Tag Archives: προσφυγικό

Να σωσουμε το ΠΙΚΠΑ στην Λεσβο!

Από τη φίλη, διακεκριμένη αγωνίστρια και Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ Ελένη Πορτάλιου πήραμε και αναδημοσιεύματε την παραπάκω έκκληση. Δεν έχουμε προσωπική εμπειρία από την συγκεκριμένη κατάσταση στη Λέσβο, με όποιον όμως επικοινωνήσαμε στο νησί, μας διαβεβαίωσε ότι η συγκεκριμένη δομή φιλοξενίας προσφύγων είναι μια πραγματικά αλληλέγγυα και εθελοντική προσπάθεια-πρότυπο. Continue reading Να σωσουμε το ΠΙΚΠΑ στην Λεσβο!

Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

By Dimitris Konstantakopoulos

We have witnessed during the last two years the multiplication of cases of political repressions in various Eastern European countries, like Poland, where Mateusz Piscorski, leader of the party Smena is detained illegally already for two years, without any accusations formulated against him! But this is not the only authoritarian action of the Polish authorities, which, by the way have been condemned by UN Human Rights Committee and by the Polish Ombudsman (Rzecznik praw obywatelskich) for their actions. Among them the process against the Polish Communist party, the harassment against the trotskyte group “Power to the Councils”, a pro-Palestinian conference and scientific conferences about Karl Marx! To all that you may add the massive expulsion to the streets of impoverished tenants due to the re-privatization process. Continue reading Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

Πως φτασαμε στην πανωλεθρια του 2015. Η αληθεια για την κατασταση της χωρας

30 Iουνίου 2018

”Ελλάδα Ώρα Μηδέν” Κώστας Ουίλς – Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος από 1.05′.13”

Ενας Αραβας προς τους Ευρωπαιους: Αν δεν σταματησετε τους πολεμους, δεν θα σταματησει η προσφυγικη κριση!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

To 2015 ολόκληρη η Ευρώπη συγκινήθηκε από το δράμα των προσφύγων που την κατέκλυσαν. Γρήγορα όμως άρχισαν οι αντιδράσεις για τα προβλήματα που η εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων προκαλούσε. Αντιδράσεις που εντείνονταν στο μέτρο που, αυτοί που ήθελαν ανοιχτές τις πύλες της Ευρώπης, συνήθως δεν ενδιαφέρονταν ανάλογα και για τα προβλήματα που η είσοδός τους, συχνά καλοδεχούμενη από την ευρωπαϊκή εργοδοσία, μπορούσε να δημιουργήσει στις κοινωνίες υποδοχής. Continue reading Ενας Αραβας προς τους Ευρωπαιους: Αν δεν σταματησετε τους πολεμους, δεν θα σταματησει η προσφυγικη κριση!

Stop the Wars to End the Refugee Crisis

By Ramzy Baroud

Europe is facing its most significant refugee crisis since World War Two. All attempts at resolving the issue have failed, mostly because those charged with doing so have ignored the root causes of the problem.

Furthermore, on June 11, Italy’s new Interior Minister, Matteo Salvini, blocked the Aquarius rescue ship from docking in Italian ports. It was carrying 629 refugees and economic migrants. A statement by Doctors without Borders (MSF) stated that the passengers included 123 unaccompanied minors and seven pregnant women. Continue reading Stop the Wars to End the Refugee Crisis

Απο την Ουκρανια στο Ιραν: Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια (και στο βαθος Ρωσοι)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Εξαιρετικά ανησυχητικές είναι οι πληροφορίες για την κατάσταση που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, με το ιρανικό και τα “συναφή” θέματα (Ιράκ, Συρία, Λίβανος) να κυριαρχούν στην τελευταία συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου, και τους δύο ηγέτες να επιμένουν στην ανάγκη αναθεώρησης της ισχύουσας συμφωνίας  για τα πυρηνικά του Ιράν. Η Τεχεράνη θεωρεί απαράδεκτη μια τέτοια αναθεώρηση. Αμερικανοί Γερουσιαστές που επέστρεψαν από το Ισραήλ, δήλωσαν ότι ενημερώθηκαν για διάφορα σχέδια ισραηλινής στρατιωτικής δράσης.

