Tag Archives: Ολοκληρωτισμός

ΜΜΕ και Δημοκρατία: Από τον τυφώνα Μαρία στον τυφώνα του Ολοκληρωτισμού

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε τον περασμένο Ιούνιο. Πριν από δύο ημέρες, οι αρχές του Πόρτο Ρίκο αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν, υπό την πίεση των κατακραυγών, τον επίσημο αριθμό θυμάτων του τυφώνα Μαρία από 63 σε πάνω από 1400!

10.8.18

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

To Πόρτο Ρίκο είναι ένας επίγειος παράδεισος για τους ευημερούντες τουρίστες που το επισκέπτονται, αλλά όχι και τόσο για τους μάλλον φτωχούς κατοίκους του, που επιπλέον αντιμετώπισαν και αυτοί μια κρίση χρέους ανάλογη με την ελληνική το 2017 και, πιο πρόσφατα, τον εξαιρετικά καταστροφικό τυφώνα «Μαρία».

Νομικά, το Πόρτο Ρίκο είναι «μη ενσωματωμένο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών» και οι κάτοικοί του πολίτες των ΗΠΑ, όχι όμως με όλα τα δικαιώματα των πολιτών των ΗΠΑ. Continue reading ΜΜΕ και Δημοκρατία: Από τον τυφώνα Μαρία στον τυφώνα του Ολοκληρωτισμού

The Greek Debt Crisis is Finally Over. Or Is It?

By Dimitris Konstantakopoulos
04.07.2018

Greece still exists, albeit decapitated, without leaders, forces, or intellectuals to articulate its truth and its rights. And as it has proved, time and again, in thousands of years of a permanent threatened existence, the Greek people has a unique capacity to produce miracles, when nobody is waiting for them. Continue reading The Greek Debt Crisis is Finally Over. Or Is It?

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Κύπρος: Το “γλωσσάρι” της ντροπής και της παράδοσης – Γιατί το χρηματοδότησαν Γερμανοί και Ολλανδοί;

Λέξεις που έχουν σημασία: Κατασκευάζοντας συνθήκες παράδοσης

Της Μερσίλειας Αναστασιάδου*

Στις 10 Ιουλίου 2018 έλαβε χώρα στην Λευκωσία δημοσιογραφική διάσκεψη, κατά την οποία εδόθη στην δημοσιότητα εγχειρίδιο τιτλοφορούμενο «Λέξεις που έχουν σημασία: Γλωσσάριο για τη δημοσιογραφία στην Κύπρο». Το γλωσσάρι εκπονήθηκε από τον ΟΑΣΕ, με την οικονομική υποστήριξη της Γερμανίας και της Ολλανδίας και εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Διάλογος Κύπρου», που εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 2017 με την συμμετοχή δημοσιογραφικών ενώσεων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Continue reading Κύπρος: Το “γλωσσάρι” της ντροπής και της παράδοσης – Γιατί το χρηματοδότησαν Γερμανοί και Ολλανδοί;

Από το Μάτι στις Θερμοπύλες. ‘Ηρωες και Εγκληματίες

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!»
Νίκος Καζαντζάκης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν υπάρχει πιο γνωστό αρχαίο επίγραμμα από το επιτύμβιο του Σιμωνίδη για τον Λεωνίδα και τους άνδρες του: Ὦ ξεῖν’, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι. (Ω ξένε, ανάγγειλε στους Λακεδαιμόνιους ότι εδώ ταφήκαμε, υπακούοντας στα προστάγματά τους.)

Διαβάζω τώρα την είδηση και δεν πιστεύω στα μάτια μου. ‘Όχι δηλαδή ότι είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει, με το ρυθμό που αποσυντίθεται η χώρα μας. Continue reading Από το Μάτι στις Θερμοπύλες. ‘Ηρωες και Εγκληματίες

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Για “γλωσσαριο” της ντροπης κάνει λογο το ΔΗΚΟ: Αντιδρασεις στην Κυπρο για την προκληση

Προσβλητικό και προκλητικό, για την αλήθεια, τις ιστορικές πραγματικότητες και για όλους όσοι υποφέρουν από τις συνέπειες της βάρβαρης τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής του 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι το λεγόμενο «γλωσσάριο» για τη δημοσιογραφία, που ετοιμάστηκε από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, με την συνέργια της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας Κύπρου και της Ένωσης Συντακτών Κύπρου. Continue reading Για “γλωσσαριο” της ντροπης κάνει λογο το ΔΗΚΟ: Αντιδρασεις στην Κυπρο για την προκληση

Ο Οργουελ στη Λευκωσια: Απαγορευουν στους Κυπριους να λενε Κατοχη την Κατοχη!

Οι αντιδρασεις δημοσιογραφων και νομικων για φιμωση στο Κυπριακο

17.06.2018

Την έντονη αντίδραση δημοσιογράφων αλλά και νομικών προκάλεσε το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Σημερινή».

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό δημοσίευμα, η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας και η αντίστοιχη επιτροπή των κατεχομένων, υπό την ομπρέλα μάλιστα του ΟΑΣΕ, αποφάσισαν από κοινού, να προωθηθεί γλωσσάρι  μέσα από το οποίο θα απαλείφονται λέξεις που αφορούν την ιστορία του Κυπριακού.

Όπως πληροφορείται η εφημερίδα «Σημερινή», το σχετικό γλωσσάρι, που, στην ουσία, θα λειτουργεί ως εγχειρίδιο «φρονηματισμού» της ιστορικής μνήμης μέσα από την περιχάραξη των γλωσσικών της αναφορών, αναμένεται να κατατεθεί εντός Ιουνίου στην Ολομέλεια της Επιτροπής για τοποθέτηση, ενώ αρχές Ιουλίου θα παρουσιαστεί στους δημοσιογράφους.

Την σχετική είδηση σχολίασαν στο Sigmalive έγκριτοι νομικοί και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι.

Α. Αγγελίδης: «Με ξάφνιασε, όχι ευχάριστα»

Σε δηλώσεις του στο Sigmalive ο νομικός Ανδρέας Αγγελίδης δήλωσε: «Με ξάφνιασε όχι ευχάριστα αυτή η προοπτική. Διαπιστώνω μια προσπάθεια να μπουν απαγορευτικά πλαίσια στην ελευθερία της άποψης και της γνώμης. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία δεν θα κρίνει την ελεύθερη γνώμη της δημοσιογραφίας. Αντίθετα θα είναι υποχρεωμένη να εξετάζει τα θέματα που θα προβάλλονται με δεδομένο ότι ο δημοσιογράφος και γενικά τα Μ.Μ.Ε θα έχουν προκαθορισμένη ύλη για να διατυπώνουν»

Κρις Τριανταφυλλίδης: «Πιο φιλελεύθερα μετά την απόφαση για Λάζαρο Μαύρο»

Ο επίσης νομικός κ. Κρις Τριανταφυλλίδης τοποθετήθηκε ως εξής: «Το κάθε επάγγελμα πρέπει να ρυθμίζεται από κανονισμούς δεοντολογίας όπως για παράδειγμα ρυθμίζεται και το δικηγορικό επάγγελμα. Όμως, οι κανονισμοί αυτοί, δεν μπορεί να μην συμβαδίζουν με την εποχή που ζούμε και επίσης δεν μπορούν να καταλήγουν σε παραβίαση του Συνταγματικού δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης, που στην περίπτωση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, αν λάβουμε υπόψη και την πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση του Λάζαρου Μαύρου, τυγχάνει πολύ πιο φιλελεύθερης αντιμετώπισης. Είναι κάτω από αυτό το πρίσμα που πρέπει κάποιος να κρίνει και αυτήν την απόφαση».

