Tag Archives: Πετρέλαια

Διαδήλωση κατά της εξόρυξης υδρογονανθράκων

Χορηγίες για τους συνεργάσιμους, τραμπουκισμοί για τους μη διαχειρίσιμους

Κυβέρνηση και πετρελαϊκές εταιρείες επιχειρούν να επιβάλλουν σιωπή και συναίνεση στα -καταστροφικά για τον τόπο- σχέδιά τους

Καλούμε σε συγκέντρωση,  την Τετάρτη 3 Οκτώβρη, στις 7μ.μ., έξω από το Ηρώδειο ενάντια

  • στις χορηγίες του εκμαυλισμού
  • στην καταστολή του κράτους και των εταιρειών
  • στην καταστροφή του τόπου για τα κέρδη των πετρελαϊκών εταιρειών

Continue reading Διαδήλωση κατά της εξόρυξης υδρογονανθράκων

Υπουργός Εξωτερικών ή Πρέσβης ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια;

Ξεπουλάνε Β. Ήπειρο, 12 μίλια, ΑΟΖ, Τσάμηδες με την Αλβανία

του Γ. Παπαδόπουλου – Τετράδη

Με τις ελληνορωσικές σχέσεις να μπαίνουν σε περίοδο ψύχρανσης και με τις ΗΠΑ και τη Γερμανία να έχουν συμφέροντα στα Βαλκάνια που είναι σε σύγκρουση με τα ελληνικά (Τουρκία, Σκόπια, Αλβανία) η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται και είναι κοντά σε συμφωνία με τα Τίρανα, με τέτοιο τόπο που φαίνεται να παραχωρεί μεγάλα κυριαρχικά και εθνικά συμφέροντα σε τρία μείζονα θέματα. Continue reading Υπουργός Εξωτερικών ή Πρέσβης ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια;

Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το τελευταίο εξάμηνο ιδίως, διαπιστώσαμε ότι ισχυρές διεθνείς δυνάμεις εκτός της περιοχής μας, συμβάλλουν συστηματικά στη δημιουργία περίπου «προπολεμικού» κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Continue reading Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Περιντσεκ: Μην πηγαινετε με ΗΠΑ-Ισραηλ, θαναι τρομερα επικινδυνο και θα χασουν. Ελλαδα και Τουρκια πρεπει να συνεργαστουν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πάλευα πριν λίγο καιρό με τα «ξυλάκια» μου στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, προσκεκλημένος σε ένα μεγάλο διεθνές συνέδριο, όταν, έκπληκτος, διαπίστωσα στο διπλανό τραπέζι, την παρουσία πολυμελούς αντιπροσωπείας του τουρκικού «Πατριωτικού Κόμματος» (Βατάν), υπό τον Ντογκού Περιντσέκ, προσκεκλημένων και αυτών στο ίδιο συνέδριο.

Παλιός μαοϊκός και συνομιλητής του Οτσαλάν, ο Περιντσέκ υπήρξε σφοδρός επικριτής της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και φυλακίστηκε για αυτό στη δεκαετία του 1970. Από τότε βέβαια κύλησε πολύ νερό σε όλα τα αυλάκια. Σήμερα, ο Τούρκος πολιτικός πιστεύει ότι οι Κούρδοι είναι όργανα ΗΠΑ και Ισραήλ, ενώ αρνείται την αρμενική γενοκτονία. Μοιάζει να έκανε τον εθνικισμό, με κεμαλικό και αντιϊμπεριαλιστικό περιεχόμενο, και τον «ασιατισμό», κέντρο του πολιτικού του διαβήματος.

Σημεία των καιρών που ακολούθησαν τη σοβιετική κατάρρευση. Πολλοί δυτικοί αριστεροί εγκατέλειψαν την κριτική του ιμπεριαλισμού, καθιστάμενοι ομάδα πίεσης για παροχές στο εσωτερικό της Δύσης και συνήγοροι ατομικών δικαιωμάτων διαφόρων ομάδων, φτάνοντας ορισμένοι να υποστηρίξουν επεμβάσεις σε  Γιουγκοσλαβία ή Μέση Ανατολή. Ουσιαστικά αποδέχτηκαν την ανωτερότητα του κόσμου τους, Δύσης, Ευρώπης και παγκοσμιοποίησης. Αυτό εξυπηρέτησε η κριτική των εθνικισμών, πάντα των αντι-αυτοκρατορικών, ποτέ των φιλο-αυτοκρατορικών.

Ο Περιντσέκ έκανε το αντίστροφο, καθιστώντας το εθνικό και αντιϊμπεριαλιστικό στοιχείο σχεδόν αποκλειστικό περιεχόμενο της αριστεράς, μετονομάζοντας το Εργατικό κόμμα σε Πατριωτικό, αντιπαραθέτοντας Ασία σε Ευρώπη, Ανατολή σε Δύση.

Έξη χρόνια πέρασε στη φυλακή κατηγορηθείς ως «πολιτικός αρχηγός» της Εργκενεκόν, μαζί με την αφρόκρεμα των στρατηγών, κάμποσοι από τους οποίους προσχώρησαν τελικά στο κόμμα του, αποφυλακιζόμενοι.

‘Όταν ο Ερντογάν συγκρούστηκε με τον Γκιουλέν και τους Αμερικανο-ισραηλινούς Νεοσυντηρητικούς πίσω του, οι χτεσινοί κρατούμενοι απέκτησαν σημαίνουσα πολιτική επιρροή και οι χτεσινοί διώκτες πήραν την θέση τους στα μπουντρούμια!