Αυτά όλα όμως προκαλούν την έντονη αντίθεση της Γαλλίας, αλλά και της Γερμανίας, αν και στην περίπτωση της τελευταίας ο κ. Γκάμπριελ, που είχε αρχίσει να λέει ορισμένα πράγματα για την πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ “πήρε πόδι” από το ΥΠΕΞ, προς όφελος ενός μάλλον “γκρίζου” προσώπου, χωρίς πολιτικό λόγο.

Ο Μακρόν στο Παρίσι πήρε όμως αποστάσεις σε κρίσιμα θέματα από τη μεσανατολική πολιτική που είχαν ασκήσει Σαρκοζί και Ολλάντ, μετατρέποντας τη Γαλλία σε κύριο Ευρωπαίο σύμμαχο των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου.

Παράλληλα, τόσο η προώθηση του ιρανικού από την παράταξη Νετανιάχου-Τραμπ, όσο και η απόφαση της Άγκυρας να προχωρήσει σε προμήθεια του υπερσύγχρονου ρωσικού πυραυλικού συστήματος S400, καθιστούν πολύ επιτακτική, για την Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ, την ανάγκη να λυθεί το θέμα του προσανατολισμού της Τουρκίας. Αλλά και η κατάσταση στον Λίβανο σχετίζεται με όλα αυτά, καθώς η Βυρηττός στράφηκε στη Μόσχα και διαπραγματεύεται με τους Ρώσους ελλιμενισμό των πλοίων τους.

Το ζήτημα του Ιράν είναι, εδώ και πάνω από δεκαετία, σημείο αποκρυστάλλωσης της υποβόσκουσας σύγκρουσης δύο παρατάξεων μέσα στο δυτικό αλλά και στο ισραηλινό κατεστημένο. Από τη μια μεριά έχουμε το “κόμμα του Φουκουγιάμα”, των κλασικών παγκοσμιοποιητών τύπου Σόρος, Ομπάμα, Μακρόν, Μέρκελ, τους “Μενσεβίκους” της Αυτοκρατορίας. Από την άλλη έχουμε τους οπαδούς της “Σύγκρουσης των Πολιτισμών” τύπου Χάντιγκτον, όπως οι Τραμπ και Νετανιάχου, τους “Μπολσεβίκους”.

Οι τελευταίοι είναι που προκάλεσαν, πριν από μερικά χρόνια, την αιματηρή διάλυση της Ουκρανίας, που μας έφερε, και μας διατηρεί πάντα, πολύ κοντύτερα, στο ενδεχόμενο παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, οδηγώντας στον νέο Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς καν τους κανόνες της μετά το 1963 εποχής. Το κατάφεραν γιατί εκμεταλλεύθηκαν επιδέξια τον αντιρωσισμό και των δύο παρατάξεων στον πυρήνα της Αυτοκρατορίας. Ο Ομπάμα μάλλον κατάλαβε με καθυστέρηση που τον πήγαιναν και αρνήθηκε να εγκρίνει την αποστολή βαρέος οπλισμού στην Ουκρανία.

Οι “Μπολσεβίκοι” της Αυτοκρατορίας χρησιμοποιούν κατ’ εξοχήν τον εισοδισμό ως μέθοδο δράσης. Είναι ένα είδος “κρυμμένου Αλκιβιάδη” στους ίδιους τους δυτικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, που δημιουργεί τετελεσμένα και μετά οδηγεί όλο το σύστημα σε αναγκαστική πορεία (Ιράκ, Λιβύη, Ουκρανία είναι μερικά από τα παραδείγματα).

Στο φόντο υπάρχει βέβαια και η Ρωσία, που δύσκολα θα επιτρέψει, χωρίς αντίδραση, έναν ενδεχόμενο πόλεμο κατά του Ιράν. Ανακοινώνοντας πρόσφατα το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, ο Πρόεδρος Πούτιν αποσαφήνισε ότι κάθε επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας με πυρηνικά όπλα θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας και θα συνεπιφέρει τις ανάλογες συνέπειες. Αυτό που δεν αποσαφήνισε είναι ποιες χώρες θεωρεί συμμάχους της Ρωσίας.

