Tag Archives: Περεστρόικα

Imperialism, Geopolitics and Religion: The Split Between Moscow and Constantinople

By Dimitris Konstantakopoulos
11.12.2018

A very serious rift regarding Ukraine is now developing between the Ecumenical (Universal) Patriarchate of Constantinople and the biggest and more powerful among the Orthodox Christian Churches, the Russian one.

The immediate reason lies on the decision of Constantinople to recognize an independent (from Moscow), Autocephalous Ukrainian Church, directly affiliated to Constantinople. Kiev is the birth place, the cradle of the Russian Orthodoxy, and its church belonged to the jurisdiction of the Moscow Patriarchate for many centuries. Continue reading Imperialism, Geopolitics and Religion: The Split Between Moscow and Constantinople

Σαμίρ Αμίν (1931-2018)

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν πίστευα τα μάτια μου όταν πήρα το mail που με πληροφορούσε για τον θάνατο του Σαμίρ Αμίν, ενός από τους σημαντικότερους προοδευτικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα και μεγάλου φίλου της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Continue reading Σαμίρ Αμίν (1931-2018)

H χαρά της Αυτοκρατορίας: Βαθαίνει διαρκώς το χάσμα μεταξύ Φαναρίου και Μόσχας, Ελλάδας και Ρωσίας (και οι εξελίξεις σε Συρία και πρ.ΕΣΣΔ)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε ένα προηγούμενο άρθρο μας υπογραμμίσαμε τους μεγάλους γεωπολιτικούς κινδύνους από την κρίση μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ρωσικής Εκκλησίας και την ανάγκη να βρεθεί μια λύση που να μη θέτει σε κίνδυνο την ενότητα της Ορθοδοξίας, αλλά και το παγκόσμιο κύρος της. Continue reading H χαρά της Αυτοκρατορίας: Βαθαίνει διαρκώς το χάσμα μεταξύ Φαναρίου και Μόσχας, Ελλάδας και Ρωσίας (και οι εξελίξεις σε Συρία και πρ.ΕΣΣΔ)

Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε πριν από την πρόσφατη συνάντηση Κιμ και Τραμπ. Δεν γνωρίζουμε και δεν είμαστε σε θέση να αναλύσουμε το περίπλοκο, παρασκηνιακό παιχνίδι που παίζεται μεταξύ Βορείου και Νοτίου Κορέας, ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ιαπωνίας, ακόμα και του κ. Νετανιάχου, κύριου εμπνευστή της ομιλίας Τραμπ στον ΟΗΕ πέρυσι, με την οποία απείλησε με εξαφάνιση την Β. Κορέα. Είναι βέβαιο ότι την ύπαρξη ενός τέτοιου παιχνιδιού, θα ήταν αδύνατες οι απότομες και μάλλον ανεξήγητες διακυμάνσεις του κλίματος μεταξύ ΗΠΑ και Βορείου Κορέας.
Αυτό για το οποίο είμαστε, αντίθετα, βέβαιοι, είναι ότι πίσω είτε από τις πολεμικές απειλές κατά της Β. Κορέας, είτε από την “ειρήνη” μαζί της, το θέμα των πυρηνικών όπλων της Β. Κορέας είναι σημαντικό μεν, δευτερεύον δε.
Το κύριο ζήτημα εδώ είναι και πάλι η Κίνα και το πως είτε ο πόλεμος, είτε η διευθέτηση με την Βόρειο Κορέα θα επηρεάσει το κύριο “μέτωπο” και το μέτωπο αυτό είναι Δύση κατά Κίνας, είτε ομολογείται, είτε όχι.

Ρωσια, Κινα και Βορειος Κορεα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Με την Κίνα και τη Ρωσία πρέπει να έχουμε καλύτερες σχέσεις από όσο αυτές μπορούν να έχουν μεταξύ τους». Continue reading Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Αλεξης Τσιπρας και Νικος Κοτζιας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τρόμαξα βλέποντας την ανυπόκριτη χαρά στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού, καθώς συναντούσε τον Παυλόπουλο να του ανακοινώσει τη συμφωνία για το όνομα της πΓΔΜ.

Ο άνθρωπος δεν ξέρει ούτε τι κάνει, ούτε τι θα συμβεί στη χώρα, στην αριστερά και στον ίδιο, εξαιτίας όσων κάνει! Βάζει τώρα το κόμμα του, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς, σε μετωπική σύγκρουση με τη δύναμη του ελληνικού εθνισμού, την ίδια ακριβώς που τον ανέβασε την εξουσία και δημιουργεί τις προϋποθέσεις, ρίχνει τα σπέρματα για να πάμε σε εμφύλιο, έστω και χαμηλής έντασης, ιδίως με τον τρόπο που επιχειρεί να παρακάμψει τη Βουλή και τον ελληνικό λαό σε ένα τέτοιο κρίσιμο θέμα.

Τον Τσίπρα τον διακρίνει ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός ιδιοτήτων που μπορεί να έχει άνθρωπος: τεράστια φιλοδοξία και φιλαρχία και εξίσου τεράστια σύγχυση.

Τέτοια και άλλα χαρακτηριστικά που έχει ο Τσίπρας, είχε και ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και χωρίς αυτά θα ήταν αδιανόητη η απότομη, χαοτική κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ.

Αμφότεροι ήταν άριστοι στην τακτική και νούλες στη στρατηγική. Η τακτική τους ικανότητα τούς επέτρεπε τελικά να ξεπερνάνε εμπόδια που θα σταμάταγαν κάποιον άλλο και, σταματώντας τον, θα τον προστάτευαν. Η θεμελιώδης πολιτική εκπαίδευση ήταν σε ανάλογους μηχανισμούς, το ΚΚΣΕ και την ΚΝΕ αντίστοιχα. Έχοντας θητεύσει εκεί μέσα, ήξεραν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο να προσπερνάνε τα εμπόδια που τους έθεταν, τις «ασφαλιστικές δικλείδες» αυτών των μηχανισμών. Η μεγάλη εξυπνάδα σε αυτόν τον τομέα, σε συνδυασμό με τη βλακεία σε άλλους, τους επέτρεψε να μετατραπούν σε ιδανικούς αυτόχειρες, έξυπνους πυραύλους, ικανούς να διεισδύσουν στο βάθος των δομών που ηγούντο, και υποτάσσοντας την πολιτική του σε εχθρικές δυνάμεις, να τους ανατινάξουν εκ των έσω, με τρόπο που θα ήταν αδύνατο σε οποιονδήποτε εξωτερικό εχθρό.

Αυτό ολοκληρώθηκε με το ΚΚΣΕ, είναι σε εξέλιξη ακόμα με την ελληνική «Αριστερά» και «Κεντροαριστερά». Τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί πλέον δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και προ πολλού το ΠΑΣΟΚ, ως αριστερές ή κεντροαριστερές δυνάμεις.

Και οι δύο τους χαρακτηρίζονταν επίσης από βαθειά άγνοια των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι δομές των οποίων ηγούντο, επομένως των συνεπειών των αποφάσεών τους και των κινδύνων που θα απειλούσαν εν τέλει τους ίδιους.

Και ο δύο τους όπως είπαμε είχαν πάρει την κύρια πολιτική τους εκπαίδευση στους μηχανισμούς Κομμουνιστικών Κομμάτων, όπου τα στελέχη αποφασίζουν για όλα και όπου το παρασκήνιο παίζει τον αποφασιστικό ρόλο, δεν ήταν μαθημένοι και τους ήταν απεχθής η ανοιχτή πολιτική σύγκρουση. Αυτό τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν πολύ εύκολα εσωκομματικούς αντιπάλους, μαζί με τους αντιπάλους όμως ξεφορτωνόντουσαν και σοβαρές αντιρρήσεις και προειδοποιήσεις! Όσο πιο εύκολα αντιμετώπιζαν τους αντιπάλους εντός γηπέδου, τόσο πιο πολύ μεγάλωναν τον εχθρό εκτός γηπέδου.

Και οι δύο γνώρισαν πολύ θεαματική και γρήγορη άνοδο, που ταυτιζόταν με κοινωνική άνοδο. Ο επαρχιώτης Γκορμπατσώφ και η Ραίσα, η γυναίκα του, βρέθηκαν ξαφνικά στο πηδάλιο της υπερδύναμης, προσπερνώντας όλη την «ιεραρχία» μπροστά τους. Σα να μην έφταναν αυτά, έγιναν τάχιστα και οι αγαπημένοι των παγκόσμιων μίντια, φορέων της δυτικής κυρίαρχης ιδεολογίας. Τέτοια απότομη άνοδο γνώρισε και ο Τσίπρας. Μια τέτοια πολύ γρήγορη άνοδο είναι ψυχολογικά πολύ δύσκολο να τη διαχειριστεί κανείς, παθαίνει ίλιγγο, ιδίως όταν στερείται πάρα πολλών αναγκαίων προσόντων.

