Tag Archives: Παπανδρέου Γιώργος

Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Mια μέρα είδα από κοντά τον Κόφι Ανάν που μας άφησε τις προάλλες χρόνους. Ήταν στο Ζάππειο, το 2003. Συμμετείχα στο δημοσιογραφικό pool που κάλυπτε τη συνάντησή του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ στην Αθήνα. Μόλις βγήκαν από τη συνάντηση, απευθύνθηκα στον Μπλερ και του ζήτησα να σχολιάσει το ρεκόρ που πέτυχε, να κατεβάσει με την παρουσία του τόσους πολλούς διαδηλωτές εναντίον του για την εισβολή στο Ιράκ, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Continue reading Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Ρώσοι κατάσκοποι έβαλαν τις φωτιές!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Με σχεδόν εκατό συμπολίτες μας αδικοχαμένους, με όλο τον ελληνικό λαό βυθισμένο σε άφατη οδύνη για το Μάτι που κάηκε, σύμβολο μιας Ελλάδας που καίγεται, πνίγεται και διαλύεται οικονομικά, κοινωνικά και δημογραφικά, ξένες υπηρεσίες και οι εγχώριοι φίλοι τους σκέφτηκαν ότι είναι μια χρυσή ευκαιρία να σπεκουλάρουν ακόμα και σε αυτό το ζήτημα. Continue reading Ρώσοι κατάσκοποι έβαλαν τις φωτιές!

Οι Ρωσοι διπλωματες τους ενοχλουν. Ο Πάιατ-Πιουριφοι και ο Ροντος τους αρεσουν!

του Δημήτρη Γεωργόπουλου

Οι ελληνικές αρχές διαρρέουν δια του τύπου ότι οι Ρώσοι διπλωμάτες που απελάθηκαν είχαν προβεί σε σοβαρές έκνομες ενέργειες.

Μπορεί όντως να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, όπως μπορεί και να μην έχει συμβεί. Δεν υπάρχει ούτε μία χώρα του δυτικού κόσμου που να μην ανακαλύπτεται ρωσική συνωμοσία στις ημέρες μας. Continue reading Οι Ρωσοι διπλωματες τους ενοχλουν. Ο Πάιατ-Πιουριφοι και ο Ροντος τους αρεσουν!

Μαρτυρία: Ο Μεϊμαρακης περιγραφει γελωντας πως παλαια κομματα και δηθεν “Αριστεροι” συνεργαστηκαν για να μας κοροϊδεψουν, να μας προδωσουν και να μας καταστρεψουν

Συνέντευξη του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που δόθηκε στον Ν. Χατζηνικολάου στις 7 Ιουλίου 2016

Continue reading Μαρτυρία: Ο Μεϊμαρακης περιγραφει γελωντας πως παλαια κομματα και δηθεν “Αριστεροι” συνεργαστηκαν για να μας κοροϊδεψουν, να μας προδωσουν και να μας καταστρεψουν

Πως φτασαμε στην πανωλεθρια του 2015. Η αληθεια για την κατασταση της χωρας

30 Iουνίου 2018

”Ελλάδα Ώρα Μηδέν” Κώστας Ουίλς – Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος από 1.05′.13”

Να αποφασισουν οι Ελληνες για τον τοπο τους! (Τσιπρας-ΣΥΡΙΖΑ αυτοκτονουν, εμεις ομως τι φταιμε;)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν η συμφωνία που καταλήγει η κυβέρνηση με την κυβέρνηση της πΓΔΜ και οι συνέπειές της, η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, είναι τόσο καλές όσο λέει ότι πιστεύει, δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν τη θέτει σε δημοψήφισμα, προτού φυσικά αρχίσει να εκδίδει προσκλήσεις προς την πΓΔΜ σε ΕΕ και ΝΑΤΟ;

Οι ‘Ελληνες δεν είναι ηλίθιοι, να μην καταλάβουν τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, αν είναι σωστά. Εμένα, όπως και στον Τσώρτσιλ, ο ελληνικός λαός μου φαίνεται πολύ πιο έξυπνος από τους ηγέτες του. ‘Αλλα είναι τα ελαττώματά μας, κυρίως η εθνική μας αρρώστια του Εγωϊσμού. Το σίγουρο είναι ότι ο λαός δεν έχει τους ιδιοτελείς λόγους που έχουν οι ηγέτες του και οι βουλευτές του για να βλάπτουν τα συμφέροντα της χώρας τους, εκτελώντας τις εντολές ξένων.