Αυτό με την ευκαιρία σημαίνει ότι αυξάνονται και οι κίνδυνοι για τις χώρες που φιλοξενούν στο έδαφός τους πυρηνικά όπλα ή άλλα επιθετικά οπλικά συστήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον κρατών της Μέσης Ανατολής. Δεν είμαστε στα 1990, όπως νομίζουν ορισμένοι, όταν μπορούσε να εκστρατεύει η Αμερική εναντίον της Γιουγκοσλαβίας ή του Ιράκ χωρίς αντίποινα.

Οι Κούρδοι δεν το κατάλαβαν αυτό με αποτέλεσμα αυτά που τους συνέβησαν στο Ιράκ.

Στο Παρίσι, ένα χρόνο μετά την εκλογή του, ο Πρόεδρος Μακρόν έχει προχωρήσει σε μια σειρά πολύ εντυπωσιακών κινήσεων, που τον διαφοροποιούν αισθητά σε κρίσιμα ζητήματα από την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας υπό τους Προέδρους Σαρκοζί και Ολάντ, ιδίως σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να ανοίξει και ένα διάλογο με τη Μόσχα, καθώς οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία μοιάζουν σήμερα εξίσου κακές με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου!

Μιλώντας πρόσφατα, ενώπιον του Προέδρου και του κοινοβουλίου της Τυνησίας, ο Μακρόν αναγνώρισε τις ευθύνες της χώρας του που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Η επέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή μιας σχετικά ακμάζουσας αραβικής χώρας, την οποία τώρα διεκδικούν διάφορες ένοπλες συμμορίες, ενώ στην επικράτειά της διεξάγονται δημοπρασίες σκλάβων! Η επέμβαση αποσταθεροποίησε όχι μόνο τη Λιβύη, αλλά και μεγάλο μέρος της αφρικανικής ηπείρου, με αποτέλεσμα την εκθετική αύξηση των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

«Η Γαλλία, μαζί με τα ευρωπαϊκά κράτη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν τώρα σε αυτή την περιοχή», τόνισε ο Μακρόν, προσθέτοντας ότι «αρκετοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να τελειώνουν με τον Λίβυο ηγέτη (Καντάφι) χωρίς όμως «να διαθέτουν σχέδιο για τη συνέχεια». Η κριτική αυτή είναι σημειωτέον παράλληλη με την κριτική (και αυτοκριτική) που έχει κάνει και ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα, ο οποίος επέκρινε τον πρώην Γάλλο Πρόεδρο Σαρκοζί ότι τον «παρέσυρε» τρόπον τινά στην περιπέτεια της Λιβύης.

Αλλά και στο θέμα της Συρίας ο Μακρόν διαφοροποιήθηκε από την πολιτική των προκατόχων του δηλώνοντας ότι «δεν είπα ποτέ ότι η ανατροπή του Μπασάρ (Αλ Άσαντ) ήταν ένα προηγούμενο για όλα», προσθέτοντας ότι «κανένας δεν μου παρουσίασε τον νόμιμο διάδοχό του».

Ο Γάλλος Πρόεδρος ταξίδεψε εξάλλου αυτοπροσώπως στη Σαουδική Αραβία για να «απελευθερώσει» τον Λιβανέζο Πρωθυπουργό που εφέρετο περίπου κρατούμενος στη χώρα αυτή, σταματώντας έτσι, τουλάχιστον προσωρινά, τα σχέδια νέου πολέμου στον Λίβανο. Ακόμα πιο εντυπωσιακή και εντελώς ασυνήθιστη για τα κρατούντα διεθνή δεδομένα ήταν η δημόσια επίθεση που εξαπέλυσε κατά του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατηγορώντας τον για πολέμους που θέλει να εξαπολύσει.

Απομένει βέβαια να δούμε πόσο βαθειά είναι αυτή η μεταβολή κι αν ο Μακρόν εννοεί αυτά που λέει και θα μείνει συνεπής σε αυτή τη γραμμή.