Μια τόσο γρήγορη πορεία προς την κορυφή, ιδίως όταν δεν συνοδεύεται από μεγάλα λάθη και πάθη, από μεγάλες αποτυχίες και δυσκολίες, από αυτά που εκπαιδεύουν δηλαδή τον άνθρωπο, οδηγεί συνήθως σε καταστροφή.

Για να γίνεις μεγάλος Ηγέτης σε δύσκολους καιρούς, χρειάζεσαι το Ire et Studio, την Οργή και τη Γνώση των Λατίνων, δεν γίνεσαι με εξυπνάδες, ούτε αν σου λείπουν οι γνώσεις, το ηθικό, ψυχολογικό και ηθικό βάθος.

Και οι δύο διέθεταν τεράστιο επικοινωνιακό χάρισμα. Αλλά μην έχοντας πολλές δικές τους ιδέες για να το αξιοποιήσουν, κατέληγαν, για να το κρατήσουν, να προσαρμόζονται στην κυρίαρχη ιδέα των Μέσων, δηλαδή την κυρίαρχη κοινωνική ιδεολογία, που νόμιζαν ότι χρησιμοποιούσαν, ενώ τους χρησιμοποιούσε.

Η κατάσταση αυτή τους κατέστησε αμφότερους εύκολα χειραγωγήσιμους, οδηγώντας τους στη μητέρα όλων των Λαθών. Να νομίσουν ότι μπορεί να γίνουν φίλοι με την Αυτοκρατορία και να αποσπάσουν στήριξη από αυτή.

Το μεγάλο μυστικό όμως της καταστροφικής ικανότητας του Γκορμπατσώφ, του Γιώργου Παπανδρέου και του Αλέξη Τσίπρα είναι άλλο. ‘Όπως κι ο Οιδίποδας, έτσι και αυτού του τύπου οι φαινομενικοί Ηγέτες, δεν ξέρουν, δεν έχουν συνείδηση του τι κάνουν και τι θα τους συμβεί. Αυτό τους επιτρέπει να πηγαίνουν μέχρι το τέλος, αλλά και τους βοηθάει να παραπλανούν, στο μέτρο που η κοινή γνώμη διευκολύνεται να τους πιστέψει.

 

Κοτζιάς όπως Σεβαρντνάντζε

Άλλη τελείως είναι η κατάσταση με τον Υπουργό Εξωτερικών. Αυτός και ξέρει τι κάνει και γιατί το κάνει. Aυτός μου θυμίζει κάπως τον Υπουργό Εξωτερικών του Γκορμπατσώφ, τον ‘Εντβαρντ Σεβαρντνάντζε.

Ως Γραμματέας του Κόμματος και πρωτύτερα υπεύθυνος της Κα Γκε Μπε στη Γεωργία, ο Σεβαρντνάντζε ήταν πολύ σκληρός με τους «αιρετικούς» και πολύ ευλαβής προς τη Μόσχα.

Για μας, είχε πει το 1983, τους Γεωργιανούς, ο ήλιος δεν ανατέλλει μόνο από την Ανατολή, ανατέλλει και από το Βορρά! Βρήκε έτσι έναν τρόπο να δείξει ότι είναι πιστός περισσότερο από όσο θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος.

Κάποια στιγμή διαισθάνθηκε που φύσαγε ο άνεμος και ήταν ταχύτατος στη μεταμόρφωση. Δεν ξέρουμε βέβαια αν όντως ενημέρωνε τους Αμερικανούς γα τις θέσεις που θα υποστήριζε στις διαπραγματεύσεις προτού γίνουν, όπως κατηγορήθηκε, ούτε αν είχε υλικά οφέλη από όλα αυτά, αλλά είναι βέβαιο ότι χωρίς τη δράση τη δική του και του Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ, θα ήταν πολύ δυσκολότερη η κατάρρευση-αυτοκτονία της ΕΣΣΔ.

 

Αποφασισμένος Μαχητής

Βλέποντας τον Κοτζιά στη συνέντευξή του στο Κόντρα, την προηγουμένη της συνάντησης Τσίπρα-Παυλόπουλου, τα αισθήματα μου ήταν τελείως διαφορετικά από αυτά που ήταν όταν έβλεπα τον Τσίπρα. (Ειρήσθω εν παρόδω, νομίζω ότι ο Κοτζιάς άσκησε καθοριστική επιρροή στον Τσίπρα, και στο που τελικά οδηγήθηκε, από πολύ νωρίς. Είναι βασικός συντελεστής της καταστροφής Τσίπρα δια της έντεχνης έμπνευσης βαθειά και άσκεφτα φιλοδυτικού προσανατολισμού  από τον νεαρό ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ.)

Ο Υπουργός ήταν πλήρης ηρεμίας και αυτοπεποίθησης ενώ επεδείκνυε τη μη επιθετικότητά του εναντίον όσων τον κατηγορούν και τον επικρίνουν.

Δεν θα γίνω κακεντρεχής, σαν αυτό το φίλο που μου είπε: “Κι εγώ, αν είχα πίσω μου τη δύναμη και την υποστήριξη του Πάιατ, του Μπόλτον και του Νετανιάχου, θα ξεχείλιζα από αυτοπεποίθηση».

Ούτε θα μπω στον πειρασμό να υπενθυμίσω ότι δεν είναι δα και πολύ δύσκολο να διακριθείς σε ένα δημόσιο πολιτικό διάλογο που έχει οργανωθεί ως ποδοσφαιρικός αγώνας ομάδων αποτελούμενων από ιδιοτελείς ανάπηρους, μονόφθαλμοι εναντίον κουτσών. Γιατί αυτό είναι σήμερα και ο ΣΥΡΙΖΑ και η αντιπολίτευση που έχει. Και η κουτσή Μαρία γνωρίζει ότι η χώρα δεν διαθέτει ούτε ένα πολιτικό οργανισμό ελάχιστα άξιο όχι να τη σώσει, να μην την καταστρέφει τουλάχιστο.

Ο Υπουργός ήταν ήρεμος γιατί ήξερε μέσα του ότι η Αποστολή Εξετελέσθη. Μπορεί να απέτυχε να λύσει το κυπριακό, ας όψεται η Τουρκία που επιμένει να διατηρείται ως κράτος και ως έθνος, τα κατάφερε όμως να λύσει το άλλο μεγάλο καθήκον που είχαν θέσει ενώπιόν του και ενώπιον του κ. Τσίπρα η Ουάσιγκτων και το ΝΑΤΟ, το Μακεδονικό δηλαδή. Ποιος ξέρει και τι ακόμα σπουδαίος ρόλος να περιμένει τώρα την ακόρεστη φιλοδοξία του Εγώ του, ιδίως αν η Ελλάδα μπει σε νέα, πιο καταστροφικά κεφάλαια του βίου της, που ακόμα δεν ξέρουμε αν και πόσο θα διαρκέσει.

Με τις επιτυχίες Κοτζιάς στο μακεδονικό, θα προχωρήσει επιτέλους η επέκταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στα Βαλκάνια, ο στραγγαλισμός της Σερβίας, η εκτόπιση της Ρωσίας. ‘Όλα ισάριθμες καταστροφές για τους Έλληνες, τους υπόλοιπους Βαλκάνιους, την Ευρώπη και την Ειρήνη.

Εκτός αν κανείς πιστεύει αυτό που είπε ο κ. Κοτζιάς στην τηλεόραση, ότι έτσι θα πάμε μπροστά, δεν θα έχουμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Βαλκανική χερσόνησο ανάπτυξη!

(Να δούμε τι θα μας προκύψει στο τέλος από τη συστηματική και συνεχιζόμενη διαδικασία αποβλάκωσης του πληθυσμού, στον οποίο πολιτικοί, σχολιαστές και τηλεοράσεις λένε σε όλα τα ζητήματα το ισοδύναμο του «Ο Γάιδαρος πετάει»

Βέβαια, ο προσεκτικός ακροατής του κ. Υπουργού, εύκολα θα διακρίνει ότι σε κάθε του δήλωση, να βρίσκει τον τρόπο να δίνει τις διαβεβαιώσεις του στους «αποπάνω».

