Tag Archives: Οτσαλάν

Η απελαση Καγια και οι ελληνοτουρκικες σχεσεις

hm;Του Δημήτρη Γεωργόπουλου

Διάβασα στην Εφημερίδα των Συντακτών (βλ. τον σύνδεσμο στο τέλος του κειμένου) μια διαμαρτυρία για την απόφαση του Αρείου Πάγου να εκδοθεί στην Τουρκία ένας Τούρκος ιστορικός και δημοσιογράφος, βασανισθείς στο παρελθόν από το τουρκικό καθεστώς.

Μάλιστα, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι ο άνθρωπος αυτός, παρά την αντίθεσή του στο τουρκικό καθεστώς για άλλους λόγους, στη δήλωσή του, καταδικάζει απερίφραστα το «φασιστικό», όπως το χαρακτηρίζει, πραξικόπημα που οργάνωσαν το 2016 ως γνωστόν, κατά του Ερντογάν, οι εξτρεμιστές αμερικανο-ισραηλινοί νεοσυντηρητικοί.

Νομικός δεν είμαι, ούτε γνωρίζω τίποτε περισσότερο για το σκεπτικό του δικαστηρίου, αλλά αν η απόφαση των δικαστών να μην εκδοθούν οι οκτώ στρατιωτικοί είναι σωστή, τότε κάτι δεν πάει καλά. Αν δεν μπορεί να γίνει δίκαιη δίκη στην Τουρκία για τους οκτώ στρατιωτικούς που η ‘Αγκυρα κατηγορεί για συμμετοχή στο φιλοαμερικανικό πραξικόπημα, μπορεί άραγε να γίνει για έναν ήδη βασανισθέντα εκεί για τις πολιτικές ιδέες του και τη δράση του;

Μπορεί κανείς φυσικά να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις ιδέες του υπό έκδοση, αλλά δεν είναι επ’ αυτού που οφείλουν να κρίνουν οι δικαστικές και πολιτικές αρχές της χώρας. Το δικαίωμα του ασύλου δεν είναι δικαίωμα των χωρών και των κυβερνήσεων να προστατεύουν τους φίλους τους, αλλά δικαίωμα των καταδιωκόμενων, αναγνωριζόμενο μάλιστα από αρχαιοτάτων χρόνων. Και ο υπό έκδοση μοιάζει όχι απλώς να πληροί τις προϋποθέσεις ασύλου, μάλλον αντιπροσωπεύει τον ορισμό των προϋποθέσεων. Δεν έχουμε υπόψι μας το σκεπτικό της απόφασης, αν κρίνουμε όμως από τα δημοσιεύματα μοιάζει να δικαιούται τη μη έκδοση δέκα φορές παραπάνω από τους οκτώ.

Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε αν η κυβέρνηση ή ποιος από την κυβέρνηση ευνοούσε την έκδοση μιας τέτοιας απόφασης ή όχι.

Μια παρενέργεια όμως αυτής της εξέλιξης είναι ότι  ο Υπουργός Δικαιοσύνης, τελικά αρμόδιος να πάρει την απόφαση,  άγεται  να αποφασίσει τώρα αν θα «προδώσει» τη συνείδησή του, επικυρώνοντας την απόφαση έκδοσης ή θα αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη, για λογαριασμό της κυβέρνησης. Εάν μεν τον εκδώσει, κινδυνεύει να θεωρηθεί μια πράξη ντροπής για την Ελλάδα και επίσης μια ακόμα καταπάτηση των αρχών που μια ζωή πρέσβευε η κυβερνώσα παράταξη. Αλλά και θα πείσει την Τουρκία ότι η Ελλάδα κινείται υπό το κράτος του φόβου που της προκαλεί, δηλαδή ότι μπορεί να απειλεί και να παίρνει αυτό που θέλει από τη χώρα μας, εκτός αν δεν θέλουν οι Αμερικανοί να το δώσουμε!

Τώρα δεν θα κάνουμε εικοτολογία για το τι σκέφτηκαν οι δικαστές και αποφάσισαν με αυτό τον τρόπο. Εκπροσώπους έχουν και κάθε τόσο βγάζουν ανακοινώσεις, θα μπορούσα ίσως να γράψουν και κανένα άρθρο να μας διαφωτίσουν.

Αντιθέτως, είναι βέβαιο ότι μια χώρα που δίνει την εντύπωση ότι παίζει με το δικό της δικαιϊκό σύστημα, δηλαδή με ένα κύριο, θεμελιώδες  στοιχείο της κυριαρχίας της, δεν εκτίθεται σε λιγότερες αλλά σε πολύ περισσότερες απειλές.

Δημιουργεί σπουδαίο κίνητρο σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο τρίτο να την απειλήσει.