Αντώνης Μακρίδης: «Η κατοχή, είναι κατοχή»

Δηλώσεις στην ιστοσελίδα μας παραχώρησε και ο τέως Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών. Ο κ. Μακρίδης δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε ταγμένοι να υπηρετούμε την αλήθεια. Να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Η κατοχή, είναι κατοχή, τα κατοχικά στρατεύματα είναι κατοχικά στρατεύματα. Το 1964 έγινε Tουρκοανταρσία. Αυτά όλα δεν μπορείς να τα πεις με άλλες λέξεις και άλλες φράσεις. Χρησιμοποιείς  τις κατάλληλές λέξεις για να αποδίδεις το νόημα και τη σημασία που θέλεις. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς άλλες λέξεις. Οι άλλες λέξεις υποκρύβουν σκοπιμότητα και εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε μακριά από σκοπιμότητες. Τα οποιαδήποτε γλωσσάρια ειδικά σε μια χώρα που βρίσκεται υπό κατοχή για 44 χρόνια παραποιούν και πλαστοποιούν τις αλήθειες. Το καλό κλίμα, με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους δεν μπορεί να φτιαχτεί στη βάση παραποίησης της πραγματικότητας. Η καλή σχέση εμπεδώνεται πάντα έχοντας υπόβαθρο την αλήθεια και μόνο την αλήθεια».

Α. Μιχαηλίδης: «Ο Ακιντζί ενοχλείται όταν τον λέμε κατοχικό ηγέτη»

Την αντίθεση του εξέφρασε και ο Διευθυντής Σύνταξης της εφημερίδας Φιλελεύθερος. Συγκεκριμένα, ο κ. Μιχαηλίδης δήλωσε: «Ένας επαγγελματικός κλάδος που ως βασική Aρχή έχει την υπεράσπισή της ελευθέριας έκφρασης και άποψης είναι τουλάχιστον γελοίο να ορίζει πλαίσια και οδηγίες που παραβιάζουν την ίδια την συνείδηση του ανθρώπου. Οι όποιες επιτροπές θα κάνουν κάτι τέτοιο, αυτό που επιδιώκουν δεν είναι η κατοχύρωση της ελευθερίας ως οφείλουν, αλλά, η δημιουργία μιας επίπλαστης συνείδησης. Της «νεοκυπριακής» συνείδησης. Οι δημοσιογράφοι, δεν μπορούν να συμπράττουν με ξένους οργανισμούς για να αυτολογοκρίνονται σε κανένα ζήτημα και προπάντων στο Εθνικό. Γνωρίζω, ότι ο ίδιος ο Μουσταφά Ακιντζί, είπε σε ανθρώπους δικούς μου και μου το μετέφεραν, ότι τον ενοχλεί πολύ όταν τον γραφούμε κατοχικό ηγέτη. Γνωρίζω επίσης ότι από καιρό, πολιτικά πρόσωπα, ελληνοκύπριοι, είπαν σε δημοσιογράφους να σταματήσουν να γράφουν ψευδοκράτος ψευδοπρόεδρος, ψευδοϋπουργός, γιατί δεν βοηθά το «κλίμα». Πιστεύω ότι αυτές οι κινήσεις εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο. Είναι ένα ευρύτερο σχέδιο αποπροσανατολισμού και σημαδεμένης τράπουλας σε βάρος των δικαίων του Κυπριακού Ελληνισμού. Συνειδητά ή ασυνείδητα θέλουν να δημιουργήσουν μια νέα τάξη πραγμάτων, η οποία έχει βασικό συστατικό το να κρύβει την κατοχή κάτω από το χαλί. Αν είναι έτσι τα πράγματα, είναι κρίμα να παίζουν αυτό το ρόλο, η Ένωση Συντακτών και η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας. Δεν έχουν καμία αρμοδιότητα να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους ύποπτες πολιτικές».

Σ. Ιακωβίδης: «Οι Τούρκοι δολοφόνοι Ελλήνων, είναι δολοφόνοι»

Καυστικός στην τοποθέτηση του επί του αποκαλυπτικού δημοσιεύματος ήταν και ο αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής της εφημερίδας Σημερινή, Σάββας Ιακωβίδης. Ο κ. Ιακωβίδης τόνισε: «Η ελευθερία έκφρασης είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Οι δημοσιογράφοι είναι εκ των κυριότερων εκφραστών και υπερασπιστών αυτής της αμάχητης ελευθερίας. Είναι καθήκον, υποχρέωση και αποστολή μας, ως σοβαρών και αξιόπιστων δημοσιογράφων, να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια, τη διαφάνεια, την αξιοπρέπεια, το ευρύτερο συμφέρον του τόπου, την ταυτότητα, την καταγωγή, τις εθνικές και ελληνικές ρίζες μας και τις βασικές ελευθερίες του πολίτη.

Συνεπώς, η ελευθερία έκφρασης, ως αποτύπωση στοιχειώδους και θεμελιακής δημοκρατικής καταξίωσης, δεν συρρικνώνεται. Δεν υποβαθμίζεται. Δεν υποτάσσεται σε καμία Αρχή και σε καμία εξουσία. Δεν τεμαχίζεται. Δεν προσβάλλεται. Δεν εναγκαλίζεται πολιτικές και πονηρές σκοπιμότητες. Γι’ αυτό και αποτελεί κατάντημα και απίστευτη προσβολή η επιχειρούμενη υπόδειξη από την Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας προς τους δημοσιογράφους της Κύπρου να γελοιοποιούνται αυτόβουλα καταγράφοντας γεγονότα, πρόσωπα και ιστορικά δρώμενα με παραπλανητικά λεκτικά φληναφήματα, για να μη προκληθεί, δήθεν, η τουρκική πλευρά.

Η Ιστορία δεν παραχαράσσεται. Και η έντιμη δημοσιογραφία αντιτάσσεται, δεν τάσσεται στην εξυπηρέτηση αλλότριων και σκότιων  δολιοτήτων. Η τουρκική εισβολή, είναι εισβολή. Η τουρκική κατοχή, είναι κατοχή. Το τ/κ πραξικόπημα του 1963, είναι τ/κ πραξικόπημα. Οι Τούρκοι δολοφόνοι Ελλήνων, είναι δολοφόνοι. Ο Ακιντζί, όπως  και οι προκάτοχοί του, είναι πράκτορας του εγκληματία σουλτάνου Ερντογάν και προωθεί εχθρικά προς την Κυπριακή Δημοκρατία, τουρκικά συμφέροντα. Οι πραγματικοί δημοσιογράφοι δεν λογοκρίνονται αλλά αμύνονται κατά παντός διαστροφέα της ιστορικής πραγματικότητας. Είναι κατάντημα διότι η εξ ευωνύμων ελεγχόμενη Ένωση Συντακτών συνεργεί σε αυτό το αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο και φασιστικό ανοσιούργημα χάριν πολιτικών, κομματικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων».

Πηγή: http://www.sigmalive.com/news/local/514752/oi-antidraseis-dimosiografon-kai-nomikon-gia-fimosi-sto-kypriako

Διαβάστε επίσης

Τι πρεπει και τι δεν πρεπει να σκεφτεστε. Το κανουν στην Κυπρο, τα προβλεπει και η συμφωνια Κοτζια για τη Μακεδονια

Η αθωωση του Λαζαρου Μαυρου, οι παλιατσοι και οι πολιτικοι μας

Continue reading Ο Οργουελ στη Λευκωσια: Απαγορευουν στους Κυπριους να λενε Κατοχη την Κατοχη!