Έτσι και σε αυτή τη συνέντευξη, μας είπε ότι αν δεν δράσουμε αποφασιστικά στα Βαλκάνια, θα μας εκτοπίσουν άλλοι, φιλικές δυνάμεις, όπως η Ιταλία, και … άλλες, όπως η Ρωσία και η Τουρκία. Η Ρωσία είναι εχθρός δηλαδή, κάτι που λέει ομόθυμα όλη η Δύση τώρα, μια θέση όμως που πολύ λίγοι ‘Ελληνες έχουν υιοθετήσει επί … μισή χιλιετία!

 

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Έχουν αποδώσει στους Ιησουίτες την πατρότητα του ρητού «Ο σκοπός αγιάζει τα Μέσα», αν και μάλλον εφεύρεση των αντιπάλων τους ήταν για να τους κατηγορήσουν.

Από τα μικράτα του τον κ. Υπουργό τον χαρακτηρίζει η προσήλωση στον σκοπό, χωρίς περιττούς ενδοιασμούς, χωρίς τους δισταγμούς που τόσο συχνά μπερδεύουν τη δράση των αληθινών διανοούμενων και των γνήσιων αριστερών αγωνιστών.

Σε αντίθεση με τους «Κούτβηδες», τους διαπαιδαγωγημένους να κάνουν ότι τους ζητάνε, ότι κι αν είναι αυτό, χωρίς να το συζητάνε, έστω κι αν χρειάζεται να στείλουν τον Άρη στον Θάνατο, τον Καραγιώργη στα βασανιστήρια, τον ΔΣΕ, ως «τακτικό στρατό», στη σφαγή στον Γράμμο και στο Βίτσι ή να υπογράψουν Μνημόνια στις λιγότερο δραματικές, όχι και λιγότερο καταστροφικές μέρες μας.

Αυτούς δηλαδή που, εντασσόμενοι στους πολιτικούς οργανισμούς, άφησαν στο βεστιάριο της εισόδου, όπως τους ζητήθηκε, την προσωπικότητά τους.

«Σούζα στους από πάνω, κλωτσιά στους από κάτω. Τα στελέχη αποφασίζουν για όλα», είναι το δόγμα τους.

Την αποφασιστικότητά του ο κ. Κοτζιάς την έδειξε και τη νύχτα της 13ης προς τη 14η Ιουλίου 2015. Φαίνεται δεν πήγαινε ακόμα το χέρι του Τσίπρα να βάλει την υπογραφή του, δίσταζε, καταλάβαινε ότι αυτοκτονεί στην πραγματικότητα, τουλάχιστον ηθικά, πήγαινε όμως μια χαρά το χέρι του κ. Κοτζιά και του κ. Δραγασάκη να τη βάλουνε φαρδιά πλατιά κάτω από το πρώτο έγγραφο της συνθηκολόγησης που έφυγε από την Κυβερνητική Επιτροπή προς τη Βουλή των Ελλήνων. Αυτοί δεν είχαν δισταγμούς. Και ήθελαν πάση θυσία να μείνουν στο πλοίο.

Αποπειράθηκα μια σύγκριση ανάμεσα στη πολιτική καριέρα των Υπουργών Εξωτερικών του Γκορμπατσώφ και του Τσίπρα. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στον Σεβαρνάντζε και τον Κοτζιά.

Ο πρώτος ήταν ένας κυνικός Σοβιετικός γραφειοκράτης, που πέρασε μια ζωή ήρεμης απόλαυσης, που την διέκοπτε μόνο η σκληρή φροντίδα του απαράτσικ για να διατηρήσει την εξουσία του, υπηρετώντας το σύστημά του. Ο Κοτζιάς, αντίθετα, αγωνίστηκε για την «Επανάσταση», με τον γραφειοκρατικό τρόπο που ασφαλώς αντιλαμβανόταν αυτή την ιδέα, αλλά αγωνίστηκε και βασανίστηκε, αναμένοντας ασφαλώς και αυτός τις ανταμοιβές του.

Όχι μόνο οι ανταμοιβές δεν ήρθαν, όχι μόνο η «Επανάσταση» δεν ήρθε, τον πρόδωσε διπλά, πρώτα αυτοκτονώντας η ίδια και μετά “υποχρεώνοντάς” τον να «προδώσει» τους Θεούς της νιότης του για να συνεχίσει με ασφάλεια την άνοδό του. Αυτό θα μπορούσε να του έχει δημιουργήσει και σοβαρό κίνητρο, που δεν ομολογεί καν στον εαυτό του, να την εκδικηθεί.

 

Διανοούμενοι και Εξουσία

 

Στα παλιά τα χρόνια, προ σοβιετικής κατάρρευσης, δεν υπήρχε ελάχιστα σοβαρός αριστερός διανοούμενος που να σέβεται τον εαυτό του και να μην έχει τις αμφιβολίες του για την Ανατολή.

Ακόμα κι ο ίδιος ο Φλωράκης μοιραζόταν τους προβληματισμούς του για το πολωνικό και την Αλληλεγγύη στις ιδιωτικές συνομιλίες με τους φίλους του. Δεν ήταν η περίπτωση του κ. Κοτζιά, που θέλει πάντως να μας θυμίζει, κάθε φορά σχεδόν που μιλάει, ότι είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου.

Τον αληθινό διανοούμενο δεν τον κάνουν όμως οι γνώσεις του, ακόμα λιγότερο οι τίτλοι του. Τον κάνει η στάση του απέναντι στον κόσμο. Το ηθικό του υπόστρωμα. Οι Αρχαίοι ‘Ελληνες φιλόσοφοι δεν ήταν πιο έξυπνοι και δεν είχαν περισσότερες γνώσεις από τους άλλους πολιτισμούς της εποχής τους ή που προηγήθηκαν. Πιο θαρραλέοι ήταν.

Ο Σόρος είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο κοφτερά μυαλά του καιρού μας. Θα πεθάνει όμως με την πίκρα ότι κανένας δεν τον αναγνωρίζει ως διανοούμενο αν και θάπρεπε κανονικά να θεωρηθεί από τους καλύτερους μαθητές του Καρλ Πόπερ. Και δεν θα τον αναγνωρίσει γιατί η Ιστορία και οι Άνθρωποι έχουν εν τέλει τα δικά τους μέτρα, όσα λεφτά ή δύναμη κι αν διαθέτει κάποιος. Δεν γίνεται να είσαι και διανοούμενος και κερδοσκόπος.

Όσο για τον μεγάλο Ηγέτη, οι Λατίνοι πίστευαν ότι, για να ‘ναι τέτοιος, πρέπει να ‘χει το Ire et Studio, την Οργή και τη Γνώση.

Δείξε μου τους φίλους σου, τους Υπουργούς σου, τους συμβούλους σου, τους λογογράφους σου, να σου πω ποιος είσαι.

Αν έχει ένα γραμμάριο μυαλό στο κεφάλι του ο Πρωθυπουργός θα βάλει τη συμφωνία που, καλώς ή κακώς συνήψε, σε δημοψήφισμα, υπό την κρίση του ελληνικού λαού.

Είναι η μόνη προστασία και για τον ίδιο, και για την παράταξη της οποίας ηγείται, και για τη χώρα την ίδια.

Αλλά δεν θα το κάνει φοβούμαι. Μοιραίος και άβουλος, ακολουθεί τον δρόμο του, υπογράφοντας σε κάθε στροφή νέες επιταγές στις ήδη πολλές που του μαζεύει η Ιστορία, προτού μας αποκαλύψει τι ακριβώς τέλος του ετοιμάζει.

ΥΓ. Το τελευταίο διάστημα, καθώς η χώρα συνεχίζει την αποσύνθεσή της, έρχονται όλο και πιο συχνά στην επιφάνεια τα απόβλητα της ιστορίας της, που νομίζαμε για πάντα ξεχασμένα. Παρόλο που δεν έχουμε γλυτώσει από τους Εθνομηδενιστές και τις ιδέες τους, όπως την κυρία Ρεπούση, η βαθειά κρίση της εξαπατώντας αυτοκαλούμενης Αριστεράς επέτρεψε σε κάθε λάτρη της χούντας και σε κάθε γελοίο αντικομμουνιστή να μας επιστρέφει σε άλλες εποχές, προσπαθώντας να πάρει εκδίκηση για τις ήττες του παρελθόντος. Αν χρειάστηκε, για τις ανάγκες αυτού του άρθρου, να αναλύσουμε την ενίοτε βρωμερή κουζίνα του κομμουνιστικού κινήματος, αυτή άλλωστε που είναι υπεύθυνη για την ήττα του, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι σκελετοί στα ντουλάπια της άλλης πλευράς είναι λιγότεροι, με κορυφαία την διαρκή προδοσία των Ελλήνων της Κύπρου. Φιλοαμερικανός άλλωστε και πατριώτης δύσκολα γίνεται, όπως έχει αποδείξει η πάντα ανελέητη Θεά της ελληνικής Ιστορίας. «Δεν μιλάω, γιατί όλοι οι Έλληνες θα γινόντουσαν Κομμουνιστές», είπε κάποτε ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης.