Γιατί δηλαδή πρέπει να αποδεχθώ ότι η πΓΔΜ είναι πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα, ότι οι πολίτες της έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους Ελληνες, των οποίων μάλιστα το κυβερνών κόμμα δηλώνει ότι είναι Αριστερό. Πως το δηλώνει τώρα βέβαια αυτό είναι άλλη ιστορία. Από τη γερμανική Κατοχή και το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης, της σφοδρότερης που αντέταξε ευρωπαϊκός λαός στον Χίτλερ, με ηγεσία της Αριστεράς, και έως ότου εμφανίσθηκαν οι Σημίτης, Γ. Παπανδρέου και Τσίπρας, σε όλη την ιστορική τους διαδρομή, ανεξαρτήτως του τι μπορεί κανείς να τους προσάψει, η ελληνική Αριστερά και Κεντροαριστερά απετέλεσε τον κορμό των δυνάμεων που πάλεψαν στη χώρα για Εθνική Ανεξαρτησία και Δημοκρατία.

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.

Κι έρχεται τώρα ένα κόμμα, που χρησιμοποίησε και αυτή την τεράστια, απείρου ηρωϊσμού παράδοση ως εφαλτήριο για την εξουσία, που υποσχέθηκε στους ‘Ελληνες ότι θα αγωνιστεί να τους απαλλάξει από τα νεοαποικιακά δεσμά των Μνημονίνων και των Δανειακών, όχι μόνο να υπογράφει το τρίτο και χειρότερο από δαύτα, αλλά και να κάνει όλα τα χατήρια ΝΑΤΟ και Αμερικανών.

Απόδειξη ότι αυτό κάνουν και ουδόλως τους ενδιαφέρει, όπως ισχυρίζονται, το ίδιο το μακεδονικό, είναι ότι το κάνουν σε όλα τα θέματα, ακόμα και αυτά που οι θέσεις τους, οι διακηρύξεις τους και η ιδεολογία που δήθεν έχουν θα έπρεπε να τους αποτρέπει.

Ολη η εξωτερική πολιτική αυτής της κυβέρνησης είναι η μετάφραση των Αμερικανικών και ΝΑΤΟΪκών επιθυμιών και δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λού, αντίθετα, τον εκθέτει σε πολύ σοβαρούς κινδύνους, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα.

Περιλαμβάνει την επικίνδυνη μετατροπή όλης της χώρας σε τεράστια στρατιωτική βάση των ΗΠΑ (χωρίς, επαναλαμβάνουμε, κανένα αντάλλαγμα) και την καταστροφή, κατόπιν αμερικανικής υποδείξεως,  των παραδοσιακών σχέσεων που διατηρούσε η Ελλάδα με τη Ρωσία, τη Σερβία, το Ιράν και πολλούς άλλους, σχέσεις που απετέλεσαν πολύτιμο πολιτικο-διπλωματικό κεφάλαιο και ασπίδα ασφαλείας της χώρας.

Μπορεί λόγω ιστορικής αδράνειας, μπορεί λόγω κατανόησης σε ένα βαθμό του ότι άλλο ο λαός κι άλλο οι κυβερνήσεις τους, μπορεί λόγω σεβασμού στην Ελλάδα και στο παρελθόν της (που δεν διαθέτουν οι πολιτικοί μας), να είναι όλοι αυτοί κάπως συγκρατημένοι, αλλά στο τέλος θα αντιδράσουν, και ήδη άρχισαν, είναι αναπόφευκτο.

