017

Απο την απατη της Χιλιετιας (Τραμπ) στον Γαλλο Τιποτα – Ο Πολεμος που ερχεται

Με τους Γερμανους, με τον Τραμπ ή με τους Ρωσους;

Οι βάρβαροι υποτάσσονται στους Έλληνες
“δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν”
(γιατί δεν μπορούν να πουν Όχι)

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Μια σύντομη απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε με τον τίτλο είναι με κανέναν. Με τους Έλληνες και με την Ελλάδα.

Όχι γιατί δεν έχει σημασία “με ποιόν”, και κυρίως “με ποιούς όρους και σκοπούς” θα πάμε (ή κι αν προτιμήσουμε τον “επιτήδειο ουδέτερο”). Αλλά οι περισσότεροι που θέτουν τέτοια ερωτήματα δεν θέλουν να αγωνιστούν, ψάχνουν “Nταβατζή” κατά “Μπαϊρακτάρειο” ορολογία.

Συμμαχία σημαίνει συν+μάχη. Αν δεν είσαι υποκείμενο, αν δεν μπορείς να πεις Όχι, αν δεν σκοπεύεις να δώσεις μάχη, οι “συμμαχίες” δεν είναι τρόπος να χρησιμοποιήσεις διεθνείς αντιθέσεις, αλλά να χρησιμοποιηθείς από αυτές.

Δεν πας, σε πάνε.

 

Τρεις τάσεις, τρία σχέδια

Τρία σχέδια μας γυροφέρνουν

– το “σχέδιο ΕΕ”, όπου επενδύσαμε δεκαετίες, αλλά τρεκλίζει, εξελισσόμενο σε ολοκληρωτικό, προκαλώντας αντιδράσεις

– το σχέδιο της “αντιπαγκοσμιοποιητικής” φράξιας στον εμφύλιο της σύγχρονης Ρώμης. Θέλουν να αλλάξουν τροπάρι, αντικαθιστώντας τον Φουκουγιάμα με τον Χάντιγκτον, την  υπερεθνική “πολτοποίηση” με το “διαίρει και βασίλευε”, τον πόλεμο και το Χάος. Να πάρουν την Ελλάδα από τη Γερμανία, χωρίς να πάει στη Ρωσία, πιθανώς εντασσόμενη σε γαλλο-ισραηλινή “Μεσογειακή Ένωση”. Δεν αποκλείεται ο Ρότσιλντ γι’ αυτό να θέλησε να γνωρίσει προσωπικά το παλληκάρι.

– Το υπό διαμόρφωση σχέδιο των ανερχόμενων εναλλακτικών, Ρωσίας, Κίνας κλπ. Ο σύμβουλος του Πούτιν,  αρχιτέκτων της μετασοβιετικής ολοκλήρωσης, Γκλάζιεφ είπε δημοσίως το 2015 (κάναμε ότι δεν ακούσαμε) ότι η Ελλάδα θα έχει πολύ σοβαρά οικονομικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στην Ευρασιατική από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν η Αθήνα ρώτησε τη Μόσχα αν μπορεί να τυπώσει νόμισμα, ο Πούτιν είπε “ναι”.

Το μόνο που δεν υπάρχει είναι ελληνικό σχέδιο. Εκεί συμπυκνώνεται σήμερα η ελληνική τραγωδία.

 

Αντικείμενο, όχι Υποκείμενο η Ελλάδα

Για να ‘σαι υποκείμενο, να μάχεσαι, πρέπει να ‘χεις δικό σου μυαλό, βούληση, σχέδιο. Να ξέρεις ποιός είναι ο εχθρός και το πρόβλημα. Να ‘σαι αποφασισμένος να αγωνιστείς, για να βρεις και τον τρόπο. Να πιστεύεις στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Να είσαι έτοιμος για  κόστος. Χωρίς δαπάνη δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει. Ο κόσμος δεν μας χρωστάει, όπως πολλοί μικρο-μεσοαστοί, ιδίως η γενιά Τσίπρα πιστεύει.

