Tag Archives: Σημίτης

Η πιθανότητα ελληνοτουρκικού πολέμου (το Casus belli Αποστολάκη και τα σχέδια της Αυτοκρατορίας για τον Τσίπρα)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Αθήνα, 26 Δεκεμβρίου 2018

Η σοβαρότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, είναι μια φράση του Καρλ Μαρξ που έμεινε ιστορική. Στην Ελλάδα ο ιδιαίτερος τρόπος που εκδηλώνεται και συμπυκνώνεται η βαθύτατη κρίση μας είναι, πρώτον, ότι οι περισσότεροι λένε ότι τους κατεβαίνει στο κεφάλι και, δεύτερο, η κρίση επαγγελματισμού. Continue reading Η πιθανότητα ελληνοτουρκικού πολέμου (το Casus belli Αποστολάκη και τα σχέδια της Αυτοκρατορίας για τον Τσίπρα)

Κύπρος: Αφοπλίζουν την Εθνοφρουρά, διαλύουν το Κράτος. Εντολή από Ουάσιγκτον. «Χορός του Ζαλόγγου» για Κύπρο και Ελλάδα.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Κύπρος είναι ένα μικρό κράτος, με υποτυπώδεις ένοπλες δυνάμεις, υπό τη σκιά του τουρκικού στρατιωτικού γίγαντα. Δεν έχει αεροπορία, πλην ορισμένων ρωσικών ελικοπτέρων. Έχει μια κάποια αντιαεροπορική άμυνα, πάλι ρωσική, αλλά πολύ περιορισμένη. Έχει και μερικά θωρακισμένα, πάλι ρωσικής προελεύσεως. Είχε αγοράσει S300 από τους Ρώσους, όπλο που θα άλλαζε αποφασιστικά τον συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας, Ελλάδας και Τουρκίας και όπου θα μπορούσε να βασιστεί το δόγμα του «ενιαίου αμυντικού χώρου». Όμως η κυβέρνηση Σημίτη τότε, με τη σύμφωνη γνώμη Κληρίδη, προκειμένου να κάνει το χατίρι Αμερικής και Ισραήλ, ακύρωσε την εγκατάσταση των πυραύλων στην Κύπρο. Τους έστειλε στην Κρήτη, όπου θα είχαν χαλάσει λόγω αχρηστίας, αν δεν ενδιέφεραν τους Ισραηλινούς για να ασκούνται πως θα επιτεθούν στο Ιράν! Και μας χρησιμοποιούν, και μας εκθέτουν. Continue reading Κύπρος: Αφοπλίζουν την Εθνοφρουρά, διαλύουν το Κράτος. Εντολή από Ουάσιγκτον. «Χορός του Ζαλόγγου» για Κύπρο και Ελλάδα.

Φέρτε τώρα την ‘Ελλη πίσω! Διακόψτε άμεσα τη συμμετοχή Ελλάδας και Κύπρου στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς ΗΠΑ-Ισραήλ!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου».

Δεν υπάρχει άλλη φράση που να συμπυκνώνει σε μερικές μονάχα λέξεις, τόσο έξοχα, την νεοελληνική τραγωδία, όπως η παραπάνω, από το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Κοτζιά, Πολιορκία, του 1953. Continue reading Φέρτε τώρα την ‘Ελλη πίσω! Διακόψτε άμεσα τη συμμετοχή Ελλάδας και Κύπρου στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς ΗΠΑ-Ισραήλ!

Οι βάσεις σε Αλεξανδρούπολη και Κύπρο και ο κίνδυνος «εξαΰλωσης» του ελληνικού λαού (Πού χάθηκαν Τριγάζης και Οικολόγοι;)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Φυσικού, πρώην Ειδικού Συνεργάτη στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου για θέματα ελέγχου των εξοπλισμών και σχέσεων Ανατολής-Δύσης