Διαβάστε ακόμα:

Back to the USSR

Δελτιο «ακραιων πολεμικων φαινομενων» στη Μεση Ανατολη – λογος και για χρηση πυρηνικων

Συζητωντας για την “Αριστερα” και τις πλημμυρες, την Ευρωπη, το Ισλαμ και την παγκοσμιοποιηση, τους επικινδυνους τυχοδιωκτισμους στην εξωτερικη πολιτικη

Εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” 19/11/17 με τον Κώστα Ουίλς

Συμμετέχουν: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος (την πρώτη ώρα),  Βασίλης Βιλιάρδος και Δημήτρης Γιαννόπουλος

Η Ελλαδα, το ΝΑΤΟ και η αρπαγη Κυπρου και Αιγαιου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για μια φορά τουλάχιστον, ο Πρόεδρος της Κύπρου είπε την αλήθεια! Πλησιάζουμε, είπε, στο τέλος του Γολγοθά. Εν τη ρύμη του λόγου του ξέχασε μάλλον ότι ο Γολγοθάς τελειώνει με τη Σταύρωση.

Ο κ. Αναστασιάδης, πρέπει να του το αναγνωρίσουμε, είναι μαχητής. Αγωνίστηκε με πάθος το 2004 υπέρ της υιοθέτησης του Σχεδίου Ανάν, που προέβλεπε τη μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε προτεκτοράτο. Θα ήθελε να το κάνει και τώρα, αλλά του «χαλάει τη σούπα» το γεγονός ότι οι υπήκοοί του, ακόμα και οι κομματικοί του φίλοι, δίνουν μεν ενίοτε την εντύπωση ότι τελούν σε «χειμερία νάρκη», αλλά, κάπου κάπου, όμως, φαίνεται ότι ξυπνάνε απότομα. Αυτό συνέβη όταν, π.χ., ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, πρόσφατα, αποκάλυψε τον σχεδόν ταυτόσημο χαρακτήρα των ρυθμίσεων που συζητάνε Ακιντζί και Αναστασιάδης με αυτές του απορριφθέντος με συντριπτική πλειοψηφία Σχεδίου Ανάν, σε ποιο ακριβώς «κράτος» δηλαδή θα κληθούν να ζήσουν. Γιατί ωραία τα περί ανάγκης «λύσης του Κυπριακού», «διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας», «να μην οριστικοποιήσουμε τη διχοτόμηση», όσο δεν ενδιαφέρεται κανείς για τις λεπτομέρειες. Αν τις δει, το «όνειρο» γίνεται αμέσως εφιάλτης.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο κ. Αναστασιάδης έχει προβλήματα -και θα έχει όλο και μεγαλύτερα- με την κυρία Νούλαντ, που θέλει να τελειώνει με το Κυπριακό, με το «Μακεδονικό» και με το Αιγαίο και ουδόλως την ενδιαφέρουν οι εφιάλτες των Κυπρίων. Θα δούμε ποια μορφή θα πάρουν αυτά τα προβλήματα, καθώς με το Προσφυγικό η οικονομική επίθεση κατά του Ελληνισμού μπαίνει και στη φάση χρήσης καθ’ εαυτό γεωπολιτικών μεθόδων. Η κυρία Νούλαντ έχει οπωσδήποτε την ατζέντα της, που περιλαμβάνει πολλά πράγματα, αγωγούς, Τουρκία, Σκόπια και «Μακεδονικό». Τώρα αρχίζει το πανηγύρι και πιθανώς η μνημονιακή περίοδος καταστροφής δεν ήταν παρά η εισαγωγή σε όλα αυτά.

Η Αθήνα όμως τι κάνει; Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι το ζήτημα της αποφάσεως επί του εσωτερικού καθεστώτος της Κύπρου αφορά αποκλειστικά τους ίδιους τους Κυπρίους.

Αυτή η θέση είναι τυπικά σωστή, αλλά ισοδυναμεί με το να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Πρώτον, γιατί η Αθήνα έχει ηθική υποχρέωση, ζωτικό εθνικό συμφέρον («αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθεί και η Ελλάδα», Ανδρέας Παπανδρέου, 1987) αλλά και συμβατική υποχρέωση να στηρίζει την κυριαρχία και ανεξαρτησία της Κύπρου.