Η εκλογική επιρροή του Βατάν είναι ασήμαντη. Λόγω όμως αριστερής παιδείας, ο Περιντσέκ μπορεί να συγκροτεί πολιτικά τον αυθόρμητο «αντιϊμπεριαλισμό» των ισλαμιστών που απέμειναν πιστοί στον Ερντογάν. Ενώ διαθέτει ένα όχι ασήμαντο δίκτυο σχέσεων με Μόσχα, Πεκίνο, Τεχεράνη, Δαμασκό. Αυτός και ο Ντούγκιν έπαιξαν ρόλο στο να μην εκτραχυνθούν πέραν ενός σημείου οι σχέσεις Ερντογάν-Πούτιν, γεγονός που επέτρεψε την επανασυμφιλίωση Άγκυρας-Μόσχας, πιθανώς διασώζοντας τον Ενρτογάν από το πραξικόπημα του 2016.

Δεν έχασα ασφαλώς την ευκαιρία που μου δινόταν για μια συζήτηση σε βάθος με τον Περιντσέκ που γελάει όταν τον ρωτάω να μου πει αν είναι αυτός ο ιθύνων νους της αντιδυτικής πολιτικής του Ερντογάν. ‘Όχι, δεν είμαστε εμείς πίσω από την πολιτική του, εκείνος ανακαλύπτει την πολιτική μας, μας λέει, προσθέτοντας: «Δεν κυβερνάει ο Ερντογάν την Τουρκία, η Τουρκία κυβερνά τον Ερντογάν». Εννοεί ότι είναι η δυναμική της κατάστασης που οδηγεί τον Τούρκο Πρόεδρο όπου τον οδηγεί.

Για τον Περιντσέκ, η οργάνωση του Γκιουλέν ήταν παράρτημα της CIA και της Σαϊεντολογίας κι ο ίδιος είδος «Σόρος» του ισλαμικού κόσμου, συνέχεια του τουρκικού βαθέος κράτους, εξαρτημένου από το ΝΑΤΟ και το Gladio.

Το 2000, η Δύση ανέθεσε στον Ερντογάν να εντάξει την Τουρκία στην παγκοσμιοποίηση μέσω του χρέους και να τη διαλύσει με το κουρδικό. Αυτό ήρθε όμως σε σύγκρουση με τη βαθειά Τουρκία, οδηγώντας στη ρήξη Ερντογάν-Γκιουλέν, είναι σε γενικές γραμμές η ανάλυση Περιντσέκ.

Η οικονομική πραγματικότητα οδηγεί την Τουρκία στην «Ευρασία», υπογραμμίζει, αφού ο όγκος των συναλλαγών της είναι τώρα με τη Γερμανία, την Κίνα και τη Ρωσία, ενώ δεν την υποστηρίζουν τα δυτικά χρηματοπιστωτικά κέντρα. Η Τουρκία θα γνωρίσει σοβαρή οικονομική κρίση και αυτό θα αυξήσει αναγκαστικά τον ρόλο του κράτους στην οικονομία και θα συμβάλλει στην πορεία της χώρας προς την Ασία, μακριά από τη Δύση, την Ευρώπη και τον ατλαντισμό.

Μόνο τυπικά, προσθέτει, η Τουρκία είναι ακόμα στο ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ είναι εχθρός μας. Η επιρροή του Ερντογάν στον στρατό είναι περιορισμένη, γιατί ήταν κυρίως ισλαμιστές που εκκαθαρίστηκαν. Αναβιώνει η κεμαλική παράδοση.

‘Όταν τον ρωτάμε για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν κρύβει την ανησυχία του για τη «συνεννόηση» και τις κοινές ασκήσεις Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και ΗΠΑ στην Αν. Μεσόγειο, που τις χαρακτηρίζει «πολύ επικίνδυνες»  για την Ελλάδα, την Τουρκία και τις σχέσεις τους. «Δεν είναι λογικό» Ελλάδα και Τουρκία να είναι εχθροί.

Όταν του επισημαίνουμε το διεθνές δίκαιο και τις ελληνοτουρκικές διαφορές, απαντά ότι το διεθνές δίκαιο δεν μπορεί να είναι βάση για τις σχέσεις των δύο χωρών, επειδή και οι δύο πλευρές έχουν ερείσματα σε αυτό και δεν υπάρχει όργανο για να το επιβάλλει. Οι σχέσεις πρέπει να στηριχτούν, υποστηρίζει, στο κοινό συμφέρον, στην ανάγκη των δύο χωρών να είναι φίλες, ενώ κατηγορεί την Αθήνα για την πρόσφατη ένταση.

Πρέπει να οικοδομήσουμε τις σχέσεις μας στο κοινό συμφέρον. Γιατί μπορείτε να εκμεταλλευθείτε τα πετρέλαια με τους Αμερικανούς, που θα σας εκμεταλλευθούν και δεν μπορούμε να το κάνουμε μαζί; διερωτάται.

Θα ήταν μεγάλο λάθος να πάει η Ελλάδα με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας μας λέει, παραδεχόμενος ότι αυτό ακριβώς έκανε η δική του χώρα στο παρελθόν και ότι «ήταν λάθος μας. Χωρίς την επιρροή και τη δράση των ΗΠΑ στη Μεσόγειο, Ελλάδα και Τουρκία θα είχαν φιλικές σχέσεις».

Από το Αιγαίο μέχρι το Ιράν, διεξάγεται μια μεγάλη διεθνής σύγκρουση. ‘Ένα είναι το Μέτωπο. Από τη μια Τουρκία, Συρία, Ιράν, Ρωσία. Από την άλλη ΗΠΑ, Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους, περιλαμβανομένων των Κούρδων. «Μην πάτε με αυτούς, θα είναι τρομερά επικίνδυνο και για μας και για σας. Και θα χάσουν».