Ποιο ακριβώς εθνικό συμφέρον (της Ελλάδας εννοούμε, όχι άλλων χωρών) εξυπηρετεί το ότι προχθές η μισή ισραηλινή αεροπορία έκανε άσκηση προσομοίωσης επίθεσης κατά του Ιράν, χρησιμοποιώντας όλο τον κυπριακό και ελληνικό εναέριο χώρο μέχρι την Κρήτη;

Δεν καταλαβαίνουν ή δεν ενδιαφέρουν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ιθύνοντες οι τεράστιοι κίνδυνοι στους οποίους εκθέτουν την Ελλάδα (και την Κύπρο);

Ας βγει τέλος πάντων κάποιος αρμόδιος να εξηγήσει ευθέως και ευθαρσώς στον ελληνικό λαό τι είναι όλη αυτή η πολιτική, γιατί ασκείται, τι ακριβώς κερδίζουμε ή προσδοκούμε, από την μετατροπή της χώρας σε πολεμικό εφαλτήριο κατά του Ιράν, της Ρωσίας και των συμμάχων τους, ή πεδίο εγκατάστασης πυρηνικών όπλων. Μπορεί εμάς να μας διαφεύγει το τι κερδίζουμε και γιατί τα κάνουμε όλα αυτά, ας μας το πουν επιτέλους εκείνοι.

Ούτε ένας τίμιος και θαρραλέος άνθρωπος δεν υπάρχει σε αυτή την κυβέρνηση; Αλλά και η αντιπολίτευση που είναι;

 

Εθνος, Δημοκρατία και Ονοματολογία

Στη χώρα υπάρχουν όλες οι απόψεις. Από αυτούς που θεωρούν ότι η πΓΔΜ μπορεί να ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας έως αυτούς που θεωρούν καταστροφή και πράξη προδοσίας να υπάρχει ο όρος Μακεδονία και τα παράγωγά του.

Για μας, όλες οι απόψεις είναι θεμιτές. Η χώρα πρέπει να μάθει να τις συζητάει και να τις συζητάει με επιχειρήματα, όχι όπως συνηθίζουν να αντιμετωπίζουν οι «Εθνομηδενιστές» τους «Εθνοκανίβαλους» και οι Εθνοκανίβαλοι» τους «Εθνομηδενιστές», για να σχηματοποιήσω κάπως (χωρίς να τους εξισώνω) τους δύο ακραίους πόλους στη χώρα, δηλαδή λούζοντας τους αντιπάλους τους με ένα σωρό βρισιές, προσβολές και επίθετα. Είναι τόσο δύσκολα και τόσο επικίνδυνα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο ελληνικός λαός, ώστε είναι όρος επιβίωσης πια να μάθουμε να μελετάμε, να συζητάμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας, αντί να καταφεύγουμε στην άνεση της σαχλαμάρας, της κραυγής και της δημαγωγίας.

Αν λοιπόν η συμφωνία αυτή (και οι συνέπειές της, η ένταξη δηλαδή της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ) είναι άριστη, όπως είπαμε, και αν το πιστεύει αυτό η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα, τότε τίποτα δεν την εμποδίζει να τη θέσει στην κρίση των πολιτών, προτού φυσικά πάρει οποιοδήποτε μέτρο διευκόλυνσης της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αρχίσουν να εκδίδονται οι προσκλήσεις και αρχίσουν οι προενταξιακές διαπραγματεύσεις.

 

Το κάρο πριν από το άλογο

Άλλωστε είναι τεράστιο διπλωματικό σφάλμα να γίνονται αυτά, προτού ολοκληρωθεί η συμφωνία, προτού γίνει το δημοψήφισμα στην πΓΔΜ κλπ., διότι δημιουργούνται τουλάχιστο πολιτικά, αν όχι και νομικά τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας. Φοβούμεθα ότι δεν είναι καν λάθος, αλλά πρεμούρα της ελληνικής κυβέρνησης να ικανοποιήσει την Ουάσιγκτων, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, χωρίς μάλιστα κανένα αντάλλαγμα.