Εμείς δεν ξέρουμε κάποιον στο πολιτικό προσωπικό και την άρχουσα τάξη που να νοιώθει και να σκέφτεται έτσι, να θέλει να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των Ελλήνων έξω και όχι του έξω μέσα. Ο καλύτερος τομογράφος, φοβόμαστε, αν τους ψάξει, δεν θα εντοπίσει ίχνη σπονδυλικής στήλης, ηθικής, ψυχικής, πνευματικής. Όποιες επιλογές κι αν κάνουν, όπως και να τις παρουσιάσουν, λάθος θα αποδειχτούν.

Δεν χρειάζεται φιλοσοφία. Μπορούν για παράδειγμα να μαζευτούν όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα, να πάρουν τις οικονομικές στατιστικές, που περιγράφουν μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία του καπιταλισμού, να φωνάξουν όλους τους “Νταβατζήδες” μαζί και να τους πούνε: Μπάστα. Αυτό θα είχαν κάνει προ πολλού αν είχαν ίχνος πατριωτισμού.

Μόνο σε δύο θέματα συμφωνούν όλοι οι οικονομολόγοι παγκοσμίως. Πρώτον, στον καταστροφικό χαρακτήρα του ελληνικού προγράμματος διάσωσης. Το αντίθετο υποστηρίζουν μόνο ο Σόιμπλε, η ΕΕ, η ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση. (Το ΔΝΤ το υποστήριξε όταν έπρεπε, τώρα λέει όση αλήθεια συμφέρει τους πάτρωνές του και προτείνει να πληρώσουν εξ ημισείας τα θύματα και οι Ευρωπαίοι το “λάθος”).

Το δεύτερο που συμφωνούν οι πάντες και το ΔΝΤ είναι ότι το χρέος είναι εξωφρενικά μη βιώσιμο. Για να το πληρώσει η Ελλάδα πρέπει να καταστραφεί και λεηλατηθεί. Πάλι διαφωνούν μόνον ο Σόιμπλε, η ΕΕ, η ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

 

Και ένα σενάριο προβοκάτσιας με το ευρώ

Τώρα υπάρχουν ενδείξεις ότι στήνεται και ο μηχανισμός, που θα μπορούσε, υπό ορισμένους όρους, να οδηγήσει σε μια μεγαλειώδη προβοκάτσια με το ευρώ. Αποσπούν, για δικούς τους λόγους, την προσοχή μας από το κύριο όπλο που μας καταστρέφει (χρέος, δανειακές, δυσφήμηση της Ελλάδας) στο σοβαρό, αλλά δευτερεύον πρόβλημα του νομίσματος.

Αν πρόκειται, για να σωθούμε, να μπούμε στον δρόμο του αγώνα για την ανάκτηση της χαμένης ελληνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, τότε είναι πιθανό, αλλά όχι βέβαιο, ότι θα χρειαστεί, για τις ανάγκες ενός τέτοιου αγώνα, να εκδώσουμε ένα μέσο πληρωμής ή και να αντικαταστήσουμε το ευρώ.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, με τις δυνάμεις που έχουμε, με την προετοιμασία που έχουμε κάνει και με τις διεθνείς δυνάμεις που επιδιώκουν να μας αναγκάσουν ή να μας παρασύρουν να μπούμε σε αυτό το δρόμο, κινδυνεύουμε να μην πάμε από το καθεστώς καταστρεφόμενης αποικίας χρέους, που σήμερα βρισκόμαστε, σε αυτό του ανεξαρτήτου κράτους, αλλά να χάσουμε και ορισμένους από τους εναπομένοντες παράγοντες ισχύος.

Για παράδειγμα, η ΕΕ μας δημιουργεί πολλά και σοβαρότατα προβλήματα, αλλά, φεύγοντας δεν θα εκτοξευθούμε στο διάστημα, όπου δεν θα υφίσταται η οικονομική, αλλά και η γεωπολιτική πίεση της Αυτοκρατορίας του Χρήματος.