Για το κυπριακό τέλος υποστηρίζει ότι η μόνη λύση είναι η διχοτόμηση. Τουρκία στον Βορρά, Ελλάδα στον Νότο. Η Κϋπρος είναι πολύ μικρή για να επιβιώσει ως ανεξάρτητο κράτος στην Αν. Μεσόγειο, πιστεύει.

Λόγω του ενδιαφέροντος αυτών και άλλων απόψεων που εξέφρασε ο Περιντσέκ, και του ρόλου που παίζει, θα εκδώσουμε όλη τη συνέντευξή του στο άμεσο μέλλον από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Επειδή στην Ελλάδα κυκλοφορεί και ουκ ολίγη ανοησία, δεν πειράζει να υπενθυμίσουμε τα αυτονόητα. Οι συνεντεύξεις και τα ρεπορτάζ, ιδίως για εθνικά θέματα, δεν πρέπει να αποσκοπούν να προβάλλουν, θετικά ή αρνητικά,  πρόσωπα ή ρεύματα, αλλά στο να ξέρει η κοινή γνώμη και οι επαγγελματικά ασχολούμενοι, τι ακριβώς λένε όλα τα ρεύματα μιας χώρας τόσο σημαντικής για την Ελλάδα, όσο η Τουρκία. Που η γνώση μας για αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογη των τεραστίων ποσών που ξοδεύουμε, υποτίθεται, για να αμυνθούμε από την απειλή της.

Δημοσιεύτηκε στο Παρόν της Κυριακής, 10.6.2018

Κυπρος: Προς «αλλαγη καθεστωτος»;

Λυση του Κυπριακου ανευ δημοψηφισματος

Διαβάσαμε με ικανοποίηση το παρακάτω άρθρο του γνωστού και πολύ καλά ενημερωμένου Κυπρίου δημοσιογράφου Κώστα Βενιζέλου. Η ικανοποίηση δεν προέρχεται φυσικά από τα όσα, εξόχως ανησυχητικά, γράφει. Αλλά γιατί εδώ και δεκαπέντε μήνες, από τον Δεκέμβριο του 2016, νοιώσαμε μεγάλη μοναξιά εξηγώντας γιατί και οι δύο Διασκέψεις στην Ελβετία για την Κύπρο δεν είναι παρά μια πραξικοπηματική επιχείρηση να διαλυθεί το κυπριακό κράτος, να γίνει η Κύπρος αποικία, όχι τουρκική αλλά δυτικο-ισραηλινή αποικία, χωρίς καν να ρωτηθούν οι κάτοικοί της. ‘Ολη η μηχανή στήθηκε ακριβώς για τον λόγο αυτό να παρακαμφθεί η υποχρέωση δημοψηφίσματος, ή, να καταστεί άνευ αντικειμένου δια των ρυθμίσεων που θα είχαν προσυμφωνηθεί.

(Δεν το γνωρίζουμε, αλλά δεν αποκείεται ίσως από αυτές τις μεθοδεύσεις να εμπνεύστηκε ο κ. Κοτζιάς και τις παράξενες ιδέες του περί διεθνούς συμφώνου για τα Σκόπια. Μόνο που δεν νομίζουμε ότι η πΓΔΜ και οι Σλαβομακεδόνες διακρίνονται για τον βαθμό αναξιοπρέπειας που απαντάται παρ’ ημίν).

‘Ενα πραξικόπημα στο οποία συμμετείχαν ενεργά οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας, αλλά και υποστήριζε πολύ μεγαλύτερο τμήμα του πολιτικού κόσμου. Και το οποίο απέτυχε, προς ώρας, λόγω του ότι ο Ερντογάν διεκδικεί πολύ περισσότερα δσικαιώματα επί της νέας “Κύπρου χωρίς ‘Ελληνες” που θα δημιουργηθεί, από όσα είναι διατεθειμένοι να του δώσουν οι άλλοι νταβατζήδες, με αποτέλεσμα ο καυγάς να εμποδίζει την τυπική κατάλυση της κρατικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως έγινε ήδη με την Ελληνική, δια των Μνημονίων και των Δανειακών, αν και όχι στην έκταση που προβλέπουν τα συζητούμενα σχέδια για το κυπριακό.

Τα σχετικά επιχειρήματα τα αναπτύξαμε και σε ένα βιβλίο μας που εκδόθηκε πέρυσι, “Η Κύπρος σε Παγίδα” (εκδ. Ινφογνώμων), και που μας έκανε την τιμή να προλογίσει ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Θέμος Στοφορόπουλος.

Αν κρίνουμε από την τελευταία συνέντευξη Αναστασιάδη στην ΕΡΤ, ελπίζουμε ότι κάποια επιρροή άσκησαν αυτές οι ιδέες, αλλά βέβαια είμαστε πολύ μακριά από το να έχουμε ανακτήσει τη στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό των κρατών μας. Να επισημάνουμε επίσης στο σημείο αυτό, ότι δεν πιστεύουμε ότι οι ‘Ελληνες της Κύπρου μπορούν να επιβιώσουν μακροχρόνια, ως μία ομάδα ανθρώπων που τους συνέχει το “όνειρο” να γίνουν πετρελαιοπαραγωγοί, παρά η εθνική τους ταυτότητα. Η προσωπική μας εκτίμηση, μακάρι να πέφτουμε έξω, είναι ότι τα πετρέλαια και οι “σύμμαχοι” που πήγε και βρήκε η Λευκωσία για να τα βγάλει, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να καταστρέψουν την Κύπρο, απότι να κάνουν πολούσιους τους Κυπρίους.