Τι πρεπει και τι δεν πρεπει να σκεφτεστε. Το κανουν στην Κυπρο, τα προβλεπει και η συμφωνια Κοτζια για τη Μακεδονια

Παραχαρασσουν την Ιστορια, φιμωνουν τους δημοσιογραφους

17 Ιούνιος 2018
Πηγή:www.sigmalive.com/

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝ ΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ…

ΛΟΓΟΚΡΙΝΟΥΝ ΕΜΜΕΣΩΣ TA MME, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΟ «ΚΑΛΟ ΚΛΙΜΑ». ΕΓΙΝΑΝ ΗΔΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ Τ/Κ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ

Στο σχετικό γλωσσάρι, που είναι σχεδόν έτοιμο και θα κατατεθεί τη μεθεπόμενη Πέμπτη, 21 Ιουνίου, στην Ολομέλεια της Επιτροπής, για τοποθέτηση, και αρχές Ιουλίου θα παρουσιαστεί στους δημοσιογράφους, θα υπάρχουν εισηγήσεις για το ποιες λέξεις θα χρησιμοποιούνται

Έναν παράδοξο… «συνεταιρισμό» στην ερμηνεία και κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, ήτοι τα αφορώντα στο κυπριακό πρόβλημα, την τουρκική εισβολή του 1974 και τα τραγικά παρεπόμενά της προωθούν η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας με την ομόλογη τ/κ επιτροπή, υπό την ομπρέλα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Στόχος του ιδιότυπου… συνεταιριστικού εγχειρήματος είναι η απάλειψη, εκατέρωθεν, λέξεων ή και διατυπώσεων που αφορούν στην ιστορία του Κυπριακού και στις τραγικές πτυχές της, που ενδέχεται να ενοχλήσουν τις δύο πλευρές.

Προς τούτο, επιχειρείται η διαμόρφωση και υιοθέτηση κοινού γλωσσαρίου, το οποίο θα λειτουργεί ως «συμβουλευτικός» οδηγός προς τους εκπροσώπους του Τύπου, ως λειτουργούς της ενημέρωσης και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, προς αποφυγήν των… ακατάλληλων, «βεβαρημένων», νοηματικά, από την Ιστορία, λέξεων, που ενδέχεται να θίξουν τη μια ή την άλλη πλευρά, και την επιλογή άλλων, οι οποίες θα προάγουν τη «συνεννόηση» και θα υπηρετούν την καλλιέργεια «καλού κλίματος» ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Πρόκειται, στην ουσία, για έμμεση άσκηση λογοκρισίας επί των λειτουργών των ΜΜΕ, μέσα από μια προφανή παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητας, στο επίπεδο των εννοιολογικών και νοηματικών εκφορών της μέσω της γλώσσας. Όπου, προφανώς, η κατοχή θα πάψει, ή θα πρέπει να πάψει, να λέγεται κατοχή, ο κατοχικός ηγέτης θα πρέπει να λέγεται κάτι άλλο, το παράνομο μόρφωμα των κατεχομένων ούτε… παράνομο, ούτε ψευδοκράτος, κ.ο.κ. Και υπόκειται στην κατίσχυση του διαχεόμενου πνεύματος αποϊστορικοποίησης της Ιστορίας, στο πλαίσιο ενός ιδεολογικοπολιτικά κατευθυνόμενου ιστορικού «αναθεωρητισμού», όπως επιχειρήθηκε στη διδασκαλία της Ιστορίας, με τη σφαγή της Σμύρνης να μετατρέπεται σε… συνωστισμό στην παραλία και άλλα τινά.

Το απογοητευτικότερο, ωστόσο, είναι ότι η ελευθερία του λόγου και η αποτύπωση, ως μαρτυρία, των συνθηκών που συνθέτουν την τραγικότητα του εθνικού μας προβλήματος απειλούνται από τους ίδιους τους θεματοφύλακες της ελευθεροτυπίας, εκείνους, δηλαδή, που εντέλλονται να ασκούν το ύψιστο αγαθό της ενημέρωσης, κατά τα δέοντα, σεβόμενοι την αλήθεια και τα γεγονότα.

Προχωρούν οι επαφές

Πιο συγκεκριμένα: Η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, που είναι το αρμόδιο Συμβούλιο Τύπου και Ηλεκτρονικών Μέσων, υπεύθυνο για την αυτορρύθμιση της συμπεριφοράς των ΜΜΕ και εγκαθιδρύθηκε το 1997 από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Εφημερίδων και Περιοδικών, τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών Ηλεκτρονικών Μέσων και την Ένωση Συντακτών Κύπρου, προωθεί το συγκεκριμένο εγχείρημα, επιβάλλοντας την κατάργηση της χρήσης λέξεων που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν την άλλη πλευρά, όπως: «κατεχόμενα», «ψευδοκράτος», «κατοχικός ηγέτης» και άλλες.

Λέξεις που χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν την κατοχή και την αδιάψευστη πραγματικότητα του εθνικού μας προβλήματος και αφορούν την Ιστορία του τόπου όπως βιώθηκε στα εξήντα σχεδόν χρόνια ύπαρξης του κυπριακού Κράτους, αλλά και γεγονότα που εξιστορούνται μέσα από τη «σμίλη τη δεινή» της προσωπικής και συλλογικής μαρτυρίας.

Σε μια κατεχόμενη πατρίδα που έζησε τον πόλεμο, τις δολοφονίες των Τούρκων και την πίκρα της προσφυγιάς, η προσπάθεια να… εκμηδενιστούν και να ξεχαστούν όλα μέσω ενός κοινού γλωσσαρίου που θα αφαιρεί λέξεις οι οποίες αποτυπώνουν την ιστορική πραγματικότητα και συνιστούν την υπαρκτική εμβίωσή της αποτελεί ένα ακόμη αδυσώπητο πλήγμα στην ήδη πληγωμένη αξιοπρέπεια του πολύπαθου αυτού λαού.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της «Σημερινής» της Κυριακής, η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας (Ε.Δ.Δ.) ανέλαβε να υλοποιήσει την εν λόγω απόφαση και ήδη βρίσκεται σε επαφές με την αντίστοιχη αρχή των Τουρκοκυπρίων. Για του λόγου το ασφαλές, σημειώνουμε ότι, ο Γραμματέας της ΕΣΚ, Χρίστος Χριστοφίδης, που διορίστηκε από τη Συντεχνία των Δημοσιογράφων ως εκπρόσωπός της στην Επιτροπή Δεοντολογίας, συμμετέχει στις διαβουλεύσεις με τη λεγόμενη «Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας» των κατεχομένων για τη δημιουργία του σχετικού γλωσσαρίου.

Διαδικασία για την οποία, βέβαια, η ΕΣΚ δεν φέρει ένσταση.

«Λέξεις που να μην προκαλούν»

Οι λέξεις που προβλέπεται να καθιερωθούν, έχουν ως στόχο, όπως μας λέχθηκε από τον κ. Χρίστο Χριστοφίδη, να μην «προκαλούν» την μια ή την άλλη κοινότητα.

Η ομάδα στην οποίαν ανατέθηκε η δημιουργία του γλωσσαρίου αποτελείται από μέλη της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας και αντίστοιχη επιτροπή του ψευδοκράτους.

Καμιά αναφορά στις λέξεις…

Το μέλος της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας που έχει αναλάβει ρόλο εισηγητή της σχετικής πρότασης, όπως μας λέχθηκε από τον Πρόεδρο της «Ε.Δ.Δ.», Γιώργο Παυλίδη, είναι ο Γραμματέας της ΕΣΚ.

Ερωτηθείς ο κύριος Χριστοφίδης, για το ποιες λέξεις θα περιλαμβάνονται στο γλωσσάρι που θα δοθεί στους δημοσιογράφους, με τη λογική ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν θεωρούν ψευδοκράτος τα κατεχόμενα, ούτε κατεχόμενο το μοιρασμένο κομμάτι της πατρίδας μας, απέφυγε να απαντήσει.

Έδωσε, ωστόσο, ως παράδειγμα τη λέξη «Τουρκανταρσία», εξηγώντας ότι αυτή θα μετατραπεί σε «δικοινοτικές ταραχές».