Διαβάστε επίσης

 

Ηρωας ή Ραγιας, του Μικη Θεοδωρακη

Δολοφονωντας την Ελλαδα! (Η λογικη της Αυτοκρατοριας του Χρηματος)

“Επί του πιεστηρίου” (Kontra Chanel) 27/4/2018

 

On Trump, US-Russian relations, the state of the World | Για τον Τραμπ, τις αμερικανορωσικες σχεσεις, την παγκοσμια κατασταση – Collon, Konstantakopoulos, McGovern

Μια συζήτηση του Βέλγου δημοσιογράφου και συγγραφέα Michel Collon, του δημοσιογράφου Δημ. Κωνσταντακόπουλου και του πρώην ανώτερου αναλυτή της CIA Ray McGovern, στο Ευρωκοινοβούλιο, Δεκέμβριος 2016. Ο Ρέι Μακ Γκόβερν ήταν επί πολλά χρόνια επικεφαλής της ομάδας Εθνικών Εκτιμήσεων της CIA και αυτός που προετοίμαζε τις καθημερινές ενημερώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ και ενημέρωνε καθημερινά τα στελέχη της κυβέρνησης και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για τις διεθνείς εξελίξεις.

Belgian journalist Michel Collon, Greek journalist and former member of SYRIZA Secretariat Dimitris Konstantakopoulos and ex-senior CIA Analyst Ray McGovern debate Trump, East-West relations and the state of the world. Ray McGovern chaired National Intelligence Estimates and prepared the President’s Daily Brief. In the mid-1980s, he was a senior analyst conducting early morning briefings one-on-one with the vice president, the secretaries of State and Defense, the chairman of the Joint Chiefs and the assistant to the president for national security. The debate took place in the European Parliament, in December 2016.

Ρωσια προς ΗΠΑ: Μην χτυπατε τη Συρια! Ψυχρος και Θερμος Πολεμος

(Μόσχα), του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κάθε μέρα που περνάει, επιδεινώνεται το κλίμα μεταξύ Ρωσίας και Δυτικών σε όλα τα μέτωπα, ενώ αυξάνεται ακόμα και η πιθανότητα άμεσης εμπλοκής ρωσικών και αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, τουλάχιστο στη Μέση Ανατολή.

Προχθές, ο επικεφαλής του Κέντρου Επιχειρήσεων του ρωσικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός Ρουντσκόι, έκανε λόγο στην τηλεόραση «Ρωσία 24», για ενδείξεις προετοιμασίας των αμερικανικών δυνάμεων στη Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα για πιθανό πλήγμα με πυραύλους Κρουζ. Πριν λίγες μέρες, ο αρχηγός των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Γκεράσιμωφ απείλησε τους Αμερικανούς ότι δεν θα διστάσει να πλήξει δυνάμεις τους, που θα βομβαρδίσουν ενδεχομένως τη Δαμασκό ή άλλα σημεία της συριακής επικράτειας, όπου βρίσκεται ρωσικό στρατιωτικό ή άλλο προσωπικό. Είχε προηγηθεί δήλωση της αμερικανίδας Πρέσβειρας στον ΟΗΕ Νίκι Χάλευ, που δεν απέκλεισε την ανάληψη «μονομερούς» στρατιωτικής δράσης στη Συρία.

«Η Μόσχα εκτιμά ότι οι Αμερικανοί σχεδιάζουν κάποια επίθεση στη Μέση Ανατολή, που να θεωρηθεί ήττα των Ρώσων, να αποδοθεί στον Πούτιν και να χρησιμοποιηθεί σε σχέδιο «αλλαγής καθεστώτος» στην ίδια τη Ρωσία», μας λέει άριστα ενημερωμένος παρατηρητής στη ρωσική πρωτεύουσα, προσθέτοντας ότι αυτός ήταν ο λόγος που ο Ρώσος Πρόεδρος εκφώνησε την ομιλία της 1ης Μαρτίου με την οποία αποκάλυψε την ύπαρξη των νέων πυρηνικών όπλων που ανέπτυξε ή αναπτύσσει η χώρα του και δεν άφησε καμιά αμφιβολία για το ότι θα διατάξει χρήση πυρηνικών όπλων αν η Ρωσία δεχτεί επίθεση, ανεξαρτήτως πιθανών συνεπειών.

Είναι γεγονός ότι η πολύ μεγάλη παραμένουσα πολιτική ισχύς του κ. Πούτιν στο εσωτερικό της Ρωσίας στηρίζεται σε δύο πυλώνες. Ο ένας είναι η ιστορικά διαπιστωμένη δύναμη του ρωσικού εθνισμού, η αίσθηση ότι ο Ρώσος Πρόεδρος υπερασπίζεται τη χώρα του, σε αντίθεση με αυτό που έκαναν ο Γκορμπατσώφ και ο Γέλτσιν, με αποτέλεσμα τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας και της Μέσης Ανατολής και την επέκταση του ΝΑΤΟ, ακόμα και μέσα στην πρώην σοβιετική επικράτεια, παρά τις διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί στη Μόσχα για να επιτρέψει τη γερμανική ενοποίηση.

Ο δεύτερος πυλώνας είναι η ανάμνηση της τραγωδίας που έζησαν οι χώρες της πρ. ΕΣΣΔ κατά τη δεκαετία του 1990, όταν γνώρισαν πιθανώς τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή της βιομηχανικής εποχής, εφαρμόζοντας τις μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και διαφόρων θεωρητικών της θεραπείας σοκ, όπως ο Τζέφρευ Σαχς.

Ο ρωσικός πληθυσμός παρότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, ιδίως στις επαρχίες, και δεν του αρέσει καθόλου η έκταση της διαφθοράς που συνεχίζει να τρώει τα σωθικά της χώρας, προτιμά εν τέλει τη σταθερότητα από νέα νεοφιλελεύθερα, φιλοδυτικά πειράματα. Ιδίως ότι θυμούνται την φοβερή καταστροφή της δεκαετίας του 1990, που συνόδευσε τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Σημειωτέον ότι ο κ. Πούτιν, σε μια αποστροφή της ομιλίας του της 1ης Μαρτίου, υπογράμμισε ότι και κάθε επίθεση εναντίον συμμάχων της Ρωσίας θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας και θα αντιμετωπισθεί ανάλογα. Δεν προσδιόρισε ποιες χώρες είναι οι «σύμμαχοι» της Μόσχας για τις οποίες ισχύει αυτή η εγγύηση, οπωσδήποτε όμως αυτή η δήλωση εισήγαγε εκ των πραγμάτων έναν περαιτέρω μεγάλο βαθμό στρατηγικής αβεβαιότητας στη Μέση Ανατολή, αλλά και στο σύνολο των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων.

Οι εξελίξεις στη Συρία συμπίπτουν με δραματική επιδείνωση του διεθνούς πολιτικού κλίματος, που δεν έχει πολλά προηγούμενα ούτε και την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, με τη Ρωσία κατηγορούμενη διεθνώς περίπου για τα πάντα. Είναι τέτοιο το διεθνές κλίμα, που στο Λονδίνο τουίτ απέδωσαν στη Μόσχα ακόμα και την κακοκαιρία που έπληξε τη βρετανική πρωτεύουσα. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία συνωμοσίας, ο Πούτιν εξαπέλυσε και μετεωρολογικό πόλεμο κατά της Βρετανίας!!!

Αν οποιοσδήποτε σχεδιάζει όντως πόλεμο, αυτό είναι το κατάλληλο πολιτικό κλίμα. Μια άλλη διαφορά με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, είναι η απουσία, κατά τα φαινόμενα, αξιόπιστων διαύλων επικοινωνίας, κάποιου μίνιμουμ κανόνων αλληλεπίδρασης και επίσης μιας οποιασδήποτε συναντίληψης μεταξύ των πυρηνικών υπερδυνάμεων.

