Tag Archives: Προεδρικές Εκλογές Γαλλίας

O Aδολφος στο Παρισι!

Παρίσι – του απεσταλμένου του ΑΠΕ-ΜΠΕ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

‘Ολη η πρώτη σελίδα της Λιμπερασιόν καταλαμβάνεται από μία φράση: “Κάντε ότι θέλετε, αλλά ψηφίστε Μακρόν”.

Από κάτω μια μικρή φωτογραφία του υποψήφιου.

Βλέπω την εφημερίδα και διερωτώμαι αν υποστηρίζει πραγματικά τον Μακρόν ή θέλει να στρέψει τους αριστερούς ψηφοφόρους στο Εθνικό Μέτωπο ή την αποχή. Γιατί το μόνο που καταφέρνουν οι ιδιοκτήτες της είναι να τους εξαγριώσουν.

Την παραμονή των εκλογών η προεκλογική εκστρατεία απαγορεύεται από τις τηλεοράσεις. Όχι όμως οι ιστορικές ταινίες.

Σάββατο, παραμονή του δεύτερου γύρου το πολύ ποιοτικό κανάλι Arte δείχνει μια πολύ συγκινητική ταινία για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Αναδεικνύεται όλη η φρίκη της πρώτης μεγάλης ανθρωποσφαγής του Εικοστού Αιώνα, που ήταν βέβαια και ένας γερμανο-γαλλικός πόλεμος. Δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει με το μήνυμα.

Μετά, πάλι ιστορική ταινία. Η άνοδος του Χίτλερ στον μεσοπόλεμο, πως δεν τον πήρανε χαμπάρι, πως διασπασμένοι οι Αριστεροί άργησαν να συγκροτήσουν το Λαϊκό Μέτωπο εναντίον του φασισμού. Δεν μπορεί φυσικά κανείς να προσάψει τίποτα στο κανάλι ή την ταινία, αλλά μοιάζει σαν ο ύμνος της Κομμουνιστικής Διεθνούς που ακούγεται τώρα από την τηλεόραση να παίζεται μάλλον για να στηρίξει την υποψηφιότητα του κ. Μακρόν απέναντι στην Κυρία Λεπέν!

Στο ενδιάμεσο, το Arte αναγγέλλει μια τρίτη ιστορική ταινία για το βράδυ. Όπως εξηγεί το τρέιλερ ο Ναπολέων την πάτησε άσχημα σχεδιάζοντας τη μάχη του Βατερλώ. Περίμενε θρίαμβο, αλλά τελικά κατέληξε στο χάος και τη σφαγή, σε ένα Βατερλώ δηλαδή! Να τι παθαίνουν οι εθνικιστές!

Περιμένω όλος αδημονία το επόμενο ντοκιμαντέρ, ελπίζοντας ενδόμυχα να λύσω τις απορίες μου γύρω από τη θρυλούμενη υποστήριξη της οικογένειας Ρότσιλντ (πρώην εργοδοτών του κ. Μακρόν!) προς τους Βασιλείς της Ευρώπης που νίκησαν τον Ναπολέοντα. Φαίνεται όμως ότι δεν χώραγαν άλλες ιστορικές ταινίες στο πρόγραμμα.

Πλας ντε λα Ρεπουμπλίκ, οι γιγαντοοθόνες των οπαδών του Μακρόν προβάλλουν, μεταξύ άλλων, ντοκιμαντέρ από την περίοδο της ανόδου του Χίτλερ στη Γερμανία. Τα κοιτάνε σιωπηλοί ο περαστικοί, αλλά ελάχιστοι ενθουσιάζονται από την έκκληση της κοπέλας στη σκηνή να ψηφίσουνε Μακρόν.

Όλα αυτά βέβαια έχουν ένα πλεονέκτημα. Θυμίζουν την τραγική ιστορία της Ευρώπης του Εικοστού Αιώνα και είναι κρίσιμης σημασίας η υπενθύμιση αυτή τώρα. Μόνο που κάθε μισή αλήθεια κρύβει ένα ολόκληρο ψέμα.