11 Σεπτεμβρίου 2018

Καταλαβαίνω ότι δεν είστε πιθανώς έτοιμοι να διαβάσετε αυτά που γράφω στη συνέχεια. Καταλαβαίνω ότι εξετάζω στο άρθρο αυτό ορισμένα τρομακτικά, ακραία σενάρια. Εξηγώ, στη συνέχεια, γιατί το κάνω. Εγώ ένα πράγμα ζητώ από τους αναγνώστες μου. Να εξετάσουν και να δεχτούν ή να απορρίψουν όσα γράφω με τη λογική τους και όχι ανάλογα με το αν τους αρέσουν ή όχι. Άλλωστε, συγκριτικά με το θέμα που θίγω σε αυτό το άρθρο, το πώς θα κριθεί ο ίδιος ο αρθρογράφος είναι απολύτως ασήμαντο. Γιατί εδώ μιλάμε για το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας και της χώρας μας. Continue reading Οι βάσεις σε Αλεξανδρούπολη και Κύπρο και ο κίνδυνος «εξαΰλωσης» του ελληνικού λαού (Πού χάθηκαν Τριγάζης και Οικολόγοι;)

H πυρκαγιά στο Μάτι τσουρούφλισε τον Τσίπρα. Μια προβοκάτσια στη Μεσόγειο θα τον (μας) αποτεφρώσει

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
11 Σεπτεμβρίου 2018

Η ελληνική (και κυπριακή) πολιτική και στρατιωτική ηγεσία βρίσκεται ενώπιον ζητημάτων που, αν δεν προσεχθούν δεόντως, μπορούν να έχουν σοβαρότερες συνέπειες και από αυτές των αποφάσεων που έλαβαν οι Έξι, όταν έστελναν τον ελληνικό στρατό στον Σαγγάριο, τη υποδείξει των Αγγλογάλλων, με αποτέλεσμα την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Αλλά και αυτών που είχαν οι αποφάσεις του Δημήτριου Ιωαννίδη που, με βάση την ενθάρρυνση, τις υποδείξεις και τις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, διέταξε το πραξικόπημα στην Λευκωσία, ανοίγοντας τον δρόμο στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο και στην καταστροφή του μισού κυπριακού ελληνισμού, το 1974. Continue reading H πυρκαγιά στο Μάτι τσουρούφλισε τον Τσίπρα. Μια προβοκάτσια στη Μεσόγειο θα τον (μας) αποτεφρώσει

Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Mια μέρα είδα από κοντά τον Κόφι Ανάν που μας άφησε τις προάλλες χρόνους. Ήταν στο Ζάππειο, το 2003. Συμμετείχα στο δημοσιογραφικό pool που κάλυπτε τη συνάντησή του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ στην Αθήνα. Μόλις βγήκαν από τη συνάντηση, απευθύνθηκα στον Μπλερ και του ζήτησα να σχολιάσει το ρεκόρ που πέτυχε, να κατεβάσει με την παρουσία του τόσους πολλούς διαδηλωτές εναντίον του για την εισβολή στο Ιράκ, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Continue reading Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Ρώσοι κατάσκοποι έβαλαν τις φωτιές!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Με σχεδόν εκατό συμπολίτες μας αδικοχαμένους, με όλο τον ελληνικό λαό βυθισμένο σε άφατη οδύνη για το Μάτι που κάηκε, σύμβολο μιας Ελλάδας που καίγεται, πνίγεται και διαλύεται οικονομικά, κοινωνικά και δημογραφικά, ξένες υπηρεσίες και οι εγχώριοι φίλοι τους σκέφτηκαν ότι είναι μια χρυσή ευκαιρία να σπεκουλάρουν ακόμα και σε αυτό το ζήτημα. Continue reading Ρώσοι κατάσκοποι έβαλαν τις φωτιές!

Να αποφασισουν οι Ελληνες για τον τοπο τους! (Τσιπρας-ΣΥΡΙΖΑ αυτοκτονουν, εμεις ομως τι φταιμε;)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν η συμφωνία που καταλήγει η κυβέρνηση με την κυβέρνηση της πΓΔΜ και οι συνέπειές της, η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, είναι τόσο καλές όσο λέει ότι πιστεύει, δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν τη θέτει σε δημοψήφισμα, προτού φυσικά αρχίσει να εκδίδει προσκλήσεις προς την πΓΔΜ σε ΕΕ και ΝΑΤΟ;

Οι ‘Ελληνες δεν είναι ηλίθιοι, να μην καταλάβουν τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, αν είναι σωστά. Εμένα, όπως και στον Τσώρτσιλ, ο ελληνικός λαός μου φαίνεται πολύ πιο έξυπνος από τους ηγέτες του. ‘Αλλα είναι τα ελαττώματά μας, κυρίως η εθνική μας αρρώστια του Εγωϊσμού. Το σίγουρο είναι ότι ο λαός δεν έχει τους ιδιοτελείς λόγους που έχουν οι ηγέτες του και οι βουλευτές του για να βλάπτουν τα συμφέροντα της χώρας τους, εκτελώντας τις εντολές ξένων.