Αλλά και ενισχύει πιθανώς εσφαλμένες, κακόπιστες ερμηνείες τρίτων για το τι κάνει και για ποιο λόγο το κάνει. ‘Όπως αίφνης ότι οι εκάστοτε αποφάσεις λαμβάνονται ανάλογα με το ποια διεθνής δύναμη ενδιαφέρεται να ληφθούν.

Υπάρχει μια συντηρητική εφημερίδα, που με έχει τρελλάνει, καθώς ταλαντεύεται ανάμεσα σε μια αρκετά σοβαρή εκδοχή δημοσιογραφίας και μια συστηματική και απολύτως γελοία αντικομμουνιστική προπαγάνδα της δεκαετίας του 1950. ‘Εγραψε επανειλημμένα για τους κινδύνους από τη μη έκδοση των Τούρκων στρατιωτικών. Δεν έγραψε όμως για τους κινδύνους από την έκδοσή τους. Κατηγορεί τον Σημίτη για την πολιτική του, αλλά φαίνεται να ξεχνάει πολύ εύκολα ότι αυτή η πολιτική οδήγησε (κατ’ επιταγήν βεβαίως των ΗΠΑ και του Ισραήλ) στην απαγωγή και την έκδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν στους διώκτες του και στην συκοφάντηση της Ελλάδας, ως «χώρας χαφιέ», σε όλη την υφήλιο και ιδίως στην περιοχή μας, χωρίς μάλιστα κανένα όφελος για τη χώρα μας. Και δώσαμε τον Οτσαλάν και συνέχισαν οι Τούρκοι να μας κατηγορούν ότι τον κρύβαμε!

Δηλαδή αν αύριο η Τουρκία ή η Αμερική μας απειλήσει για να αποσπάσει κάτι ακόμα, θα το δώσουμε για να αποφύγουμε τους κινδύνους; Σε ότι αφορά την Αμερική βέβαια, καθαρά ρητορικό είναι το ερώτημα. Δεν χρειάζεται να απειλήσει κανέναν ο Τζέφρει Πάιατ. Σούζα κάθονται όλοι όπως φαίνεται όλοι μπροστά του, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, εκδίδουν μάλιστα και ανακοινώσεις η μία εναντίον της άλλης ποια από τις δύο διερμηνεύει καλύτερα τη Βούλησή Του. Κι αν τους ζητήσει κάτι, το πιθανότερο είναι να σκεφτούν ότι είναι ανόητοι που δεν πέρασε πρώτα από το δικό τους μυαλό να του το έχουν ήδη δώσει με δική τους πρωτοβουλία.

Τέτοια σχόλια πάντως είναι ενδεικτικά του ότι δεν έχουμε στη χώρα μια στοιχειωδώς σοβαρή αστική τάξη και αστικό πολιτισμό κάποιας μορφής τέλος πάντων. Πως να έχουμε άλλωστε όταν η χώρα δημιουργήθηκε ως βρετανικό κυρίως προτεκτοράτο και συνέχισε ως αμερικανικό, μετά το 1974;

Οι θεσμοί, τα κόμματα, οι πολιτικές δυνάμεις αντανακλούν, σχεδόν στο σύνολό τους, αυτή την κατάσταση βαθύτατης εξάρτησης της χώρας, που την απειλεί πια με οριστικό αφανισμό, αν δεν αντιδράσουμε.

Ο Αρειος Παγος στελνει τον Τουργκουτ Καγια στους διωκτες του!

ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ, ΑΚΥΡΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚH ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου»
Αλέξανδρος Κοτζιάς, Πολιορκία

 

Με τον Νίκο Φίλη διαφωνώ σε πολλά πράγματα. Οφείλω όμως να του αναγνωρίσω ότι η παρέμβασή του, με την υποστήριξη και λίγων ακόμα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, για το θέμα της πώλησης πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία έθεσε στον δημόσιο διάλογο ένα πολύ σημαντικό θέμα, όχι μόνο από πλευράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων και Ηθικής, αλλά και από μία άποψη εθνικής ασφάλειας και μείζονος εθνικού συμφέροντος, που ο ίδιος δεν ανέπτυξε.

Θα υποστηρίξω σε αυτό το άρθρο επίσης ότι, εκτός των άλλων, η πώληση πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία εντάσσεται σε μια αλλυσίδα ενεργειών που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας.

Δεν ασχολούμεθα στο άρθρο αυτό (που γράφτηκε προ της συζητήσεως στη Βουλή) με το σύννομο ή όχι της πώλησης και τις διαδικασίες της, που δεν τα γνωρίζουμε σε βαθμό ικανοποιητικό για να μορφώσουμε γνώμη.