Αλλά το κατά πόσον είναι σε θέση να το κάνει αυτό εξαρτάται ασφαλώς από τις κύριες βάσεις της νέας ρύθμισης. Αν, όπως όλα δείχνουν, ο κ. Αναστασιάδης επιμείνει σε μια νέα μορφή του Σχεδίου Ανάν, που ισοδυναμεί με κατάργηση της ανεξαρτησίας, δημοκρατίας και κρατικής κυριαρχίας στην Κύπρο, είναι φανερό ότι αυτός ο μετασχηματισμός του υπάρχοντος status quo αντίκειται στα πιο ζωτικά εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού σε Ελλάδα και Κύπρο. Καταργεί το προς υπεράσπιση αντικείμενο -το κυπριακό κράτος-, ενώ καθιστά αδύνατη την υπεράσπιση της ασφάλειας των Κυπρίων από την Αθήνα. Αντίθετα, καθιστά την Αθήνα όμηρο της καλής θέλησης της Άγκυρας και των «προστατών» για να μην πάθουν τίποτα οι Ελληνοκύπριοι!

Δεν είναι ασφαλώς δουλειά της Αθήνας το πώς θέλουν οι Κύπριοι να διοικούνται. Είναι όμως και με το παραπάνω δουλειά της να τονίσει ότι η οποιαδήποτε λύση πρέπει να κινείται εντός των πλαισίων του διεθνούς, ευρωπαϊκού και συνταγματικού δικαίου, ώστε να μη θέτει σε κίνδυνο τον πληθυσμό του νησιού, να μην απειλεί με μετατροπή σε Βοσνία το νησί ή σε μοχλό διαρκούς εκβιασμού της Αθήνας. Αλλιώς η Ελλάδα, και να θέλει, δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα για το νησί και τους κατοίκους του. Δεν είμαστε εμείς που θα αναθεωρήσουμε τώρα τις βασικές παγκόσμιες αρχές δικαίου – κάποιον λόγο έχουν που επικράτησαν.

Είναι επίσης δουλειά της Αθήνας να τονίσει προς τους Κυπρίους ότι πρέπει να αποφανθούν ελεύθερα για το κράτος στο οποίο θέλουν να ζήσουν. Με άλλα λόγια, να εξασφαλίσει συνθήκες ελεύθερης βούλησης, που μόνο αυτονόητες δεν είναι σε ένα μικρό, ημικατειλημμένο και απειλούμενο νησί. Δεύτερον, υπάρχει το θέμα των εξωτερικών εγγυήσεων και των στρατευμάτων που θα παραμείνουν μετά τη λύση. Είναι ήδη εξωφρενικό το γεγονός ότι ούτε η Λευκωσία ούτε η Αθήνα δεν ανέλαβαν μια σοβαρή διεθνή πρωτοβουλία απαιτώντας την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο και μάλιστα ως προϋπόθεση σοβαρών συνομιλιών διευθέτησης. Αφού και οι Τουρκοκύπριοι και η Τουρκία θέλουν να ενταχθούν στην ΕΕ, τα τουρκικά στρατεύματα θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από μια ευρωπαϊκή δύναμη, στην οποία να μη συμμετέχουν Ελλαδίτες, Κύπριοι και Βρετανοί. Μια τέτοια πρόταση θα επέτρεπε σε Κύπρο και Ελλάδα να περάσουν από τη διαρκή πολιτικοδιπλωματική άμυνα στο Κυπριακό στην επίθεση.

Όχι μόνο αυτό δεν κάνουν, αλλά συζητάνε τη μη άμεση αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων σε περίπτωση λύσης ή την εσαεί παραμονή τους στο νησί ως δήθεν νατοϊκή δύναμη.

Συγγνώμη, αλλά θα παραφρονήσουμε όλοι μαζί. Το ΝΑΤΟ, υπό τη γενική διεύθυνση του Χένρι Κίσινγκερ, πραγματοποίησε το 1974 το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και την τουρκική εισβολή, αφού προηγουμένως είχε επιβάλει δικτατορία στην Ελλάδα για να πετύχει αυτό το αποτέλεσμα. (Γεγονός σπάνιο στην αμερικανική πολιτική, τα γεγονότα αυτά τα έχουν, εμμέσως πλην σαφώς, αναγνωρίσει ο Κλίντον και ο Χόλμπρουκ.) Θα βάλουν τώρα η Αθήνα και η Λευκωσία τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα;