Είναι αλήθεια ότι ο προσεκτικός αναλυτής μπορεί ίσως να επιβεβαιώσει την ύπαρξη βαθύτερων αναλογιών, παρά τις μεγάλες διαφορές, ανάμεσα στον ιστορικό ρόλο του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού και τον ρόλο που ήρθαν για να παίξουν, τηρουμένων των αναλογιών, ρεύματα όπως αυτό του Τραμπ στην Αμερική και της Λεπέν στη Γαλλία.

Όμως, αν μια τέτοια αναλογία είναι σωστή, τότε αναπόφευκτα κι άλλες έρχονται στο νου. Ο γερμανικός ναζισμός είναι γνήσιο τέκνο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου κι αυτός εξίσου γνήσιο της προηγούμενης περιόδου “ευτυχούς παγκοσμιοποίησης”, του φιλελεύθερου 19ου αιώνα. Όσο για τον Χίτλερ, ήρθε στην εξουσία λόγω της βαθειάς κρίσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Βάζοντας την Μαρίν Λεπέν στη θέση του Χίτλερ, οι ηγέτες της σημερινής Ευρώπης βάζουν έτσι άθελά τους τον εαυτό τους στη θέση των ηγετών της Βαϊμάρης, που τους σάρωσε τελικά η ιστορία!

Γαλλια – το φαντασμα της Βαϊμαρης

Παρίσι – του απεσταλμένου του ΑΠΕ-ΜΠΕ
Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το ότι συζητάμε συνέχεια για τον σεισμό που πιθανότατα δεν θα γίνει (την εκλογή Λεπέν) συμβάλλει στο να μην συνειδητοποιούμε τον σεισμό που ήδη έγινε στη Γαλλία και προσδιορίζει αναγκαστικά τα πολύ στενά περιθώρια που θα διαθέτει, ευθύς εξ αρχής, ο πιθανολογούμενος νέος Πρόεδρός της, Εμμανουήλ Μακρόν.

Ο Μακρόν, το ξέρουμε από τώρα και το ξέρει κι ο ίδιος, όχι μόνο θα ‘ναι Πρόεδρος μειοψηφίας αλλά θα ‘χει και την πλειοψηφία του γαλλικού λαού μαχητικά εναντίον του και των πολιτικών που θέλει να εφαρμόσει!

Το πραγματικά συγκλονιστικό στη Γαλλία δεν είναι βέβαια ότι θα ηττηθεί πιθανότατα (εξαιρέσει μεγάλης εκπλήξεως), η Κυρία Λεπέν. Το συγκλονιστικό είναι αυτό που δεν γράφεται, δεν λέγεται και προσπαθείται να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν συμβαίνει καν.

Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (ίσως αν εξαιρέσουμε μερικές ημέρες του Μαΐου 1968), η σαφής πλειοψηφία του γαλλικού λαού υποστηρίζει σήμερα πολιτικές δυνάμεις που θέτουν ως ρητή επιδίωξη την ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού και πολιτειακού συστήματος και των θεμελιωδών οικονομικών πολιτικών του, του νεοφιλελευθερισμού και της ευρωπαϊκής του ενσάρκωσης, του “ευρωφιλελευθερισμού”.

Στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, η ριζοσπαστική, άκρα αριστερά κέρδισε συνολικά 27,3% των προτιμήσεων και η φασίζουσα ακροδεξιά το 26,92%. Το 55% των Γάλλων όχι μόνο απορρίπτουν κατηγορηματικά το νεοφιλελεύθερο ή “ευρωφιλελεύθερο” στην περίπτωσή μας μοντέλο, αλλά υποστηρίζουν πλέον ενεργά πολιτικές δυνάμεις που μάχονται για την ανατροπή τους. Μόνο ένα 44% των Γάλλων εξακολουθεί να υποστηρίζει παλαιά ή νέα συστημικά κόμματα και πρόσωπα της αριστεράς ή της δεξιάς.

Ο ίδιος ο κ. Μακρόν το γνωρίζει άριστα. Γι’ αυτό και έχει ήδη προαναγγείλει ότι θα περάσει τις νεοφιλελεύθερες “μεταρρυθμίσεις” του με προεδρικά διατάγματα, αγνοώντας δηλαδή, αν χρειαστεί, όχι μόνο τη θέληση του λαού, αλλά και τη θέληση των ίδιων των βουλευτών. Μόνο που η Γαλλία δεν είναι οποιαδήποτε χώρα. Έχει κάνει δέκα επαναστάσεις σε δύο αιώνες!