Ειλικρινά απορώ με την επίθεση που δέχθηκε ο Φίλης από τον αυτοπροσδιοριζόμενο ως «αριστερό» Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση. (Στην Ελλάδα ισχύει από πολλού χρόνου το «είσαι ότι δηλώσεις» του Τσαρούχη). Διερωτώμεθα αν ο κ. Βούτσης έχει διαβάσει έστω ένα (1) άρθρο για τα μεσανατολικά πράγματα. Ακόμη και την Αυγή να διάβαζε, θα είχε μια ιδέα του τι συμβαίνει με τη Σαουδική Αραβία και θα καταλάβαινε ότι, σε μερικές περιπτώσεις, κρείττον το σιγάν.

Σε ένα κανονικό κράτος, η πολιτική τάξη θα πρέπει να έχει μια αμυδρή έστω ιδέα του τι συμβαίνει διεθνώς, στην Υεμένη και στη Μέση Ανατολή γενικά, αλλά έχουμε σοβαρές αμφιβολίες για το τι ξέρουν και τι ενδιαφέρει τους ‘Ελληνες πολιτικούς.

 

Τι συμβαίνει στην Υεμένη

Αυτός που σίγουρα δεν ξέρει τίποτα είναι η ελληνική κοινή γνώμη. ‘Εχουν φροντίσει για αυτό τα ΜΜΕ. Λοιπόν και επίσης επειδή αυτά έχουν μια σημασία δυνητικά πολύ πιο άμεση από όσο φανταζόμαστε, και για μας τους ‘Ελληνες, υπενθυμίζουμε ότι στην Υεμένη έχει επέμβει στρατιωτικά η μεσαιωνική, ισλαμική φεουδαρχία της Σαουδικής Αραβίας για να επιβάλλει το καθεστώς της αρεσκείας της.

Μέχρις εδώ όλα απαράδεκτα, αλλά θα πείτε τίποτα το ασυνήθιστο για τα τωρινά δεδομένα της Μέσης Ανατολής, όπου οι εισβολές και η καταπάτηση όλων των αρχών του δικαίου έχουν γίνει ψωμοτύρι, αρχής γενομένης από την εισβολή των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Αυστραλίας και της Πολωνίας στο Ιράκ, το 2003. Ας κάνουν η Ελλάδα και η Κύπρος συμφωνίες με τον σατράπη της Αιγύπτου, ας αναπτύσσουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ του κ. Νετανιάχου, αλλά έχουν κάποια όρια. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται και να περηφανεύεται η Ελλάδα για τις σχέσεις της με δικτατορικά καθεστώτα που καταπατούν βάναυσα κάθε ανθρώπινο δικαίωμα ή με άλλα που εποικίζουν τα κατεχόμενα εδάφη, όταν, επί δεκαετίες, η διπλωματία της Ελλάδας και της Κύπρου, στην περίπτωση της τελευταίας και η ύπαρξή της η ίδια, θεμελιώνονται όχι τόσο στη δύναμή μας, αλλά στη δύναμη του δικαίου και στην απαίτηση να εφαρμοστεί. Θα τις βρούμε κάποτε μπροστά μας όλες τις ιδιοτελείς «στρατηγικές εξυπνάδες» των πολιτικών μας, και στο Αιγαίο, και στην Κύπρο και στη Θράκη.

Αλλά στην Υεμένη δεν είναι μόνο ο πόλεμος. Είναι και η πείνα, μια από τις φοβερότερες των τελευταίων δεκαετιών. Είναι και η πρώτη μαζική επιδημία χολέρας που προκλήθηκε οπουδήποτε στον κόσμο εδώ και δεκαετίες. Απειλείται άμεσα η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Γιατί συμβαίνουν αυτά; Γιατί η Σαουδική Αραβία έχει επιβάλλει αποκλεισμό στην Υεμένη, εμποδίζοντας τη μεταφορά τροφίμων και φαρμάκων.

Δεν είναι καν πόλεμος αυτός, είναι μια κανονική επιχείρηση καταστροφής μιας χώρας και γενοκτονίας του πληθυσμού της.

 

«Κάποιος άλλος θα το κάνει» – ο κυνισμός ως δόγμα πολιτικής

Με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο για να είμαστε δίκαιοι, τα άλλα κόμματα της χώρας δεν πάνε πίσω) φοβάται κανείς μπας και η κριτική είναι άτοπη. Οι άνθρωποι είναι τόσο ανόητοι, που λένε δημοσίως πράγματα που, ακόμα και αν τα σκεφθεί κανείς, δεν τα λέει!!!

Ο απερίγραπτος Ζαχαριάδης, άλλος φωστήρ του κυβερνώντος κόμματος, αγνώστου προελεύσεως και κατασκευής κι αυτός, όπως λέγαμε στον στρατό, διερωτάται: «Αν δεν πουλούσαμε τα βλήματα, θα γινόταν ειρήνη στην Υεμένη;»

Αν αυτό είναι σωστό, τι κακό κάνουν οι έμποροι ναρκωτικών; «Αν δεν πουλούσαμε εμείς την ηρωίνη, κάποιος θα την πουλούσε», θα μπορούσαν να ισχυρισθούν.