Φεύγοντας, δεν θα “χάσουμε” μόνο τα προβλήματα που μας δημιουργεί η ΕΕ. Θα “χάσουμε” επίσης και ορισμένα πολύ μεγάλης σημασίας θεσμικά, νομικά και πολιτικά όπλα που σήμερα διαθέτουμε, ακόμα και για τη διακοπή των προγραμμάτων καταστροφής και υποδούλωσης, και τα οποία δεν χρησιμοποίησε καμία ελληνική κυβέρνηση, το αντίθετο, τα εξουδετέρωσαν οι ίδιες.

Ακόμα και η υποτιθέμενη αντιμνημονιακή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ., απροετοίμαστη, απρόθυμη να κάνει αυτό που υποσχέθηκε στους Έλληνες και για το οποίο την ψήφισαν, διαβρωμένη και αυτή από το αποτέλεσμα δάνειας σκέψης και ύποπτων διεθνών συμβουλών, έσπευσε τον Φεβρουάριο 2015, ούτε μήνα από τη στιγμή που εξελέγη, να στείλει στο Eurogroup την επιστολή που της ζήτησαν οι Ευρωπαίοι και της συνέστησαν να στείλει οι Αμερικανοί, αναγνωρίζοντας το Χρέος και τις Δανειακές Συμβάσεις.

Η διαπραγμάτευση είχε τελειώσει προτού αρχίσει.

Δεν θέλω να πω με αυτό ότι πρέπει να μείνουμε στη Σκύλλα των Μνημονίων. Εννοώ ότι πρέπει να φύγουμε το ταχύτερο από κει, όχι όμως για να πάμε στη Χάρυβδη, ούτε εκλαμβάνοντας ως Λεωνίδα κάποιον πρόθυμο να υποδυθεί τον ρόλο από τους πάμπολλους Εφιάλτες που κυκλοφορούν γύρω μας.

Γι’ αυτό είναι κεντρικής σημασίας σφάλμα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μας παγιδεύσει, ακόμα κι αν είναι αλήθεια, που δεν είναι αναγκαστικά, αλλά που δεν θα έπρεπε ποτέ να λέει ελληνικό στόμα, αυτό που θέλει να λέμε ο Σόιμπλε για να νομιμοποιήσει την πολιτική του, ότι ευρώ (και  ΕΕ) σημαίνει μνημόνιο, μνημόνιο σημαίνει ευρώ (και ΕΕ).

Αν είσαι ‘Ελληνας στην ψυχή και το μυαλό, λες το αντίθετο: “τα προγράμματα είναι αντίθετα με τις συνθήκες και τις αρχές της ΕΕ, είναι προϊόν επιβολής, πίεσης, εκβιασμού, διεθνούς συνωμοσίας και πάντως απολύτως και αποδεδειγμένα εσφαλμένα. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο”. Η αλήθεια σώζει. Αλλά μέχρι τώρα δεν βρήκαμε κανέναν να τη πει για λογαριασμό του ελληνικού λαού.

 

Ελλάδα, Τουρκία, Γεωπολιτική και Οικονομία

Υπάρχει και κάτι ακόμα, που είναι τρομερά επικίνδυνο. Μπορεί κάποιοι να θελήσουν να σπρώξουν την Ελλάδα σε σύγκρουση με την Τουρκία.

Δεν σημαίνει ότι θα το κάνουν, ότι θα το θελήσουν, ότι θα το επιτρέψουν οι συνθήκες. Ασφαλώς όμως θα το σκεφθούν, ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, ήδη το έχουν σκεφθεί και έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να το προετοιμάζουν, να δημιουργούν τις προϋποθέσεις, να στήνουν τους μηχανισμούς. Υπάρχουν πολλές περί αυτού ενδείξεις.

Ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να καταστήσει πολιτικά δυνατή και μια προβοκάτσια με το ευρώ, που είναι σήμερα δύσκολη, αλλά και θα οδηγούσε σε άμεση στάση πληρωμών, το πιθανότερο, αλλάζοντας άρδην, σε μερικές μόνο ώρες, το όλο πολιτικό κλίμα στη χώρα, αλλά και την όλη διεθνή συζήτηση για το “ελληνικό πρόβλημα” από συζήτηση για το χρέος και τα μνημόνια, σε συζήτηση περί ελληνοτουρκικών.

Θα απήλασε οριστικά τους υπεύθυνους της ελληνικής οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, από οποιαδήποτε αναζήτηση των ευθυνών τους, θα νομιμοποιούσε επομένως ότι έγινε εξ αιτίας τους, περιλαμβανομένου του εξωφρενικά μη βιώσιμου χρέους και θα καθιστούσε πολύ δυσχερέστερη τη διεκδίκηση μη πληρωμής του.

Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για να λυθούν τα σοβαρά ζητήματα της Δύσης, με την Τουρκία υπό τη σημερινή μορφή της, και με τον κ. Ερντογάν.

Είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε εδώ τη θεμελιώδη ιστορική εμπειρία μας, που είναι ότι όλες ανεξαιρέτως οι μεγάλες ελληνοτουρκικές κρίσεις και συγκρούσεις, του τελευταίου αιώνα, σχεδιάστηκαν εκτός Ελλάδος και Τουρκίας, αλλά εκτελέστηκαν από Έλληνες και Τούρκους.

Το 1919-21 μας έσπρωξαν μέχρι τον Σαγγάριο, για να μην πάρει ο Κεμάλ τη Μοσούλη. Το 1955 οι Βρετανοί σχεδίασαν το πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης για το κυπριακό. Το 1974, ο κ. Κίσσινγκερ, που διατηρεί και σήμερα βαρύνουσα επιρροή στην Ουάσιγκτων και διεθνώς, άναψε το πράσινο φως στον Ιωαννίδη για το πραξικόπημα και στον Ετσεβίτ να εισβάλει στην Κύπρο, αφού προηγουμένως οι Αμερικανοί επέβαλαν στην Ελλάδα τη δικτατορία της 21ης Απριλίου για να “λυθεί” το κυπριακό.

Οι κρίσεις και του 1987 και του 1996, είναι study cases για το πως μπορεί να σχεδιαστεί, όχι, επαναλαμβάνουμε, στην Ελλάδα και την Τουρκία, μια κρίση μεταξύ των δύο κρατών, προκειμένου να έχουμε μείζονα πολιτικά αποτελέσματα, όπως και είχαμε. Το Νταβός στην πρώτη περίπτωση, στη Μαδρίτη, την ελληνοτουρκική προσέγγιση, την απαγωγή και παράδοση Οτσαλάν, την ακύρωση της αγοράς ρωσικών αντιαεροπορικών από την Κύπρο και το Σχέδιο Ανάν.

Γι’ αυτό πρέπει, τα υπεύθυνα πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη να επιδεικνύουν κάποια σωφροσύνη. Βεβαίως πρέπει να υπερασπιστούμε την Παναγιά του συγκροτήματος των Οινουσών, γιατί κάθε σπιθαμή ελληνικής γης πρέπει να την υπερασπιζόμαστε. Ο γράφων είναι οπαδός σε όλες τις περιπτώσεις της προάσπισης της εθνικής, κρατικής, λαϊκής κυριαρχίας. Γι’ αυτό και νομίζει ότι πρέπει να είμαστε κατηγορηματικοί όχι μόνο σε ότι αφορά την Παναγιά του συγκροτήματος Οινουσών, αλλά και σε ότι αφορά την κυριαρχία του κράτους που υφίσταται στη νήσο Κύπρο.

Κακώς νεκραναστήσαμε και κρατάμε σε ισχύ τις άκυρες συμφωνίες του 1960, για την Κύπρο, με τη διάσκεψη των εγγυητριών δυνάμεων στη Γενεύη.