Το Αιγαίο, το ΝΑΤΟ και οι πρόσφυγες

Ενώ αυτά συμβαίνουν με την Κύπρο, ενώ η Ελλάδα ολοκληρώνει τη μετατροπή της σε αποικία χρέους και ετοιμάζεται για μια ελάφρυνση χρέους, που θα αποδειχθεί, το πιθανότερο, μια οργουελιανής έμπνευσης μαύρη φάρσα (όπως το PSI, η μόνη αναδιάρθρωση χρέους στην Ιστορία που έγινε εις βάρος του οφειλέτη!), ενώ η Νούλαντ μας πιέζει να κλείσουμε το «Μακεδονικό» και μας στέλνει πεσκέσι τον πρέσβη της στο Κίεβο, νέες απειλές διαγράφονται τώρα για το Αιγαίο, την κοιτίδα του ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής σκέψης και της Ελληνικής Δημοκρατίας αλλά και στρατηγικό «φιλέτο» του Ελληνισμού.

Η ελληνική κυριαρχία περιορίστηκε ήδη εκεί από όλες τις ΜΚΟ και την ΕΕ, που διαχειρίζονται το Προσφυγικό, περιορίστηκε ακόμα περισσότερο με την αποστολή του ΝΑΤΟ και τώρα πάει να καταργηθεί μαζί και η εθνολογική σύσταση του πληθυσμού των νησιών.

Η νέα τερατώδης ιδέα που απεργάζονται έχει να κάνει με την εγκατάσταση στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου των προσφύγων που βρίσκονται στην Τουρκία, με αντάλλαγμα την παροχή στην Ελλάδα των πόρων που προορίζονταν για την Τουρκία.

Ελπίζουν ότι η κυβέρνηση της Αθήνας θα το δεχτεί, νομίζοντας ότι θα παραμείνει στην εξουσία. Ελπίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού φορτώθηκε την ενοχή της συνέχισης των Μνημονίων και της συνθηκολόγησης του Ιουλίου 2015, θα φορτωθεί τώρα και την ενοχή των εθνικών καταστροφών που ακολουθούν στο πρόγραμμα και που, τυχόν πραγματοποιούμενες, θα είναι το τέλος των Ελλήνων ως έθνους και των δύο κρατών τους.

Παρόν, 15.5.2016

EL ROSTRO (Y EL DESTINO) DE EUROPA

Dimitris Konstantakopoulos

 

Ayer estaba caminando en la plaza de la Victoria, en pleno centro de Atenas, mirando a los policías que intentaban alejar a algunos refugiados o inmigrantes. Los refugiados eran pacíficos. Estaban simplemente sentados en la plaza. “¿Por qué les movéis, no hacen daño a nadie?”, pregunté a los policías, un hombre y una mujer. La mujer respondió “si les dejamos aquí, habrá cientos de ellos en unos minutos”, fue la respuesta. “Ok, pero ellos se reunirán en otro lugar”. “Lo sé”, respondió ella, “pero estas son las órdenes”. “¿A dónde irán?”, continué preguntando. “No tengo ni idea” responde el policía. El hombre me miró más perplejo y confuso. Era incapaz de descifrar la lógica detrás de las órdenes. Y estaba moviendo su cabeza con exasperación sobre el problemas de los refugiados que se enfrentan a Grecia y Grecia se está enfrentando con los refugiados.

En otra esquina de la plaza, una mujer amamantaba a su hijo recién nacido. Y unos cuarenta o más refugiados se están empujando unos a otros para intentar entrar en una furgoneta de solo 10 plazas. En las noticias escucho de otro barco más cogido cerca de la isla de Kos. Ocho personas están desaparecidas, pero parece que a nadie le importa más. El régimen de Erdogan continúa alimentando de mil maneras el flujo de refugiados a Grecia, pidiendo más ayuda financiera e importantes concesiones diplomáticas de Europa, Grecia y Chipre. Berlín, Londres y París fueron capaces y voluntariosas para imponer sanciones contra Rusia cuando Washington lo decidió (!), pero ellos parecen totalmente incapaces o reacios a ejercer cualquier presión a Ankara. Simplemente están rogando a Turquía, poniendo toda la presión para su estado miembro, Grecia. Una vez más, el gobierno de Atenas parece incapaz o reacio a resistir.