Νεόπλουτοι στην πολιτική ζωή, τυπικοί εκπρόσωποι της πιο άθλιας νοοτροπίας που μπορεί κανείς να βρει μεταξύ των συχνά υποδυόμενων τα αριστερά, μικρο- και μεσο-αστικών στρωμάτων της χώρας, μερικά τουλάχιστον από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβαίνουν την αποσυνθετική σημασία που έχει για τη χώρα ολόκληρη η παράδοση μαθημάτων έμπρακτου πολιτικού κυνισμού από την ηγεσία της. Αν ο κ. Τσίπρας ή ο κ. Ζαχαριάδης ή ο κ. Βούτσης επιτρέπουν στον εαυτό τους να κάνουν ή να λένε ότι περνάει από το κεφάλι τους, χωρίς να δεσμεύονται από κανέναν κανόνα ηθικής και καμιά αρχή, και το δείχνουν μάλιστα, τότε γιατί εγώ να μην κλέψω, γιατί να πληρώσω φόρο, γιατί να μην πετάξω τα σκουπίδια μου εκεί που δεν πρέπει, γιατί να φροντίσω το δημόσιο συμφέρον; Για να με πούνε και μαλάκα; ‘Όπως ουσιαστικά έχουνε πει όλους τους έντιμους, πατριώτες, συνεπείς και εργατικούς ‘Ελληνες, που εννοούν αυτά που λένε, και που δεν τα αλλάζουν με το πρώτο αεράκι, ακόμα και στα πιο σημαντικά θέματα, αυτούς που κυρίως πληρώσανε το κάγκελο της οικονομικής κρίσης και αρκετοί καταστράφηκαν. Πως, με τέτοιους πολιτικούς, η χώρα μας έχει μία πιθανότητα τουλάχιστο στο εκατομμύριο να βγει από τον ζόφο που ζει;

 

Σαουδική Αραβία, Ιράν και η απειλή πολύ μεγάλης ανάφλεξης

Ούτε η Ελλάδα θα σωθεί πουλώντας βλήματα στη Σαουδική Αραβία, ούτε η Σαουδική Αραβία χρειάζεται την Ελλάδα για να βρει βλήματα. Δυστυχώς, όμως, τα παλληκάρια του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν το μυαλό που απαιτείται για να θέσουν στον εαυτό τους το ερώτημα: «Ποιος ωφελείται από το «έγκλημα»; Ποιος και γιατί θέλει να εμπλέξει την Ελλάδα τώρα σε μια τέτοια υπόθεση;»

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά στο άνοιγμα ενός νέου, πολύ πιο επικίνδυνου κεφαλαίου στη Μέση Ανατολή. Οι δυσκολίες που συναντά δεν έχουν αποτρέψει τον κ. Νετανιάχου από τη διακηρυγμένη επιθυμία του να χτυπήσει το Ιράν, που τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ομπάμα. Η Μοσάντ και οι αρχηγοί των Επιτελείων πλην ίσως της Αεροπορίας ήταν αντίθετοι μέχρι τώρα, αλλά φαίνεται ότι ο κ. Νετανιάχου  τους άλλαξε με άλλους που συμφωνούν μαζί του ότι πρέπει να ξεκαθαρίσει η κατάσταση με το Ιράν. Αλλά και οι πιο εξτρεμιστικές δυνάμεις στο (διχασμένο) κατεστημένο των ΗΠΑ δεν θέλουν να αποδεχτούν μια στρατηγική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή, πολύ χειρότερη από αυτή του Βιετνάμ. Γιατί τώρα, όχι μόνο ο ‘Ασαντ και οι Αγιατολά είναι στη θέση τους, όχι μόνο οι Αμερικανοί είναι σε σοβαρή αδυναμία να διαλέξουν ποιο σύμμαχό τους να προδώσουν (τους Κούρδους ή την Τουρκία), αλλά κυρίως γιατί είναι ένας βασικός παγκόσμιος εχθρός τους, η Ρωσία του Πούτιν, που έχει αποκτήσει το πάνω χέρι στη Μέση Ανατολή, μετά τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία το 2015.

Ο φιλόδοξος και εξτρεμιστής πρίγκηπας Σάλμαν που πήρε με πραξικόπημα την εξουσία στη Σαουδική Αραβία, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ, έχει κύριο πρόγραμμά του να εξαπολύσει πόλεμο κατά του Ιράν. Και ζητάει τώρα από τον Νετανιάχου να επιτεθεί κι αυτός στον Λίβανο εναντίον της Χεζμπολά, για να μην είναι μόνος του.