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει λοιπόν τι ακριβώς θα συμβεί.

Οι “εκλογικές στατιστικές” και στη Γαλλία (το “πολιτικό εργαστήρι” της Ευρώπης, εδώ και δυόμισυ αιώνες) επιβεβαιώνουν και ότι βρισκόμαστε, τηρουμένων των αναλογιών, και φυσικά με τις ιδιομορφίες της σημερινής εποχής, σε μια κατάσταση ανάλογη της κρίσης που συγκλόνισε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στον μεσοπόλεμο, αλλά και μιας οικονομικής κρίσης που άρχισε το 2008, μετετράπη σε κρίση της ΕΕ και δεν είναι συγκυριακή, αλλά βάθους ανάλογου με τις μεγάλες κρίσεις του 1873-96 και του 1929 (αυτές δηλαδή που προκάλεσαν στο παρελθόν τους δύο παγκοσμίους πολέμους, τη Ρωσική και την Κινεζική Επανάσταση, τον Ναζισμό και το αμερικανικό New Deal).

Όπως και στη Γερμανία του μεσοπολέμου, οι λύσεις στην κρίση εμφανίζονται και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά. Η μεγάλη ειρωνεία μάλιστα είναι ότι αυτό συμβαίνει, τη στιγμή που ένα σωρό κόσμος έσπευσε να ενταφιάσει οριστικά τη διαίρεση αριστεράς και δεξιάς! Μεταξύ τους και πολλοί διανοούμενοι ή πολιτικοί, που ξεκίνησαν την καριέρα τους πουλώντας αριστερές ιδέες και τώρα βρίσκονται σε εναγώνια αναζήτηση αξιοπρεπούς τρόπου να αλλάξουν στρατόπεδο. Ηλπισαν ότι το πρόβλημα θα λυνόταν μόνο του με τον θάνατο της αριστεράς, η εμφάνιση όμως της ανυπότακτης Γαλλίας, που κονιορτοποίησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους άφησε μάλλον απορημένους και άναυδους. Αλλά έκανε και κάτι πιο ουσιαστικό. Αμφισβήτησε από τη Μαρίν Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο, το μονοπώλιο της εξέγερσης.

Αν και, όπως συνέβη και στον μεσοπόλεμο, η ρητορεία της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς τέμνονται, οι διαφορές στη στρατηγική κατεύθυνση είναι ήδη αρκετά σαφείς. Για τη Μαρίν Λεπέν, ο δρόμος είναι ο αυταρχισμός κι ο Πόλεμος, που προετοιμάζει ιδεολογικά και πολιτικά με την αντι-ισλαμική της ρητορεία. Ο ολοκληρωτισμός, στην ανάλυσή της, δεν προέρχεται από την παντοδυναμία του Χρήματος, αλλά από τους “τζιχαντιστές”.

Αντίθετα, η “ανυπότακτη Γαλλία” θέτει στο κέντρο της κριτικής της το χρηματιστικό κεφάλαιο και επιχειρεί να διαμορφώσει ένα δημοκρατικό, κοινωνικό και οικολογικό εναλλακτικό μοντέλο.

Και η Μαρίν Λεπέν και ο Ζαν-Λικ Μελανσόν έφτασαν στην πραγματικότητα πολύ κοντά στο νήμα. Η Γαλλία μοιάζει όμως σαν να φοβήθηκε την τελευταία στιγμή και την επικίνδυνη Κυρία της Άκρας Δεξιάς και τον ανέτοιμο ηγέτη της Αριστεράς.

Σήμερα το βράδυ, οι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κατεστημένου θα πανηγυρίσουν έξαλλα για τη νίκη του Μακρόν, αν επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά. Θα την παρουσιάσουν ως το τέλος της κρίσης, όχι ως το άνοιγμα ενός νέου και οξύτερου κεφαλαίου της, όπως πραγματικά θα είναι.

Θα αποδείξουν έτσι οι ίδιοι, με τον τρόπο τους το βάθος της κρίσης ενός συστήματος ανίκανου να αναγνωρίσει τα προβλήματα και να παράγει λύσεις, όπως ακριβώς οι Βουρβώνοι, που τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν.