Tag Archives: Πυρηνικά

Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε πριν από την πρόσφατη συνάντηση Κιμ και Τραμπ. Δεν γνωρίζουμε και δεν είμαστε σε θέση να αναλύσουμε το περίπλοκο, παρασκηνιακό παιχνίδι που παίζεται μεταξύ Βορείου και Νοτίου Κορέας, ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ιαπωνίας, ακόμα και του κ. Νετανιάχου, κύριου εμπνευστή της ομιλίας Τραμπ στον ΟΗΕ πέρυσι, με την οποία απείλησε με εξαφάνιση την Β. Κορέα. Είναι βέβαιο ότι την ύπαρξη ενός τέτοιου παιχνιδιού, θα ήταν αδύνατες οι απότομες και μάλλον ανεξήγητες διακυμάνσεις του κλίματος μεταξύ ΗΠΑ και Βορείου Κορέας.
Αυτό για το οποίο είμαστε, αντίθετα, βέβαιοι, είναι ότι πίσω είτε από τις πολεμικές απειλές κατά της Β. Κορέας, είτε από την “ειρήνη” μαζί της, το θέμα των πυρηνικών όπλων της Β. Κορέας είναι σημαντικό μεν, δευτερεύον δε.
Το κύριο ζήτημα εδώ είναι και πάλι η Κίνα και το πως είτε ο πόλεμος, είτε η διευθέτηση με την Βόρειο Κορέα θα επηρεάσει το κύριο “μέτωπο” και το μέτωπο αυτό είναι Δύση κατά Κίνας, είτε ομολογείται, είτε όχι.

Ρωσια, Κινα και Βορειος Κορεα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Με την Κίνα και τη Ρωσία πρέπει να έχουμε καλύτερες σχέσεις από όσο αυτές μπορούν να έχουν μεταξύ τους». Continue reading Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Αναποφευκτο. Υπερ και των πυρηνικων η Αποικια Χρεους!

Η θεση της Ελλαδας και η απαγορευση των πυρηνικων οπλων

Δημοσίευση: 4 Οκτωβρίου 2017

Οι κυβερνήσεις, που πραγματικά θέλουν να ελευθερώσουν την ανθρωπότητα από τα πλέον επικίνδυνα όπλα, τα πυρηνικά, δεν καταδικάζουν απλώς τη νέα πυρηνική δοκιμή της Β. Κορέας, αλλά θα αναζωογονήσουν την NCBT και, όπως προτρέπει ο ΟΗΕ, θα προσέλθουν τελικά για να υπογράψουν τη Συνθήκη για μια πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων

Της Μαρίας Αρβανίτη – Σωτηροπούλου*

Στην “ΑΥΓΗ” διαβάσαμε ότι το άρθρο του Πάνου Τριγάζη με τίτλο «Το ΥΠΕΞ δεν ανησυχεί για την πυρηνική απειλή;» (20.9.2017) προκάλεσε την απάντηση του γραφείου Τύπου του ΥΠΕΞ (28.9.2017), όπου για πρώτη φορά καταγράφεται επίσημα η θέση της κυβέρνησης στο θέμα των πυρηνικών.

Συγκεκριμένα το ΥΠΕΞ γράφει: «Αναφορικά με τη Σύμβαση για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων, που υιοθετήθηκε στις 7 Ιουλίου 2017, η στάση της χώρας μας προσδιορίζεται από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή μας σε σχετικούς οργανισμούς και συνθήκες. Ως μέλος της Συνθήκης Μη Διασποράς των Πυρηνικών Όπλων (NPT), η οποία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του οικοδομήματος του πυρηνικού αφοπλισμού, η Ελλάδα υποστηρίζει μια αποτελεσματική, σταδιακή και επαληθεύσιμη προσέγγιση για την επίτευξη του πυρηνικού αφοπλισμού, όπως ορίζει το Άρθρο 6 της Συνθήκης, στην οποία θα πρέπει να συμμετέχουν ενεργά και οι πυρηνικές δυνάμεις». (Διαβάστε τη συνέχεια http://avgi.gr/article/10811/8437849/e-these-tes-elladas-kai-e-apagoreuse-ton-pyrenikon-oplon#)

 


Η απαγορευση των πυρηνικων οπλων στον ΟΗΕ (7-7-2017) νικη της δημοκρατιας

Στις 7 Ιουλίου 2017 στον ΟΗΕ ελήφθη μια ιστορική απόφαση όταν  με ψήφους 122- 1 (η Ολλανδία η οποία παρέστη αν και έχει στο έδαφός της πυρηνικά) υπερψηφίστηκε η  Συνθήκη για την Απαγόρευση των πυρηνικών όπλων Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons η οποία θα αποτελέσει τη νομική βάση για την πλήρη απαγόρευση των χειρότερων όπλων μαζικής καταστροφής.

Είμαστε ευτυχείς γιατί  45 χρόνια από την απαγόρευση των Βιολογικών και 25 χρόνια από των Χημικών,  μετά από πολλούς αγώνες, επιτέλους τώρα απαγορεύσαμε και τα πυρηνικά όπλα.

Η σημαντική αυτή είδηση δυστυχώς δεν εμφανίστηκε ούτε στα ψιλά των ελληνικών ΜΜΕ, ίσως επειδή και η Ελλάδα δυστυχώς συμπρατάχθηκε με τι πυρηνικοκάτοχες χώρες και τις χώρες του ΝΑΤΟ, που  από την αρχή μποικοτάρισαν την συζήτηση στην ολομέλεια του ΟΗΕ αυτής της ιστορικής συμφωνίας. (Διαβάστε τη συνέχεια http://mariasot.blogspot.gr/2017/07/7-7-2017.html)

The danger of Nuclear War and the Political Paralysis of Europe, the European Left, Russia and China

By Dimitris Konstantakopoulos

Never since the Cuban Missile Crisis has there been such an unstable situation in the global political system, including the system of management of nuclear arms and US power.

To the already exceptionally tense and dangerous atmosphere around North Korea there has now been added a crisis over Iran, which is pushing the European powers and Russia to become aligned against the policies of USA and Israel preparing a new, greater and, very probably, nuclear war against Iran. A very serious political crisis is smoldering in Washington itself, with some people believing it is the most serious in the history of the United States.

In the most official way, in front of the representatives of all the nations of the world, for the first time since the defeat of Nazi Germany in 1945, the President of the United States, Donald Trump, has spelled out the threat of annihilating a nation of 25 million people.

His speech represents the negation of all achievements of human civilization. And this speech did not provoke any serious, proportionate or meaningful reaction in the world.

The absence of such reaction can be attributed to various factors and different calculations. But its consequence is none other than to legitimize that kind of threats today and their  realization tomorrow.

Such a lack of reaction does not deter and discourage, it encourages and facilitates the use of nuclear weapons and it increases the obvious risk of a global catastrophe, something which was proven especially in the 20th century. In the wake of the 1st World War both camps believed the other one was bluffing, and that, in any case, the conflict would not last more than a few months. The conflict lasted four years and destroyed all Europe.

The policy of trying to appease and accommodate Hitler has also been the main policy of Britain, France and USSR, before the 2nd World War. It only encouraged Nazi German aggression and facilitated the War. Germany all but won it, its troops having been stopped only some miles from the Kremlin. It was finally defeated, but only at an unbelievably enormous cost paid by all European nations, and in particular by the Soviets, the Yugoslavs, the Greeks and the British.

 

The deafening silence of Europe, the European Left, Russia and China

It is obvious that the actions and the policy of the US government under President Trump took all major powers by surprise and shocked them.  They did not expect them, did not forestall them and now limit themselves more or less to a role of spectator of actions that literally could involve the survival of humanity.

Europe hopes it will wake one day with the Trump problem having been resolved by itself. From time to time they say to Americans that what they are doing is terrible and dangerous (it is indeed terrible and this is exactly why they are doing it!). In Germany many top specialists on foreign policy published an appeal in Zeit. They believe German “anti-Americanism” is the danger, not the US policy that is fueling it!

The European Left seems interested only in defending pensions, and it is not doing very well even at that. They don’t want to identify themselves with a regime like the North Korean, but they forget that what is going on has nothing to do with the type of the regime. On the contrary, the external, imperialistic pressure on non-Western countries, beginning from the USSR, has always been a strong factor contributing to the rise of authoritarian types of government, as the best suited for a country to oppose a threat of aggression. At the very least it can plausibly justify this authoritarianism.

Western interventions in the Third World have played a great role in the advent of authoritarian regimes. Imposing “democracy” was never the aim of the West in the Arab and Muslim World and the results of 25 years of disastrous wars in the Middle East are here for everybody to see. Even in Russia it was the US administration which pushed and enthusiastically supported the violent dissolution and bombing of the Russian Parliament by President Yeltsin in 1993 (probably the most democratically elected parliament in Russian history), in order to permit the passage of Soviet property to a handful of oligarchs from 1994 onwards. “Democracy” seemed useful only as a means for destroying   the Soviet regime, not as a system of government. Now the West criticizes  the human rights record of Putin’s government as it never did with the much more serious crimes of the Yeltsin era, or it does not do with the regime imposed in Kiev after a coup organized by the US Deputy Secretary of State Victoria Nuland.

In any case, to annihilate North Korea is not a method for imposing democracy in that country.

What about the alternative centers like Russia and China? Moscow still seems to be trying   to gain as much as possible out of the supposedly pro-Russian trends of Trump and has left most of the handling of the Korean crisis to China. China wants at all costs to avoid any clash with Americans. But if it abandons North Korea, President Xi is in reality running the risk of experiencing, in a very different form and through very different ways, his own “Gorbachev moment”.

 

One error brings more!

It is not easy of course, for political forces and people inside the US and around the world which supported Trump, claiming he is a kind of “anti-establishment”, “anti-war”, “anti-oligarchy”, “anti-globalization”, “anti-NATO”, “pro-Russia” candidate, to accept the degree to which they were deceived. Sometimes this love of Trump has verged on the ridiculous . For instance, the quite popular Russian newspaper Moskovsky Komsomolets, commenting on Trump’s election, drew a parallel between his entering the White House and the storming of the Winter Palace in St. Petersburg in October 1917!!! It defies not only reason but every possible form of human imagination for one to confuse a deal maker and casino owner, family friend of Murdoch and Netanyahu, with Lenin, Trotsky, the Bolsheviks and the Russian Revolution!