Αυτά που έγιναν στην Ελλάδα με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, στην Κύπρο με τα σχέδια Ανάν και τις παραλλαγές του είναι πρωτοφανή στη σύγχρονη ιστορία, η αυτοκτονία δηλαδή δύο κρατών με τη συνενοχή των πολιτικών, κρατικών και οικονομικών ελίτ τους. Δεν ξέρουμε τι θα μπορέσει να γίνει με την Ελλάδα, τουλάχιστον όμως ας μην διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, αποτέλεσμα της Επανάστασης του 1955-59.

Στην Κύπρο υπάρχει ακόμα καιρός, όσο δύσκολο κι αν είναι, να επιστρέψει τάχιστα η Λευκωσία, με την υποστήριξη της Αθήνας (που δεν θα επιβιώσει μιας καταστροφής στην Κύπρο) στο στέρεο έδαφος της υπεράσπισης των θεμελίων, του πυρήνα της εθνικής ανεξαρτησίας και κρατικής κυριαρχίας.

ΔΚ

Λυση του Κυπριακου ανευ δημοψηφισματος

Κώστας Βενιζέλος
25 Φεβρουαρίου 2018

Τρία στάδια-σταθμούς περιλαμβάνει ο σχεδιασμός που έχει διαμορφώσει η Γραμματεία του ΟΗΕ για το Κυπριακό. Αυτό που απομένει είναι το πράσινο φως από τους εμπλεκόμενους για να ενεργοποιηθεί. Η επανεκλογή του Νίκου Αναστασιάδη διευκολύνει τα πράγματα. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα μετέθετε έστω και για λίγο την εφαρμογή των σχεδιασμών αυτών, καθώς ο νέος Πρόεδρος θα χρειαζόταν χρόνο για ενημέρωση και προσαρμογή. Η τουρκική ναυτική επέμβαση στην κυπριακή ΑΟΖ, ωστόσο, εκ των πραγμάτων περιπλέκει και αντιστρόφως για κάποιους μπορεί και να διευκολύνει τον σχεδιασμό της Γραμματείας του ΟΗΕ.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, πάντως, ο πρώτος στόχος είναι η επίτευξη στρατηγικής συμφωνίας μέχρι το καλοκαίρι. Η στρατηγική συμφωνία παραπέμπει σε ενδιάμεση λύση. Τι θα προβλέπει; Θα στηριχθεί στις μέχρι τώρα συγκλίσεις ενώ οι συζητήσεις θα έχουν ως βάση στο υλικό που έχει κατατεθεί στις δυο Πενταμερείς Διασκέψεις για το Κυπριακό, του Ιανουαρίου στη Γενεύη και του Ιουνίου-Ιουλίου στο Κραν Μοντάνα. Κοντολογίς, στο πλαίσιο Γκουτέρες, το οποίο παραμένει προφορικό. Είχε διαβαστεί τηλεφωνικά από τον Έσπεν Μπαρθ Άιντε στους δυο διαπραγματευτές, Ανδρέα Μαυρογιάννη και Οζντίλ Ναμί. Περαιτέρω, θα λαμβάνονται υπόψη ιδέες και έγγραφα που κατατέθηκαν από τους εμπλεκόμενους.

Μετά την επίτευξη της στρατηγικής συμφωνίας, θα αρχίσουν οι συζητήσεις για συμπλήρωση της συμφωνίας, δηλαδή για την τελική διαμόρφωση του σχεδίου λύσης. Αυτό χρονικά τοποθετείται μέχρι το τέλος του τρέχοντος χρόνου. Όταν ολοκληρωθεί και η δεύτερη φάση, το αποτέλεσμα θα τεθεί σε χωριστά δημοψηφίσματα για έγκριση ή απόρριψη. Όπως σημείωναν ξένοι διπλωμάτες που παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις με βάση τον σχεδιασμό των τριών σταθμών, το δημοψήφισμα δεν θα έχει την ίδια σημασία όπως στο παρελθόν, καθώς θα προηγηθεί η ενδιάμεση συμφωνία.

Με αυτό τον τρόπο, οι διαμορφωτές του σχεδιασμού επιχειρούν εν πολλοίς να ξεπεράσουν το εμπόδιο του δημοψηφίσματος, που λόγω της απόρριψης του σχεδίου Ανάν το 2004, φοβούνται τη στάση των πολιτών. Είναι σαφές πως με όσα θα προηγηθούν, η πίεση θα είναι στους πολίτες, που θα έχουν ενώπιόν τους μια συμφωνία σε επίπεδο ηγετών και μια διαδικασία συζητήσεων συμπλήρωσης των κενών και ολοκλήρωσης ενός συνολικού πλαισίου λύσης.

Στους πολίτες θα ασκηθεί ο εκβιασμός πως “δεν υπάρχει η πολυτέλεια για δεύτερη απόρριψη”. Θα επικαλούνται και τις επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης. Οι δυνάμει μεσολαβητές φαίνεται, πάντως, να λαμβάνουν υπόψη παρόμοιες απόψεις που διαπιστώνονται, όχι σε πολιτικό επίπεδο, αλλά στο πεδίο της λεγόμενης «κοινωνίας των πολιτών». Στη μερίδα, δηλαδή, εκείνη που υποστηρίζει την όποια λύση στο Κυπριακό.

Μοχλός πίεσης κι επίρρηψη ευθυνών

Δεν είναι τυχαίο, πως το πρώτο μήνυμα γι’ αυτό τον σχεδιασμό στάλθηκε ουσιαστικά με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που έγινε στο τέλος Ιανουαρίου. Θεωρήθηκε προειδοποιητική βολή. Είναι προφανές πως η έκθεση του καλοκαιριού θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης καθώς ο ΟΗΕ θα επιστρατεύσουν εκ νέου τον μπαμπούλα της επίρριψης ευθυνών, εάν δεν προχωρήσουν οι συζητήσεις με βάση τη νέα πρωτοβουλία.