 

Το προβλέψιμο τέλος όσων τα δίνουν όλα: η πολύ διδακτική εμπειρία του Μιλόσεβιτς

Μούρχεται τώρα στο μυαλό μια κουβέντα πούχα με τον Κάρολο Παπούλια, τότε Υπουργό Εξωτερικών, στη Λευκορωσία, όπου κάλυπτα δημοσιογραφικά μια επίσκεψή του εκεί. Ο Κάρολος υποστήριζε την συμφωνία του Ντέιτον, νομίζοντας ότι θα φέρει σταθερότητα στα Βαλκάνια. Τούπα κι εγώ, κάτι με τρώει βλέπετε και δεν το κλείνω το ρημάδι το στόμα μου, «Κύριε Υπουργέ, αν ο Μιλόσεβιτς δώσει το κεφάλι του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς στους Αμερικανούς που του το ζητάνε, για ποιό λόγο οι Αμερικανοί θα χρειάζονται το κεφάλι του Μιλόσεβιτς;»

Ο Παπούλιας με αγριοκοίταξε αλλά δεν είπε τίποτα. Τι να απαντήσει άλλωστε σε μια τέτοια ερώτηση; Δυστυχώς, η δραματική συνέχεια μάλλον επιβεβαίωσε το βάσιμο της απορίας.

Ο Μιλόσεβιτς πίστεψε τον Χόλμπρουκ και ήλπισε ότι θα έλυνε το πρόβλημά του με μια συμφωνία μαζί του. Αλλά ο Χόλμπρουκ τον ξεγέλασε, όπως ξεγέλασαν οι Αμερικανοί τον Ιωαννίδη για την Κύπρο και τον Τσίπρα για τα Μνημόνια.

Σε μερικά χρόνια, η ψυχή του Μιλόσεβιτς αποχωρίστηκε από το σώμα του στις φυλακές της Χάγης, μερικές μέρες αφού μάταια ο δικηγόρος του προσπαθούσε να κινητοποιήσει τη «διεθνή κοινότητα» ότι κάποιοι θέλουν να δηλητηριάσουν τον πελάτη του. (Είχε βοηθήσει να βρεθεί στη Χάγη και ο «δικός μας», ο Γιώργος Παπανδρέου, δια του ‘Αλεξ Ρόντος, που αθωώθηκε πρόσφατα, όχι θα καταδικαζόταν, και του οποίου κ. Παπανδρέου ο κ. Κοτζιάς υπήρξε σημαίνων σύμβουλος και θεωρητικός, συνάδελφος δηλ. τρόπον τινά του Ρόντου, συμπέσας με τον κύριο αυτό στο Υπουργείο).

Πολλά χρόνια αργότερα,  το ίδιο το ειδικό Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αθώωσε τον Μιλόσεβιτς για τις σφαγές στη Βοσνία, αλλά ο μεγάλος δυτικός τύπος, που τον είχε μετατρέψει σε Τέρας  για την παγκόσμια κοινή γνώμη, δεν μπήκε καν στον κόπο ούτε μονόστηλο να βάλει για την απόφαση.

Το αντίστοιχο ερώτημα προς τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα ήταν: «’Οταν θάχεις κάνει όλα τα χατήρια στους Πιστωτές, στους Αμερικανούς, στο ΝΑΤΟ και στους Ισραηλινούς, για ποιο λόγο όλοι αυτοί θα χρειάζονται εσένα και το κόμμα σου;»

Και για τη χώρα: «‘Όταν θα έχουμε παραδώσει τα πάντα, την ιδιοκτησία μας, δημόσια και ιδιωτική, την οικονομική μας πολιτική, τα εδάφη και τη γεωπολιτική μας θέση, την εξωτερική μας πολιτική, όταν θάχουμε οι ίδιοι συνυπογράψει το τέλος μας, γιατί θα χρειάζονται την Ελλάδα με Έλληνες;

Είναι πολύ άσχημο πράγμα να τσακώνεσαι με τους Αμερικανούς. Το μόνο χειρότερο είναι να (νομίζεις ότι) τους έχεις φίλους.