Ερωτηθείς, επίσης, σε ποιες λέξεις θα «συμβιβαστούν» οι Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι, πάλι δεν πήραμε καμία απάντηση.

Όπως είπε, «οι δημοσιογράφοι βρίσκονται σε διάφορα ρεπορτάζ και στη συνέχεια ενημερώνουν τον πολίτη. Κάποιες λέξεις που χρησιμοποιούν, είτε συνειδητά είτε χωρίς να το ξέρουν, ενοχλούν τη μία ή την άλλη πλευρά».

Στο σχετικό γλωσσάρι, που είναι σχεδόν έτοιμο και θα κατατεθεί τη μεθεπόμενη Πέμπτη, 21 Ιουνίου, στην Ολομέλεια της Επιτροπής, για τοποθέτηση, και αρχές Ιουλίου θα παρουσιαστεί στους δημοσιογράφους, θα υπάρχουν εισηγήσεις για το ποιες λέξεις θα χρησιμοποιούνται.

«Εισηγήσεις λέξεων που θα μπορούσαν να αποφευχθούν από δημοσιογράφους της μιας ή της άλλη πλευράς και θα μπορούσαν να ενοχλήσουν. Όπου μπορεί να γίνει συμβιβασμός, να γίνεται και από τις δύο πλευρές», πρόσθεσε ο Χρίστος Χριστοφίδης.

Ωστόσο, επεσήμανε ότι δεν υπάρχει ομοφωνία σε όλες τις λέξεις που θα αλλάξουν, αφού ορισμένες δεν μπορούν να αλλαχθούν.

Ο κ. Χριστοφίδης σημείωσε, επιπρόσθετα, πως το γλωσσάρι δεν θα είναι δεσμευτικό για καμία πλευρά, αλλά θα αφορά εισήγηση της Επιτροπής Δεοντολογίας.

«Το έκαναν και οι Ισραηλινοί-Παλαιστίνιοι»

Σύμφωνα με τον εισηγητή του θέματος, πρόκειται για πρόταση του Γραφείου του Εκπροσώπου για την Ελευθερία των Μέσων του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) με τις συντεχνίες των δημοσιογράφων, με βάση παρόμοιο γλωσσάρι που έχουν δημιουργήσει και οι Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι.

«Στόχος, οι δημοσιογράφοι να μη γράφουν αρνητικές λέξεις η μια για την άλλη πλευρά», κατέληξε.

Τρεις συναντήσεις

Να σημειωθεί πως πραγματοποιήθηκαν ήδη τρεις συναντήσεις εκπροσώπων των συντεχνιών των Ε/κ και Τ/κ δημοσιογράφων, δύο στην Βιένη και μία στη Λευκωσία.

Αξίζει να αναφερθεί, επίσης, πως με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τύπου, που εορτάζεται στις 3 Μαΐου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στα κατεχόμενα, στην οποία παρευρέθησαν, εκτός από τον Πρόεδρο του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου, ο Πρόεδρος του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων και ο Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Κύπρου.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι, στην διάρκεια της εκδήλωσης, ανέβηκε στο βήμα για χαιρετισμό ο κατοχικός ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος προσφωνήθηκε ως πρόεδρος της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» (ΤΔΒΚ), χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση από τους εκπροσώπους της ελληνοκυπριακής πλευράς, αλλά ούτε και από πρεσβευτές ξένων χωρών, που μετέβησαν από τις ελεύθερες περιοχές στα κατεχόμενα και ήταν παρόντες.
Αντιθέτως, στο τέλος έγιναν δηλώσεις για την δικοινοτική εκπομπή του ΡΙΚ, «BIZ», στις οποίες έγινε αναφορά και για το γλωσσάρι.

Τι δηλώνει ο τέως Πρόεδρος της ΕΣΚ

Μιλώντας στη «Σ» ο τέως πρόεδρος της Ε.Σ.Κ., Αντώνης Μακρίδης, ανέφερε ότι δεν είναι γνώστης τού αν υπάρχει τέτοια διαδικασία για υιοθέτηση ειδικού γλωσσαρίου που θα αφορά τη χρήση των λέξεων εκ μέρους των δημοσιογράφων όσον αφορά το εθνικό πρόβλημα.

Αλλά, «ως γενική αρχή», τόνισε ότι «ως δημοσιογράφοι, που είμαστε ταγμένοι να υπηρετούμε την αλήθεια και να παρουσιάζουμε στους πολίτες τις πραγματικότητες, είναι ανεπίτρεπτο να υιοθετούμε άλλες λέξεις για να περιγράψουμε καταστάσεις, χρησιμοποιώντας λέξεις που δεν αποδίδουν το περιεχόμενο και την έννοια των καταστάσεων αυτών».

Για μένα, υπογράμμισε, «η κατοχή είναι πάντα κατοχή, δεν μπορεί να έχει άλλο όνομα, και η λύση του Κυπριακού δεν μπορεί να επέλθει χωρίς απελευθέρωση του νησιού. Η κατοχή δεν μπορεί να ονομαστεί διαφορετικά από κατοχή. Τα τουρκικά στρατεύματα, είναι τουρκικά στρατεύματα. Η εισβολή είναι εισβολή και η ελευθερία είναι ελευθερία», κατέληξε.

 

 

Απο την κριση της ΕΕ και την ανοδο της Κινας στην απειλη του πυρηνικου πολεμου: Καπιταλισμος, Πολεμος, Ολοκληρωτισμος

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Aγαπητοί φίλοι,

Θέλω να ευχαριστήσω τους οργανωτές για την πρόσκλησή τους να συμμετάσχω σε αυτό το τόσο ενδιαφέρον και συναρπαστικό συνέδριο για τον Μαρξισμό, εδώ στο Πεκίνο, που συμπίπτει με τα 200 χρόνια από τη γέννηση ενός από τους φιλοσόφους που επηρέασαν όσο πολύ λίγοι ολόκληρο τον κόσμο μας, του Καρλ Μαρξ, του μεγαλύτερου ίσως μέχρι τώρα «απομυθοποιτητή» του ανθρώπινου κοινωνικού μας Είναι, αλλά και του φιλοσόφου που οι ιδέες του συνετέλεσαν αποφασιστικά σε αυτό που είναι η σημερινή Κίνα.

Αλλά θέλω επίσης να τους ευχαριστήσω  γιατί μου έδωσαν, ακόμα μια φορά, με την πρόσκλησή τους, τη δυνατότητα να επισκεφθώ αυτή τη χώρα, κοιτίδα ενός από τους αρχαιότερους και σημαντικότερους πολιτισμούς, όπως άλλωστε και η χώρα από την οποία ο ίδιος προέρχομαι.

Το να κατάγεσαι από μια τέτοια χώρα δεν πρέπει να θεωρείται ως κάποιας μορφής προνόμιο και για τους σημερινούς Ελληνες τουλάχιστο αυτό είναι δυστυχώς μάλλον βέβαιο. Πρέπει να θεωρείται μια προτροπή να καταλαβαίνει κανείς ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες, αλλά φορείς της Ζωής και του Πολιτισμού. Πρέπει να παραδώσουμε έναν κόσμο ει δυνατόν καλύτερο από αυτόν που παραλάβαμε, ή τουλάχιστον όχι χειρότερο. Και δεν υπάρχει ευγενέστερη φιλοδοξία από το να προσπαθεί κανείς να συμβάλλει σε μια τέτοια επιδίωξη.

Μιλώντας σήμερα για τη διεθνή κατάσταση θέλω να σας θυμίσω ότι η Κασσάνδρα δεν ήταν καθόλου αγαπητή, όχι όμως γιατί είχε άδικο σε αυτά πούλεγε, αλλά γιατί είχε δίκιο.

Γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω λίγο με το «φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας» που έχετε στο τίτλο της αποψινής συνεδρίασης.

Αντιλαμβάνομαι την αισιοδοξία κάποιου που ζει στην Κίνα το εκπληκτικό θαύμα της φανταστικής οικονομικής ανόδου της, πόσο θέλει να συνεχιστεί αυτή η άνοδος, χωρίς να παρεμβληθούν τυχόν εμπόδια σε αυτή.

Εντούτοις, αυτό που διακρίνουμε συνολικά για την ανθρωπότητα ως μια σοβαρή πιθανότητα σήμερα, δυστυχώς, δεν είναι τόσο ένα φωτεινό, όσο ένα σκοτεινό, ίσως και καθόλου μέλλον. Δεν είναι ασφαλώς αναπόφευκτο να πάμε εκεί, αλλά δεν είναι και αδύνατο.

 

Βαριά σύννεφα πάνω από τον κόσμο μας

Ο Μαρξ έλεγε ότι πέρασε ο καιρός που οι φιλόσοφοι ερμήνευαν τον κόσμο. ‘Ηρθε ο καιρός να τον αλλάξουμε. Αλλά για να τον αλλάξουμε πρέπει να τον αναλύσουμε και να τον καταλάβουμε.

Ενας Θεός ξέρει πόσες φορές φτάσαμε και πόσο κοντά φτάσαμε στον πυρηνικό πόλεμο τον περασμένο χρόνο. Και είμαστε ασφαλώς πολύ κοντά στο να τερματίσουμε μόνοι μας την ζωή στον πλανήτη. Εξακολουθούμε άλλωστε να βρισκόμαστε στο περιβάλλον της τρίτης τόσο βαθειάς δομικής κρίσης στην ιστορία του Καπιταλισμού, που άρχισε το 2008 και χωρίς να έχουμε αντιμετωπίσει κανένα από τα προβλήματα που έθεσε αυτή η κρίση.

Η οικονομική άνοδος της Κίνας, η στρατιωτική επανάκαμψη της Ρωσίας, η άνοδος του Παγκόσμιου Νότου, οι διάφορες αντιστάσεις που εκδηλώνονται εδώ και εκεί είναι ασφαλώς εξαιρετικά παρήγορες και ελπιδοφόρες. Δεν αλλάζουν ωστόσο την κυρίαρχη  εικόνα του κόσμου μας, και η εικόνα είναι αυτή μιας επιταχυνόμενης πορείας του παγκόσμιου καπιταλισμού προς τον Πόλεμο και τον Ολοκληρωτισμό, που ξέρουμε από την Ιστορία ότι είναι αναπόφευκτη, όσο δεν συναντά ικανές αντιστάσεις και μέσα και έξω από τα «φρούριά» του.

Το είδαμε στην Κορέα όλο τον περασμένο χρόνο και η απειλή ασφαλώς δεν είναι προς την Κορέα, αλλά προς την ίδια την Κίνα που απευθύνεται.

Το είδαμε στη Μέση Ανατολή, με έναν Ιμπεριαλισμό που έχει ξεφύγει από τον Ιμπεριαλισμό της Κατάκτησης και μεταβάλλεται σε Ιμπεριαλισμό της Καταστροφής και σε στρατηγική του Χάους, έχοντας γκρεμίσει τις μισές χώρες της περιοχής. ‘Όπως η απειλή στην Κορέα απευθύνεται εμμέσως πλην σαφώς προς την Κίνα, αλλά και τη Ρωσία ακόμα, έτσι και η απειλή κατά του Ιράν σήμερα, είναι, εμμέσως πλην σαφώς, μια απειλή προς τη Ρωσία και την Κίνα. Αυτές θέλουν να περικυκλώσουν, να εκβιάσουν, να διασπάσουν την μεταξύ τους συμμαχία, να προκαλέσουν και αλλαγή καθεστώτος αν μπορέσουν, να τις υποτάξουν και να τις διαλύσουν.

Γι’ αυτό ακριβώς το Χρήμα απαιτεί επίσης τόσο επίμονα, μέσω των Αμερικανών, να ενταχθείτε εσείς οι Κινέζοι στην χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση. Για να μπορέσει να ασκεί και στην Κίνα τις πιέσεις και τους εκβιασμούς που μπορεί να ασκεί στη Ρωσία, εξαιτίας των εξωφρενικών παραχωρήσεων που έκανε η ηγεσία αυτής της χώρας στους Δυτικούς την περίοδο 1989-96 και που είχαν σαν αποτέλεσμα να γνωρίσει την πιθανώς χειρότερη οικονομική, κοινωνική, δημογραφική και γεωπολιτική καταστροφή, σε όλη την παγκόσμια ιστορία της βιομηχανικής εποχής. Αλλά και να καταστήσει δυνατές τις καταστροφές και τις απειλές που είδαμε σε όλο τον κόσμο και, ιδίως, στη Μέση Ανατολή, μετά την κατάρρευση – αυτοκτονία της Σοβιετικής Ενωσης.

Το βλέπουμε επίσης στην ίδια τη Δύση με την άνοδο του Ολοκληρωτισμού του Χρήματος και τον νέο Ψυχρό Πόλεμο που εξαπέλυσε κατά της Ρωσίας.

 

Ο καπιταλισμός παράγει πόλεμο

Αυτό το σύστημα, ο Παγκόσμιος Καπιταλισμός και τα κέντρα του στη Δύση, δεν πρόκειται ασφαλώς να καθίσει ήσυχα και ειρηνικά, να παρακολουθεί την Κίνα να μεταβάλλεται στην πρώτη οικονομική δύναμη του πλανήτη και να τον εκτοπίζει από την κυρίαρχη θέση που έχει σήμερα, όπως δεν παρακολουθεί ήσυχα και την επανάκαμψη της Ρωσίας.

Δεν θα είμαστε Μαρξιστές, αν πιστεύαμε κάτι τέτοιο. Αλλά δεν χρειάζεται καν να είμαστε Μαρξιστές για να το αντιληφθούμε. Αρκεί να διαβάζουμε τις ειδήσεις στις εφημερίδες, να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας και να θυμόμαστε, έστω και λίγο, την Ιστορία.

Θα χρησιμοποιήσει ασφαλώς όλα τα μέσα που διαθέτει για να ανακόψει αυτή την πορεία, περιλαμβανομένου του πολέμου, της απειλής του πολέμου, ακόμα και του πυρηνικού πολέμου. Αυτό είναι το νόημα όσων συμβαίνουν στην Κορέα, στη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο και την Ουκρανία, με τον νέο Ψυχρό Πόλεμο που έχει αρχίσει. Πίσω από τα επιμέρους μέτωπα, ο στόχος διαγράφεται με σαφήνεια και δεν είναι άλλος από τη Μόσχα και από το Πεκίνο.

Το ξέρουμε άλλωστε από την ιστορία ότι δεν μπορεί παρά να γίνει έτσι. Ο ίδιος ο παγκόσμιος, δυτικός όμως καπιταλισμός είναι μακροχρόνια ασυμβίβαστος με την ύπαρξη όχι μόνο σοσιαλιστικών, αλλά ακόμα και οποιωνδήποτε στοιχειωδώς ανεξάρτητων οντοτήτων.

 

Σοσιαλισμός σε μια και μόνη χώρα

Η Σοβιετική‘Ενωση δοκίμασε, μεταξύ 1924 και 1941 να οικοδομήσει τον δικό της «σοσιαλισμό σε μια και μόνη χώρα», για να δει τον Ναζισμό να της επιτίθεται τον Ιούνιο του 1941. Αξίζει να διαβάσει κανείς τις σελίδες που αφιερώνει σε αυτή την επίθεση ο ίδιος ο στρατάρχης Ζούκωφ στα Απομνημονεύματά του, για να διαπιστώσει το σοκ της σοβιετικής ηγεσίας όταν πληροφορήθηκε ότι η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ.