Κακώς προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία με ένα μη βιώσιμο προτεκτοράτο, διαλύοντας την υπάρχουσα Κυπριακή Εθνοφρουρά και θέτοντας τη νήσο Κύπρο, υπό την κυριαρχία Διεθνούς Αστυνομίας (!!!), προσπαθώντας μάλιστα να καταργήσουμε και τις εγγυήσεις.

Η κατάργηση των εγγυήσεων θα είχε ασφαλώς νόημα αν εκεί επρόκειτο να υπάρξει κυρίαρχο κράτος, αλλά με προτεκτοράτο που προτείνουμε να αντικαταστήσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο που πετυχαίνουμε με την κατάργηση των εγγυήσεων είναι να καταργήσουμε τη νομική δυνατότητα της Ελλάδας να υπερασπιστεί τους Ελληνοκυπρίους, όπως έπραξε στο παρελθόν, επί κυβερνήσεων Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου, από το ενδεχόμενο να τους απειλήσουν ή να τους σφάξουν, όπως έγινε στο παρελθόν.

Νομίζουμε ότι είναι παράλογο να χρησιμοποιούνται από την ίδια κυβέρνηση, τόσο διαφορετικά κριτήρια στη νήσο Παναγιά και στην νήσο Κύπρο, που, σημειωτέον, το λέω μήπως έχουν ζαλιστεί και οι υπεύθυνοι με τόσα που συμβαίνουν, και το έχουν ξεχάσει μέσα σε τόση παραζάλη, φυσικό είναι, αλλά συμβαίνει να έχει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες κατοίκους και ένα κράτος.

Επίσης θέλουμε να υπενθυμίσουμε αυτό που και άλλοτε έχουμε γράψει, ότι δεν υπάρχει λόγος η απάντηση να είναι συμμετρική,  ούτε δεδομένη, γιατί όπως είπε, στην ιστορική συνέντευξή του προς το Time, όταν εξελέγη Πρωθυπουργός ο Ανδρέας Παπανδρέου, μια μικρή χώρα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη και προβλέψιμη.

Αν τώρα, στις σημερινές πολύ επικίνδυνες, χαώδεις διεθνείς συνθήκες, επαναλάβουμε οι Έλληνες ή οι Τούρκοι, αυτό που κάναμε στο παρελθόν, τότε θα έχουμε ανακαλύψει τον πιο σύντομο και πιο αποτελεσματικό τρόπο να καταστραφούν οριστικά και οι δύο χώρες μας.

 

Αλήθεια και ανεξαρτησία

Αλήθεια σημαίνει α-λήθη, να θυμάσαι τα σημαντικά και ουσιώδη. Μετά τον α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στηριχτήκαμε στην “προστασία” των Αγγλογάλλων, αδιαφορήσαμε για τα ανοίγματα Λένιν, στείλαμε στρατό εναντίον του, εκστρατεύσαμε για λογαριασμό τους κατά του Κεμάλ. Κερδίσαμε την Μικρασιατική Καταστροφή για να δούμε τους Αγγλογάλλους να κόβουν τα χέρια των Ελλήνων, που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους, έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

Αγγλοαμερικανοί έσπρωξαν τον “αστικό κόσμο” να πάει μέχρι τέλος τον Εμφύλιο, σκοτώσανε μέχρι και τον Αμερικανό Πολκ, να μην πάει στον Μάρκο ειρηνευτικό μήνυμα του Τσαλδάρη. Ακόμα και σήμερα, Έλληνες δικαστές αρνούνται την αναψηλάφηση αυτής της οφθαλμοφανώς άδικης δίκης!

Το ΚΚΕ δεν τα κατάφερε καλύτερα. Παραλογιζότανε, τη μια αυτοαφοπλιζόμενο, την δεύτερη κάνοντας εμφύλιο, την τρίτη σταματώντας τον δια μετατροπής του αντάρτικου σε τακτικό στρατό και σφαγής του στο Γράμμο και το Βίτσι!