Όπως μας λέει βετεράνος Αμερικανός σοβιετολόγος, το σημερινό πολιτικό προσωπικό της Δύσης έχει διαμορφώσει την άποψή του για τον κόσμο κατά την ειδική εποχή της σοβιετικής κατάρρευσης και δεν μπορεί να αποδεχθεί ψυχολογικά την επιστροφή της Ρωσίας με αξιώσεις ισοτιμίας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. «όμως, κινδυνεύει να γίνει καταστροφή αν βλέπουν στη Ρωσία ένα Ιράκ, μια Λιβύη ή μια Γιουγκοσλαβία», προσθέτει.

«Δεν μας επέτρεψαν να δούμε το θύμα της επίθεσης, δεν μας έδωσαν δείγμα της ουσίας που χρησιμοποιήθηκε, δεν δέχτηκαν πρότασή μας για κοινή έρευνα», λέει στο ΑΜΠΕ Ρώσος κυβερνητικός παράγων, αναφερόμενος στην υπόθεση του Ρωσο-Βρετανού διπλού πράκτορα που έγινε στόχος επίθεσης με νευροπαραλυτικό αέριο στη Βρετανία. Ενώ ο Λεονίντ Σλούσκι, επικεφαλής της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Δούμας, μας λέει «Η προσωπική μου γνώμη, και το τονίζω, είναι αυστηρά προσωπική, είναι ότι η επίθεση αυτή έγινε για να αμαυρωθεί η διεθνής εικόνα της Ρωσίας”.

Όσα συμβαίνουν τώρα διεθνώς, το μόνο που κάνουν στη Ρωσία είναι να εμπεδώνουν στην πολιτική και κρατική ελίτ της χώρας τη βαθειά πεποίθηση ότι δέχεται επίθεση από τη Δύση.

Είναι ακριβώς η αντίθετη από την πολιτική που ακολούθησε ο Πρόεδρος Μπους πατήρ και η οποία επέτρεψε στον καιρό της την ομαλή «αυτοκτονία» της Σοβιετικής Ένωσης.

Όλα αυτά ελάχιστα βέβαια επηρεάζουν τις σημερινές προεδρικές εκλογές στη χώρα, για τις οποίες ο ίδιος ο Πούτιν είναι το αναμφισβήτητο φαβορί, για τους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω. Το πραγματικό διακύβευμα στη Ρωσία δεν είναι αν θα εκλεγεί ο Πούτιν, αλλά ποιος θα τον διαδεχθεί όταν έρθει η ώρα. Επ’ αυτού όμως, το ρεπορτάζ είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατο.

19 Μαρτίου 2018

Back to the USSR

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η πρόσφατη ομιλία του Προέδρου Πούτιν, με την οποία προσδιόρισε το πυρηνικό δόγμα της χώρας του και παρουσίασε τα νέα «υπερόπλα» που ανέπτυξε, σε απάντηση, όπως είπε, της απόσυρσης των Αμερικανών από τη συνθήκη ΑΒΜ, πρέπει να θεωρηθεί μείζον σημείο καμπής της παγκόσμιας κατάστασης. Συνιστά εκ των πραγμάτων επισημοποίηση της εισόδου σε περίοδο παγκόσμιου Ψυχρού Πολέμου, χωρίς όμως τους κοινά αποδεκτούς «κανόνες συνεννόησης και συμπεριφοράς» μεταξύ των υπερδυνάμεων, που υπήρχαν μετά την κρίση της Κούβας το 1963 και χωρίς το θεμέλιο της δομής ελέγχου των εξοπλισμών που ήταν η συνθήκη ΑΒΜ του 1972.

O ίδιος βέβαια ο Ρώσος Πρόεδρος το διαψεύδει, λέγοντας ότι «όποιος μιλάει για Ψυχρό Πόλεμο κάνει προπαγάνδα», αλλά, όπως και να το ονομάσει κανείς αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία, επί τη βάσει των γεγονότων και των πράξεων, ότι έχουμε επιστρέψει σε περίοδο προγενέστερη όχι του 1989, αλλά του 1963, τηρουμένων των αναλογιών. Στα πυρηνικά, αλλά επίσης στη Μέση Ανατολή και σε ένα σωρό άλλα θέματα.

Η στρατηγική ισοτιμία είναι γεγονός, λέει στο ΑΜΠΕ ο Ρέι Μακ Γκόβερν, που διηύθυνε το σοβιετικό τμήμα της CIA επί πολλά χρόνια και ήταν αυτός που ενημέρωνε καθημερινά πέντε διαδοχικούς αμερικανούς Προέδρους για το τι συμβαίνει στην ΕΣΣΔ. Ο Αμερικανός ειδικός πιστεύει ότι κακώς η χώρα του εγκατέλειψε την «πολύ καλή» όπως τη χαρακτηρίζει, συνθήκη ΑΒΜ και εκφράζει την ευχή, οι στρατηγοί των Πεζοναυτών που χαράζουν σήμερα τη στρατιωτική πολιτική των ΗΠΑ να μην θεωρήσουν μπλόφα τα όπλα που απεκάλυψε ότι έχει ο Πούτιν. Ενώ ο πρώην Υπουργός της κυβέρνησης Ρέηγκαν και πρώην διευθυντής της Wall Street Journal Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς, μας λέει ότι δεν πρόκειται απλώς για ισοτιμία, αλλά για στρατιωτική υπεροχή της Μόσχας. Αν όντως υπάρχουν αυτά τα όπλα, όπως πύραυλοι Κρουζ με πυρηνικά, τότε μιλάμε για μείζονα τεχνολογική επανάσταση, για γιγαντιαίο επίτευγμα, λέει από την πλευρά του στο ΑΜΠΕ,  ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Αλεξάντρ Γκολτζ.

Ολοκληρώνεται τώρα, σε μεγάλο βαθμό, η κατεδάφιση του οικοδομήματος της αμερικανο-σοβιετικής συνεννόησης για τα πυρηνικά της περιόδου Γκορμπατσώφ-Ρέηγκαν. Ξαναγυρνάμε στην κατάσταση που επικρατούσε μεταξύ 1949 και 1963, με πολύ πιο αναπτυγμένες, επικίνδυνες και αποσταθεροποιητικές τεχνολογίες και χωρίς τα ισχυρά κινήματα εναντίον των πυρηνικών όπλων και τους ανεξάρτητους πολιτικούς, όπως ο Ντε Γκωλ, που υπήρχαν εκείνη την περίοδο.

Η ομιλία Πούτιν επισημοποιεί τρόπον τινά και την πλήρη εγκατάλειψη των προσδοκιών που είχε η Μόσχα, και άλλοι διεθνώς, ότι η εκλογή Τραμπ θα μπορούσε να οδηγήσει σε βελτίωση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων. Αν υπήρχε εξάλλου το σχέδιο προσέγγισης με τη Ρωσία εναντίον της Κίνας, αντίστροφης εκείνης που είχε πραγματοποιήσει ο Κίσσινγκερ με την Κίνα εναντίον της ΕΣΣΔ, που πιθανολογούσαν ορισμένοι αναλυτές του αμερικανικού τύπου, μοιάζει να ναυαγεί.

Στην ομιλία του, ο Ρώσος Πρόεδρος περιέγραψε το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, υπό ποίες προϋποθέσεις θα κάνει δηλαδή χρήση των πυρηνικών της όπλων: «Η Ρωσία επιφυλάσσεται του δικαιώματος να κάνει χρήση πυρηνικών όπλων μόνο απαντώντας σε πυρηνική επίθεση, ή σε επίθεση με άλλα μέσα μαζικής καταστροφής εναντίον της χώρας ή των συμμάχων της ή μιας επίθεσης με συμβατικά όπλα που θα απειλήσει την ίδια την ύπαρξη του κράτους». Αξίζει εδώ να επισημανθεί η αναφορά στους «συμμάχους», που στη συνέχεια ο Ρώσος Πρόεδρος έκανε σαφέστερη, λέγοντας ότι πυρηνική επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας θα θεωρηθεί επίθεση εναντίον της ιδίας και θα αντιμετωπισθεί ανάλογα.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, με τη Συρία και με το Ιράν, καλό θα ήταν κάποιος να ρωτήσει τον Πούτιν ακριβώς ποιοι είναι οι σύμμαχοι της Μόσχας, παρατηρεί ο Μακ Γκόβερν μιλώντας στο ΑΜΠΕ.