Γιατί δηλαδή πρέπει να αποδεχθώ ότι η πΓΔΜ είναι πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα, ότι οι πολίτες της έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους Ελληνες, των οποίων μάλιστα το κυβερνών κόμμα δηλώνει ότι είναι Αριστερό. Πως το δηλώνει τώρα βέβαια αυτό είναι άλλη ιστορία. Από τη γερμανική Κατοχή και το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης, της σφοδρότερης που αντέταξε ευρωπαϊκός λαός στον Χίτλερ, με ηγεσία της Αριστεράς, και έως ότου εμφανίσθηκαν οι Σημίτης, Γ. Παπανδρέου και Τσίπρας, σε όλη την ιστορική τους διαδρομή, ανεξαρτήτως του τι μπορεί κανείς να τους προσάψει, η ελληνική Αριστερά και Κεντροαριστερά απετέλεσε τον κορμό των δυνάμεων που πάλεψαν στη χώρα για Εθνική Ανεξαρτησία και Δημοκρατία.

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.

Κι έρχεται τώρα ένα κόμμα, που χρησιμοποίησε και αυτή την τεράστια, απείρου ηρωϊσμού παράδοση ως εφαλτήριο για την εξουσία, που υποσχέθηκε στους ‘Ελληνες ότι θα αγωνιστεί να τους απαλλάξει από τα νεοαποικιακά δεσμά των Μνημονίνων και των Δανειακών, όχι μόνο να υπογράφει το τρίτο και χειρότερο από δαύτα, αλλά και να κάνει όλα τα χατήρια ΝΑΤΟ και Αμερικανών.

Απόδειξη ότι αυτό κάνουν και ουδόλως τους ενδιαφέρει, όπως ισχυρίζονται, το ίδιο το μακεδονικό, είναι ότι το κάνουν σε όλα τα θέματα, ακόμα και αυτά που οι θέσεις τους, οι διακηρύξεις τους και η ιδεολογία που δήθεν έχουν θα έπρεπε να τους αποτρέπει.

Ολη η εξωτερική πολιτική αυτής της κυβέρνησης είναι η μετάφραση των Αμερικανικών και ΝΑΤΟΪκών επιθυμιών και δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λού, αντίθετα, τον εκθέτει σε πολύ σοβαρούς κινδύνους, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα.

Περιλαμβάνει την επικίνδυνη μετατροπή όλης της χώρας σε τεράστια στρατιωτική βάση των ΗΠΑ (χωρίς, επαναλαμβάνουμε, κανένα αντάλλαγμα) και την καταστροφή, κατόπιν αμερικανικής υποδείξεως,  των παραδοσιακών σχέσεων που διατηρούσε η Ελλάδα με τη Ρωσία, τη Σερβία, το Ιράν και πολλούς άλλους, σχέσεις που απετέλεσαν πολύτιμο πολιτικο-διπλωματικό κεφάλαιο και ασπίδα ασφαλείας της χώρας.

Μπορεί λόγω ιστορικής αδράνειας, μπορεί λόγω κατανόησης σε ένα βαθμό του ότι άλλο ο λαός κι άλλο οι κυβερνήσεις τους, μπορεί λόγω σεβασμού στην Ελλάδα και στο παρελθόν της (που δεν διαθέτουν οι πολιτικοί μας), να είναι όλοι αυτοί κάπως συγκρατημένοι, αλλά στο τέλος θα αντιδράσουν, και ήδη άρχισαν, είναι αναπόφευκτο.