Γιατί δεν είχε δικό του μυαλό, σκεφτόταν με το μυαλό του Πατερούλη, όπου είχε τρυπώσει η Αγγλία. “Οι Άγγλοι ήθελαν τόσο πολύ την Ελλάδα, που μας έδιναν τα πάντα για να την πάρουν”, μας είπε σε συνέντευξη στα “Νέα” (Ιούνιος 1990) ο Βαλεντίν Μπερεζκόφ, ένας από τους δύο διερμηνείς του Στάλιν και του Μόλοτωφ κατά τις συνομιλίες με τους Τσώρτσιλ και ‘Ηντεν, τον Οκτώβριο 1944.

Μετά πήγαμε στην Κορέα (!!!) να πολεμήσουμε. Τους δώσαμε τη Σούδα, την καλύτερη βάση πού ‘χουν από τη Βιρτζίνια μέχρι την Ινδία (και το Ακρωτήρι στην Κύπρο). Πήραμε σε αντάλλαγμα το πογκρόμ των Ελλήνων στην Πόλη, τη δικτατορία, τις αγχόνες και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το σχέδιο Ανάν.

Στα Μνημόνια μας έβαλε η κυβέρνηση του ΓΑΠ, από τις πιο φιλοαμερικανικές της ελληνικής ιστορίας, μικροσκοπικά ελεγχόμενη από βαθύ “παγκόσμιο χρήμα” και ΗΠΑ. Στους Αμερικανούς και το βαθύ Χρήμα στηρίχτηκε η ηγετική ομάδα ΣΥΡΙΖΑ, με τα γνωστά αποτελέσματα.

 

Σχέδιο και Συμμαχίες

Όταν βάλουμε πραγματικά ως επιδίωξη τη διακοπή πληρωμής του χρέους, την καταγγελία των δανειακών και την αποτίναξη του νεοαποικιακού καθεστώτος, όταν αρχίσουμε να συζητάμε σοβαρά σχέδια αναγέννησης της χώρας και του κράτους από το μηδέν, όταν εξορμήσουμε στην Ευρώπη και διεθνώς για την Ελλάδα, τότε θα βρούμε και τις τακτικές, θα μας προκύψουν και οι συμμαχίες και τα κριτήριά τους (Φυσικά αν αυτά γίνουν έξυπνα, όχι χτίζοντας “ξύλινα τείχη”, ούτε νομίζοντας ότι φτάνει να φτηνήνουν οι πανσιόν για τους τουρίστες, για να λύσουμε το πρόβλημα της κρατικής μας υπόστασης). ‘Ετσι, θα μπορούσε να υπάρξει ίσως και μια ρωγμή συμβιβασμού, μια εκεχειρία, με διακοπή υφεσιακών, παραγόντων ανεργία μέτρων και λεηλασίας.

Αλλιώς, θα καταστραφούμε έτσι κι αλλιώς, οποιονδήποτε “Νταβατζή” κι αν διαλέξουμε, αφήνοντας στα παιδιά και τα εγγόνια μας μια “Ελλάδα χωρίς Έλληνες”

 

ΥΓ. Το άρθρο αυτό γράφτηκε στα τέλη Φεβρουαρίου, γιατί μας το ζήτησε επειγόντως ένας εκδότης. Εκείνος, άγνωστο γιατί, έβαλε το πιεστικό ερώτημα “με ποιόν να πάμε;”, στο οποίο προσπαθήσαμε να απαντήσουμε με το άρθρο. Μας ευχαρίστησε και φάνηκε πολύ ευχαριστημένος, για να μη πούμε ενθουσιασμένος. Βέβαια μετά, πλημμύρισε από μια πληθώρα ύλης και ατυχώς, δεν μπόρεσε να το δημοσιεύσει, παρόλο που ήθελε πολύ. Τέτοια συμβαίνουν, δεν πειράζει, δεν χάθηκε ο κόσμος, κάθε εμπόδιο για καλό. Μας δόθηκε και η ευκαιρία να προσθέσουμε και το τμήμα για τα ελληνοτουρκικά, αλλά και να επεξεργαστούμε καλύτερα το σενάριο της προβοκάτσιας με το ευρώ.