Η προετοιμασία νέου, πολύ μεγάλου και ενδεχομένως πυρηνικού πολέμου στη Μέση Ανατολή εξηγεί το (βιαστικό και γι’ αυτό αποτυχημένο) πραξικόπημα στην Τουρκία πέρυσι, τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία (για να ξεμπερδέψουν με τον ηγέτη του βρετανικού αντιπολεμικού κινήματος Κόρμπιν, που εξελέγη Πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος της χώρας και έχει τώρα ξεπεράσει τη Μέι στις δημοσκοπήσεις),  αλλά και την πρεμούρα να λυθεί το κυπριακό, δηλαδή να καταλυθεί το κυπριακό κράτος και να περάσει υπό τον απόλυτο έλεγχο, όχι φυσικά της Τουρκίας, αλλά των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Ισραήλ (θα δούμε αν και τι μερίδιο θα αντιστοιχεί και στην Τουρκία, αποκλείεται όμως σε κάθε περίπτωση να της επιτρέψουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο του νησιού).

Είναι σκόπιμο η Ελλάδα, ποιο εθνικό της συμφέρον άραγε εξυπηρετεί, η απόλυτη ταύτιση, από τη σημερινή κυβέρνηση, της πολιτικής της χώρας με τις πιο εξτρεμιστικές, καθαρά ολοκληρωτικές και επικίνδυνες δυνάμεις του (διχασμένου) παγκόσμιου κατεστημένου;

Έχει μέλλον οποιοδήποτε έθνος αν αυτές οι δυνάμεις επικρατήσουν στην ανθρωπότητα; Αλλά και πως είναι βέβαιοι οι αυτουργοί αυτής της πολιτικής ότι θα νικήσει το στρατόπεδο που υποστηρίζουν;

Να αποτολμήσω εγώ μια πρόβλεψη για το τι θα γίνει στο τέλος με τις πολιτικές που εφαρμόζουμε; Αν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί τα βρούνε με την Τουρκία, θα πουλήσουν σε πέντε λεπτά Ελλάδα και Κύπρο, και θα στείλουν αμέσως στην Ελβετία τον Τσίπρα και τον Αναστασιάδη να τερματίσουν, χωρίς κανένα δημοψήφισμα, τον βίο του κυπριακού κράτους.

Αν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί δεν τα βρούνε με την Τουρκία και πάνε σε σύγκρουση μαζί της θα μας βάλουν να χτυπηθούμε εμείς μαζί της, για να ανοίξουν και δυτικό μέτωπο στον Ερντογάν, όπως μας έβαλαν οι Αγγλογάλλοι να φτάσουμε στον Σαγγάριο το 1922 και μετά έκοβαν τα χέρια των Ελλήνων που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

‘Οσο για το τι θα συμβεί στη χώρα, αν εμπλακεί στην ιστορία της Μέσης Ανατολής, προτιμώ να μην το σκέφτομαι.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς αντι-ιμπεριαλιστής, αντι-αμερικανός ή δημοκράτης, λίγο μυαλό στο κεφάλι χρειάζεται νάχει, για να καταλάβει ότι όταν μαζεύονται τα βαρύτερα σύννεφα πάνω από την περιοχή μας, από το 1945, καλό θάναι να αποφύγει πάση θυσία τις εμπλοκές σε μια τέτοια περιοχή.

Σε όλο τον κόσμο εκφράζονται, ακόμα και από τις πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις και καταστάσεις σοβαρές αμφιβολίες για το μέλλον και της αμερικανικής γεωπολιτικής ηγεμονίας και της δυτικής οικονομικής ηγεμονίας.

Μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, έχουμε ένα πολιτικό προσωπικό που μοιάζει να έχει οπισθοχωρήσει στη νοοτροπία τριτοκλασάτου οπαδού του «ελεύθερου κόσμου» της δεκαετίας του 1950, για να μη χρησιμοποιήσουμε πιο βαριές εκφράσεις. Η ασυναρτησία, ο καιροσκοπισμός και η αμορφωσιά παντρεύτηκαν την υποτέλεια και εγκυμονούν καταστροφές.

 

Γιατί έβαλαν την Ελλάδα να κάνει την βρωμοδουλειά;

Επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα που η κύρια εξωτερική απειλή ασφάλειας προήλθε μετά το 1949, από τους ίδιους τους … «συμμάχους» της, την Τουρκία δηλαδή, με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ και της Βρετανίας (πογκρόμ Ελλήνων στην Πόλη, δικτατορία του 1967, εισβολή στην Κύπρο υπό τη γενική διεύθυνση του κ. Κίσσινγκερ και σήμερα ασκούντως βαρύνουσα επιρροή στην πολιτική Τραμπ), ακόμα και συντηρητικοί, φιλοαμερικανοί, φιλοΝΑΤΟικοί πολιτικοί αναζήτησαν δυνάμεις στήριξης σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, για να αντισταθούν στη δυτική πίεση. Το έκανε ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο Σπύρος Κυπριανού, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης και, φυσικά, ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Μετά το 1996, η ελληνική πολιτική ηγεσία εκλήθη να «προσαρμόσει» την εξωτερική της πολιτική προς τα κελεύσματα της Αυτοκρατορίας, δηλαδή να καταστρέψει ει δυνατόν μόνη της τις σχέσεις με τη Ρωσία, τους ‘Αραβες, τους Κούρδους, το Ιράν, τους Σέρβους, τους Αρμένιους κλπ., όλα δηλαδή τα «αντιστηρίγματα» της χώρας, και το έκανε με μερική εξαίρεση την κυβέρνηση Καραμανλή του νεώτερου στην Ελλάδα και Παπαδόπουλου στην Κύπρο.

Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Έπρεπε αυτές οι σχέσεις να διαρραγούν οριστικά, να εκτεθεί η Ελλάδα, να μην μπορεί ποτέ να ξαναφτιάξει σχέσεις εμπιστοσύνης.

Έστειλε τον σύμβουλό του Ρόντο ο Γ.Α.Π. στο Βελιγράδι να κάνει τη δουλειά, την έκανε και μετά γύρισε στην Αθήνα και εξήγησε, χαρτί και καλαμάρι στον Μίχα της Ελευθεροτυπίας πως εργάσθηκε για να αποτύχει το ρωσικό σχέδιο για τη Σερβία, να μην έχουν ποτέ πια Σέρβοι και Ρώσοι εμπιστοσύνη στους ‘Ελληνες. Φροντίσανε να δώσει η κυβέρνηση Σημίτη τον Οτσαλάν στην Τουρκία, να εκτεθεί η Ελλάδα στους Κούρδους και παγκοσμίως. Μας βάλανε εμάς να δώσουμε (ακυρώθηκε τελικά λόγω της δημοσιότητας) όπλα στο Αζερμπαϊτζάν, λες και δεν μπορούσε να τα βρει από αλλού, για να χαλάσουνε τις σχέσεις μας με την Αρμενία.

Τώρα, αφού πήραν την κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού μετέτρεψαν το χρέος από όπλο της Ελλάδας σε όπλο των δανειστών, αφού λεηλάτησαν τις τράπεζες και τη δημόσια περιουσία Ελλάδας και Κύπρου, οδηγούν τον ελληνισμό στην κατάργηση της συγκροτημένης κρατικής του ύπαρξης, με την απόσπαση των βαριών χαρτιών που ακόμα διαθέτει:

–        Του κυπριακού κράτους

–        Του ελέγχου του Αιγαίου, της Κρήτης, της Βόρειας Ελλάδας

–        Της τεράστιας, έστω κι αν παραμένει παντελώς αναξιοποίητη, παγκόσμιας πολιτιστικής ακτινοβολίας της Ελλάδας

Στο τέλος θα μπορούσαν ίσως και να μας πετάξουν από την ΕΕ, όχι για τους λόγους που θα ήθελαν αυτοί που προσβλέπουν στην αποκατάσταση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, αλλά για τους ακριβώς αντίθετους.

Ελπίζουμε ότι, και η παρέμβαση Φίλη, και άλλες αντιδράσεις, όπως αίφνης τον Μίκη Θεοδωράκη, θα οδηγήσουν τον Πρωθυπουργό, σε άμεση ακύρωση της πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία και ότι η αντιπολίτευση θα στηρίξει αυτή την απόφαση, κάνοντας, για μια φορά έστω, εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τη μικροκομματική ανοησία να κυριαρχεί επί του λαϊκού και εθνικού συμφέροντος.

Η ιστορία αυτή θα μπορούσε ίσως να μας βγει και σε καλό, αν ο κ. Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και όλο το πολιτικό προσωπικό της χώρας συνειδητοποιούσαν τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο πιο χαοτικό περιβάλλον που έχει ζήσει η ανθρωπότητα, περιλαμβανομένης της Μεσογείου και της ΕΕ, τουλάχιστον μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ελπίζω επίσης ότι οι παρεμβάσεις αυτές θα βοηθήσουν τον κ. Τσίπρα να κατανοήσει, μαζί και το κόμμα του (όπως και την αντιπολίτευση), προ πολλού μεταμορφωθέν σε άβουλο – και, ας μου επιτραπεί, όχι ιδιαιτέρως αξιοπρεπή – εκτελεστή των πρωθυπουργικών εντολών, έστω και κατόπιν εορτής, ότι χρειάζεται εξωτερική και αμυντική πολιτική, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, αλλά δική μας, ιθαγενής πολιτική.