Sometimes, not always, the intentions behind such an enormous error of judgment were good. People were becoming desperate about “globalization” and US-driven Wars. They therefore tended to believe everything and everybody who seemed to be an opponent. The same thing by the way happened in the inter-war period, leading to the rise of fascism and Nazism and to the 2nd World War.

To dismiss what Mr. Trump is now saying and doing, to dismiss the serious threat to the world his administration represents on the implicit or explicit excuse that he is not serious, he is mad, he is bluffing, is not very convincing, especially coming from people who until recently suggested to us that we should take very seriously what the same Trump was promising, or rather what they thought he was promising before he was elected. Trump is nothing other than what he and his administration are doing.

 

Coherence behind Madness

Of course Trump himself is not consistent. Probably he is not even wholly conscious of what he is doing. But history (or, more probably, the forces trying to control and manipulate it, and who most probably were also able to help Trump from behind the scenes to assume power) needs exactly such a person. If he is really “mad”, as some people claim, then he is the ideal candidate to apply the reckless “madman” strategy. In dealing with Korea and the Middle East, indirectly with China and Russia, Washington and its extremist allies are now trying to bring the nuclear card into the game. If Trump himself is not fully conscious of the terrible repercussions this game will have, he is more, not less, effective to play the role assigned to him.

(I believe the Empire did the same under Reagan. They applied the maximum of threats against the USSR, to provide the arguments for Soviet reformers who had already accepted integration into the West through surrender to the West. The threat to China now comes with an implicit false promise: “Give us North Korea and we will let you develop unimpeded”. If President Xi agrees to play this game, he runs the risk of himself provoking, in a very different form and through very different ways, what he is most afraid of: a Chinese “Gorbachev moment”. One of the reasons the Chinese regime did not collapse like the Soviet one, was that the Chinese Communist Party kept intact and central to its communication policy the image of the West as an enemy).

The Empire hopes that by bringing nuclear arms and madness into the equation, it will oblige the other players, who are rational, to succumb to its demands. That is all that it is about. It is extremely dangerous, it is madness, but, as Polonius said (Hamlet, Act II), there is a method to it. The opposing forces are those lacking in method!

History, or those who are trying to control and manipulate it, needs exactly this kind of character in order to achieve what is to be achieved. Only by bringing the nuclear card into play, only by bringing on a character who can persuade that he is ready to use it, can they have a realistic, as they see it, hope for reversing the colossal, potentially strategic, defeat they have already suffered in the Middle East, with the introduction of Russian troops into Syria, and also to avert the otherwise unavoidable consequences of the economic and technological ascent of China.  Their calculus is that the other world players are “rational” and that they will not risk a global catastrophe. By bringing uncertainty and irrationalism into world politics they hope to win by having their opponents retreat.

As we already said, Trump is nothing other than what he is doing. In economics he did not deliver all power to the … Soviets, but to Goldman Sachs. In ecology, he launched a war against life. In social matters he wants to curtail benefits to poor Americans. In geopolitics, during his presidency, we have seen the appearance of enormous risks of nuclear conflict in both Korea and the Middle East (if they remain limited there), the testing of new, extremely destabilizing “conventional” and nuclear weapons, a military threat against Venezuela, an extremely aggressive development of NATO forces on the perimeter of Russia and of US forces around China. Mosul, the second most important city of Iraq, was flattened.

All that in just seven months! That can make any person of sound mind ask the question: Are we going to be here at the end of his term?

Trump’s geopolitics are nothing other than a renewed, expanded, more extremist and more clearly nuclear re-edition of the known neocon program, spelled out initially by President George Bush in his famous speech against the Axis of Evil. It is the organization of a proactive drive to full world hegemony, in order both to limit the consequences of the Chinese economic-technological ascent and to reverse the results of the Russian intervention in Syria.  If fulfilled, Trump’s goals will transform Finance and US Empires into a totalitarian system dominating the whole planet – or, they will lead to the termination of life.

Recently, Mr. Lavrov, the Russian Foreign Minister said that Western decline is “objective” in character. This is true, but it is only a part of truth. There is not such determinism in human history and Russian history in particular testifies amply exactly that. In critical historical junctures there are many possible results, as people may react in different ways to a given objective situation.  If you don’t stop Western intervention in Libya, then you will have an intervention in Syria. If you send troops to Syria, you will make the other side think twice before escalating the conflict. This is an example of the “correlation” between “objective” and “subjective” factors. If China for instance, believes that by giving North Korea to the Americans it will avoid a clash with them, it will risk confronting them under more dangerous and difficult conditions, even if we avoid, which already seems extremely difficult, the disastrous global, ecological, civilizational and economic consequences of a Korean conflict and if such a conflict remains contained and “limited”. Manoeuvring  and tactics of course have an important place in policy – but they cannot substitute for strategy and they should not become a substitute for taking the really hard decisions.

It is not that the Empire does not see what Mr. Lavrov sees. It is exactly because it sees the same picture a determined fraction in its leadership wants to do something about it! The “something” is to use its influence on the President to push war into his agenda and create the conditions that will render it unavoidable.

 

 Crisis in the Palace

When in a system no politics is admitted, no open discussion of the perspectives of society is permitted, whether by police or by indirect, totalitarian control of the representatives of a given society (the media and the political class) and by the systematic destruction of even the capacity to formulate political thought, as happens now in modern day Western societies, the problems and contradictions banned from the public sphere do not disappear. Because they have objective roots, they reappear at the very center of the system and are expressed there. A classic example is the Soviet Union, which had banned any expression of public disagreement and any possibility of open foreign influence. They disappeared from society only to reappear at the center of the system, inside its ruling nomenclatura, inside the Politburo and the Secretariat of the Central Committee of the ruling Communist Party.

In Washington itself a political crisis is now smoldering (certain commentators judge it to be the most serious in all the history of the United States), naturally rendering even more serious and intrinsically unstable the situation on the nuclear front. This has been demonstrated beyond the shadow of a doubt through the exchanges of “moron” insults and challenges to competitive IQ tests between President Trump and his Secretary of State Tillerson.

The unprecedented statement  by the Republican head of the Senate Foreign Affairs Committee (one of the three most important people, institutionally, as far as US foreign policy is concerned) that the policies of President Trump could lead to the Third World War, are absolutely characteristic of the atmosphere in Washington. Never in the history of the United States have there been such public conflicts, at such levels and on such subjects.

Even if we confine ourselves to what is on public sight, it becomes clear that two camps are in opposition regarding war against both Iran and Korea:  a war which one has difficulty in imagining how it cannot be nuclear and how it will remain limited. What is certain is that its global repercussions, ecological, civilizational and economic will be unprecedented.

The Pentagon, the State Department and the CIA made quite clear they wish to exhaust all peaceful means of resolving the conflict with North Korea and disagree with the view that Iran has violated its nuclear agreement. Given the power of these three institutions in the USA, one can easily understand that there is a hidden part of the iceberg.  There is a “Party of War”, which is able to exert pressure on Donald Trump, to control him and manipulate him in one way or another. There is no other explanation of all this Washington infighting.

We cannot easily prove the existence of this “War Party”: or describe its exact structure. We have to deduce its existence by what is happening, and what is happening simply cannot be explained in any other way than by admitting its existence and considerable power and influence. Like mathematicians had to introduce imaginary numbers, out of the need to complete their system, not out of any human experience, we could speak here of an “imaginary”, “unseen” so to say would be Emperor, the first of this kind in Human History, representing the most totalitarian and extremist forces in the leadership of the system. He has to remain secret, because his program is simply not presentable.

We have seen the same “Party of War” in action in Iraq, in Libya, in Syria, in Ukraine and on many other occasions. Probably it is responsible for “letting 9/11 happen”, because if it did not happen it would be extremely difficult to proceed with a dozen Middle Eastern wars and interventions. Its preferred method is the sui generis “entryism” into the US (and other countries’) establishment and the circumvention of the normal institutional state mechanisms, something that happened in all the lead-up to the Iraq war. This party existed all through the Cold War and even before, from 1943, when an important part of the US and British establishment began to work out a plan for launching a Third World War against the Soviet Union.

This is the party which is now trying to push its war agenda through its influence on Trump and which probably contributed from behind the scenes to his election. If anybody has a better explanation of what is going on, he has only to provide it.

There are suggestions in the media and suspicions that Mr. Kissinger, Mr. Kushner or Mr. Netanyahu are behind the “Madman” strategy Mr. Trump has opted for. Given the ideas and the past of all three of them, this could be true. We still don’t have any proof of that, as we are not in a position to know what they advise Mr. Trump and the network of those relations. Maybe some people in the US services know better and maybe this is the reason some of them have repeatedly undermine the plan of a war against Iran, denying the false assumptions about his nuclear program, used to justify a war.

Washington is currently abuzz with rumors that the American “deep state” is preparing a kind of “palace coup” against Donald Trump, possibly evoking Article 25 of the United States Constitution, a possibility already mentioned by Steve Bannon, the dismissed far-right “ideologue” and “strategist” of Mr. Trump. The Breitbart website, controlled by Mr. Bannon, published on October 9th an article on “Columbus Day” entitled “The Nuclear Option”. The article is interpretable as an indirect encouragement to the President of the United States to inaugurate a new historical era, as Columbus did with the discovery of America, by making use of the United States’ nuclear arsenal. Note also that Mr. Trump’s advisor on religious matters,  Evangelist Pastor Robert Jeffress , explained, citing  the epistle to Romans, that God has authorized Mr. Trump to use whatever means are required to exterminate the North Korean leader.

According to an article in the magazine Vanity Fair, reported also by other mainstream US media, such as the NBC, the United States Secretary of Defense Mr. Mattis has already held discussions with other collaborators of the President on what they should do if he decides to launch a nuclear attack.