Son días lluviosos en Grecia. Miles de refugiados quedan donde pueden, a menudo bajo la lluvia, incluyendo mujeres y niños. Tres mil niños sin acompañantes están entre los refugiados de Idomeni, un paraíso potencial para las mafias, después de que la Antigua República Yugoslava de Macedonia (ARYM), un semi-protectorado de EEUU-Alemania, decidiera cerrar la frontera. Una mujer en Idomeni dio a luz a su hijo bajo la lluvia. Las primeras enfermedades grabes aparecen entre ellos y el cercano hospital de Kilkis está desmoronándose para enfrentarse a esto.

No solamente las autoridades de la ARYM cerraron la frontera, ellos usaron gas químico dentro del territorio griego adyacente para dispersar a los refugiados que querían cruzar la frontera.

Incluso Albania, un protectorado de EEUU-Turquía, está cerrando sus fronteras con Grecia. 25 años atrás, uno a uno, medio millón de albaneses han encontrado refugio en Grecia, tras el colapso del régimen anterior de allí.

El estado griego hace lo que puede para ayudar a los refugiados en Idomeni, pero no parece ser capaz de hacer mucho, y además, quieren hacerlos retroceder, como ellos parecen aceptar ahora, cada vez más, la “racionalidad” europea. Aldeanos cercanos y voluntarios hacen lo que pueden, pero nadie puede predecir lo que ocurrirá si la situación toma un carácter permanente. Hay algunas ONG e izquierdistas europeos también en Idomeni. Pero todos ellos son claramente insuficientes para ayudar a tanta gente.

¿Qué hace la Unión Europea? El problema de los refugiados ha tenido un impacto económico de 1.000 millones de euros para Grecia. La UE ha proporcionado solo 30 millones hasta ahora. Se planea proporcionar 700 millones más durante los próximos 3 años. Pero este dinero no irá al estado griego, sino a varias ONG internacionales, que tienden a tomar de facto, una pieza más de la soberanía nacional griega, como ya está ocurriendo con los programas de “rescate”.

En la profunda confusión, de todas formas, sobre el problema y cualquier cuestión “nacional” o de “derechos humanos”, el gobierno de Atenas está manteniéndose en retirada. Al mismo tiempo que tales cosas están ocurriendo en torno al país, el “cuarteto” (ex-troika), un grupo de “asesinos económicos”, gobiernan Grecia tras su gobierno, en nombre de los gobiernos europeos, instituciones y del FMI, están reuniendo a los ministros griegos en el hotel Hilton en el centro de Atenas. Ellos discuten cuán grande será la decimotercera reducción consecutiva de las pensiones, entre otras medidas “humanísticas”. Como el sacrifico de su país, por Europa y el FMI continúa, los padres griegos están intentando duramente, hallar una vía para que sus propios hijos abandonen el país.

Ciudadanos de Europa central, norteña y occidental están protestando contra la posibilidad de alojar a los refugiados en sus países. Pero no protestaron cuando la aviación de francesa, británica o de la OTAN estaba bombardeando Libia. O cuando los servicios secretos de esos y otros países estaban ayudando a desarrollar al ISIS en Siria, para deshacerse de Assad. EEUU y los estados de Europa occidental borraban de la tierra grandes partes de oriente medio o contribuían a su destrucción. Ahora se sorprenden con las consecuencias, como los refugiados o el terror. Puede que piensen que Europa es una isla, desde la que puedes bombardear a quien quieras para “proteger sus derechos”, sin soportar cualquier consecuencia.

Ahora, una “mayoría silenciosa” entre ellos, está aceptando la transformación de un país europeo a uno de oriente medio, esperando probablemente que este problema quedará en Grecia y no les afectará. Como por la guerra financiera lanzada contra Grecia, durante seis años, esta “mayoría silenciosa” se levantará cuando llegue a sus países. Pero probablemente será demasiado tarde.

Victoria Nuland, la neoconservadora ayudante del secretario de Estado, ex-portavoz para Hillary Clinton, activamente involucrada en campañas militares contra Yugoslavia, en las guerras de oriente medio, en la revuelta del Maidán y al inicio de la nueva guerra fría, llegó hace algunos días a Idomeni, probablemente para inspeccionar el resultado de las políticas a las que ella tanto ha contribuido. Después de todo ella se debe sentirse satisfecha. Ella parece haber sido buena todo el tiempo cuando ella decía la frase despectiva e infame sobre los europeos durante la crisis ucraniana: “Fuck the EU…” (“Qué le jodan a la UE”).

 

Atenas, 14 de marzo.