Ένα τέταρτο αιώνα μετά την αυτοδιάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Μόσχα ουσιαστικά ξαναανακτά, χωρίς να το διακηρύσσει, τμήμα του διεθνούς ρόλου της ΕΣΣΔ. Δεν το κάνει γιατί το θέλησε, αλλά γιατί αισθάνεται ότι υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων. Ο γράφων, ως ανταποκριτής του ΑΠΕ στη Μόσχα την περίοδο της σοβιετικής κατάρρευσης έζησε τη μαζική προσχώρηση της πρώην ΕΣΣΔ στις «δυτικές αξίες» και τη σχεδόν τυφλή εμπιστοσύνη σε ότι προερχόταν από τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη, που χαρακτήριζε τη Ρωσία του 1989-91. Δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία πιο φιλοαμερικανική και πιο φιλευρωπαϊκή χώρα στον κόσμο, οι Ρώσοι είχαν γίνει οπαδοί της Αμερικής περισσότερο από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του ανατολικού μπλοκ δεν θα γινόταν δυνατή χωρίς την υφέρπουσα κρίση του συστήματος, αλλά όχι μόνο δεν ήταν αναπόφευκτη, δεν θα μπορούσε και να γίνει αν οι σοβιετικοί ιθύνοντες δεν αποφάσιζαν την προσχώρηση της χώρας τους στη Δύση.

Αφήνοντας κατά μέρος τις επιδόσεις του ΔΝΤ στη Ρωσία, που προκάλεσαν τη μεγαλύτερη ίσως κοινωνική καταστροφή στην ιστορία της βιομηχανικής εποχής, η Μόσχα άρχισε γρήγορα να αισθάνεται άσχημα στο νέο περιβάλλον. «Έχουμε τη μισή έκταση της ευρωπαϊκής ηπείρου και δεν μας θεωρείτε τμήμα της Ευρώπης», ήταν η πρώτη κουβέντα που είπε μια μέρα, υποδεχόμενος τον Κάρολο Παπούλια στο Κρεμλίνο, ο Μπαρίς Γέλτσιν. Η επέμβαση του ΝΑΤΟ εναντίον των Σέρβων, λαού ομοδόξου και παραδοσιακού συμμάχου της Ρωσίας, υπήρξε βαθύ και παραμένον τραύμα, για να ακολουθήσει η επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί στη Μόσχα από όλους τους δυτικούς ηγέτες ως προϋπόθεση για να επιτρέψει τη γερμανική ενοποίηση. Παρόλα αυτά και παρά τον δεύτερο πόλεμο κατά του Ιράκ, η Ρωσία δεν εγκατέλειψε την προσπάθειά της να διεκδικήσει ένταξη στο δυτικό σύστημα με κάπως αξιοπρεπείς όρους. Μιλώντας στο Φόρουμ του Μονάχου για την Ασφάλεια, το 2008, ο Πρόεδρος Πούτιν προειδοποιεί για πρώτη φορά τους Δυτικούς για την πολιτική τους. Παρόλα αυτά, η Ρωσία εξακολουθεί να προσπαθεί να τα βρει με τους Δυτικούς, όπως αποδεικνύει η ανοχή της στην επέμβαση κατά της Λιβύης το 2011.

Ήταν το πραξικόπημα στο Κίεβο και η ανατροπή του Γιανουκόβιτς (σ.σ. όταν είχε σταλεί εκεί ως Πρέσβης των ΗΠΑ ο σημερινός Πρέσβης τους στην Αθήνα), που απετέλεσαν  τη «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι». «Ο Πούτιν απάντησε στο ουκρανικό στέλνοντας τον στρατό του στην Συρία», λέει στο ΑΜΠΕ υψηλά ιστάμενος παρατηρητής στη Μόσχα. Η επέμβαση στη Συρία ήταν η πρώτη φορά μετά τη σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν, που η χώρα έστειλε τις δυνάμεις της εκτός της πρώην σοβιετικής επικράτειας. Και μόνο η παρουσία ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή, αποτελεί μείζονα ανατροπή του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων, όπως διαμορφώθηκε μετά το 1989-91, εγκυμονώντας για τις ΗΠΑ κίνδυνο ήττας πολύ σοβαρότερης αυτής του Βιετνάμ.

Ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος, εξηγώντας την υπόθεση Κριμαία, την άνοιξη του 2014, τόνισε ότι θεωρεί την εγκατάλειψη της συνθήκης ΑΒΜ πιο σημαντική και από την επέκταση του ΝΑΤΟ. Την περασμένη Πέμπτη, ενώ ανακοίνωνε την ύπαρξη νέων υπερόπλων και έδειχνε τρομακτικά βίντεο από το τι μπορούν να κάνουν στη Φλόριντα, τόνιζε: «Κανένας δεν ήθελε να μιλήσει με μας. Κανένας δεν ήθελε να μας ακούσει. Ακούστε μας τώρα».

Διαβάστε επίσης:

Κινδυνος – Θανατος: Πυρηνικα στον Αραξο!

The danger of Nuclear War and the Political Paralysis of Europe, the European Left, Russia and China

By Dimitris Konstantakopoulos

Never since the Cuban Missile Crisis has there been such an unstable situation in the global political system, including the system of management of nuclear arms and US power.

To the already exceptionally tense and dangerous atmosphere around North Korea there has now been added a crisis over Iran, which is pushing the European powers and Russia to become aligned against the policies of USA and Israel preparing a new, greater and, very probably, nuclear war against Iran. A very serious political crisis is smoldering in Washington itself, with some people believing it is the most serious in the history of the United States.

In the most official way, in front of the representatives of all the nations of the world, for the first time since the defeat of Nazi Germany in 1945, the President of the United States, Donald Trump, has spelled out the threat of annihilating a nation of 25 million people.

His speech represents the negation of all achievements of human civilization. And this speech did not provoke any serious, proportionate or meaningful reaction in the world.

The absence of such reaction can be attributed to various factors and different calculations. But its consequence is none other than to legitimize that kind of threats today and their  realization tomorrow.

Such a lack of reaction does not deter and discourage, it encourages and facilitates the use of nuclear weapons and it increases the obvious risk of a global catastrophe, something which was proven especially in the 20th century. In the wake of the 1st World War both camps believed the other one was bluffing, and that, in any case, the conflict would not last more than a few months. The conflict lasted four years and destroyed all Europe.

The policy of trying to appease and accommodate Hitler has also been the main policy of Britain, France and USSR, before the 2nd World War. It only encouraged Nazi German aggression and facilitated the War. Germany all but won it, its troops having been stopped only some miles from the Kremlin. It was finally defeated, but only at an unbelievably enormous cost paid by all European nations, and in particular by the Soviets, the Yugoslavs, the Greeks and the British.

 

The deafening silence of Europe, the European Left, Russia and China

It is obvious that the actions and the policy of the US government under President Trump took all major powers by surprise and shocked them.  They did not expect them, did not forestall them and now limit themselves more or less to a role of spectator of actions that literally could involve the survival of humanity.

Europe hopes it will wake one day with the Trump problem having been resolved by itself. From time to time they say to Americans that what they are doing is terrible and dangerous (it is indeed terrible and this is exactly why they are doing it!). In Germany many top specialists on foreign policy published an appeal in Zeit. They believe German “anti-Americanism” is the danger, not the US policy that is fueling it!

The European Left seems interested only in defending pensions, and it is not doing very well even at that. They don’t want to identify themselves with a regime like the North Korean, but they forget that what is going on has nothing to do with the type of the regime. On the contrary, the external, imperialistic pressure on non-Western countries, beginning from the USSR, has always been a strong factor contributing to the rise of authoritarian types of government, as the best suited for a country to oppose a threat of aggression. At the very least it can plausibly justify this authoritarianism.

Western interventions in the Third World have played a great role in the advent of authoritarian regimes. Imposing “democracy” was never the aim of the West in the Arab and Muslim World and the results of 25 years of disastrous wars in the Middle East are here for everybody to see. Even in Russia it was the US administration which pushed and enthusiastically supported the violent dissolution and bombing of the Russian Parliament by President Yeltsin in 1993 (probably the most democratically elected parliament in Russian history), in order to permit the passage of Soviet property to a handful of oligarchs from 1994 onwards. “Democracy” seemed useful only as a means for destroying   the Soviet regime, not as a system of government. Now the West criticizes  the human rights record of Putin’s government as it never did with the much more serious crimes of the Yeltsin era, or it does not do with the regime imposed in Kiev after a coup organized by the US Deputy Secretary of State Victoria Nuland.