According to the prevailing regulations, there is no legal way to stop the execution of an order to launch a nuclear war. It is given by the President of the United States and only by him, without asking anybody!!!  If he gives it, the US armed forces are obliged to carry it out, without discussion. As was explained recently in reports published in the American media, for such an order not to be executed, more than one American military officer would be obliged to disobey it, with all that would imply for them.

Now some people will probably say that it is not possible for the Pentagon and the CIA to oppose plans that aim to US domination over the world. After all, both institutions exist to pursue exactly that aim.

But in fact there is not any paradox here. It is true that those institutions and the ruling class of the US in general want to use every means to preserve US world domination. But a significant part of them wants of course to dominate the world: they don’t want to destroy the object of their domination, including the United States.

As a significant part of the US establishment and of the US ruling class are becoming conscious of the risks inherent in the “madman”, “chaos” strategy of Trump, it is only normal and fully predictable that they will try to resist it, even by organizing “palace coups”. It is not at all certain that they will manage to stop the President and the forces behind from unleashing with his “fire and fury” a chain of events potentially leading to a global catastrophe.

By their function and their position the US military and the Pentagon are accustomed to making rational analysis of a given situation. They are able to know and to calculate better than anybody else the real dangers inherent in the “madman”, “chaos” strategy pursued by Trump in the world and suggested by Netanyahu in the Middle East. The “rational” kernel of this reckless strategy is that, if America pretends to be mad, then the other players (Russia and China) will succumb to its pressure to avoid a general catastrophe as they are rational.

 

An Example about the Power of the Example

Such a line of “mad” thinking, provides also with a motivation for the Empire to launch a “limited war” against Korea (it could also be against Iran), because that way they will be able to use this terrible example. An example is always the best way to educate people. When Henry Kissinger visited Europe in 1972, trying to deter the participation of Communist Parties in the Italian and French governments and to torpedo any détente with Soviet Union he said to his interlocutors: “Watch closely what happens in Chile” (information the writer had from Jorge McGinty, responsible for the foreign relations of the Chilean Socialist Party). In 1973, the world was able to watch what happened to Chile and Salvador Allende. Some people did not grasp the message fully, such as Aldo Moro, who was abducted and executed four years later by the “Red Brigades”.

We can’t know which of the two imperial camps will prevail. On one hand we have the President of the USA with his enormous powers and a very decisive party of war behind him. On the other we have numerous important forces and institutions. Their problem is they lack a clear strategic alternative to what the extremists are proposing. For example, to accept defeat in the Middle East and co-manage the region with the Russians is not easy to accept. But when a power has already done what the US has done in the Middle East, it is very difficult also to propose another successful alternative for the USA. There will be a cost for all that happened and the US will not avoid it any way. The real choice is behind a huge damage limitation operation and the generalization of disaster and it is really hard for the people who have to take the decisions and fix the strategies.

The fact that no serious reaction to such plans is visible from outside the USA, or from Western societies, facilitates the extremists. For example Roosevelt, Keynes, or European Social Democracy were able to apply their politics, because the existence of the communist Soviet Union and its challenge to Western capitalism it was projecting was providing them with a very strong argument. They had to do something otherwise the Communists would try to seize power.

Vice-versa, if one decides he can go on with a policy without anybody willing to stop him, then he has a serious motivation to proceed.

Unfortunately, for the time being, almost all political players around the world seem absolutely unprepared for what they see unfolding before their eyes, and apparently prefer not to believe it! They hope that God (or the US “deep” or just the normal state) will avert the unprecedented threats in an “automatic”, “objective” way, without them bothering to do anything significant.

 

War, the Left and Multi-polarism

The potential opponents of the Empire, not only do they facilitate in this way the work of its extremist faction, they also lose a historic opportunity. There is no more urgent and more important task now than to save the world from nuclear war. If the European Left, or Russia, or China will express that need in a clear political way, for everybody to hear, then they will achieve enormous international political results.

For the so-called European “Radical Left”, the situation presents it with a unique, golden possibility to take the initiative and to redress the catastrophic situation in which it found itself after the collapse and the capitulation of SYRIZA, in July 2015, by organizing a strong, mass and internationally coordinated demonstration of its opposition to war against Iran, North Korea and also Venezuela, which is equally under threat.

As Rome developed its imperialism, it destroyed its inner democracy, moving from the Republic to the Empire. If the so-called Left in the West does not do something serious and brave to stop this course, it will simply have no future whatsoever. And perhaps nobody else will have either.

And if there is a chance of Europe reversing its course, moving in a social, democratic and ecological direction, it cannot do it if it remains a passive vassal of the United States, their banks and of NATO. The aggregation of European opportunisms can only help a continental catastrophe.

What is true of European Left is also true of Russia and China. They both represent a possibility of counterbalancing an imperial power which is in the process of becoming totalitarian. Russia has a formidable military power, China a formidable economic power.

These are necessary but not sufficient elements to move to a multi-polar system. But to do this you don’t need only force, hard and economic (soft) power, you need also an alternative political and civilizational vision, political (soft) and “smart” (strategic) powers, which Russia and China at the moment lack.  They have adopted many of the dominant characteristics of Western Capitalism and a large part of their upper classes want exactly that, they are dreaming of what long ago became the nightmare of the most enlightened segments of the West!

It is somewhat schizophrenic to read, in Chinese and Russian newspapers, critiques of the very sanctions China and Russia are voting against North Korea. Nothing good will come out of such schizophrenia if prolonged. Multi-polarism cannot be born automatically out of objective conditions and it won’t be a simple result of rising Russian and Chinese power. It has a chance only if it will be able to become a real international political project.

A first step would be for Russia and China to make the bold move and, instead of trying to appease Mr. Trump, USA and Israel, take the initiative to clearly and loudly denounce his threats and form an international front to deter any prospect of nuclear war. This will be a gigantic political step in the direction of establishing a Multi-Polar World.

 

October 16, 2017

 

ΕΛΛΑΔΑ, ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ – ΟΠΟΙΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΜΙΣΑ!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μετά τον οικονομικό (Μνημόνιο), τον νομικό (Δανειακή), τον πολιτικό (συμφωνία της 10.5.10 και τελευταία επιστολή Σαμαρά), κάποιοι ετοιμάζουν και γεωπολιτικό αφοπλισμό της Ελλάδας, σε ένα πρόγραμμα που εξελίσσεται σε δολοφονία μιας χώρας, ενός κράτους-έθνους (και του «συμπληρωματικού» του, της Κύπρου). Η Ελλάδα τελεί υπό συνθήκες σχεδόν-χρεωκοπίας, οδηγείται πιθανώς σε ρήξη με την Ευρώπη, άρχουσα τάξη και κοινωνία τελούν σε παράκρουση. Το άφθαστης στρατηγικής αξίας ελληνικό «οικόπεδο» στην Ανατολική Μεσόγειο, από την Κέρκυρα ως τη Λεμεσό, μοιάζει «ξέφραγο αμπέλι», «λουκούμι», που ορέγονται αναπόφευκτα οι πολλοί και αιμοβόροι γεωπολιτικοί καρχαρίες της Μεσογείου.

Στο Ισραήλ αποφάσισε να κάνει την πρώτη του επίσκεψη ο Υπουργός ‘Αμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος, ενώ συνεχίζεται η επικίνδυνη αναστάτωση στο στράτευμα, που εγκαινίασαν οι Παπανδρέου/Μπεγλίτης, με τις μαζικές αποστρατείες. Ελπίζουμε τουλάχιστον να τις σκέφτηκαν μόνοι τους, να μην ήταν δηλαδή υποδείξεις από το εξωτερικό, όπως τόσα άλλα που έκανε η κυβέρνησή τους.

Των αποστρατειών είχαν προηγηθεί διάφορες «πληροφορίες» προς τον Παπανδρέου, από υπερατλαντικά κέντρα για «πραξικόπημα» που «ετοιμαζόταν». Οι πληροφορίες ήταν αρκετά έντονες, συνεχείς, «διαχύθηκαν» επαρκώς σε κέντρα του διεθνούς συστήματος, ώστε να κινητοποιήσουν μεγάλα κράτη σε αναζήτηση φωτιάς πίσω από τον καπνό. Ο θησαυρός απεδείχθη άνθρακες. Η φασαρία όμως είχε μείζονα αποτελέσματα: τις μαζικές αποστρατείες, στις οποίες ίσως χρειαστεί να επανέλθουμε, δεύτερο, την εξοικείωση του διεθνούς κατεστημένου και της κοινής γνώμης με την ιδέα μιας δικτατορίας στην Ελλάδα.

Πόλεμος δίπλα μας

‘Όλα τούτα συμβαίνουν ενώ ο Αρμαγεδδών που εξαπολύθηκε από τη Λιβύη συνεχίζεται στη Συρία, κινδυνεύοντας να αγκαλιάσει όλη τη Μέση Ανατολή. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί εύκολα καταλαβαίνει, δεν είναι βέβαιο όμως ότι το αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί μας, ότι θα ήταν αυτοκτονία για την Ελλάδα και την Κύπρο να εμπλακούν και σε αυτές τις καταστροφές.

Μετά την προσωρινή «ανακοπή» του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», εξαιτίας της θυελλώδους αντίστασης των Σουννιτών του Ιράκ (και των Σιϊτών του Λιβάνου), αλλά και την παγκόσμια κατακραυγή, το «πρόγραμμα» αυτό επανήλθε εμφανιζόμενο τώρα ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση» σε Λιβύη και Συρία. Η «εκκαθάριση» Συρίας και Λιβάνου, μετά την λιβυκή εκστρατεία, ολοκληρώνει την εξαφάνιση των τελευταίων ανεξάρτητων καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και είναι η «εισαγωγή» στον πόλεμο κατά του Ιράν, πολέμου ικανού να εγκαινιάσει «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη. Η έως τώρα αντίδραση της Μόσχας στα συριακά είναι η εντονότερη μετά το 1973, όταν η Ρωσία έθεσε σε ετοιμότητα τα πυρηνικά όπλα, θέλοντας να σταματήσει την προέλαση των Ισραηλινών στην Αίγυπτο. Η επιθετικότητα της Δύσης και των Ισραηλινών φονταμενταλιστών στη Μέση Ανατολή τροφοδοτεί την παραδοσιακή καχυποψία μιας χώρας που ποτέ δεν ξέχασε την κατάληψή της από τον Ναπολέοντα και την σχεδόν κατάληψή της από τον Χίτλερ. Αλλά και την καχυποψία των Κινέζων, που θεωρούν ότι η «Αυτοκρατορία» επιδιώκει, μέσω του πλήρους ελέγχου των ενεργειακών αποθεμάτων του πλανήτη, να τους «στραγγαλίσει» οικονομικά.