Ποιο ακριβώς εθνικό συμφέρον (της Ελλάδας εννοούμε, όχι άλλων χωρών) εξυπηρετεί το ότι προχθές η μισή ισραηλινή αεροπορία έκανε άσκηση προσομοίωσης επίθεσης κατά του Ιράν, χρησιμοποιώντας όλο τον κυπριακό και ελληνικό εναέριο χώρο μέχρι την Κρήτη;

Δεν καταλαβαίνουν ή δεν ενδιαφέρουν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ιθύνοντες οι τεράστιοι κίνδυνοι στους οποίους εκθέτουν την Ελλάδα (και την Κύπρο);

Ας βγει τέλος πάντων κάποιος αρμόδιος να εξηγήσει ευθέως και ευθαρσώς στον ελληνικό λαό τι είναι όλη αυτή η πολιτική, γιατί ασκείται, τι ακριβώς κερδίζουμε ή προσδοκούμε, από την μετατροπή της χώρας σε πολεμικό εφαλτήριο κατά του Ιράν, της Ρωσίας και των συμμάχων τους, ή πεδίο εγκατάστασης πυρηνικών όπλων. Μπορεί εμάς να μας διαφεύγει το τι κερδίζουμε και γιατί τα κάνουμε όλα αυτά, ας μας το πουν επιτέλους εκείνοι.

Ούτε ένας τίμιος και θαρραλέος άνθρωπος δεν υπάρχει σε αυτή την κυβέρνηση; Αλλά και η αντιπολίτευση που είναι;

 

Εθνος, Δημοκρατία και Ονοματολογία

Στη χώρα υπάρχουν όλες οι απόψεις. Από αυτούς που θεωρούν ότι η πΓΔΜ μπορεί να ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας έως αυτούς που θεωρούν καταστροφή και πράξη προδοσίας να υπάρχει ο όρος Μακεδονία και τα παράγωγά του.

Για μας, όλες οι απόψεις είναι θεμιτές. Η χώρα πρέπει να μάθει να τις συζητάει και να τις συζητάει με επιχειρήματα, όχι όπως συνηθίζουν να αντιμετωπίζουν οι «Εθνομηδενιστές» τους «Εθνοκανίβαλους» και οι Εθνοκανίβαλοι» τους «Εθνομηδενιστές», για να σχηματοποιήσω κάπως (χωρίς να τους εξισώνω) τους δύο ακραίους πόλους στη χώρα, δηλαδή λούζοντας τους αντιπάλους τους με ένα σωρό βρισιές, προσβολές και επίθετα. Είναι τόσο δύσκολα και τόσο επικίνδυνα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο ελληνικός λαός, ώστε είναι όρος επιβίωσης πια να μάθουμε να μελετάμε, να συζητάμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας, αντί να καταφεύγουμε στην άνεση της σαχλαμάρας, της κραυγής και της δημαγωγίας.

Αν λοιπόν η συμφωνία αυτή (και οι συνέπειές της, η ένταξη δηλαδή της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ) είναι άριστη, όπως είπαμε, και αν το πιστεύει αυτό η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα, τότε τίποτα δεν την εμποδίζει να τη θέσει στην κρίση των πολιτών, προτού φυσικά πάρει οποιοδήποτε μέτρο διευκόλυνσης της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αρχίσουν να εκδίδονται οι προσκλήσεις και αρχίσουν οι προενταξιακές διαπραγματεύσεις.

 

Το κάρο πριν από το άλογο

Άλλωστε είναι τεράστιο διπλωματικό σφάλμα να γίνονται αυτά, προτού ολοκληρωθεί η συμφωνία, προτού γίνει το δημοψήφισμα στην πΓΔΜ κλπ., διότι δημιουργούνται τουλάχιστο πολιτικά, αν όχι και νομικά τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας. Φοβούμεθα ότι δεν είναι καν λάθος, αλλά πρεμούρα της ελληνικής κυβέρνησης να ικανοποιήσει την Ουάσιγκτων, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, χωρίς μάλιστα κανένα αντάλλαγμα.

 

Το προβλέψιμο τέλος όσων τα δίνουν όλα: η πολύ διδακτική εμπειρία του Μιλόσεβιτς

Μούρχεται τώρα στο μυαλό μια κουβέντα πούχα με τον Κάρολο Παπούλια, τότε Υπουργό Εξωτερικών, στη Λευκορωσία, όπου κάλυπτα δημοσιογραφικά μια επίσκεψή του εκεί. Ο Κάρολος υποστήριζε την συμφωνία του Ντέιτον, νομίζοντας ότι θα φέρει σταθερότητα στα Βαλκάνια. Τούπα κι εγώ, κάτι με τρώει βλέπετε και δεν το κλείνω το ρημάδι το στόμα μου, «Κύριε Υπουργέ, αν ο Μιλόσεβιτς δώσει το κεφάλι του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς στους Αμερικανούς που του το ζητάνε, για ποιό λόγο οι Αμερικανοί θα χρειάζονται το κεφάλι του Μιλόσεβιτς;»

Ο Παπούλιας με αγριοκοίταξε αλλά δεν είπε τίποτα. Τι να απαντήσει άλλωστε σε μια τέτοια ερώτηση; Δυστυχώς, η δραματική συνέχεια μάλλον επιβεβαίωσε το βάσιμο της απορίας.