Ο Ναζισμός όμως δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μία γερμανική ιδιομορφία, μια εξτρεμιστική εκδήλωση του γερμανικού εθνικισμού, ούτε ο πόλεμος κατά της Ρωσίας που εξαπέλυσε, ένα «λάθος» του Χίτλερ. Ο Ναζισμός, όπως και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος που τον προκάλεσε, είναι νόμιμα τέκνα του Δυτικού Καπιταλισμού και δεν υπήρξε παρά η «πρωτοπορία», η πιο αποφασιστική και η πιο ριζοσπαστική πτέρυγα του Δυτικού Καπιταλισμού, που από την αρχή το πρόγραμμά του ήταν η επίθεση κατά των Εργατών στην Ευρώπη και η επέκταση στην Ανατολή, το γερμανικό Drang Nach Osten. Γι’ αυτό ο Χίτλερ έγινε ανεκτός από μεγάλο μέρος των γερμανικών, αλλά και των δυτικών ιθυνουσών τάξεων. Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ προσέφεραν ουσιαστική βοήθεια στην ΕΣΣΔ μόνο όταν έγινε σαφές ότι θα νικήσει τους Γερμανούς, μετά δηλαδή τη μάχη του Στάλινγκραντ, γι’ αυτό έκαναν απόβαση στην Ευρώπη μόνο όταν ήταν απαραίτητη για να μην περάσει ολόκληρη στον έλεγχο του Κόκκινου Στρατού και γι’ αυτό έπαιξαν μέχρι το 1945 με την ιδέα ακόμα και μιας αλλαγής συμμαχιών και ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου εναντίον της ΕΣΣΔ.

Τηρουμένων ασφαλώς πολλών αναλογιών και σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση, οι Νεοσυντηρητικοί αντιπροσωπεύουν σήμερα για τον Παγκόσμιο, Δυτικό Καπιταλισμό, ότι αντιπροσώπευσε στη εποχή του ο Γερμανικός Εθνικο-Σοσιαλισμός: την αποφασιστική, ριζοσπαστική, πολεμοχαρή πτέρυγα, την «πρωτοπορία» του κυρίαρχου διεθνούς συστήματος.

Μας ανακοίνωσαν εξάλλου τις επιδιώξεις τους, εμείς δεν θέλουμε να τις πιστέψουμε, προτιμάμε συχνά να προσαρμόζουμε τις αναλύσεις μας στις επιθυμίες μας. Για χρεωκοπία του Ανθρωπισμού μίλησε ο Γινόν από το 1980. Τον Πόλεμο θεωρεί ως φυσική κατάσταση του Ανθρώπου ο Χάντινγκτον. Για «νέο Αμερικανικό Αιώνα» αγωνίζονται οι Νεοσυντηρητικοί από τη δεκαετία του 1990, αν και θάταν ακριβέστερο να τον πουν «του Χρήματος».

 

Μια παγκόσμια Αντεπανάσταση

Η διεθνώς κυρίαρχη τάση παραμένει μια γιγαντιαία παγκόσμια Αντεπανάσταση, η προσπάθεια δηλαδή των δυτικών αρχουσών τάξεων να πάρουν πίσω ότι αναγκάστηκαν να δώσουν στους ανθρώπους, στις λαϊκές τάξεις και στα φτωχά έθνη του Πλανήτη τους τελευταίους αιώνες.

Αρχισε με τον Νεοφιλευθερισμό, αλλά εκδηλώθηκε με πρωτοφανή δύναμη στην ΕΣΣΔ, κατεδαφίζοντας ότι είχε απομείνει από τα επιτεύγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Συνεχίστηκε στις πρώην αποικίες με την κατεδάφιση των καθεστώτων και συχνά των χωρών που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδίως αυτών που δημιούργησε ο αντιαποικιακός, αντιιμπεριαλιστικός εθνικισμός των Αράβων.

Φτάνει τώρα στο ίδιο το κέντρο του συστήματος, όπου ο Καπιταλισμός της εποχής μας μετατρέπεται σε Ολοκληρωτισμό, το Κεφάλαιο σε Παγκόσμια Αυτοκρατορία, από την άποψη τόσο της οικονομικής, όσο και της πολιτικής του λειτουργίας και όπου αναδύεται η σκιά μιας αόρατης, αλλά περισσότερο από υπαρκτής Υπερδύναμης, της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, με το χρηματιστικό κεφάλαιο να συγκροτείται πλέον όχι μόνο ως οικονομική, αλλά και ως πολιτική κατηγορία.

Είναι η Αυτοκρατορία του Χρήματος που τείνει, αν το μπορέσει, να υποσκελίσει ακόμα και την αμερικάνικη Αυτοκρατορία, όπως έκανε στο παρελθόν η τελευταία με τη Βρετανική, έστω κι αν η Αυτοκρατορία του Χρήματος ακόμα χρειάζεται την Αμερικανική  για τις ένοπλες δυνάμεις της, μη έχοντας δικές της.

 

Ολοκληρωτισμός στη Δύση: Από το Μάαστριχτ στην καταστροφή της Ελλάδας

Αυτός είναι ο βαθύτερος μετασχηματισμός που επιχειρεί στην Ευρώπη η θεμελιώδους σημασίας συνθήκη του Μάαστριχτ.

Αυτή η συνθήκη συνιστά τομή με το δυτικό πολίτευμα, που προέκυψε από τη Γαλλική Επανάσταση, ενσαρκώνοντας τις ιδέες της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Το Μάαστριχτ εγκαθιδρύει στη θέση της Λαϊκής Κυριαρχίας το Βασίλειο του Χρήματος, την «Αυτοκρατορία», όπως την ονόμασε ο πρώην πρόεδρος της ΕΕ Μπαρόζο, κάτι που δεν ομολογείται ρητά στο κείμενο της Συνθήκης, αλλά επιβάλλεται μέσω ενός συνδυασμού των διατάξεών της, όπως η πάγια αντιπληθωριστική εντολή στην ΕΚΤ (διατήρηση της αξίας του Χρήματος), η ανεξαρτησία της από εκλεγμένα όργανα του λαού (δηλαδή η εξάρτηση από τα κέντρα του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου), η ρήτρα «μη διάσωσης» (No bail out, που απαγορεύει στην Ενωση να συνδράμει μέλη της που τους επιτίθενται οι Αγορές) κ.α.

Η λαϊκή κυριαρχία που εξαφανίζεται από το εθνικό δημοκρατικό επίπεδο δεν επανεμφανίζεται σε κανένα δημοκρατικό ομοσπονδιακό όργανο, αλλά μεταβιβάζεται εμμέσως πλην σαφώς στους ανέλεγκτους εκπροσώπους του Κεφαλαίου που συγκροτούν τα λεγόμενα ευρωπαϊκά όργανα και είναι και θεσμικά υποχρεωμένοι να έχουν ως κύρια προτεραιότητά τους την εξυπηρέτηση του Κεφαλαίου.

Και ήταν η χώρα μου, η Ελλάδα, όπου αυτές οι ρυθμίσεις κλήθηκαν να γίνουν από θεωρία πράξη, μέσω ενός πρωτοφανούς πειράματος όχι νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, αλλά καταστροφής ενός έθνους. Είμαι στη διάθεση των συνέδρων που τυχόν θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για το ελληνικό ζήτημα να τους δώσω περισσότερα στοιχεία.