Μακεδονικο: Πρωτες εκτιμησεις για τη συμφωνια

Ηρωας ή Ραγιας, του Μικη Θεοδωρακη

Μακεδονικό: Αποδόμηση της κυβερνητικής προπαγάνδας σημείο προς σημείο

Ομιλια στη Λαμια: Απο την οικονομικη καταστροφη στο γεωπολιτικο μνημονιο

Εισήγηση σε συζήτηση που οργάνωσε Ο Παραδοσιακός Σύλλογος Φίλων Διατήρησης Ελληνικής Παράδοσης-Εθίμων και οι Εκδόσεις Ινφογνώμων στη Λαμία, στις 28.1.2018

Ολα στους Αμερικανους. Απο τα Μνημονια στην Κυπρο, τη Μακεδονια, το Αιγαιο και την Ακροπολη!

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” (27/1/2018)

Οι Ελληνες θελουν δημοψηφισμα, οι πολιτικοι τους οχι

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πάνω από το 60% των Ελλήνων θέλουν να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ, σύμφωνα με τελευταίο γκάλοπ της Metron Analysis.

Η κυβέρνηση, ως έχει δικαίωμα, διαπραγματεύεται με την πΓΔΜ μια συμφωνία για το θέμα της αναγνώρισης της γειτονικής χώρας που αφορά το όνομά της και τα άλλα στοιχεία αλυτρωτισμού. Το θέμα αυτό συνιστά κρίσιμο εθνικό θέμα, εμπίπτει δηλαδή στα θέματα που μπορούν να τεθούν στην κρίση των πολιτών κατά το Σύνταγμα, ενώ διχάζει έντονα τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό και, εφόσον καταλήξει σε συμφωνία, η δημοκρατική τάξη αλλά και λόγοι μείζονος εθνικού συμφέροντος, απαιτούν η κυβέρνηση να την υποβάλλει στην κρίση του ελληνικού λαού, προς έγκριση ή προς απόρριψη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να προστατευθεί η εθνική και δημοκρατική συνοχή των Ελλήνων, η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

‘Όπως άλλωστε έχουμε επισημάνει και αλλού, μια λύση, για να είναι λύση και όχι εισαγωγή σε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων, οφείλει να γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των δύο λαών και όχι να είναι ένα καπέλο που θα φορέσουν τρίτοι, εν προκειμένω οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, στις δύο χώρες δια των πολιτικών τους και κόντρα στη θέληση των πολιτών.

Οι λαοί δεν συμφιλιώνονται στα ελβετικά θέρετρα όπου μαζεύονται οι Ύαινες του κόσμου μας να στραγγαλίσουν μικρές χώρες. ‘Όπως έγινε στο Νταβός τον Φεβρουάριο 2010, όπου φόρεσαν στον Γιώργο Παπανδρέου το ΔΝΤ και τον έβαλαν στον δρόμο της καταστροφής της χώρας του.

 

Μεταμοντέρνος σταλινισμός

Ωστόσο η κυβέρνηση επιμένει, άνευ επιχειρημάτων, στην κατηγορηματική άρνησή της να προκηρύξει δημοψήφισμα, παρόλο που ήταν η ίδια, μόλις προ δυόμισυ ετών, που προσέφυγε σε αυτό το μέσο. Σε ένα ντελίριο μάλιστα αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, αποδοκίμασε και τα συλλαλητήρια, καταφεύγοντας στο σύνηθες ελληνικό σπορ να λούσει τους οργανωτές  με ένα σωρό επίθετα, αντί να χρησιμοποιεί επιχειρήματα για να πείσει τους ανθρώπους.

Μήπως να καταργηθεί αδέρφια, στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και η πρόβλεψη για δημοψήφισμα;

Τα λέει μάλιστα αυτά ένα κόμμα που, πριν έρθει στην εξουσία, διαμαρτυρόταν για την ουσιαστική απαγόρευση των συγκεντρώσεων από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δια της μαζικής, αναίτιας χρήσης δακρυγόνων. Τα λέει μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με πρόγραμμα να ικανοποιήσει τα συνθήματα των διαδηλωτών, για να μη κάνει μετά τίποτα από όσα υποσχόταν. Μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τις αξίες και τις ιδέες της αριστεράς, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Οι κυβερνητικοί πιστεύουν κατά τα φαινόμενα ότι όλα είναι παιχνίδια μηχανισμών. Δεν έχει σημασία να πείσουν τους πολίτες συζητώντας μαζί τους, αλλά να πιάνουν τον προκαθήμενο της Εκκλησίας (την οποία έβριζε προ ημερών πατόκορφα το Υπουργείο Εξωτερικών!), νομίζοντας ότι το πλήρωμά της είναι πρόβατα, ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου.