ΗΠΑ και Ισραήλ: Πόλεμος ή ειρήνη;

Η προσέγγιση των μεγάλων διλημμάτων τύπου «πόλεμος ή ειρήνη» εξηγεί την επανεμφάνιση, στο κέντρο του «αυτοκρατορικού κατεστημένου» της σφοδρότατης, πολύχρονης και συνήθως, αλλά όχι πάντα, υπόγειας σύγκρουσης, αναφορικά με την επιρροή του εβραϊκού λόμπι στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, τις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και ΗΠΑ-Ισλάμ και τη σκοπιμότητα μιας εκστρατείας στο Ιράν.

Είναι χαρακτηριστική η δημοσίευση και προβολή, ως πρώτου θέματος, από το εγκυρότερο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αμερικανικό περιοδικό, το Foreign Affairs, άρθρου που περίπου υπερασπίζεται την ιδέα απόκτησης πυρηνικών από το Ιράν, ως παράγοντα που … διασφαλίζει την περιφερειακή σταθερότητα, αμφισβητώντας το πυρηνικό μονοπώλιο του Ισραήλ! Πριν από μερικούς μήνες εξάλλου, μια ασήμαντη, επαρχιακή εβραϊκή εφημερίδα των ΗΠΑ είχε δημοσιεύσει άρθρο για το Ιράν και το Ισραήλ, στο οποίο εξεταζόταν μεταξύ άλλο και σενάριο … δολοφονίας του Ομπάμα από τις δυνάμεις που θέλουν οπωσδήποτε να γίνει ο πόλεμος κατά του Ιράν. Φυσικά, είναι απίθανο κάποιος να απειλεί τον αμερικανό Πρόεδρο στα σοβαρά με τέτοιο τρόπο. Μερικοί καχύποπτοι, ερμηνεύουν το παράξενο δημοσίευμα, μάλλον ως προειδοποίηση της αμερικανικής εξουσίας…

Θα δούμε βέβαια ποιος θα νικήσει στο τέλος κι αν θα πάμε στο χειρότερο σενάριο. Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς σε βάθος αυτές τις αντιθέσεις, στον ίδιο τον πυρήνα της πλανητικής εξουσίας, για να κάνει μια πολιτική «περιφερειακής υπερδύναμης». Και οι αντιθέσεις όμως τον … έχουν χρησιμοποιήσει, με ορισμένους στην Ουάσιγκτον να αποστέλλουν, μέσω αυτού, μηνύματα στο Ισραήλ των οποίων δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη.

Η Τουρκία έχει συνεχή και συστηματικό στρατηγικό διάλογο με τα κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου οι «ειδικοί» μας πηγαίνουν στις συναντήσεις με τους Αμερικανούς με τα μπλοκάκια τους, να μη ξεχάσουν τίποτα από αυτά που θα τους πούνε. Γι’ αυτό και ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι, ότι η εξαιρετικά σύνθετη και επικίνδυνη κατάσταση στην άμεση περιφέρειά μας, λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν από το (βαθιά εξαρτημένο) πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου.

Ισραήλ: ο δημοφιλέστερος «πολιτικός προορισμός»

Η επίσκεψη Παναγιωτόπουλου δεν ξαφνιάζει. Κάποτε, για τους ‘Ελληνες πολιτικούς ήταν must το Λονδίνο, αργότερα έγινε η Ουάσιγκτων, τώρα το Ισραήλ διεκδικεί θέση πρώτου προορισμού. Σε καλό να μας βγει, σε αντίθεση με το παρελθόν που τέτοια «σούρτα φέρτα» δεν βγήκαν σε κανένα καλό. Η Ευρώπη ξεκίνησε ψυχρό πόλεμο, εμείς τον κάναμε εδώ θερμότατο και με καταστρεπτικότατες ηθικο-πολιτικές συνέπειες που και σήμερα πληρώνουμε. Με τον «αγγλικό» και τον «αμερικανικό πνεύμονα» του Γεωργίου Παπανδρέου, καταστήσαμε δυνατή την εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη, φέραμε τη δικτατορία στην Ελλάδα και την Τουρκία στην Κύπρο. Ο πιο «διεθνής» από τους πρόσφατους πολιτικούς μας, Γιώργος Παπανδρέου, αφού απέτυχε να καταλύσει, με το σχέδιο Ανάν, το κυπριακό κράτος, το κατάφερε σχεδόν με το ελληνικό δια των Μνημονίων και Δανειακών, φέρνοντας το ΔΝΤ στην Ευρώπη και οργανώνοντας δια της καταστροφής μας τη διάλυσή της!

Κάτι οι συνέπειες της κυπριακής τραγωδίας, κάτι τα «τσαλίμια» του Ανδρέα, πήγαμε να γίνουμε κάπως ανεξάρτητη χώρα, μετά τον θάνατό του όμως ξαναγλυστράμε στη συνήθη μας φύση. Το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας ουδέποτε βρήκε σταθερή, ικανοποιητική απάντηση στα διακόσια χρόνια ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους.

Αν οι Υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες παραμένουν «σφιχταγκαλιασμένοι» με το Χρήμα και τις Βρυξέλλες, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ διατηρούν και σήμερα κάποιας μορφής «επιστασία» σε ελληνικό στρατό και υπηρεσίες. Μερικές φορές το πράγμα γίνεται κάπως αστείο. Χρειάστηκε να βρεθεί ο Νίκος Αθανασάκης της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, πούκανε θητεία, το 1983, στο Γραφείο του τότε ΥΕΘΑ Ανδρέα Παπανδρέου, για να πει να αλλάξουν οι πινακίδες στο «ελληνικό» Πεντάγωνο. Μέχρι τότε έγραφαν το όριο ταχύτητας σε μίλια, παρόλο που ουδείς χρησιμοποιεί μίλια για την ταχύτητα στην Ελλάδα. Σήμερα, στο παραδοσιακό αμερικανικό «ενδιαφέρον», προσετέθη και το «φιλικό ενδιαφέρον» των Ισραηλινών για την ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Χρειαζόμαστε σχέσεις με το Ισραήλ και με πολλούς άλλους. Πιστεύω ότι θα ήταν σκόπιμος και πιθανώς εξαιρετικά χρήσιμος ένας βαθύτερος, ιστορικό-στρατηγικός διάλογος Εβραίων και Ελλήνων, έστω και αν είναι πολύ δύσκολος, γιατί οι μεν Εβραίοι αποφεύγουν κάπως αυτό το σπορ, οι δε εκπρόσωποι των Ελλήνων δεν έχουν και πολλά πράγματα στο κεφάλι τους για να τα πουν.

Το πρόβλημα δεν είναι οι σχέσεις με το Ισραήλ και με οποιονδήποτε άλλο, είναι το είδος των σχέσεων που αναπτύσσει συνήθως η ελληνική πολιτική ελίτ, αυτόματα και αυθόρμητα ρέπουσα προς την ξένη εξάρτηση, όσο κι οι γάτες που πάνε εκεί που περνάει το καλοριφέρ, χωρίς να έχουν ιδέα για την κεντρική θέρμανση.

Η «κατάρα» της εξάρτησης

Ορισμένες δηλώσεις Κυπρίων πολιτικών και του Μπεγλίτη στο Ισραήλ, η ανάληψη αστυνομικής δράσης κατά των ακτιβιστών της Γάζας, η μη επίσκεψη Σαμαρά στη Ραμάλλα, εκφεύγουν του διεθνώς ακολουθούμενου πρωτοκόλλου, ακόμα και από τις φιλικότερες προς το Ισραήλ, αλλά σεβόμενες τον εαυτό τους δυνάμεις, εκπέμποντας διεθνώς ξανά σημειολογία μιας Ελλάδας/Κύπρου Ραγιά και καρπαζοεισπράκτορα, έτοιμης να απεμπολήσει οποιαδήποτε αρχή. Εκπέμπουν επίσης εικόνα μη σοβαρών χωρών και μη σοβαρής διπλωματίας. ‘Αλλοι κάνουν πολύ χειρότερες βρωμοδουλειές, φροντίζοντας να μην εκτίθενται.

Δεν χρειαζόμαστε εξάλλου σχέσεις μόνο με το Ισραήλ. ‘Εχει άραγε προγραμματίσει ο κ. Παναγιωτόπουλος επισκέψεις στη Ρωσία, την Κίνα, την Αρμενία, την Αίγυπτο, τη Γερμανία; Πολύ φοβόμαστε πως όχι. Η ελληνορωσική αμυντική συνεργασία αίφνης, που εξηγγέλθη πανηγυρικώς τελευταία φορά από την κυβέρνηση Καραμανλή, έχει αποβιώσει προ πολλού, και η ίδια άλλωστε κυβέρνηση που την ξεκίνησε έσπευσε να την εγκαταλείψει, μαζί με την στρατηγικής σημασίας ενεργειακή συνεργασία. Για την κυβέρνηση Παπανδρέου που ακολούθησε, δεν έκρυψε εξάλλου τον έρωτά της για τους Ισραηλινούς και τους Τούρκους, όπως και την απέχθεια της για τους Ρώσους και, δευτερευόντως, για τους Ευρωπαίους. Ξέρουμε το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών.