Παράλληλα, είναι προφανές πως σε αυτή την προσπάθεια θα χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης και το θέμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Αυτό το “όπλο” χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές στο παρελθόν, ωστόσο φαίνεται πως θα επιστρατευθεί πιο έντονα και πιο συγκεκριμένα αυτή τη φορά. Άλλωστε, κάποια μηνύματα έφθασαν στη Λευκωσία όταν συζητείτο η τελευταία έκθεση και το ψήφισμα για την πρόσφατη ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Είναι προφανές πως στην προσπάθεια αυτή τα Ηνωμένα Έθνη θέλουν να εμπλέξουν την Ελλάδα και την Τουρκία. Η Αθήνα έχει θέσει από νωρίς την ανάγκη να υπάρξει καλή προετοιμασία πριν από μια ενδεχόμενη νέα Πενταμερή Διάσκεψη για το Κυπριακό. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είχε θέσει το ζήτημα της προετοιμασίας πριν από την πρώτη Πενταμερή Διάσκεψη.

Πλην όμως αυτή τη θέση δεν την είχε αποδεχθεί, όπως αποδείχθηκε και στην πράξη, ούτε η Λευκωσία. Μετά από δυο αποτυχημένες Διασκέψεις την ελλαδική στάση υιοθετεί και η Λευκωσία. Το θέμα της προετοιμασίας εξαρτάται από τις διαθέσεις και την πολιτική βούληση της Τουρκίας, η οποία με τη στάση της οδήγησε στην κατάρρευση της διαδικασίας.

Το άτυπο χρονοδιάγραμμα που τίθεται από πλευράς των Ηνωμένων Εθνών για ολοκλήρωση της νέας προσπάθειας, καθορίζει το τέλος του 2018 ως καταληκτική ημερομηνία. Το χρονοδιάγραμμα έχει σχέση με τις εκλογές που θα διενεργηθούν στην Τουρκία το 2019. Οι τεχνοκράτες του ΟΗΕ θεωρούν πως το “παράθυρο ευκαιρίας” είναι ανοικτό φέτος, καθώς από το 2019 θα αρχίσει η προεκλογική περίοδος στην Τουρκία.

Βέβαια, φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται πως ούτε πριν ο Ερντογάν θα θέλει να κάνει κίνηση που ενδεχομένως να του στοιχίσει εκλογικά. Εκτός κι εάν μια συμφωνία για το Κυπριακό θα περιλαμβάνει μόνο κέρδη για την τουρκική πλευρά και το παρουσιάσει εσωτερικά ως θρίαμβο. Σημειώνεται συναφώς ότι το 2019 θα διενεργηθούν εκλογές και στην Ελλάδα. Ωστόσο, οι εκλογές στην Ελλάδα δεν φαίνεται να επηρεάζουν το Κυπριακό.

Περίεργες ιδέες για νέα βάση ενθαρρύνουν την Άγκυρα

Η τοποθέτηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ότι πρέπει πρώτα να συμφωνηθεί η μορφή της λύσης και μετά να αρχίσουν διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό (συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά, «Καθημερινή»), δεν φαίνεται να είναι κεραυνός εν αιθρία. Σίγουρα δεν προέκυψε ουρανοκατέβατα.

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ φαίνεται να έχει υπόψη του τις συζητήσεις που διεξάγονται στο παρασκήνιο για μια άλλης μορφής λύση στο Κυπριακό. Η τοποθέτηση του Μεβλούτ Τσαβούσογλου παραπέμπει σε λύση δυο κρατών και σύμφωνα με πληροφορίες η τουρκική πλευρά φαίνεται να γνωρίζει πως αυτό γίνεται αποδεκτό από κάποιους κύκλους στη Λευκωσία.

Το γεγονός ότι τη σκυτάλη από τον Τσαβούσογλου πήρε ο λεγόμενος υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους, Κουντρέτ Οζερσάι, ο οποίος επανέλαβε την ίδια θέση, φαίνεται πως αυτό θα προταχθεί από τουρκικής πλευράς όταν θα επαναρχίσει η διαδικασία των συνομιλιών στη Λευκωσία. Αυτό εκ των πραγμάτων θα δυσκολέψει τις συζητήσεις και θα αλλάξει τις προτεραιότητες και την ατζέντα των διαπραγματεύσεων.

Είναι, πάντως, σαφές πως η τουρκική πλευρά θα επιχειρήσει να παγιδεύσει τη Λευκωσία σε συζητήσεις που δεν θα σπάσουν το αδιέξοδο αλλά στο τέλος θα περιληφθούν στην ατζέντα των συζητήσεων νέα στοιχεία, που θα συνιστούν σημαντική οπισθοχώρηση.

Πηγή: slpress.gr

Χρονικο της Αποσυνθεσης: Αποικια Χρεους Ετος 7

Μια συζήτηση με τον Κώστα Ουίλς για την απόφαση Αθήνας και Λευκωσίας να μην απελάσουν Ρώσους διπλωμάτες, γιατί είναι λεηλασία της χώρας η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων τώρα, για την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, τον ρόλο του Πάιατ, τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και τα μαθήματα από το Κουρδικό, το Μακεδονικό και τα Βαλκάνια και τη συνεχιζόμενη καταστροφή της ελληνικής “Αποικίας Χρέους”

Η Προβοκατσια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Διάφοροι δημοσιογράφοι ή «δημοσιογράφοι», αναλυτές ή «αναλυτές», sites, Καθηγητές Πανεπιστημίου, τουρκολόγοι που δεν ξέρουν τουρκικά (η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα παγκοσμίως που μπορεί να συμβεί αυτό), έχουν «ξεσκιστεί» κυριολεκτικά να διασπείρουν ανακριβείς ειδήσεις, ψέματα, τερατώδεις φήμες και αθεμελίωτες, αλλά τρομοκρατικές εκτιμήσεις για το τι συμβαίνει ή τι θα συμβεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Μερικοί λένε ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Άλλοι λένε, ή αφήνουν να εννοηθεί, ότι ένα προληπτικό πλήγμα κατά της Τουρκίας θα ήταν ότι έπρεπε. Μας προτείνουν δηλαδή να αυτοκτονήσουμε ομαδικά.