‘Όπως αυτή η κυβέρνηση δεν συνειδητοποίησε τη δύναμη του εθνικού και κοινωνικού αισθήματος που την έφερε στην εξουσία, έτσι δεν συνειδητοποιεί πάλι τη δύναμή του, τώρα, που εκδηλώνεται εναντίον της πολιτικής της. Φοβούμενοι μάλιστα ότι η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης θα έχει πολύ μεγάλη επιτυχία, άρχισαν από τώρα να λένε δεξιά, αριστερά, ότι για να είναι επιτυχής, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, όσο είχε δηλαδή αντίστοιχη το 1992. Μας κάνουν προφανώς πλάκα, μάλλον κάνουν στον εαυτό τους. Οι ίδιοι μπορούν σήμερα να κάνουν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που έκαναν το 1992;

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Προδίδουν την ολοκληρωτική αδυναμία της κυβέρνησης να αφουγκραστεί, και στο θέμα αυτό, τα βαθύτερα αισθήματα της κοινωνίας.

 

Έλλειμμα Δημοκρατικής Κουλτούρας

Προκαλεί όμως πολύ μεγάλη εντύπωση η αλλεργία και πολλών άλλων, πέραν της κυβέρνησης, στην ιδέα της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, στην ιδέα δηλαδή ότι μπορεί ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για την τύχη του, για την ιστορία και για το μέλλον της χώρας του. Θεωρούν την άποψή τους αυτονόητη και επομένως περιττεύει να τεθεί στην κρίση του λαού.

Ακόμα κι όταν αυτό πρακτικά συνεπάγεται ότι θα αναθέσουμε τη λήψη τόσο κρίσιμων αποφάσεων σε ένα πολιτικό σύστημα που όλη η πολιτεία του κατατείνει στο ότι, τουλάχιστο σε κρίσιμα θέματα, τελεί συχνά υπό τον έλεγχο ξένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων!

Οι αντίπαλοι της ιδέας του δημοψηφίσματος θεωρούν πιο έξυπνους και πατριώτες από τον μέσο Έλληνα, τον κ. Τσίπρα, τον κ. Μητσοτάκη, την κ. Γεννηματά, πιο ικανούς από τον ελληνικό λαό να πάρουν τέτοιες αποφάσεις; Κι αν ναι, γιατί;

Η πρόβλεψη για δημοψήφισμα, πέραν του ότι είναι ο ορθός, βαθιά δημοκρατικός και εθνικός τρόπος να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα, συνεπάγεται και δύο πράγματα ακόμα. Πρώτον «υπευθυνοποιεί» εξ ανάγκης την κυβέρνηση (και τους πολίτες), γιατί, ακόμα κι αν καταφέρει να βρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται για μια συμφωνία, οφείλει να πείσει και τους ‘Ελληνες για την ορθότητά της. Δεύτερο ενισχύει τη διαπραγματευτική της δύναμη, αν θέλει όντως να διαπραγματευθεί.

Αυτή η αλλεργία προς τα δημοψηφίσματα είναι ενδεικτική της βαθειάς απουσίας δημοκρατικής κουλτούρας στη χώρα μας. Δηλαδή κακά οργανωμένη χώρα είναι η Ελβετία, όπου ο λαός αποφασίζει κάθε δύο και τρεις, για περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά ζητήματα;

 

Τα δημοψηφίσματα στην ελληνική ιστορία

Με το δημοψήφισμα του 1950 στην Κύπρο υπέρ της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού και της Ένωσης με την Ελλάδα, ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων, μια από τις σημαντικότερες αντιαποικιακές, αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του Εικοστού Αιώνα, ως αποτέλεσμα της οποίας υπάρχει σήμερα (τουλάχιστον ακόμα) κυπριακό κράτος.