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου», βάζει τον ήρωά του να λέει ο Αλέξανδρος Κοτζιάς στην «Πολιορκία», συμπυκνώνοντας, σε μια φράση, το νόημα της ελληνικής τραγωδίας, όχι μόνο της δεκαετίας του ’40, όπου τοποθετείται το μυθιστόρημά του, αλλά ολάκερης της νεώτερης ιστορίας μας, μετά το 1821.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι αυτόν τον καιρό πολύ ασταθής και πολύ νευρικός. Είναι επικίνδυνος όσο και ένα πληγωμένο ζώο. ‘Εχει μεγάλη ανάγκη να δείξει ότι υπερασπίζεται σθεναρά το έθνος του, για να διατηρηθεί στην εξουσία και είναι εύκολα χειραγωγήσιμος από διεθνείς δυνάμεις. Μεταξύ των εξωφρενικών που ακούμε αυτές τις μέρες είναι ότι θέλει να παρενοχλήσει αεροπορικά την επίσκεψη Πούτιν στο ‘Αγιο ‘Ορος!

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ακόμα χειρότερη κατάσταση από την Τουρκία. Διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά, με κράτος-μπάχαλο, με ασυνάρτητη ηγεσία, τόσο σε επίπεδο κυβέρνησης όσο και αντιπολίτευσης. Στην μνημονιακή καταστροφή και την δια του μνημονίου κατάλυση της λαϊκής, κρατικής και εθνικής της κυριαρχίας, ήρθε τώρα να προστεθεί το προσφυγικό-μεταναστευτικό, ενώ έρχονται μεγάλες και άμεσες γεωπολιτικές απειλές (και κίνδυνοι τρομοκρατίας, αληθινής ή φτιαχτής). Η κοινωνική, κρατική και εθνική υπόσταση του ελληνισμού, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αντιμετωπίζει απειλή που μπορεί να αποδειχθεί θανάσιμη. Σε όλα αυτά το τελευταίο βέβαια που χρειάζεται είναι και μια κρίση με την Τουρκία.

Το διεθνές περιβάλλον είναι πιο επικίνδυνο και ασταθές από ποτέ άλλοτε. Η ΕΕ που υπήρξε ο “πολικός αστέρας” της Ελλάδας μετά το 1974 απειλείται με διάλυση, προς ώφελος όχι αναγκαστικά μιας καλύτερης, αλλά ίσως και μιας πολύ χειρότερης ευρωπαϊκής τάξης. Αλλά και διατηρούμενη η ΕΕ, έχει ήδη μετατραπεί, με τη συγκατάθεση των ελληνικών “κυβερνήσεων” (!), σε μοχλό καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Κάποιοι λένε να φύγουμε από κει μέσα, γιατί όμως να φύγουμε πριν χρηισμοποιήσουμε (σε λίγο βέβαια δεν θα υπάρχουν πια), τα πολιτικά και θεσμικά εργαλεία που μας προσφέρει; Πιθανώς πρέπει να φύγουμε, αλλά είναι απλοποίηση να νομίζουμε ότι έτσι θα λυθούν μαγικά τα προβλήματα ενός έθνους-κράτους που τρεκλίζει και απειλείται στην υπόστασή του.

Υπάρχουν βέβαια και σοβαρές πηγές ελπίδας, όπως η επανεμφάνιση της Ρωσίας ως γεωπολιτικού αντιβάρου, η τρομερή σύγκρουση στους κόλπους του αμερικανικού και εν μέρει και του ισραηλινού κατεστημένου, μεταξύ των “εξτρεμιστών” και των πιο “φυσιολογικών” ιμπεριαλιστών, η εμφάνιση ισχυρών λαϊκών σοσιαλιστικών ρευμάτων στις τελευταίες χώρες που θα περίμενε κανείς να τα δει, τις Ηνωμένες Πολιτείες (Σάντερς) και την Βρετανία (Κόρμπιν).

Αλλά ακόμα κι αυτές τις ελπιδοφόρες εξελίξεις πρέπει να υπάρχεις ως υποκείμενο για να τις εκμεταλλευθείς. Η προσχώρηση ΠΑΣΟΚ και δεξιάς στη μνημονιακή τάξη πραγμάτων και η συνθηκολόγηση και μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν τώρα αποκεφαλίσει την ελληνική κοινωνία, την στέρησαν από πολιτικά υποκείμενα.

Υπάρχουν και πολλοί άλλοι που θα ήθελαν να βάλουν “μπουρλότο”. Νεοσυντηρητικοί που θέλουν να ανατρέψουν τη συνεννόηση Ομπάμα-Πούτιν στη Μέση Ανατολή ή να σπρώξουν στη διάλυση της ΕΕ και να καθορίσουν τη “μεταφιλελεύθερη” πολιτικο-οικονομική τάξη στην Ευρώπη, χρησιμοποιώντας τις προσφυγικές κρίσεις, την τρομοκρατία, γιατί όχι και την ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Υπάρχουν επίσης οι ΝΑΤΟϊκοί κύκλοι που απεργάζονται τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο κατά της Ρωσίας (και χρειάζονται το ελληνικό στρατηγικό φιλέτο, το Αιγαίο, για τα σχέδιά τους).