Ο Μιλόσεβιτς πίστεψε τον Χόλμπρουκ και ήλπισε ότι θα έλυνε το πρόβλημά του με μια συμφωνία μαζί του. Αλλά ο Χόλμπρουκ τον ξεγέλασε, όπως ξεγέλασαν οι Αμερικανοί τον Ιωαννίδη για την Κύπρο και τον Τσίπρα για τα Μνημόνια.

Σε μερικά χρόνια, η ψυχή του Μιλόσεβιτς αποχωρίστηκε από το σώμα του στις φυλακές της Χάγης, μερικές μέρες αφού μάταια ο δικηγόρος του προσπαθούσε να κινητοποιήσει τη «διεθνή κοινότητα» ότι κάποιοι θέλουν να δηλητηριάσουν τον πελάτη του. (Είχε βοηθήσει να βρεθεί στη Χάγη και ο «δικός μας», ο Γιώργος Παπανδρέου, δια του ‘Αλεξ Ρόντος, που αθωώθηκε πρόσφατα, όχι θα καταδικαζόταν, και του οποίου κ. Παπανδρέου ο κ. Κοτζιάς υπήρξε σημαίνων σύμβουλος και θεωρητικός, συνάδελφος δηλ. τρόπον τινά του Ρόντου, συμπέσας με τον κύριο αυτό στο Υπουργείο).

Πολλά χρόνια αργότερα,  το ίδιο το ειδικό Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αθώωσε τον Μιλόσεβιτς για τις σφαγές στη Βοσνία, αλλά ο μεγάλος δυτικός τύπος, που τον είχε μετατρέψει σε Τέρας  για την παγκόσμια κοινή γνώμη, δεν μπήκε καν στον κόπο ούτε μονόστηλο να βάλει για την απόφαση.

Το αντίστοιχο ερώτημα προς τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα ήταν: «’Οταν θάχεις κάνει όλα τα χατήρια στους Πιστωτές, στους Αμερικανούς, στο ΝΑΤΟ και στους Ισραηλινούς, για ποιο λόγο όλοι αυτοί θα χρειάζονται εσένα και το κόμμα σου;»

Και για τη χώρα: «‘Όταν θα έχουμε παραδώσει τα πάντα, την ιδιοκτησία μας, δημόσια και ιδιωτική, την οικονομική μας πολιτική, τα εδάφη και τη γεωπολιτική μας θέση, την εξωτερική μας πολιτική, όταν θάχουμε οι ίδιοι συνυπογράψει το τέλος μας, γιατί θα χρειάζονται την Ελλάδα με Έλληνες;

Είναι πολύ άσχημο πράγμα να τσακώνεσαι με τους Αμερικανούς. Το μόνο χειρότερο είναι να (νομίζεις ότι) τους έχεις φίλους.

Μακεδονικο: Πρωτες εκτιμησεις για τη συμφωνια

Ηρωας ή Ραγιας, του Μικη Θεοδωρακη

Μακεδονικό: Αποδόμηση της κυβερνητικής προπαγάνδας σημείο προς σημείο

Η παγίδα κλείνει!

Η υποτελεια που σκοτωνει (Οικονομια, Μακεδονια, Ελληνοτουρκικα)

Σε μια εποχή παγκόσμιας γεωπολιτικής αβεβαιότητας , η υποτέλεια της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ με ανάθεση των προβλημάτων της σε τρίτους όπως οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ , οδηγεί μαθηματικά σε καταστροφή εθνικά και οικονομικά,  λέει ο δημοσιογράφος- συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος , επικεφαλής του site konstantakopoulos.gr στον 98.4 .