Συμπτωματικά, η μεγάλη πλειοψηφία όλων αυτών συνδέεται άμεσα ή έμμεσα, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, με αμερικανικούς και νατοϊκούς κύκλους, ή με άλλες, πολύ εξτρεμιστικές χώρες και δυνάμεις του διεθνούς συστήματος. Γιατί και το διεθνές σύστημα δεν είναι, αυτή την εποχή, ενιαίο.

Κατά μία άλλη σατανική σύμπτωση, η εντύπωση που δημιουργούν με όλα αυτά, το κλίμα, είναι ακριβώς το ίδιο που προκαλούν οι επαναλαμβανόμενες από καιρού εις καιρόν δηλώσεις του πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία και νυν στην Ελλάδα, του κ. Πάιατ. Δηλώσεις εξαιρετικά ανοίκειες για ξένο διπλωμάτη, που όχι μόνο τείνουν εκ των πραγμάτων να λειτουργήσουν ως «αυτεκπληρούμενη προφητεία», αλλά και θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως προκαταβολική απόσειση ευθυνών για κάτι που ίσως γίνει. Ο Πρέσβης της ηγετικής δύναμης της Ατλαντικής Συμμαχίας δεν είναι τουρίστας ή αναλυτής. Οφείλει να ενεργεί για να μη συμβούν αυτά που περιγράφει, όχι να εξηγεί στη χώρα που είναι διαπιστευμένος γιατί μπορεί να καταστραφεί. Τι είναι πάλι τούτο;

Βεβαίως, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δύο σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και ένας γενικός πόλεμος μεταξύ τους θα ήταν κανονικά αδιανόητος. Αν όμως οι Δυτικοί και το Ισραήλ καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι χάνουν οριστικά την Τουρκία, τότε δεν θα διστάσουν ούτε στιγμή να οδηγήσουν σε έναν πόλεμο που θα καταστρέψει και τις δύο χώρες (συμβάλλοντας και στην οριστική κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, για σκοπούς και λόγους πολύ διαφορετικούς από αυτούς που εσείς ή εγώ θεωρούμε απαράδεκτη την ΕΕ). Προς το παρόν, τους χρειάζεται η απειλή του.

 

Τα παραμύθια της Χαλιμάς

Τώρα, χωρίς τη σκιά της σκιάς της σκιάς ενός στοιχείου, ισχυρίζονται ραδιόφωνα, site και εφημερίδες ότι οι Τούρκοι μπήκαν στο ελληνικό έδαφος και άρπαξαν τους Έλληνες στρατιωτικούς. Ένας «αναλυτής» μάλιστα, που και ο ίδιος διαφημίζει τις σχέσεις του με το ΝΑΤΟ, το «χόντρυνε» ακόμα περισσότερο, ισχυριζόμενος ότι άρπαξαν και ένα τζιπ του στρατού. Ένας άλλος, από ένα site, έλυσε το αίνιγμα της κουκούλας. Τους μετέφεραν, έγραψε, με κουκούλα, γιατί τους κακοποίησαν.

Είπαμε να αντιστεκόμαστε στους Τούρκους, είπαμε να τους κατηγορούμε για αυτά που όντως κάνουν. Για ποιο λόγο όμως να εφευρίσκουμε γεγονότα; Σε ποιόν χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιος τους έβαλε όλους αυτούς να λένε όσα λένε; Είναι μόνο ανοησία και ανευθυνότητα;

Οι αναγνώστες και οι ακροατές βομβαρδίζονται με σειρά ισχυρισμών που παραβιάζουν κατάφωρα την κοινή λογική. Ένας σπουδαιοφανής καθηγητής, πολύ γνωστός για τις σχέσεις του με τρίτη χώρα, μιλώντας σε μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό, οπαδός ο ίδιος μάλλον ενός «προληπτικού πλήγματος» κατά της Τουρκίας, αν και έχει την εξυπνάδα να μην το λέει πολύ καθαρά, υποστήριξε ότι είναι αδύνατον (όπως λένε οι ίδιοι οι στρατιωτικοί, το υπουργείο Άμυνας και η ελληνική κυβέρνηση) να χάθηκαν και να μπήκαν 253 μέτρα μέσα στο τουρκικό έδαφος οι δύο. Γιατί παρακαλώ είναι αδύνατον; Γιατί μπαίνεις τόσο πολύ μέσα, μόνο αν κάνεις κατασκοπεία. Αλλά όταν κάνεις κατασκοπεία δεν φοράς τη στολή σου και τα εθνόσημα. Άρα δεν μπήκαν μέσα. Άρα τους απήγαγαν οι Τούρκοι. Αν η γιαγιά μου είχε καρούλια, θα ήταν αυτοκίνητο. Αυτός ο άνθρωπος διδάσκει σε Πανεπιστήμιο!