Σήμερα, η κύρια απειλή για την ανεξαρτησία και κυριαρχία του ελληνικού (και κυπριακού) κράτους ΔΕΝ προέρχεται από την Τουρκία, πόσο μάλλον από μια Τουρκία άσχημα μπλεγμένη με Κούρδους και Συρία. Η Τουρκία άλλωστε ουδέποτε είχε τη δυνατότητα να απειλήσει σοβαρά την Ελλάδα. ‘Ότι έκανε εναντίον μας, στην Πόλη και στην Κύπρο, τάκανε εκ του ασφαλούς, επειδή εμείς είχαμε ανοίξει διάπλατες τις πόρτες. Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στο να μπει άνευ ανταλλάγματος σε ενταξιακή τροχιά μια χώρα που μας απειλεί με έργα και με λόγια, έχοντας μάλιστα καταλάβει τη μισή Κύπρο, περίπου βέβαια με την άδειά μας! Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στην επιχείρηση κατάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν. Και τα κάναμε αυτά ακριβώς γιατί η πολιτική ελίτ και η ιθύνουσα τάξη του νεοελληνικού και του κυπριακού κράτους είναι βαθιά εξαρτημένες και θέλουν να παραμείνουν.

Η κύρια απειλή για τον ελληνισμό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, προέρχεται σήμερα από μια οικονομική επίθεση και από την εγκαθίδρυση, μέσω αυτής της οικονομικής επίθεσης, με τις Δανειακές και τα Μνημόνια, μιας αποικιακής σχέσης που καταλύει έμμεσα το ελληνικό κράτος, αφαιρώντας του τις προϋποθέσεις άσκησης της κυριαρχίας του. Στην κατάσταση που έχουμε βρεθεί χρειαζόμαστε απελπιστικά συμμάχους σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι «νταβατζήδες», για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς την περίφημη έκφραση Καραμανλή στου Μπαϊρακτάρη. Πέραν της καθαρά αμυντικής ατζέντας του, θα ήταν λοιπόν ευχής έργο να συζητήσει ο κ. Παναγιωτόπουλος με τους Ισραηλινούς και τα άλλα προβλήματα της χώρας. Το Ισραήλ διαθέτει άριστες σχέσεις με τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου και τρομακτική πρόσβαση σε όλες τις πολιτικές ελίτ της ηπείρου μας, στα θεσμικά όργανα της ΕΕ και στις παγκόσμιες εκδοτικές ελίτ. Θα έπρεπε να του είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες αν συνέτρεχε λοιπόν πρακτικά τη χώρα μας που δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση από τις «αγορές» και τις κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωζώνης. Μερικοί βρίσκουν πολύ σκληρό τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, όλοι συμφωνούν όμως ότι τον διακρίνει η δικαιοσύνη. Οι ‘Ελληνες διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να σώσουν τους Εβραίους στη κατοχή και δεν είναι πολλοί λαοί που το κάνανε αυτό.

“Η Ελλάδα αύριο”, 28.7.2012

Kostantakopoulos.blogspot.com

Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κατρίνα, Μεξικό, θερμοκήπιο και τώρα Φουκουσίμα, συνδυάζονται με οικονομική κρίση και πόλεμο για να εγκαινιάσουν τον «21ο αιώνα των καταστροφών».

Θέλετε να πληροφορηθείτε τι συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί τώρα στην Ιαπωνία; Θέλετε να μάθετε τα βασικά στοιχεία του πυρηνικού ζητήματος; Μη διαβάζετε εφημερίδες, αφήστε τις ιδιοτελείς ανοησίες των εξ επαγγέλματος απατεώνων «πολιτικής» και «ενημέρωσης», ενίοτε και της επιστήμης, όταν γίνεται θεραπαινίδα του εγωϊσμού και της εξουσίας. Δείτε την ταινία «’Ονειρα» του Ακίρα Κουροσάβα. Γυρισμένη το 1990, προβλέπει την έκρηξη των έξη αντιδραστήρων της Φουκουσίμα και όσα συμβαίνουν ή μπορεί να συμβούν στη χώρα του Ανατέλλοντος, που κινδυνεύει να γίνει Δύοντος Ηλίου. Μην κυττάτε μόνο τα πλάνα. Σκεφτείτε τους διαλόγους. Πέντε-δέκα φράσεις. Συνοψίζουν, με τη δωρική λιτότητα που χαρακτήριζε ακόμα την έκφραση των προσωκρατικών Ιώνων, θάλεγε κανείς, την «εξίσωση των πυρηνικών».

«Προφήτη» λένε τώρα τον ποιητή του γιαπωνέζικου κινηματογράφου. Σωστό και παραπλανητικό. Ο Κουροσάβα δεν είναι μάγος, δεν κάνει μεταφυσική, ούτε την αντιπαραθέτει στον Ορθό Λόγο, την Επιστήμη, το διαφωτιστικό πρόταγμα, όπου πολλοί ψάχνουν τις αιτίες πρωτοφανών απειλών. Ο σκηνοθέτης γίνεται «μάγος» αντιπαραθέτοντας, με τα καλλιτεχνικά μέσα, τον ορθολογισμό στον κοινωνικό παραλογισμό (το Εμείς στο Εγώ). Δεν ξέρει περισσότερα για τους κινδύνους της ατομικής ενέργειας από τους χιλιάδες, εξαιρετικά καταρτισμένους επιστήμονες, που πληρώνονται αδρά για να συμβουλεύουν την παντοδύναμη πυρηνική βιομηχανία και τις κυβερνήσεις. ‘Εγινε «προφήτης» γιατί, θεμελιώδης γνώση και μεγάλο «ταλέντο», συνδυάστηκαν με μια ανώτερη μορφή «ηθικής», «συναισθηματικής» νοημοσύνης και ανεξαρτησίας.

Το «περίσσευμα συνείδησης» που διαθέτει τον κάνει εκπρόσωπο ενός ανώτερου τύπου ανθρώπου, που, ευτυχώς, παράγεται ακόμα και στις πιο σκοτεινές ιστορικές περιόδους, όπως η σημερινή, αλλά και καταστρέφεται διαρκώς και ανελέητα από τον κρατούντα, προϊστορικό πολιτισμό του Εγώ, του Χρήματος και της Βίας. Αυτός ο πολιτισμός, αντανάκλαση και διαμορφωτής συνάμα του συστήματος οικονομικο-κοινωνικών σχέσεων, προκάλεσε την πυρηνική καταστροφή της Ιαπωνίας, αγνοώντας τους κινδύνους για τους ανθρώπους, εν ονόματι της διαρκούς αναζήτησης μεγαλύτερων περιθωρίων κέρδους. (Αυτός προκάλεσε και την καταστροφή στο Τσέρνομπιλ, με τους σοβιετικούς γραφειοκράτες σε διαρκή προσπάθεια αύξησης της δύναμης του συστήματος που εκπροσωπούσαν, χωρίς μηχανισμούς ελέγχου και αποτελεσματικής συμπερίληψης του κόστους).

Αν προτιμάτε πιο «παληομοδίτικες», «μαρξιστικές» εκφράσεις, μπορούμε να μιλήσουμε για τον καπιταλισμό, ως σύστημα παραγωγής και διανομής και των ιδεών που το συνοδεύουν. Ιδίως μάλιστα στην τωρινή φάση, του «καπιταλισμού της καταστροφής», που χαρακτηρίζεται από πλήρη επικράτηση του χρηματιστικού κεφαλαίου που, χάνοντας και τα όποια, ενδεχομένως «προοδευτικά» χαρακτηριστικά διέθετε στο παρελθόν, τείνει να γίνει κύριος μηχανισμός καταστροφής της ανθρωπότητας. Την πιο τρανή απόδειξη την έδωσε η πορεία του γεν μετά την καταστροφή. Θα περίμενε κανείς να υποτιμηθεί, ως αντανάκλαση της συμφοράς που έπληξε την Ιαπωνία. Στην πραγματικότητα ανατιμήθηκε, για μια σειρά καθαρά κερδοσκοπικούς λόγους, αναγκάζοντας τις κεντρικές τράπεζες σε σπάνια παρέμβαση. «Οργανωτής» του κόσμου μας, με τρόπο που επαληθεύει εκπληκτικά έναν άλλο «προφήτη», τον Μαρξ του Κομμουνιστικού Μανιφέστου και των Γκρούντρισσε, η «Αυτοκρατορία του Χρήματος» κερδίζει από τις καταστροφές, τις χρεωκοπίες χωρών και κοινωνιών, τους πολέμους που εξαπολύει. Κι αφού κερδίζει, προκαλεί τέτοια φαινόμενα.

Αν η οικονομική κρίση απέδειξε ξανά την αδυναμία «αυτορρύθμισης» της αγοράς, στην οποία θεμελιώνεται ο «φιλελευθερισμός», η πυρηνική καταστροφή αποδεικνύει την αδυναμία «αυτορρύθμισης», σε συνθήκες μάλιστα «καπιταλισμού της καταστροφής», μακράν του κοινωνικού ελέγχου, της «τεχνόσφαιρας». Ορισμένα μάλιστα είδη τεχνολογίας, όπως η πυρηνική, είναι γενικά αδύνατο να ρυθμισθούν και πρέπει να καταργηθούν, εκτός ίσως μερικών πολύ περιορισμένων χρήσεων. Ούτε υπάρχει, ούτε πρόκειται να βρεθεί τεχνολογία (γιατί προσκρούει σε νόμους της φύσης, θα ήταν «λυδία λίθος») που να επιτρέπει την ασφαλή αποθήκευση πυρηνικών αποβλήτων για χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια! Ακόμα και το πιο ασφαλές σύστημα αργά ή γρήγορα θα υποστεί σφάλμα ή «ατύχημα», οι συνέπειες όμως ακόμα και μιας πυρηνικής καταστροφής υπερβαίνουν κατά πολύ το οποιοδήποτε «όφελος».