Ο αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα, έχει επισκεφθεί περισσότερες φορές τον Πεντάγωνο και την ηγεσία των Ενόπλων μας δυνάμεων, από τον Πρωθυπουργό. Με την ΠΓΔΜ καμία ουσιαστική συζήτηση δεν υπάρχει, παρά η σπουδή τω ν ΗΠΑ να μετατρέψουν σε γεωπολιτικά προτεκτοράτα όλα τα Βαλκάνια, ενόψει των σχεδιασμών τους με Κίνα-Ρωσία και Ιράν. Αυτό σε συνδυασμό με την μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους από την Γερμανία, μέσω μνημονίων, οδηγεί τη χώρα σε διάλυση του κράτους με ανυπολόγιστες συνέπειες, σε μια περίοδο που η αβεβαιότητα παγκόσμια, οδηγεί τις περισσότερες χώρες  σε ενδυνάμωση της κρατικής τους υπόσταση με εθνικά χαρακτηριστικά, λέει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Η απελαση Καγια και οι ελληνοτουρκικες σχεσεις

hm;Του Δημήτρη Γεωργόπουλου

Διάβασα στην Εφημερίδα των Συντακτών (βλ. τον σύνδεσμο στο τέλος του κειμένου) μια διαμαρτυρία για την απόφαση του Αρείου Πάγου να εκδοθεί στην Τουρκία ένας Τούρκος ιστορικός και δημοσιογράφος, βασανισθείς στο παρελθόν από το τουρκικό καθεστώς.

Μάλιστα, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι ο άνθρωπος αυτός, παρά την αντίθεσή του στο τουρκικό καθεστώς για άλλους λόγους, στη δήλωσή του, καταδικάζει απερίφραστα το «φασιστικό», όπως το χαρακτηρίζει, πραξικόπημα που οργάνωσαν το 2016 ως γνωστόν, κατά του Ερντογάν, οι εξτρεμιστές αμερικανο-ισραηλινοί νεοσυντηρητικοί.

Νομικός δεν είμαι, ούτε γνωρίζω τίποτε περισσότερο για το σκεπτικό του δικαστηρίου, αλλά αν η απόφαση των δικαστών να μην εκδοθούν οι οκτώ στρατιωτικοί είναι σωστή, τότε κάτι δεν πάει καλά. Αν δεν μπορεί να γίνει δίκαιη δίκη στην Τουρκία για τους οκτώ στρατιωτικούς που η ‘Αγκυρα κατηγορεί για συμμετοχή στο φιλοαμερικανικό πραξικόπημα, μπορεί άραγε να γίνει για έναν ήδη βασανισθέντα εκεί για τις πολιτικές ιδέες του και τη δράση του;

Μπορεί κανείς φυσικά να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις ιδέες του υπό έκδοση, αλλά δεν είναι επ’ αυτού που οφείλουν να κρίνουν οι δικαστικές και πολιτικές αρχές της χώρας. Το δικαίωμα του ασύλου δεν είναι δικαίωμα των χωρών και των κυβερνήσεων να προστατεύουν τους φίλους τους, αλλά δικαίωμα των καταδιωκόμενων, αναγνωριζόμενο μάλιστα από αρχαιοτάτων χρόνων. Και ο υπό έκδοση μοιάζει όχι απλώς να πληροί τις προϋποθέσεις ασύλου, μάλλον αντιπροσωπεύει τον ορισμό των προϋποθέσεων. Δεν έχουμε υπόψι μας το σκεπτικό της απόφασης, αν κρίνουμε όμως από τα δημοσιεύματα μοιάζει να δικαιούται τη μη έκδοση δέκα φορές παραπάνω από τους οκτώ.

Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε αν η κυβέρνηση ή ποιος από την κυβέρνηση ευνοούσε την έκδοση μιας τέτοιας απόφασης ή όχι.

Μια παρενέργεια όμως αυτής της εξέλιξης είναι ότι  ο Υπουργός Δικαιοσύνης, τελικά αρμόδιος να πάρει την απόφαση,  άγεται  να αποφασίσει τώρα αν θα «προδώσει» τη συνείδησή του, επικυρώνοντας την απόφαση έκδοσης ή θα αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη, για λογαριασμό της κυβέρνησης. Εάν μεν τον εκδώσει, κινδυνεύει να θεωρηθεί μια πράξη ντροπής για την Ελλάδα και επίσης μια ακόμα καταπάτηση των αρχών που μια ζωή πρέσβευε η κυβερνώσα παράταξη. Αλλά και θα πείσει την Τουρκία ότι η Ελλάδα κινείται υπό το κράτος του φόβου που της προκαλεί, δηλαδή ότι μπορεί να απειλεί και να παίρνει αυτό που θέλει από τη χώρα μας, εκτός αν δεν θέλουν οι Αμερικανοί να το δώσουμε!