 

Μια ανθρωπότητα χωρίς φωνή

Το εξαιρετικά δυσάρεστο και επικίνδυνο είναι ότι όλα αυτά που περιγράψαμε δεν συναντούν αντίστοιχη πολιτική αντίσταση διεθνώς, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Αρκεί να θυμηθούμε μόνο τις τεράστιες διαδηλώσεις που συγκλόνισαν όλο τον κόσμο για τους πολέμους στο Βιετνάμ, την Αλγερία το Ιράκ. Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε τον περασμένο Αύγουστο στη συνέλευση του ΟΗΕ με εξαφάνιση την Βόρειο Κορέα και μια τέτοια πρωτοφανής απειλή δεν προκάλεσε αξιοσημείωτες πολιτικές αντιδράσεις διεθνώς.

Με εξαίρεση την περίοδο που ακολούθησε την ήττα του Ναπολέοντα και η οποία ήταν αυτή που γέννησε τελικά τον Μαρξ και τον Μαρξισμό, η δική μας εποχή, αυτή που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, είναι μοναδική στην ιστορία των νεώτερων χρόνων, της ανόδου του Παγκόσμιου Καπιταλισμού, που να χαρακτηρίστηκε από τόσο μεγάλη υποχώρηση της ανθρώπινης Συνείδησης.

Είναι αλήθεια ότι η Ρωσία παρενεβλήθη στην αλυσίδα των πολέμων που ξεκίνησαν στη Μέση Ανατολή, επεμβαίνοντας στη Συρία. Αλλά βέβαια, όπως απέδειξε η σοβιετική κατάρρευση, η στρατιωτική ισχύς είναι μεν αναγκαία, δεν είναι όμως αρκετή. Μπορείς να καταρρεύσεις μια χαρά, ακόμα κι αν είσαι πάνοπλος, ή και οικονομικά παντοδύναμος. ‘Ένα μόνο είδος ισχύος δεν επαρκεί για να αμυνθεί κάποιος. Χρειάζεται συνδυασμός της στρατιωτικής, της οικονομικής, της πολιτικής αλλά και της στρατηγικής ισχύος, αυτής που οι Αμερικανοί αποτελούν έξυπνη (smart) ισχύ.

Οσο για μας, στη Δύση, οι μεν διανοούμενοι τρέχουμε από συνέδριο σε συνέδριο μιλώντας χωρίς να πράττουμε, οι πολιτικοί για το μόνο που φαίνεται να ενδιαφέρονται είναι να εκλεγούν βουλευτές ή ευρωβουλευτές.

Ο αντίπαλος είναι ριζοσπάστης, η εποχή ριζοσπαστική, εμείς είμαστε συντηρητικοί.

 

Υπάρχει ελπίδα;

Αντιλαμβάνομαι ότι η εικόνα που σας παρουσιάζω είναι πολύ ανησυχητική και μπορεί να δημιουργήσει απαισιοδοξία. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη ιστορία διαφέρει από τις άλλες μορφές οργανικής ζωής και τις ανόργανες φυσικές διαδικασίες γιατί έχουμε συνείδηση και θέληση. Είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε την Ιστορία μας, όσο βέβαια οι καταστροφές δεν έχουν γίνει ανεπίστρεπτες.

Ο τρώσας και ιάσεται, έλεγαν οι Αρχαίοι Ελληνες. Είναι ακριβώς ο τόσο ακραίος χαρακτήρας της πολιτικής που έχει επικρατήσει, που οδηγεί αναπόφευκτα σημαντικές δυνάμεις του κόσμου μας να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται την ανάγκη κοινής διεθνούς δράσης εναντίον των πρωτοφανών απειλών για την επιβίωση του Πολιτισμού μας, αλλά και της ίδιας της ζωής στον πλανήτη, αλλά και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν τη ζωτική και επείγουσα ανάγκη μιας τελείως διαφορετικής οργάνωσης και των κοινωνικών και των διεθνών σχέσεων και της σχέσης μας με τη Φύση και τον Πολιτισμό μας.

Πριν από 25 χρόνια, για εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο, η σοβιετική κατάρρευση φάνηκε να επιβεβαιώνει ότι ο σοσιαλισμός, μια κοινωνία δηλαδή που να κυβερνάται από τον εαυτό της και όχι από την οικονομία, δεν είναι δυνατή, ίσως δεν είναι και επιθυμητή. Η διανοητική και ψυχολογική σκιά αυτής της κατάρρευσης παραμένει πάντα αισθητή σε όλη την ανθρωπότητα.

Και συνιστά ασφαλώς μεγάλη ειρωνεία ότι είναι ακριβώς τώρα, που η ιδέα του Σοσιαλισμού μοιάζει τόσο απομακρυσμένη, ανέφικτη, ουτοπική, για τόσο πολλούς ανθρώπους, είναι λοιπόν ακριβώς τώρα που ένα ανώτερο σύστημα κοινωνικών και διεθνών σχέσεων, σχέσεων με τη Φύση και τον Πολιτισμό, μοιάζει περισσότερο αναγκαίο από ποτέ άλλοτε, περισσότερο κι από όσο ήταν όταν ο Μαρξ έγραφε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, ή όταν οι Ρώσοι ή, εσείς οι Κινέζοι, έκαναν την Επανάστασή τους.

Είτε το ονομάσει κανείς Σοσιαλισμό, είτε όχι, χωρίς ένα τέτοιο σύστημα δύσκολα μπορεί να φανταστεί την ανθρωπότητα να επιβιώνει του αιώνα που διανύουμε.

Είναι εξαιρετικά παρήγορο ότι στο ίδιο του κέντρο του συστήματος, οι νέοι Αμερικανοί, κάτω των 25 ετών, δηλώνουν σε ένα ποσοστό 45% ότι θα ψήφιζαν έναν Σοσιαλιστή Πρόεδρο και πάνω από 20% έναν Κομμουνιστή κι αυτό σε μια χώρα που ανακήρυξε στη διάρκεια του 20ού αιώνα περίπου ως έγκλημα τον Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό.

Προφανώς η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς δεν έχει διαβάσει ποτέ μια σοσιαλιστική εφημερίδα ή ένα βιβλίο. Ο καπιταλισμός τους έκανε σοσιαλιστές! Ζώντας στην καρδιά της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, μην έχοντας άλλες χώρες να θαυμάζουν, απέκτησαν βαθειά αίσθηση του πόσο επικίνδυνος και άσχημος είναι ο κόσμος που ήρθαν.

Υπάρχει μια τεράστια παγκόσμια ζήτηση άλλης πολιτικής, μια ζήτηση που εμφανίστηκε και με την ελληνική υπόθεση το 2015, έστω κι αν κατέληξε άδοξα με τη συνθηκολόγησή μας. Αλλά ο ατμός χρειάζεται και έμβολο για να γίνει ενέργεια, χρειάζεται τα υποκείμενα που θα εκφράσουν τις ανάγκες της εποχής μας.

Η πολιτική ισχύς του δυτικού Καπιταλισμού καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. ‘Όχι βέβαια εξαιτίας των Ρώσων  hackers, αλλά εξαιτίας αυτών που ο ίδιος ο δυτικός καπιταλισμός κάνει. Προς το παρόν όμως, δεν έχει εμφανιστεί το εναλλακτικό όραμα.

Οποιος μπορέσει και τολμήσει να το αρθρώσει και να το εκφράσει, να ανταποκριθεί στις όλο και πιο πιεστικές ανάγκες της ανθρωπότητας, των λαών και στις πέντε ηπείρους, να δώσει φωνή στον Ανθρωπο, που την έχει τώρα χάσει, να προτείνει κάτι ουσιαστικό για το μέλλον του, θα δει να εκτοξεύεται στα ύψη η πολιτική του ισχύς και ακτινοβολία και τις ιδέες του να γίνονται τεράστια υλική δύναμη, υιοθετούμενες από εκατομμύρια ανθρώπων.

‘Όπως έγινε πάντα με τις ιδέες στην ανθρώπινη Ιστορία, που ξεκίνησαν από μικρές μειοψηφίες για να γίνουν τελικά κτήμα της ανθρωπότητας.