In any case, to annihilate North Korea is not a method for imposing democracy in that country.

What about the alternative centers like Russia and China? Moscow still seems to be trying   to gain as much as possible out of the supposedly pro-Russian trends of Trump and has left most of the handling of the Korean crisis to China. China wants at all costs to avoid any clash with Americans. But if it abandons North Korea, President Xi is in reality running the risk of experiencing, in a very different form and through very different ways, his own “Gorbachev moment”.

 

One error brings more!

It is not easy of course, for political forces and people inside the US and around the world which supported Trump, claiming he is a kind of “anti-establishment”, “anti-war”, “anti-oligarchy”, “anti-globalization”, “anti-NATO”, “pro-Russia” candidate, to accept the degree to which they were deceived. Sometimes this love of Trump has verged on the ridiculous . For instance, the quite popular Russian newspaper Moskovsky Komsomolets, commenting on Trump’s election, drew a parallel between his entering the White House and the storming of the Winter Palace in St. Petersburg in October 1917!!! It defies not only reason but every possible form of human imagination for one to confuse a deal maker and casino owner, family friend of Murdoch and Netanyahu, with Lenin, Trotsky, the Bolsheviks and the Russian Revolution!

Sometimes, not always, the intentions behind such an enormous error of judgment were good. People were becoming desperate about “globalization” and US-driven Wars. They therefore tended to believe everything and everybody who seemed to be an opponent. The same thing by the way happened in the inter-war period, leading to the rise of fascism and Nazism and to the 2nd World War.

To dismiss what Mr. Trump is now saying and doing, to dismiss the serious threat to the world his administration represents on the implicit or explicit excuse that he is not serious, he is mad, he is bluffing, is not very convincing, especially coming from people who until recently suggested to us that we should take very seriously what the same Trump was promising, or rather what they thought he was promising before he was elected. Trump is nothing other than what he and his administration are doing.

 

Coherence behind Madness

Of course Trump himself is not consistent. Probably he is not even wholly conscious of what he is doing. But history (or, more probably, the forces trying to control and manipulate it, and who most probably were also able to help Trump from behind the scenes to assume power) needs exactly such a person. If he is really “mad”, as some people claim, then he is the ideal candidate to apply the reckless “madman” strategy. In dealing with Korea and the Middle East, indirectly with China and Russia, Washington and its extremist allies are now trying to bring the nuclear card into the game. If Trump himself is not fully conscious of the terrible repercussions this game will have, he is more, not less, effective to play the role assigned to him.

(I believe the Empire did the same under Reagan. They applied the maximum of threats against the USSR, to provide the arguments for Soviet reformers who had already accepted integration into the West through surrender to the West. The threat to China now comes with an implicit false promise: “Give us North Korea and we will let you develop unimpeded”. If President Xi agrees to play this game, he runs the risk of himself provoking, in a very different form and through very different ways, what he is most afraid of: a Chinese “Gorbachev moment”. One of the reasons the Chinese regime did not collapse like the Soviet one, was that the Chinese Communist Party kept intact and central to its communication policy the image of the West as an enemy).

The Empire hopes that by bringing nuclear arms and madness into the equation, it will oblige the other players, who are rational, to succumb to its demands. That is all that it is about. It is extremely dangerous, it is madness, but, as Polonius said (Hamlet, Act II), there is a method to it. The opposing forces are those lacking in method!

History, or those who are trying to control and manipulate it, needs exactly this kind of character in order to achieve what is to be achieved. Only by bringing the nuclear card into play, only by bringing on a character who can persuade that he is ready to use it, can they have a realistic, as they see it, hope for reversing the colossal, potentially strategic, defeat they have already suffered in the Middle East, with the introduction of Russian troops into Syria, and also to avert the otherwise unavoidable consequences of the economic and technological ascent of China.  Their calculus is that the other world players are “rational” and that they will not risk a global catastrophe. By bringing uncertainty and irrationalism into world politics they hope to win by having their opponents retreat.

As we already said, Trump is nothing other than what he is doing. In economics he did not deliver all power to the … Soviets, but to Goldman Sachs. In ecology, he launched a war against life. In social matters he wants to curtail benefits to poor Americans. In geopolitics, during his presidency, we have seen the appearance of enormous risks of nuclear conflict in both Korea and the Middle East (if they remain limited there), the testing of new, extremely destabilizing “conventional” and nuclear weapons, a military threat against Venezuela, an extremely aggressive development of NATO forces on the perimeter of Russia and of US forces around China. Mosul, the second most important city of Iraq, was flattened.

All that in just seven months! That can make any person of sound mind ask the question: Are we going to be here at the end of his term?

Trump’s geopolitics are nothing other than a renewed, expanded, more extremist and more clearly nuclear re-edition of the known neocon program, spelled out initially by President George Bush in his famous speech against the Axis of Evil. It is the organization of a proactive drive to full world hegemony, in order both to limit the consequences of the Chinese economic-technological ascent and to reverse the results of the Russian intervention in Syria.  If fulfilled, Trump’s goals will transform Finance and US Empires into a totalitarian system dominating the whole planet – or, they will lead to the termination of life.

Recently, Mr. Lavrov, the Russian Foreign Minister said that Western decline is “objective” in character. This is true, but it is only a part of truth. There is not such determinism in human history and Russian history in particular testifies amply exactly that. In critical historical junctures there are many possible results, as people may react in different ways to a given objective situation.  If you don’t stop Western intervention in Libya, then you will have an intervention in Syria. If you send troops to Syria, you will make the other side think twice before escalating the conflict. This is an example of the “correlation” between “objective” and “subjective” factors. If China for instance, believes that by giving North Korea to the Americans it will avoid a clash with them, it will risk confronting them under more dangerous and difficult conditions, even if we avoid, which already seems extremely difficult, the disastrous global, ecological, civilizational and economic consequences of a Korean conflict and if such a conflict remains contained and “limited”. Manoeuvring  and tactics of course have an important place in policy – but they cannot substitute for strategy and they should not become a substitute for taking the really hard decisions.

It is not that the Empire does not see what Mr. Lavrov sees. It is exactly because it sees the same picture a determined fraction in its leadership wants to do something about it! The “something” is to use its influence on the President to push war into his agenda and create the conditions that will render it unavoidable.

 

 Crisis in the Palace

When in a system no politics is admitted, no open discussion of the perspectives of society is permitted, whether by police or by indirect, totalitarian control of the representatives of a given society (the media and the political class) and by the systematic destruction of even the capacity to formulate political thought, as happens now in modern day Western societies, the problems and contradictions banned from the public sphere do not disappear. Because they have objective roots, they reappear at the very center of the system and are expressed there. A classic example is the Soviet Union, which had banned any expression of public disagreement and any possibility of open foreign influence. They disappeared from society only to reappear at the center of the system, inside its ruling nomenclatura, inside the Politburo and the Secretariat of the Central Committee of the ruling Communist Party.

In Washington itself a political crisis is now smoldering (certain commentators judge it to be the most serious in all the history of the United States), naturally rendering even more serious and intrinsically unstable the situation on the nuclear front. This has been demonstrated beyond the shadow of a doubt through the exchanges of “moron” insults and challenges to competitive IQ tests between President Trump and his Secretary of State Tillerson.

The unprecedented statement  by the Republican head of the Senate Foreign Affairs Committee (one of the three most important people, institutionally, as far as US foreign policy is concerned) that the policies of President Trump could lead to the Third World War, are absolutely characteristic of the atmosphere in Washington. Never in the history of the United States have there been such public conflicts, at such levels and on such subjects.

Even if we confine ourselves to what is on public sight, it becomes clear that two camps are in opposition regarding war against both Iran and Korea:  a war which one has difficulty in imagining how it cannot be nuclear and how it will remain limited. What is certain is that its global repercussions, ecological, civilizational and economic will be unprecedented.

The Pentagon, the State Department and the CIA made quite clear they wish to exhaust all peaceful means of resolving the conflict with North Korea and disagree with the view that Iran has violated its nuclear agreement. Given the power of these three institutions in the USA, one can easily understand that there is a hidden part of the iceberg.  There is a “Party of War”, which is able to exert pressure on Donald Trump, to control him and manipulate him in one way or another. There is no other explanation of all this Washington infighting.