Και τότε βεβαίως δυσανασχετούσαν οι πολιτικοί των Αθηνών γιατί, έλεγαν, η Ελλάδα αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό, και θα πάθαινε ασφυξία χωρίς αυτούς. Έπαθε στο τέλος όντως ασφυξία, αλλά την έπαθε από τα ίδια τα δηλητήρια που την τροφοδοτούσαν οι «αναπνευστήρες» της. Έπαθε ασφυξία  όχι γιατί αντιστάθηκε, αλλά γιατί έκανε επανειλημμένως τα θελήματα των Αγγλοαμερικανών, και στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1955), και στη Ζυρίχη και το Λονδίνο (1960) και το καλοκαίρι του 1974. Όπως χατήρια των Αμερικανών πάει τώρα να κάνει ο Τσίπρας στα Βαλκάνια και παντού αλλού.

Με το δημοψήφισμα του 1974 ήταν που ο ελληνικός λαός αποφάσισε να απαλλαγεί από τον ξενόφερτο θεσμό της Βασιλείας, που τόσο τον καταταλαιπώρησε με τις διαρκείς επεμβάσεις του επί δύο αιώνες υπέρ Ξένων Δυνάμεων, ακρωτηριάζοντας ευθύς εξ αρχής την ελληνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τι θα γινόταν αν επεβίωνε αυτός ο θεσμός, ή αν καταργούνταν με κάποια συντακτική πράξη, που δεν θα επικυρωνόταν από τον λαό;

Χάρη στο δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο διεσώθη η Κυπριακή Δημοκρατία, κι έτσι δεν χρειάζεται τώρα ο κ. Μουζάλας να ψάχνει σκηνές και για Ελληνοκύπριους πρόσφυγες.

Εμείς ίσως κάνουμε λάθος. Κάνουν άραγε και οι απέναντι; Γιατί λυσσάει ο Σόιμπλε και όλο το ευρωπαϊκό σκυλολόι, κάθε φορά που τα δημοψηφίσματα, αλλά και οι απλές εκλογές ακόμα, έρχονται να παρενοχλήσουν τα σχέδιά τους;

 

Το δημοψήφισμα του 2015

Εκεί που ο παραλογισμός και η ασυναρτησία φτάνουν στο απόγειο, είναι στην επίκληση του προηγούμενου του 2015, ως επιχειρήματος εναντίον των δημοψηφισμάτων. Είδατε τι έγινε, λένε, η κυβέρνηση δεν σεβάστηκε το αποτέλεσμα! Δηλαδή να μην κάνουμε δημοψηφίσματα, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να μην εφαρμόσουν το αποτέλεσμα οι κυβερνώντες!

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Επειδή θεωρούμε τους πολιτικούς μας ανάξιους να διαχειριστούν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, καταργούμε τον θεσμό του δημοψηφίσματος, και αφήνουμε τους ίδιους, ανάξιους πολιτικούς, να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις μόνοι τους, χωρίς «ενόχληση» από τη λαϊκή ψήφο.

Το λάθος δεν είναι ότι έγινε το δημοψήφισμα του 2015. Το λάθος είναι ότι δεν έγινε το 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, πραγματοποιώντας κατ’ ουσίαν ένα πραξικόπημα εις βάρος της συνταγματικής τάξης, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος, ως αποτέλεσμα του οποίου, σύμφωνα με τις στατιστικές, όχι με την άποψη του γράφοντος, η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού.

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γινόταν αν είχε προβλεφθεί τέτοιο δημοψήφισμα το 2010. Το βέβαιο είναι ότι, ότι κι αν γινόταν, η χώρα δεν θα γνώριζε την τεράστια καταστροφή που γνώρισε ως αποτέλεσμα και της βαθειά αντιδημοκρατικής ψυχολογίας των πολιτικών που τη θεωρούν ιδιοκτησία τους, αλλά τη μεταχειρίζονται στην πραγματικότητα πολύ χειρότερα από την ιδιοκτησία τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, η κυβέρνηση Παπανδρέου εξηρτάτο ασφυκτικά από τους Αμερικανούς, τους ίδιους δηλαδή που ανέσυραν το μακεδονικό από την αφάνεια και θέλουν με το ζόρι να το λύσουν εδώ και τώρα.