Αλλά τι να κάνει και ο μέσος Έλληνας, που δεν είναι ειδικός, δεν έχει τη δυνατότητα να το ψάξει, δεν διαθέτει πληροφορίες και ακούει ή διαβάζει τόσους πολλούς να λένε ότι άρπαξαν τους Έλληνες οι Τούρκοι; Αν δεν το πιστέψει, τουλάχιστον θα αρχίσει να το σκέφτεται. «Όλοι πιστεύουν (στη Θράκη) ότι ήταν ενέδρα», τιτλοφορεί στην πρώτη σελίδα μια γνωστή στην ικανότητά να παραπληροφορεί ιστορική εφημερίδα της χώρας (κάτι ήξεραν οι φοιτητές που την έκαψαν στο Πολυτεχνείο, τον Νοέμβριο του 1973). Και διασπείρει ψευδείς ειδήσεις και δεν παίρνει την ευθύνη τους. «Όλοι το πιστεύουν». Άντε τώρα να τους βρεις όλους και να τους ρωτήσεις.

Η μία εφημερίδα εντοπίζει την αρρώστια, μια άλλη, αγνοώντας ότι πιθανώς, ο εμπρηστής και ο πυροσβέστης είναι το ίδιο πρόσωπο, προτείνει στην πρώτη σελίδα της, και το φάρμακο: «Ο Τραμπ στέλνει τον στόλο», γράφει, για την Κύπρο μεν, αλλά δεν είναι σαφές από την εμφάνιση αν δεν αφορά και το Αιγαίο αυτό, σε μια σύγχρονη μορφή του παροιμιώδους «Κορίτσια ο Στόλος». Ο αμερικανικός τύπος γράφει ότι ο Κίσσινγκερ έχει τη μεγαλύτερη επιρροή στον Τραμπ μετά τον Νετανιάχου. Δηλαδή ο άνθρωπος που έβαλε την ελληνική χούντα να κάνει το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974 και τον Ετσεβίτ να εισβάλει μετά στο νησί είναι σήμερα ο άνθρωπος με την μεγαλύτερη επιρροή στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς;

 

Το παράδειγμα της κυπριακής ΑΟΖ

Τώρα βέβαια, ο Στόλος που λέγεται ότι σπεύδει, όχι να υπερασπιστεί την Κύπρο, αλλά την Exxon, θα ζητήσει υποθέτουμε και κάποια ανταλλάγματα. Θα μπει ακόμα πιο πολύ στον βούρκο της ξένης εξάρτησης η Κύπρος. Θα αυξηθούν οι πιέσεις να δώσει επιτέλους το κράτος της με μια παραλλαγή του Ανάν και οι δικαιολογίες για να το κάνει («πρέπει, γιατί πως θα εκμεταλλευθούμε τα πετρέλαια;», δηλαδή η Exxon). Όσο για την Τουρκία, μετά την πρώτη επιτυχία της θα κλιμακώσει τις ενέργειές της.

Πρόκειται για τυχαίο ή για προσχεδιασμένο αποτέλεσμα;

Ο πρώην ΥΠΕΞ, ο κ. Κασουλίδης το μισοείπε. Τους είχαν δώσει διαβεβαιώσεις. Είτε πρόκειται για ανοησία, είτε λόγω διαβεβαιώσεων, ο Αναστασιάδης πάντως έδωσε το οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ στην ιταλική ΕΝΙ και αρνήθηκε να δώσει οποιοδήποτε οικόπεδο στους Ρώσους, όπως και διευκολύνσεις ανεφοδιασμού στα πλοία τους που είχαν ζητήσει. Στους Ρώσους όμως τρέχουν οι Κύπριοι κάθε φορά που χρειάζονται βοήθεια. Στη ζωή, όπως και στη διεθνή πολιτική, δεν μπορείς συνέχεια να ζητάς και ποτέ να μη δίνεις.

Είχε κάθε δικαίωμα η Κύπρος να δώσει το οικόπεδο στην ΕΝΙ και είναι εντελώς παράνομη η παρεμπόδιση των ερευνών από την Τουρκία. ‘Όμως, η πιθανότητα να αφήσεις ξεκλείδωτο αμάξι στη Νάπολη της Ιταλίας και να μη σε κλέψουν είναι μάλλον μηδαμινή. Και κλειδωμένο να το αφήσεις θα στο κλέψουν. Παρανόμως, αλλά θα γίνει. Όπως είναι αδύνατο στον Ερντογάν να βλέπει αφύλαχτο το οικόπεδο μπροστά του και να μην κάνει τίποτα για να ανακόψει κυπριακές ενέργειες, απολύτως νόμιμες μεν, πλην δυνάμενες να αλλάξουν σημαντικά τον στρατηγικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν θα ήταν Τούρκος!

Μήπως κάποιος λοιπόν πρόβλεψε σωστά τι θα γίνει στο οικόπεδο 3 και αποφάσισε ότι τον συμφέρει να γίνει; Ώστε και να πουλάει εκ των υστέρων προστασία και να βρει ένα επιπλέον μοχλό πίεσης για τους σκοπούς του. Και να δημιουργήσει μια ακόμα εστία σύγκρουσης.

Η Αυτοκρατορία έχει ανάγκη τις συγκρούσεις, ακόμα και των υποτελών, όσο εσείς κι εγώ το οξυγόνο. DIVIDE ET IMPERA. Ο Ηγεμών μισεί τη σταθερότητα. Το ύψιστο όπλο του είναι να κρατά εκείνος, και μόνο εκείνος, στα χέρια του τα Κλειδιά της Ειρήνης και του Πολέμου.