Τώρα δεν θα κάνουμε εικοτολογία για το τι σκέφτηκαν οι δικαστές και αποφάσισαν με αυτό τον τρόπο. Εκπροσώπους έχουν και κάθε τόσο βγάζουν ανακοινώσεις, θα μπορούσα ίσως να γράψουν και κανένα άρθρο να μας διαφωτίσουν.

Αντιθέτως, είναι βέβαιο ότι μια χώρα που δίνει την εντύπωση ότι παίζει με το δικό της δικαιϊκό σύστημα, δηλαδή με ένα κύριο, θεμελιώδες  στοιχείο της κυριαρχίας της, δεν εκτίθεται σε λιγότερες αλλά σε πολύ περισσότερες απειλές.

Δημιουργεί σπουδαίο κίνητρο σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο τρίτο να την απειλήσει.

Αλλά και ενισχύει πιθανώς εσφαλμένες, κακόπιστες ερμηνείες τρίτων για το τι κάνει και για ποιο λόγο το κάνει. ‘Όπως αίφνης ότι οι εκάστοτε αποφάσεις λαμβάνονται ανάλογα με το ποια διεθνής δύναμη ενδιαφέρεται να ληφθούν.

Υπάρχει μια συντηρητική εφημερίδα, που με έχει τρελλάνει, καθώς ταλαντεύεται ανάμεσα σε μια αρκετά σοβαρή εκδοχή δημοσιογραφίας και μια συστηματική και απολύτως γελοία αντικομμουνιστική προπαγάνδα της δεκαετίας του 1950. ‘Εγραψε επανειλημμένα για τους κινδύνους από τη μη έκδοση των Τούρκων στρατιωτικών. Δεν έγραψε όμως για τους κινδύνους από την έκδοσή τους. Κατηγορεί τον Σημίτη για την πολιτική του, αλλά φαίνεται να ξεχνάει πολύ εύκολα ότι αυτή η πολιτική οδήγησε (κατ’ επιταγήν βεβαίως των ΗΠΑ και του Ισραήλ) στην απαγωγή και την έκδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν στους διώκτες του και στην συκοφάντηση της Ελλάδας, ως «χώρας χαφιέ», σε όλη την υφήλιο και ιδίως στην περιοχή μας, χωρίς μάλιστα κανένα όφελος για τη χώρα μας. Και δώσαμε τον Οτσαλάν και συνέχισαν οι Τούρκοι να μας κατηγορούν ότι τον κρύβαμε!

Δηλαδή αν αύριο η Τουρκία ή η Αμερική μας απειλήσει για να αποσπάσει κάτι ακόμα, θα το δώσουμε για να αποφύγουμε τους κινδύνους; Σε ότι αφορά την Αμερική βέβαια, καθαρά ρητορικό είναι το ερώτημα. Δεν χρειάζεται να απειλήσει κανέναν ο Τζέφρει Πάιατ. Σούζα κάθονται όλοι όπως φαίνεται όλοι μπροστά του, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, εκδίδουν μάλιστα και ανακοινώσεις η μία εναντίον της άλλης ποια από τις δύο διερμηνεύει καλύτερα τη Βούλησή Του. Κι αν τους ζητήσει κάτι, το πιθανότερο είναι να σκεφτούν ότι είναι ανόητοι που δεν πέρασε πρώτα από το δικό τους μυαλό να του το έχουν ήδη δώσει με δική τους πρωτοβουλία.

Τέτοια σχόλια πάντως είναι ενδεικτικά του ότι δεν έχουμε στη χώρα μια στοιχειωδώς σοβαρή αστική τάξη και αστικό πολιτισμό κάποιας μορφής τέλος πάντων. Πως να έχουμε άλλωστε όταν η χώρα δημιουργήθηκε ως βρετανικό κυρίως προτεκτοράτο και συνέχισε ως αμερικανικό, μετά το 1974;

Οι θεσμοί, τα κόμματα, οι πολιτικές δυνάμεις αντανακλούν, σχεδόν στο σύνολό τους, αυτή την κατάσταση βαθύτατης εξάρτησης της χώρας, που την απειλεί πια με οριστικό αφανισμό, αν δεν αντιδράσουμε.

Ο Αρειος Παγος στελνει τον Τουργκουτ Καγια στους διωκτες του!