We cannot easily prove the existence of this “War Party”: or describe its exact structure. We have to deduce its existence by what is happening, and what is happening simply cannot be explained in any other way than by admitting its existence and considerable power and influence. Like mathematicians had to introduce imaginary numbers, out of the need to complete their system, not out of any human experience, we could speak here of an “imaginary”, “unseen” so to say would be Emperor, the first of this kind in Human History, representing the most totalitarian and extremist forces in the leadership of the system. He has to remain secret, because his program is simply not presentable.

We have seen the same “Party of War” in action in Iraq, in Libya, in Syria, in Ukraine and on many other occasions. Probably it is responsible for “letting 9/11 happen”, because if it did not happen it would be extremely difficult to proceed with a dozen Middle Eastern wars and interventions. Its preferred method is the sui generis “entryism” into the US (and other countries’) establishment and the circumvention of the normal institutional state mechanisms, something that happened in all the lead-up to the Iraq war. This party existed all through the Cold War and even before, from 1943, when an important part of the US and British establishment began to work out a plan for launching a Third World War against the Soviet Union.

This is the party which is now trying to push its war agenda through its influence on Trump and which probably contributed from behind the scenes to his election. If anybody has a better explanation of what is going on, he has only to provide it.

There are suggestions in the media and suspicions that Mr. Kissinger, Mr. Kushner or Mr. Netanyahu are behind the “Madman” strategy Mr. Trump has opted for. Given the ideas and the past of all three of them, this could be true. We still don’t have any proof of that, as we are not in a position to know what they advise Mr. Trump and the network of those relations. Maybe some people in the US services know better and maybe this is the reason some of them have repeatedly undermine the plan of a war against Iran, denying the false assumptions about his nuclear program, used to justify a war.

Washington is currently abuzz with rumors that the American “deep state” is preparing a kind of “palace coup” against Donald Trump, possibly evoking Article 25 of the United States Constitution, a possibility already mentioned by Steve Bannon, the dismissed far-right “ideologue” and “strategist” of Mr. Trump. The Breitbart website, controlled by Mr. Bannon, published on October 9th an article on “Columbus Day” entitled “The Nuclear Option”. The article is interpretable as an indirect encouragement to the President of the United States to inaugurate a new historical era, as Columbus did with the discovery of America, by making use of the United States’ nuclear arsenal. Note also that Mr. Trump’s advisor on religious matters,  Evangelist Pastor Robert Jeffress , explained, citing  the epistle to Romans, that God has authorized Mr. Trump to use whatever means are required to exterminate the North Korean leader.

According to an article in the magazine Vanity Fair, reported also by other mainstream US media, such as the NBC, the United States Secretary of Defense Mr. Mattis has already held discussions with other collaborators of the President on what they should do if he decides to launch a nuclear attack.

According to the prevailing regulations, there is no legal way to stop the execution of an order to launch a nuclear war. It is given by the President of the United States and only by him, without asking anybody!!!  If he gives it, the US armed forces are obliged to carry it out, without discussion. As was explained recently in reports published in the American media, for such an order not to be executed, more than one American military officer would be obliged to disobey it, with all that would imply for them.

Now some people will probably say that it is not possible for the Pentagon and the CIA to oppose plans that aim to US domination over the world. After all, both institutions exist to pursue exactly that aim.

But in fact there is not any paradox here. It is true that those institutions and the ruling class of the US in general want to use every means to preserve US world domination. But a significant part of them wants of course to dominate the world: they don’t want to destroy the object of their domination, including the United States.

As a significant part of the US establishment and of the US ruling class are becoming conscious of the risks inherent in the “madman”, “chaos” strategy of Trump, it is only normal and fully predictable that they will try to resist it, even by organizing “palace coups”. It is not at all certain that they will manage to stop the President and the forces behind from unleashing with his “fire and fury” a chain of events potentially leading to a global catastrophe.

By their function and their position the US military and the Pentagon are accustomed to making rational analysis of a given situation. They are able to know and to calculate better than anybody else the real dangers inherent in the “madman”, “chaos” strategy pursued by Trump in the world and suggested by Netanyahu in the Middle East. The “rational” kernel of this reckless strategy is that, if America pretends to be mad, then the other players (Russia and China) will succumb to its pressure to avoid a general catastrophe as they are rational.

 

An Example about the Power of the Example

Such a line of “mad” thinking, provides also with a motivation for the Empire to launch a “limited war” against Korea (it could also be against Iran), because that way they will be able to use this terrible example. An example is always the best way to educate people. When Henry Kissinger visited Europe in 1972, trying to deter the participation of Communist Parties in the Italian and French governments and to torpedo any détente with Soviet Union he said to his interlocutors: “Watch closely what happens in Chile” (information the writer had from Jorge McGinty, responsible for the foreign relations of the Chilean Socialist Party). In 1973, the world was able to watch what happened to Chile and Salvador Allende. Some people did not grasp the message fully, such as Aldo Moro, who was abducted and executed four years later by the “Red Brigades”.

We can’t know which of the two imperial camps will prevail. On one hand we have the President of the USA with his enormous powers and a very decisive party of war behind him. On the other we have numerous important forces and institutions. Their problem is they lack a clear strategic alternative to what the extremists are proposing. For example, to accept defeat in the Middle East and co-manage the region with the Russians is not easy to accept. But when a power has already done what the US has done in the Middle East, it is very difficult also to propose another successful alternative for the USA. There will be a cost for all that happened and the US will not avoid it any way. The real choice is behind a huge damage limitation operation and the generalization of disaster and it is really hard for the people who have to take the decisions and fix the strategies.

The fact that no serious reaction to such plans is visible from outside the USA, or from Western societies, facilitates the extremists. For example Roosevelt, Keynes, or European Social Democracy were able to apply their politics, because the existence of the communist Soviet Union and its challenge to Western capitalism it was projecting was providing them with a very strong argument. They had to do something otherwise the Communists would try to seize power.

Vice-versa, if one decides he can go on with a policy without anybody willing to stop him, then he has a serious motivation to proceed.

Unfortunately, for the time being, almost all political players around the world seem absolutely unprepared for what they see unfolding before their eyes, and apparently prefer not to believe it! They hope that God (or the US “deep” or just the normal state) will avert the unprecedented threats in an “automatic”, “objective” way, without them bothering to do anything significant.

 

War, the Left and Multi-polarism

The potential opponents of the Empire, not only do they facilitate in this way the work of its extremist faction, they also lose a historic opportunity. There is no more urgent and more important task now than to save the world from nuclear war. If the European Left, or Russia, or China will express that need in a clear political way, for everybody to hear, then they will achieve enormous international political results.

For the so-called European “Radical Left”, the situation presents it with a unique, golden possibility to take the initiative and to redress the catastrophic situation in which it found itself after the collapse and the capitulation of SYRIZA, in July 2015, by organizing a strong, mass and internationally coordinated demonstration of its opposition to war against Iran, North Korea and also Venezuela, which is equally under threat.

As Rome developed its imperialism, it destroyed its inner democracy, moving from the Republic to the Empire. If the so-called Left in the West does not do something serious and brave to stop this course, it will simply have no future whatsoever. And perhaps nobody else will have either.

And if there is a chance of Europe reversing its course, moving in a social, democratic and ecological direction, it cannot do it if it remains a passive vassal of the United States, their banks and of NATO. The aggregation of European opportunisms can only help a continental catastrophe.

What is true of European Left is also true of Russia and China. They both represent a possibility of counterbalancing an imperial power which is in the process of becoming totalitarian. Russia has a formidable military power, China a formidable economic power.

These are necessary but not sufficient elements to move to a multi-polar system. But to do this you don’t need only force, hard and economic (soft) power, you need also an alternative political and civilizational vision, political (soft) and “smart” (strategic) powers, which Russia and China at the moment lack.  They have adopted many of the dominant characteristics of Western Capitalism and a large part of their upper classes want exactly that, they are dreaming of what long ago became the nightmare of the most enlightened segments of the West!

It is somewhat schizophrenic to read, in Chinese and Russian newspapers, critiques of the very sanctions China and Russia are voting against North Korea. Nothing good will come out of such schizophrenia if prolonged. Multi-polarism cannot be born automatically out of objective conditions and it won’t be a simple result of rising Russian and Chinese power. It has a chance only if it will be able to become a real international political project.

A first step would be for Russia and China to make the bold move and, instead of trying to appease Mr. Trump, USA and Israel, take the initiative to clearly and loudly denounce his threats and form an international front to deter any prospect of nuclear war. This will be a gigantic political step in the direction of establishing a Multi-Polar World.

 

October 16, 2017