Ενδοτικοί και εθναμύντορες

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες “πολιτικών” και “αναλυτών”.

Οι μεν πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουμε αύριο το πρωί πόλεμο με την Τουρκία. Οι δε ότι πρέπει να τα δώσουμε όλα στην Τουρκία για να μη γίνει πόλεμος! (1)

Φαίνονται τελείως διαφορετικές αυτές οι δύο “σχολές”. Μόνο φαινομενικά όμως. ‘Εχουν τρία κοινά χαρακτηριστικά. Πρώτον σκέπτονται ελάχιστα, αν δηλαδή σκέπτονται. Δεύτερον, βοηθούντος και του πρώτου χαρακτηριστικού, είναι σχετικά πανεύκολο να χειραγωγηθούν απ’ έξω. Τρίτον, υποτάσσουν τη στρατηγική σε μικρο-τακτικές πολιτικάντικες σκοπιμότητες. Βλάπτουν και οι δύο εξίσου τη Δανιμαρκία.

Συχνά άλλωστε πρόκειται για αντικειμενικό καταμερισμό εργασίας. Αυξάνουμε δραματικά την ένταση στα ‘Ιμια, για να είναι πιο μεγαλοπρεπές το ξεβράκωμα μετά. Φέρνουν οι μεν πανηγυρικά τον Οτσαλάν στην Ελλάδα και μετά το ελληνικό κράτος, με οδηγίες του πρέσβη των ΗΠΑ, τον παραδίδει στην Τουρκία. Δεν ξέρω πολλές χώρες που μπορούν να συμβούν αυτά τα πράγματα.

Τώρα η παρούσα κυβέρνηση κάνει κοινά Υπουργικά Συμβούλια με την Τουρκία (ενώ δεν κάνει με την Κύπρο), γιατί αυτό επιβάλλει η Ουάσιγκτων. Ανοίγει κεφάλαια της ευρωτουρκικής διαπραγμάτευσης, ως μη όφειλε, αφού η ‘Αγκυρα κατέχει στρατιωτικά έδαφος της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης και απειλεί στρατιωτικά την Ελλάδα! Αλλά ταυτόχρονα, ακούμε και διάφορα παράξενα για το πως πρέπει να απαντήσει η Αθήνα στην ‘Αγκυρα.

Αν η Ελλάδα θέλει να σταματήσει την τουρκική επιθετική δραστηριότητα έχει ένα ισχυρό χαρτί στο χέρι της. Να εξηγήσει στην τουρκική ηγεσία (και στον στρατό και την όλη πολιτική ελίτ της γείτονος) ότι μια ελληνοτουρκική ένταση θα βοηθήσει μόνο τρίτους. Αυτό είναι το καρότο. Το μπαστούνι είναι να απειλήσει και στη συνέχεια να το κάνει, αν η απειλή δεν φέρει αποτέλεσμα, ότι θα χρησιμοποιήσει όλες τις δυνατότητες που έχει για να αντικρούσει την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο. Αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα χρησιμοποιήσει σε βάθος και το κουρδικό χαρτί. Δεν χρειάζεται να καταρρίψει κανένα αεροσκάφος.

Τώρα θα μου πείτε μπορεί να τα κάνει αυτά κανένας στην Αθήνα; Επ’ αυτού δεν έχω απάντηση

Σημείωση
(1) Ο Κώστας Σημίτης το διατύπωσε με το περίφημο δίλημμα που έθεσε μετά την κρίση των Ιμίων: “Πόλεμος ή Ειρήνη;”. Το καταπληκτικό μάλιστα είναι ότι τον κατακεραύνωσε τότε, από τις στήλες της εφημερίδας “Νέα”, ο πιο … διεθνιστής που θα μπορούσε να υπάρξει, ο αείμνηστος Μιχάλης Ράπτης (Pablo), διάδοχος του Τρότσκι στην ηγεσία της Δ’ Διεθνούς, που έφαγε όλη του τη ζωή στα “μέτωπα” της “παγκόσμιας επανάστασης”, από την Αλγερία στη Παλαιστίνη και από τη Γαλλία της αντίστασης στη Χιλή του Αλλιέντε! Δεν είναι τρόπος αυτός να τίθεται το ζήτημα, του απάντησε ο Πάμπλο, τονίζοντας, από τότε, στο τελευταίο κείμενο που έγραψε πριν φύγει, ότι χρειάζεται “ενιαίο εθνικό μέτωπο” για την υπεράσπιση της χώρας.

Δημοσιεύτηκε στο ”ΠΑΡΟΝ” της 17/4/16