 

Μια Ιστορική Υπενθύμιση και η έννοια μιας Παράστασης

Ο Κίσσινγκερ ήταν καταπληκτικός το 1974. Έβαλε τους Τούρκους και τους Έλληνες να συγκρουστούν μεταξύ τους για να πάρει αυτός την Κύπρο που χρειαζόταν. (Κυρίως βέβαια εξελίχθηκε σε μονομερή σφαγή των Ελλήνων.) Όπως οι Αγγλοαμερικανοί έβαλαν τους Έλληνες να σκοτωθούν μεταξύ τους για να πάρουν αυτοί την Ελλάδα, στη δεκαετία του 1940. Όπως οι Αγγλογάλλοι μας έστειλαν στον Σαγγάριο το 1921, για να πάρουν οι φίλοι τους και όχι ο Κεμάλ τη Μοσούλη.

Έχει κανείς την εντύπωση ότι παρακολουθεί επί σκηνής ένα έργο που έχει πολλούς ηθοποιούς, άλλοι είναι «αριστεροί», άλλοι «δεξιοί», άλλοι « εθνικόφρονες», άλλοι «ενδοτικοί», παίζουν διάφορους ρόλους που εξυπηρετούν τη βαθύτερη οικονομία του έργου, αλλά σκηνοθέτης είναι ένας.

Η ιστορία της δήθεν απαγωγής των Ελλήνων στρατιωτικών δεν ήτανε άλλωστε το μόνο κρούσμα μαζικής παραπληροφόρησης. Είχαν προηγηθεί δημοσιεύματα για επικείμενη κατάληψη του Καστελόριζου και διάβαση του Έβρου και μύρια όσα άλλα. Το γεγονός ότι υπάρχουν και σοβαρά περιστατικά τουρκικής επιθετικότητας διευκολύνει, γιατί κάνει ευκολότερο να περάσουν ως αληθή τα εξωφρενικά.

Με δεδομένη την κεντρική και δικαιολογημένη θέση ως Εχθρού της Τουρκίας στο ελληνικό εθνικό ασυνείδητο, για προφανείς ιστορικούς λόγους (αντίστοιχα συμβαίνουν και από κει), δεν είναι και δύσκολο να πείσουν τους Έλληνες ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να τους κατασπαράξουν αύριο.

Το πρόβλημα είναι ότι για να σωθεί ο ταύρος δεν πρέπει να κοιτάει το κόκκινο πανί, αλλά τον ταυρομάχο.

Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι οι αναγνώστες, υποκείμενοι στο ασκούμενο μπαράζ ψευδολογίας και παραπληροφόρησης που συνεχίζεται, μπορεί να αμφισβητούν την ορθότητα όσων λέω, τους προτείνω να πάρουν ένα μπλοκάκι και να σημειώνουν αυτά που ακούνε ή διαβάζουν, ιδίως τα πιο εντυπωσιακά. Και μετά να φτιάξουν έναν κατάλογο πόσα αποδεικνύεται ότι είναι αλήθεια και πόσα ψέματα. Να το κάνουν με το δικό τους μυαλό, όχι με αλλωνών μυαλό, χωρίς να επηρεάζονται από κανένα, ούτε και από τις ίδιες τις δικές τους γνώμες. Θα διαπιστώσουν σύντομα το τεράστιο ποσοστό ψευδών και διαστρεβλωτικών παρουσιάσεων που ακούνε κάθε μέρα.

Δεν αμφισβητεί ο γράφων την τουρκική επιθετική συμπεριφορά, η οποία άλλωστε είναι μια σταθερά δεκαετιών, δεν είναι τωρινή. Αυτό που υποστηρίζει είναι ότι δυνάμεις, για επιδιώξεις που θεωρούμε εξαιρετικά ύποπτες, επιδίδονται σε μια πολύ εκτεταμένη επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου, που αποσκοπεί, το πιθανότερο, να οδηγήσει σε συνθήκες που μια κυβέρνηση, ή ένας στρατιωτικός ηγέτης θα αισθάνονται υποχρεωμένοι να «πατήσουν το κουμπί», που η συμπεριφορά τους θα γίνει καταναγκαστική και οι δύο χώρες θα εγκλωβιστούν σε μια αλυσιδωτή αντίδραση που δεν θα μπορούν να διακόψουν.

Το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί και με την κοινή γνώμη. Όταν οι άνθρωποι εγκλωβιζόμαστε σε μια γνώμη δεν την αλλάζουμε εύκολα, γιατί δεν θέλουμε συνήθως να αποδεχθούμε ότι κάναμε λάθος ή ότι εξαπατηθήκαμε.

Υπάρχουν άλλωστε και στην Τουρκία οι προβοκάτορες, όπως ο κ. Κιλιντζάρογλου.

Στήνεται, προετοιμάζεται ένας μηχανισμός που μπορεί είτε να οδηγήσει σε σύγκρουση με την Τουρκία, για λογαριασμό τρίτων δυνάμεων, είτε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις, δήθεν για να «μην πάμε σε πόλεμο». Και που περιορίζει ασφυκτικά τα ήδη πολύ περιορισμένα περιθώρια κινήσεων μιας οικονομικά και κοινωνικά καθημαγμένης Ελλάδας.

Δεν μπορούμε φυσικά να εξαντλήσουμε ένα τέτοιο θέμα σε ένα περιορισμένο σημείωμα. Θα επανέλθουμε.

Δείτε επίσης:

Ελληνοτουρκικα: Ποιος και γιατι χρειαζεται την παραπληροφορηση;

Ελλαδα, μια χωρα χωρις «διχτυ ασφαλειας»

Ομιλια στη Λαμια: Απο την οικονομικη καταστροφη στο γεωπολιτικο μνημονιο

Εισήγηση σε συζήτηση που οργάνωσε Ο Παραδοσιακός Σύλλογος Φίλων Διατήρησης Ελληνικής Παράδοσης-Εθίμων και οι Εκδόσεις Ινφογνώμων στη Λαμία, στις 28.1.2018