Το ίδιο ισχύει και πολύ ευρύτερα, για την ίδια την έννοια της «ανάπτυξης», όπως τουλάχιστο ορίζεται από το σύστημά μας. ‘Όχι μόνο είναι όλο και πιο εμφανείς οι αρνητικές πτυχές της (π.χ. τι νόημα έχει να μετράμε ως αύξηση του ΑΕΠ το άθροισμα της ρυπαίνουσας και της αντιρρυπαντικής βιομηχανίας;), αλλά είναι και προφανές ότι φτάσαμε στα όρια που θέτουν οι φυσικές παράμετροι του πλανήτη. Το παγκόσμιο κλίμα είναι «ευαίσθητη», «ασταθής» ισορροπία, γεγονός που μας στερεί και από τη δυνατότητα πειραματισμού. Σχετικά περιορισμένη μετακίνηση από το σημείο ισορροπίας, μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες ανεπίστρεπτες μεταβολές που θα καταστήσουν ακατοίκητο τον πλανήτη. ‘Αλλωστε, η ανθρωπότητα ανέπτυξε τον τελευταίο μισό αιώνα, τις παραγωγικές δυνάμεις που χρειάζεται για μια «καλή ζωή» τουλάχιστο 12 δισεκατομμυρίων πάνω στη Γη, υπό τον όρο ότι θα αλλάξει ο τρόπος παραγωγής και διανομής και ένα μουρλό καταναλωτικό πρότυπο. Είναι ο τρόπος οργάνωσης του οικονομικού και κοινωνικού συστήματος που εμποδίζει την αξιοποίησή αυτών των παραγωγικών δυνάμεων ή τις στρέφει σε καταστροφικές διεξόδους.

Είναι ευκολότερο να διασπάσεις το άτομο, παρά μια προκατάληψη, έλεγε αστειευόμενος (;) ο ‘Αλμπερτ Αϊνστάιν. Οι φυσικοί του 20ού αιώνα ήταν ο Προμηθέας της εποχής μας. Μας έδωσαν τη φωτιά της αποκάλυψης, όχι όμως τη σοφία που χρειάζεται για τη χρήση της. Δεν είναι μόνο η ατομική ενέργεια, είναι επίσης η βιοχημεία που επεμβαίνει βάναυσα στις βαθύτερες διαδικασίες της ζωής, η πληροφορική που μας απειλεί με νέο ολοκληρωτισμό, ο αυτοματισμός που θα μας απειλήσει ίσως με «δικτατορία των ρομπότ» και πολλά άλλα. Οι νέες τεχνολογικές δυνατότητες δημιουργούν στους ανθρώπους την ψευδαίσθηση ότι γίνονται Θεοί. Στην πραγματικότητα τους αποβλακώνουν, γιατί αλλάζουν δραματικά το περιβάλλον τους και αυξάνουν κατακόρυφα τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το είδος, χωρίς να συνοδεύονται από συνακόλουθη διανοητική και, κυρίως, ηθικοσυναισθηματική ωρίμανση. Ο άνθρωπος του Νεάντερνταλ ήταν μια χαρά προσαρμοσμένος στο περιβάλλον του γι’ αυτό και μπόρεσε να γίνει Σάπιενς, Προμηθέας, Αϊνστάιν. Τώρα όμως, ο Νεάντερνταλ ή Σάπιενς, που βασικά είμαστε ακόμα, μοιάζει με επικίνδυνο ηλίθιο αντιμέτωπος με τα κατασκευάσματά του.

Αν είναι τρομερά επικίνδυνη η ραδιενέργεια της Φουκοσίμα, ακόμα πιο επικίνδυνες είναι οι τεράστιες ποσότητες ηλιθιότητας που διασπείρουν αυτές τις μέρες οι πολιτικοί μας και η κοινωνική αδράνεια. Δέστε την αλαζονεία, την απίστευτη ανοησία του αρχοντοχωριάτη γείτονα Ερντογάν, που υποστηρίζει στα σοβαρά ότι η χώρα του, η Τουρκία, θα φτιάξει ασφαλέστερους αντιδραστήρες από την Ιαπωνία και συγκρίνει πυρηνική ενέργεια και υγραέριο της κουζίνας! Τα ίδια λένε Κινέζοι και Ρώσοι, ακόμα και ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών που πήγε στους βιομηχάνους και τους είπε ότι μόνο για λόγους προεκλογικής σκοπιμότητας πάρθηκαν τα τελευταία μέτρα Μέρκελ.

Προ ετών συνάντησα κάπου τον Σταύρο Δήμα, τότε Ευρωπαίο Επίτροπο Περιβάλλοντος, καταχαρούμενο γιατί έβαλε στην ατζέντα φιλόδοξους στόχους για τις εκπομπές αερίων. Τούπα εντάξει, αλλά χρειαζόμαστε αποτέλεσμα, όχι μόνο διακηρύξεις. Αν οι Αμερικανοί δεν δέχονται, δεν πρέπει να βάλουμε δασμούς στα προϊόντα τους; Μα τι λες, απάντησε κατάπληκτος, σημαίνει εμπορικό πόλεμο. Για το σύστημα, οι «κίνδυνοι» εμπορικού πολέμου είναι μεγαλύτεροι από αυτούς επιβίωσης της ανθρωπότητας.

Χρειαζόμαστε ρύθμιση οικονομίας, κοινωνίας και τεχνολογίας και μάλιστα επειγόντως. Απελπισμένος για το δρόμο που τραβάει το έθνος του, ένας Ισραηλινός συγγραφέας αναζήτησε παρηγοριά στη σκέψη ότι οι λαοί, όπως και τα άτομα μπορούν να δράσουν λογικά. Αφού όμως πρώτα δοκιμάσουν όλους τους άλλους τρόπους. Το δυσάρεστο στην περίπτωση που εξετάζουμε είναι ότι οι απειλούσες καταστροφές μπορεί νάναι ανεπίστρεπτες.

Παραδόξως, η ιαπωνική καταστροφή προσφέρει σπάνια συνηγορία υπέρ της δημοκρατίας, της οποίας η αξία ή δυνατότητα αμφισβητούνται στις μέρες μας. Δεν εννοούμε ασφαλώς την κοινοβουλευτική ολιγαρχία, στα πλαίσια της οποίας, οι πολιτικοί που είναι αρμόδιοι για την επίβλεψη των πυρηνικών εργοστασίων, προσλαμβάνονται από τις πυρηνικές βιομηχανίες μετά το τέλος της πολιτικής τους καριέρας. Εννοούμε μια πολύ βαθύτερη δημοκρατία ενεργών πολιτών, που διαχειρίζονται οι ίδιοι την κοινωνία τους σε κάθε επίπεδο.

Μερικοί, έστω κι αν ντρέπονται να το βροντοφωνάξουν, πιστεύουν ότι μια παγκόσμια δικτατορία, ένας νέος ολοκληρωτισμός, είναι απαραίτητα για τη διαχείριση τέτοιων κινδύνων. Αν το 1789, οι Γάλλοι έκοψαν το κεφάλι του βασιλιά τους για να θεμελιώσουν τη δημοκρατία, οι σύγχρονοι Αυτοκράτορες του Χρήματος, οι Ρότσιλντ, οι Ροκφέλλερ, οι Γκόλντμαν Σαχς και οι πολιτικοί-υπάλληλοί τους επιδιώκουν να κόψουν το κεφάλι των κοινωνιών, αποτρέποντας την εμφάνιση ιδεών και προσώπων που θα εκφράσουν τις ανάγκες τους. Από τους Μεδίκους έως τους Σαϊεντολόγους, η άρχουσα τάξη του κόσμου μας έκανε στροφή 180 μοιρών περί τον άξονά της. ‘Εχει δίκηο όπως την περιγράφει, ως δύναμη σκοτεινής αποσύνθεσης, χωρίς αίσθηση ιστορικής αποστολής, ένας άλλος «προφήτης», ο Στάνλει Κιούμπρικ, στα «Μάτια ερμητικά κλειστά».

Το σοβιετικό σύστημα όμως ήταν στρατιωτικά οργανωμένο, όπως και η παγκόσμια πυρηνική βιομηχανία. Η Ιαπωνία είναι η πιο «πειθαρχική» κοινωνία του κόσμου. Είναι άραγε τυχαίο ότι εκεί συνέβησαν οι δύο σημαντικότερες πυρηνικές καταστροφές; ‘Ισως, μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία αυτοδιαχειριζόμενων ατόμων αποδεικνυόταν μια πιο ασφαλής, η μόνη ασφαλής λύση.

Ο ‘Ερικ Χομπσμπάουμ έκανε λόγο για τον «αιώνα των άκρων», των πολέμων και των επαναστάσεων, περιγράφοντας τον «μικρό» (1914-1991) εικοστό αιώνα. Ο μέλλων Χομπσμπάουμ θα χρειαστεί, γράφοντας για τον 21ο αιώνα, να μιλήσει για «αιώνα των καταστροφών». Ακριβέστερα, δεν θα υπάρχει Χομπσμπάουμ. Οι καταστροφές που προμηνύονται και ήδη συμβαίνουν, μπροστά στα μικροσκοπικά, από έκπληξη, πανικό, ιδιοτέλεια, ματάκια μας, έχουν μεγάλη διαφορά συγκρινόμενες με τις καταστροφές του παρελθόντος, περιλαμβανομένων των παγκοσμίων πολέμων. Δεν θέτουν σε κίνδυνο μόνο τον πολιτισμό, αλλά την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου γένους.

Μόνο συνείδηση της επερχόμενης καταστροφής ίσως προκαλέσει το θαύμα που χρειάζεται. Η ιστορία μετακινεί τώρα το ζήτημα της επιβίωσης των ανθρώπων από τη σφαίρα της θρησκείας, της μεταφυσικής, της μελλοντολογίας στη σφαίρα του πολιτικού. Αν όχι εμείς, τα παιδιά ή τα εγγόνια μας, θα προλάβουν να δουν αν ο 21ος θα είναι πρώτος ή τελευταίος αιώνας του ανθρώπινου γένους.

Konstantakopoulos.blogspot.com

Eπίκαιρα, 31.3.2011

ΜΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΤΕΡΛΩ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΕΛΛΑΔΑ/ΚΥΠΡΟΣ

Ιστορικά πρωτοφανής η διεθνής απομόνωση Αθήνας και Λευκωσίας
Επίσκεψη Πούτιν στην ‘Αγκυρα
Με «στρατηγικό Βατερλώ», πιθανώς εντός του έτους, απειλείται το δίδυμο «Ελλάδα-Κύπρος», όπως υπογράμμισε εύγλωττα η επίσκεψη, δηλώσεις και συμφωνίες του Βλαντιμίρ Πούτιν στην ‘Αγκυρα. Μόνο μια ταχεία, αποφασιστική αντίδραση της κυβέρνησης και του πολιτικού κόσμου θα μπορούσε ίσως να το αποτρέψει, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι η χώρα (ακόμα περισσότερο η Κύπρος) διαθέτει κράτος και πολιτικό προσωπικό που χρειάζεται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα εγκατέλειψε την «εθνοκεντρική» εξωτερική πολιτική της, που συχνά επεκρίθη ότι «απομόνωνε» τη χώρα από τους «πλούσιους και ισχυρούς». Υιοθέτησε, με λίγες εξαιρέσεις, την «ευρωατλαντική μονοκαλλιέργεια», εν ολίγοις έκανε αυτό που της έλεγαν Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες. Δεκατρία χρόνια αργότερα, για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία, η Τουρκία, βασικός γεωπολιτικός αντίπαλος της Ελλάδας, για την αντιμετώπιση του οποίου διαθέτει τεράστιους πόρους, έχει καλύτερες σχέσεις με όλους σχεδόν τους διεθνείς παίκτες. Για να «αποφύγουμε την απομόνωση» βρεθήκαμε πιο απομονωμένοι από ποτέ!

Διεθνείς «παίκτες» που συναγωνίζονται για την εύνοια της ‘Αγκυρας (η Ουάσιγκτον και οι φίλοι της μάλιστα και για το ποιός θα δώσει τη πιο δυνατή «σφαλιάρα» στην Αθήνα!). Η ‘Αγκυρα «μετράει» σήμερα στο διεθνές σύστημα πολύ περισσότερο απότι στο παρελθόν συγκρινόμενη με την Ελλάδα. ‘Εχει καλύτερες σχέσεις και με το ατλαντικό μπλοκ και με τους αντιπάλους του, και με τις ΗΠΑ και με το Ιράν, και με το Ισραήλ και με τους ‘Αραβες, όπως τις περισσότερες βαλκανικές χώρες. Επιδιώκει να εκτοπίσει οριστικά Αθήνα και Λευκωσία από την προνομιακή σχέση που πήγαν να αποκτήσουν με τη Μόσχα και να εξομαλύνει τις σχέσεις με τους Κούρδους και τους Αρμένιους, κάποτε παραδοσιακούς φίλους-συμμάχους των Ελλήνων. Ισχυρές δυνάμεις στη Γαλλία και τη Γερμανία, που είναι εναντίον της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ, δεν μπορούν να συμμαχήσουν με την Αθήνα λόγω της υποστήριξής της σε αυτή.

Κλείνοντας όσο μπορεί όλα τα «μέτωπά» της, και στερώντας, με την ενεργό, πολύπλευρη και πολυμερή πολιτική της, την Ελλάδα από τα περισσότερα παραδοσιακά της στηρίγματα, η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν ετοιμάζεται για την «τελική» και περισσότερο φιλόδοξη πολιτικο-διπλωματική «έφοδό» της, σε δύο κατευθύνσεις. Από τη μια, η πολιτική πρωτοβουλία για την επίλυση του «υπαρξιακού» της κουρδικού προβλήματος. Από την άλλη, σχεδιάζει ένα «διπλωματικό μπλιτζκριγκ», ελπίζοντας να καταγάγει μείζονα, στρατηγικής αξίας και σημασίας, διπλωματική νίκη στο «δυτικό μέτωπο».

Στο χειρότερο (για μας) σενάριο, οδηγώντας Κύπρο-Ελλάδα σε αποδοχή επαχθών ρυθμίσεων για Κυπριακό-Αιγαίο, που, επιπλέον, θα της προσφέρουν από τώρα, μέσω της συζητούμενης κυπριακής λύσης, πολλά από τα πλεονεκτήματα της τελικής ένταξης στην ΕΕ, καθιστώντας την εν πολλοίς αναπότρεπτη. Είτε (καλύτερο σενάριο) «ενοχοποιώντας» Κύπρο-Ελλάδα για τα προβλήματα στις σχέσεις και υποχρεώνοντάς τες να αποδεχθούν συνέχιση της ενταξιακής πορείας χωρίς να θέτουν όρους, αντίθετα, πιεζόμενες οι ίδιες να κάνουν «διευθετήσεις».

Η ρωσοτουρκική προσέγγιση

Μια εικοσάδα συμφωνιών (12 κρατικές, οκτώ ιδιωτικές) υπεγράφησαν κατά την επίσκεψη Πούτιν στην ‘Αγκυρα. Σε αυτές περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων:

– η συμφωνία για την εκτέλεση σεισμικών και άλλων εργασιών στην τουρκική ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα για τη διέλευση του αγωγού South Stream, που η Μόσχα δεν ήθελε να περάσει από την Ουκρανία. Η συμφωνία δεν περιορίζει τη στρατηγική αξία του αγωγού για Ελλάδα και Ευρώπη, που συνίσταται στην παράκαμψη της Τουρκίας για τις εισαγωγές ρωσικού αερίου, αφού ο αγωγός δεν διέρχεται από τουρκικό έδαφος ή τουρκικά χωρικά ύδατα (η πληροφόρησή μας βασίζεται στις ελληνικές κυβερνητικές πηγές και τα τουρκικά ΜΜΕ, γιατί τα ρωσικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για χωρικά ύδατα)

– συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας που μπορεί να οδηγήσει στην κατασκευή τεσσάρων αντιδραστήρων. Τόσο αυτά τα σχέδια, όσο και το σχέδιο για την κατασκευή αντιδραστήρα στο Μπέλενε της Βουλγαρίας συνιστούν σοβαρή (οικολογική και μακροχρόνια στρατιωτική) απειλή ασφάλειας για την Ελλάδα. Η κυβέρνηση δεν κάνει απολύτως τίποτα για να την αντιμετωπίσει, ούτε προτίθεται να κάνει. Ενδεχόμενο πυρηνικό ατύχημα στο Μπέλενε θα οδηγήσει περισσότερο σε ελληνική παρά σε βουλγαρική καταστροφή, λόγω της φοράς των ανέμων το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Πυρηνικά εργοστάσια στην Τουρκία δημιουργούν μακροχρόνιο πρόβλημα ενδεχόμενης ανάπτυξης στρατιωτικού προγράμματος.

– συμφωνία (κατόπιν παρέμβασης Μπερλουσκόνι) για τη σύνταξη μελέτης σκοπιμότητας για τον πετρελαιαγωγό Σαμψούντα-Τζεϊχάν, που είναι ευθέως ανταγωνιστικός του Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Λέγεται μάλιστα ότι έχει ήδη βρεθεί πετρέλαιο από το κοίτασμα Κασαγκάν που εκμεταλλεύεται η ιταλική ΕΝΙ, ενώ στην κατασκευή θα συμμετάσχει και ο όμιλος Τσαλίκ, συμφερόντων οικογένειας Ερντογάν. Αντίθετα μέχρι τώρα δεν έχει διατεθεί παρά το ήμισυ των ποσοτήτων πετρελαίου που θα μεταφέρει ο «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη». Αξίζει στο σημείο αυτό να υπογραμμίσουμε ότι ο «Μουργκάς-Αλεξανδρούπολη» δεν φαίνεται να έχει μεγάλη συμπάθεια μεταξύ ισχυρών πολιτικών που επηρεάζονται από το ισραηλινό λίομπυ στη Μόσχα, όπως ο κ. Γκρεφ. Μέγας φίλος του Ισραήλ είναι και ο Ιταλός Πρωθυπουργός

– συμφωνία κατασκευής υποθαλασσίου αγωγού αερίου Μπλου Στρημ 2 που θα συνδέει απευθείας Ρωσία και Τουρκία. Οι δύο πλευρές υποστηρίζουν ότι το αέριο θα διοχετευθεί στη συνέχεια στο Τζεϊχάν και, από κει, σε Κύπρο, Συρία και Ισραήλ, ενώ μεγαλεπήβολα σχέδια κάνουν λόγο για πενταπλό αγωγό (αέριο, πετρέλαιο, νερό, ηλεκτρικό, οπτικές ίνες) που θα φτάνει από το Τζεϊχάν στο Ισραήλ και από κει μέχρι την Ινδία (Τούρκος εθνικιστής σχολιαστής, από τους σοβαρότερους, κατηγόρησε τον Ερντογάν, ότι εξυπηρετεί εβραϊκά σχέδια με τον αγωγό αυτό.) Δεν γνωρίζουμε αν θα πραγματοποιηθούν όλα αυτά τα μεγαλεπήβολα σχέδια, που προϋποθέτουν περίπου την επαναχάραξη του πολιτικο-στρατιωτικού χάρτη της Μέσης Ανατολής. Ο Μπλου Στρημ 2 πάντως θα είναι σχετικά μικρής δυναμικότητας αγωγός, που, αν τελικά για κάποιο λόγο, δεν κατασκευασθεί ο Σάουθ Στρημ, μπορεί να προταθεί για τον εφοιδιασμό της Ελλάδας με ρωσικό αέριο (ενδεχόμενο που λόγοι ελληνικής εθνικής ασφαλείας καθιστούν ή πρέπει να καθιστούν καθόλου επιθυμητό για την Αθήνα).

– συμφωνία για την κατασκευή αποθηκευτικού χώρου αερίου κάτω από την Αλμυρή Λίμνη (αντίστοιχες προτάσεις προς την Ελλάδα για αέριο και πετρέλαιο «γειώθηκαν» πρακτικά από την ελληνική κυβέρνηση)

Οι δύο πλευρές υπέγραψαν μια σειρά οικονομικών συμφωνιών, με τον τζίρο διμερών ανταλλαγών να έχει εκτιναχθεί ήδη στα 30δις δολλάρια και ο κ.Ερντογάν να «προβλέπει» 100δις σε τέσσερα χρόνια.

Οι συμφωνίες αυτές δεν ανατρέπουν, απειλούν όμως να ανατρέψουν, σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες αμερικανικές πιέσεις στη Σόφια και την Αθήνα, τα δύο μεγάλα ορόσημα της ελληνορωσικής συνεργασίας: τον αγωγό Σάουθ Στρημ και τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Οι αγωγοί δεν έχουν άλλωστε μόνο ή κυρίως ενεργειακή σημασία, έχουν πρωτίστως πολιτικο-στρατηγική – και οι δύο προέκυψαν από πρωτοβουλία και ιδέα της Αθήνας, πρωτοβουλία και ιδέα που δεν στήριξε όμως με την απαραίτητη συνέχεια και δεν έχτισε πάνω της η Ελλάδα. Είναι σήμερα θλιβερό να θεωρείται ο αγωγός Σάουθ Στρημ ρωσο-τουρκο-ιταλικό έργο.

Οι δύο πλευρές χαρακτήρισαν «στρατηγική» τη σχέση τους, το δε ημιεπίσημο ΡΙΑ-Νόβοστι συνέκρινε τη φιλία με την Τουρκία με τη φιλία με τη Γερμανία, κάνοντας λόγο για «Βόρεια φιλία» και «Οθωμανική φιλία». Ο Ταγίπ Ερντογάν έδωσε πανηγυρικό χαρακτήρα στην επίσκεψη Πούτιν, αν και οι συνομιλίες φάνηκαν μάλλον δύσκολες και ο Πούτιν εμφανίστηκε ασυνήθιστα κουρασμένος και όχι πολύ κεφάτος στην συνέντευξη τύπου που ακολούθησε. Οι απεσταλμένοι των ρωσικών ΜΜΕ δεν ενθουσιάστηκαν με τους Τούρκους και περιέγραψαν με ειρωνικό τρόπο το στρίμωγμα των αξιωματούχων τους για μια θέση περιοπής στη συνέντευξη τύπου.

Κάνοντας το χατήρι του φίλου Ταγίπ, αλλά στέλνοντας με την ευκαιρία και το δεύτερο, σαφές μήνυμά του προς τον Δημήτρη Χριστόφια, μετά την εκλογή του τελευταίου, ο Ρώσος Πρόεδρος είπε ότι υποστηρίζει τα σχέδια του ΟΗΕ για την Κύπρο, μεταξύ των οποίων το σχέδιο Ανάν και την ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων με τις «δύο χώρες» στην Κύπρο, όπως είπε, για να διορθώσει ευθύς αμέσως, σε «δύο πλευρές». Η διόρθωση χρειάστηκε πέντε μέρες για να γίνει αντιληπτή από την υπηρεσία τύπου της προεδρίας.

Συνήθως και οπωσδήποτε στην περίπτωση αυτή, οι υπογραφείσες συμφωνίες δεν είναι παρά η «κορυφή του παγόβουνου». Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να σιγουρευτούμε για την έκταση και την ειλικρίνεια της ρωσο-τουρκικής «συνεννόησης». Με δεδομένο μάλιστα ότι οι «σφαίρες επιρροής» των δύο χωρών στην πρώην σοβιετική περιφέρεια τέμνονται – η γεωπολιτική σύγκρουση παραμένει το κατά βάση κυριαρχούν στοιχείο στις ρωσοτουρκικές σχέσεις των τελευταίων τριών αιώνων.
«Πλατωνικοί έρωτες» και «γάμοι συμφέροντος»

Ρωσικές διπλωματικές πηγές επιμένουν ότι οι συμφωνίες με την Τουρκία δεν αλλάζουν το σκηνικό στις ελληνορωσικές σχέσεις, ενώ και η (εξ απίνης καταληφθείσα) ελληνική πολιτική και διπλωματία εκτιμά ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν ποιά είναι η έκταση της ρωσοτουρκικής συμφωνίας, ενώ οι πράξεις Αθήνας και Μόσχας θα καταδείξουν κατά πόσον έχει τελειώσει άδοξα η δεύτερη προσπάθεια προσέγγισης Ελλάδας-Ρωσίας την τελευταία εικοσαετία (η πρώτη απόπειρα, έγινε με τους ρωσικούς πυραύλους S-300 και κατέληξε σε αξιοθρήνητα αποτελέσματα μετά την άτακτη υποχώρηση της Αθήνας). Συνήθως, μεταξύ Αθήνας και Μόσχας έχουμε σφοδρούς «έρωτες» που παραμένουν τελικά «πλατωνικοί», ενώ μεταξύ ‘Αγκυρας και Μόσχας «γάμους συμφερόντων».

Διπλωματικοί παρατηρητές υποστηρίζουν ότι οι τελευταίες εξελίξεις αντανακλούν απλά το βάρος της γεωπολιτικής θέσης της Τουρκίας και των ρωσο-τουρκικών οπικονομικών σχέσεων. Στην πραγματικότητα όμως αντανακλούν ακόμα περισσότερο την ελληνική αδυναμία και αμφιθυμία. Αδυναμία, γιατί η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη ευρωπαίκή χώρα που δεν διαθέτει στρατηγική ανάλυση πίσω από τη διπλωματία της, ανεξάρτητα κέντρα στρατηγικών μελετών, ούτε καλά – καλά αρκετούς ανθρώπους στα Υπουργεία Εξωτερικών και ‘Αμυνας που να μιλάνε τούρκικα, ρώσικα κλπ. και να μελετούν την πραγματικότητα αυτών των χωρών. Η ελληνική υπηρεσία πληροφοριών είναι υποτυπώδης, δίκτυο Ελλήνων ανταποκριτών στο εξωτερικό ουσιαστικά δεν υπάρχει. ‘Οπως δεν υπάρχει ελληνικό κράτος στην εσωτερική, έτσι δεν υπάρχει και στη διεθνή διάστασή του, η προχειρότητα και ο αυτοσχεδιασμός βασιλεύουν. Καμμία, ακόμα και από τις μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν λειτουργεί έτσι. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι στη Μόσχα λειτουργεί ένα ισχυρό τουρκικό και ένα ακόμα ισχυρότερο ισραηλινό λόμπυ, ενώ μια ολόκληρη μερίδα της ρωσικής κυβέρνησης υπό τον αντιπρόεδρο κ. Ιβανώφ καλλιεργεί την ιδέα μιας «ευρασιατικής συμμαχίας» με την Τουρκία. Αντίθετα, δεν υπάρχει στη ρωσική πρωτεύουσα καμιά αξιόλογη ελληνική δραστηριότητα, ούτε μεταξύ των δύο χωρών κάποιας μορφής στρατηγικός διάλογος.

Η προσέγγιση Καραμανλή-Πούτιν βασίστηκε κυρίως στην προσωπική «χημεία» των δύο και των συνεργατών τους Κωνσταντίνου Μπίτσιου και Αντρέι Βντόβιν (αμφότεροι απομακρύνθηκαν έκτοτε). Η «δημοτικότητα» του κ. Καραμανλή στο Κρεμλίνο έφτασε το ζενίθ όταν έβαλε το βέτο στο Βουκουρέστι («είναι ένας πολύ θαρραλέος άνθρωπος», ήταν το σχόλιο Ρώσου αξιωματούχου). ‘Εκτοτε όμως ο ‘Ελληνας Πρωθυπουργός φάνηκε να υποχωρεί, δίνοντας την εντύπωση τρομαγμένου ανθρώπου και πιθανώς «χρεώνοντας» στη ρωσική πολιτική του αμερικανική εχθρότητα και αποκαλύψεις σκανδάλων. Αντί να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς μηχανισμούς παραγωγής των σκανδάλων, προτίμησε την όπισθεν στην εξωτερική πολιτική, γεγονός που ενεθάρρυνε τους αντιπάλους του. Διάφοροι υπηρεσιακοί παράγοντες άρχισαν να ανακαλύπτουν απίθανα «προβλήματα» με τα ρωσικά θωρακισμένα. Σημαντικοί Υπουργοί της κυβέρνησης δεν απαντούσαν πλέον στα τηλέφωνα και τα αιτήματα συναντήσεων του Ρώσου Πρέσβη! Η Μόσχα εξακολουθούσε να στηρίζει την προσέγγιση, παρά τα προβλήματα που δημιουργούσε το … ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, με τις θέσεις του στα αντιπυραυλικά, για τη Γεωργία κλπ., όταν ένοιωσε όμως και τον ίδιο τον Καραμανλή να κάνει πίσω, άρχισε να θέτει κι αυτή το κλασικό «ελληνικό ερώτημα»: «ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο». Το «δεντράκι» που «φύτεψαν» οι κ.κ. Καραμανλής και Πούτιν, με την ευλογία του Προέδρου της Δημοκρατίας, έπαυσε να ποτίζεται και άρχισε να «μαραίνεται».

‘Ισως βέβαια δεν έχουν ακόμα κριθεί όλα. Υπάρχει συμπληρωματικότητα αναγκών Αθήνας και Μόσχας, χρειάζεται όμως και η πολιτική βούληση και η συστηματική κρατική και διπλωματική υποστήριξη. Η ρωσική πλευρά δηλώνει πάντως ότι ενδιαφέρεται να συνεχίσει την προσέγγιση. Ενδιαφέρεται μάλιστα και για την θέση όλων των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων. Τοποθετηθείς προ αρκετών μηνών στην Αθήνα, ο νέος Ρώσος Πρέσβης συναντήθηκε ήδη με τον κ. Τσίπρα, που του δήλωσε ότι στηρίζει τους αγωγούς, αν και ξέχασε να το αναφέρει στην ανακοίνωσή του για τη συνάντηση ο Συνασπισμός. Ελπίζει να συναντηθεί σύντομα και να γνωρίσει και τον κ. Παπανδρέου.

Διπλωματικοί και στρατηγικοί αναλυτές υπογραμμίζουν ότι, όπως έχουν έλθει τα πράγματα, η σύσφιγξη των σχέσεων με τη Μόσχα, η περαιτέρω ανάπτυξη όχι μόνο των ενεργειακών, αλλά επίσης των αμυντικών και πολιτιστικών σχέσεων, αλλά και ενός σοβαρού «στρατηγικού διαλόγου» είναι «μονόδρομος» για τη χώρα, αν δεν θέλει, αργά ή γρήγορα, και μάλλον γρήγορα, να βρεθεί προ ιδιαίτερα δυσαρέστων εκπλήξεων στην εξωτερική πολιτική της.

“Κόσμος του Επενδυτή”, 14-8-2009