Ξαναγυρνώντας στο σήμερα, να υπενθυμίσουμε ότι δεν κόβουνε τις συντάξεις ή ξεπουλάνε όλη τη χώρα, από άκρη σε άκρη, γιατί έγινε το δημοψήφισμα του 2015, αλλά γιατί οι κυβερνώντες δεν σεβάστηκαν το αποτέλεσμά του και γιατί δεν είχαν κάνει και την παραμικρή σοβαρή προετοιμασία για να το εφαρμόσουν.

Το δημοψήφισμα του 2015 το προκήρυξαν άλλωστε γιατί τότε, όπως και τώρα, αφενός έχουν οργανική αδυναμία να αφουγκραστούν τον κόσμο, αφετέρου γιατί δεν φαίνεται να διαθέτουν κάποια στρατηγική σκέψη.

Δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν είχε προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, ή, πολύ περισσότερο, αν είχαμε ψηφίσει ναι; Θα εφαρμοζόταν η ίδια πολιτική, αλλά θα έλεγαν όλοι ότι αυτή την πολιτική τη θέλουν οι Έλληνες. Είτε γιατί ψηφίζουν τα κόμματα που την υποστηρίζουν, είτε, στην περίπτωση που γινόταν δημοψήφισμα και έβγαινε το Ναι, γιατί οι ίδιοι θα την είχαμε επιδοκιμάσει άμεσα.

Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν είχαμε ψηφίσει Ναι στο δημοψήφισμα; Θα μας έκοβαν τη σύνταξη, θα πουλούσαν όλα τα δημόσια νοσοκομεία (όπως λέγεται ότι ετοιμάζονται να κάνουν, μου λένε οι κακές γλώσσες, ελπίζω να μην είναι αλήθεια) και θα τους λέγαμε Ευχαριστώ Αφέντη.

Ο βαθύτερος λόγος που τόσοι μισούν το δημοψήφισμα του 2015, είναι άλλος στην πραγματικότητα. Τους ανάγκασε να πάρουν θέση. Τους ανάγκασε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους. Ο μόνος που πέρασε αξιοπρεπώς τη δοκιμασία ήταν ο τότε Πρόεδρος της ΝΔ που παραιτήθηκε αναγνωρίζοντας την αποδοκιμασία. Οι άλλοι, βοηθούντος και του ΣΥΡΙΖΑ, τα βάζουνε τώρα με το δημοψήφισμα. Αν μπορούσαν (αν μπορέσουν), θα απαγόρευαν εντελώς τα δημοψηφίσματα, αν δεν καταργούσαν στο τέλος και τις εκλογές, που έχουν άλλωστε ήδη εν πολλοίς καταφέρει να αχρηστεύσουν, ως εργαλείο έκφρασης πολιτικής βούλησης.

Τα αποτελέσματα δημοψηφισμάτων δεν αλλάζουν νομίμως παρά με νέα δημοψηφίσματα. ‘Ότι και να ψηφίζει έκτοτε ο ελληνικός λαός στις εκλογές, η ψήφος της 5ης Ιουλίου 2015 συνιστά μια ιστορική παρακαταθήκη του ελληνικού έθνους, την απόδειξη ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είναι αντίθετες με τη θέληση του ελληνικού λαού, με τη δημοκρατία και με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, ένα σπουδαίο πολιτικό και νομικό όπλο.

Η ύπαρξη βέβαια τέτοιων όπλων έχει σημασία όταν μια κοινωνία έχει και τα πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία που χρειάζεται για να παλέψουν να υλοποιήσουν τη βούλησή της.

Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα του 2015 για τη χώρα που ο εθνικός της ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, συμπύκνωσε την τραγωδία της με την ιστορική φράση του στην προς Επτανησίους επιστολή του:

«Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

 

Δείτε ακόμα

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Μια έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη και προσωπικοτήτων για το δημοψήφισμα του 2015