Ο καλύτερος τρόπος νομίζω για να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Μαρξ συνίσταται ασφαλώς στο να αφιερώσουμε άμεσα, σύντομα, φέτος, όσες δυνάμεις έχουμε, στη δημιουργία ενός μεγάλου παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος εναντίον των επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την πρώην ΕΣΣΔ, την Κορέα, εναντίον των πυρηνικών όπλων και της απειλής χρήσης τους, για την κατάργηση όλων των Κυρώσεων.

Σας ευχαριστώ

 

(*) Το κείμενο αυτό είναι η ομιλία του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο για τον Μαρξισμό που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, στις 5 και 6 Μαίου 2018, με τη συμμετοχή περίπου 700 Κινέζων πανεπιστημιακών και ειδικών και περίπου 100 διανοουμένων από τις πέντε ηπείρους, μεταξύ των οποίων, οι Τζιουζέπε Βάκκα, Ντέιβιντ Χάρβευ, Μάικλ Χάντσον, Σαμίρ Αμίν, Μάσιμο ντ’ Αλέμα και πολλοί άλλοι.

Θριαμβος Πουτιν-Ασαντ, μεγαλη ηττα ΗΠΑ-Ισραηλ, παραμενων κινδυνος πυρηνικου ολεθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
15.4.2016

 

Μερικά πρώτα συμπεράσματα επιβάλλονται από τις μέχρι τώρα εξελίξεις στη Συρία. Βεβαίως έχουν έναν προσωρινό αναγκαστικά χαρακτήρα. Η υπόθεση αυτή δεν έχει τελειώσει και τα επόμενα επεισόδια μπορεί να αποδειχθούν πιο επικίνδυνα. Oι γνωστοί προβοκάτορες, οι Αμερικανοί Νεοσυντηρητικοί και η φανατική ηγεσία του Ισραήλ ασφαλώς δεν είναι ικανοποιημένοι από το έως τώρα αποτέλεσμα και θα προσπαθήσουν να το ανατρέψουν.

  1. Μέχρι εδώ, πρόκειται για αναμφισβήτητο και μεγάλο θρίαμβο του Ρώσου Προέδρου. Δεν υπέκυψε στον πυρηνικό εκβιασμό της Αμερικής («Ρωσία ετοιμάσου, σούρχονται νέοι και όμορφοι πύραυλοι» ήταν το Τουίτ του Τραμπ την περασμένη εβδομάδα). Αντίθετα, αντιτάσσοντας το δικό της – και πυρηνικό – casus belli, υποχρέωσε τους Αμερικανούς να κάνουν πίσω. Αφού είχαν διατυπώσει τις πιο φοβερές απειλές, κατέληξαν να ρίξουν μερικούς πυραύλους στο «γάμο του καραγκιόζη», για να μη γελοιοποιηθεί ολοσχερώς και η Αμερική και ο Τραμπ. Θα δούμε τώρα όμως πως θα αντιδράσουν οι αιώνιοι προβοκάτορες.
  2. Η πυρηνική αποτροπή λειτούργησε. Ο Υπουργός ‘Αμυνας Ματίς και ο αρχηγός των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων Ντάμφορντ έπαιξαν, τηρουμένων των αναλογιών, τον ρόλο που έπαιξε ο Πρόεδρος Κέννεντι και ο αδερφός του στην κρίση της Κούβας. Τώρα βέβαια κινδυνεύουν, όχι ίσως να δολοφονηθούν, όπως συνέβη με τους Κέννεντι, αλλά να απομακρυνθούν από τη θέση τους.
  3. Ασαφής παραμένει η κατάσταση με το Ισραήλ που είδε, για πρώτη φορά στην ιστορία, να κλονίζεται η στενή σχέση του με τη Μόσχα και να απειλείται και το ίδιο. ‘Όχι μόνο ο Πούτιν λογομάχησε τηλεφωνικά με τον Νετανιάχου, αλλά, σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα Debka, Ρωσία και Ιράν αποφάσισαν να συντονίσουν τη στρατιωτική τους απάντηση στην επίθεση κατά Ιρανών στη Συρία και ΗΠΑ κατά Συρίας, που θα περιελάμβανε, κατά το δημοσίευμα, και επίθεση σε στρατιωτική εγκατάσταση βαθειά μέσα στο Ισραήλ. Η λογική, εκπροσωπούμενη από τους βετεράνους στρατηγούς του και διοικητές της Μοσάντ, έχασε προ πολλού τον πόλεμο με τον Νετανιάχου και τον Λίμπερμαν, που τους αντικατέστησαν με ανθρώπους τους, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και ευχόμεθα να εμφανισθούν στοιχεία Ορθολογισμού στην ισραηλινή ηγεσία.
  4. Εξαιρετικά ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η αποτροπή λειτουργεί μόνο στο επίπεδο του αμερικανικού Πενταγώνου και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Μόνο εκεί υπάρχουν πλέον τα υπολείμματα του δυτικού καθεστώτος όπως δημιουργήθηκε από την αμερικανική, την αγγλική και τη γαλλική επανάσταση. Τα υπόλοιπα σημεία του δυτικού συστήματος έχουν καταληφθεί από μια Ολοκληρωτική ανερχόμενη Αυτοκρατορία και αυτό που βλέπουμε είναι διάφορες εικονικές πραγματικότητες. Οι λαοί βρίσκονται σε παράλυση και το δυτικό πολιτικό προσωπικό είναι πλέον υπάλληλοι της αυτοκρατορίας με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως ο ηγέτης των Εργατικών Κόρμπιν.
  5. Η Αυτοκρατορία διαθέτει το πολιτικό εργαλείο της για να επηρεάζει καθοριστικά και να διαμορφώνει πολιτικές εξελίξεις γύρω από την Cambridge Analytica, με κατεξοχήν μέσο την παραπλάνηση και την συνωμοσία, όπως μοιάζει να διαθέτει και το «στρατιωτικό παράρτημα» το ισοδύναμο του Gladio σε επίπεδο δυναμικής δράσης, που μπορεί να κάνει επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, από τη Συρία μέχρι τη Βρετανία, να προκαλεί δήθεν τρομοκρατικές επιθέσεις, δήθεν χρήση χημικών όπλων, κλπ. και να υποχρεώνει τις δυτικές κυβερνήσεις να αποδέχονται χωρίς να ψάχνουν.

Φάινεται επίσης ότι είναι πια σε θέση να προσδιορίζει με εντολές τη δράση των περισσότερων δυτικών κυβερνήσεων, δεν διαπραγματεύεται μαζί τους και αδιαφορεί για μια κοινή γνώμη που αρχίζει και μετατρέπεται σε ακέφαλο σώμα, μη δυνάμενο να αντιληφθεί τι γίνεται και να αντιδράσει.

  1. Πρόκειται αναμφισβήτητα για την σοβαρότερη μέχρι τώρα κρίση του δυτικού Καπιταλισμού και ταυτόχρονα απόπειρα μεταμόρφωσής του σε Ολοκληρωτισμό. Γι’ αυτό και η σύγκρουση γύρω από τη Συρία μπορεί να αποβεί της ίδιας σημασίας με αυτή που είχε η μάχη του Στάλινγκραντ στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μόνο η ανάδυση δυνάμεων και μέσα στον ίδιο τον δυτικό κόσμο, που να παλέψουν για μια ριζικά διαφορετική οικονομική, κοινωνική, πολιτική, διεθνή οργάνωση, θα μπορούσε ενδεχομένως να σώσει την ανθρωπότητα, άμεσα πλέον απειλούμενη από τον κίνδυνο ολοκληρωτικής καταστροφής.

Πρωην επικεφαλης των βρετανικων ενοπλων δυναμεων κοβεται στον αερα επειδη αμφισβητησε την πολεμοκαπηλη προπαγανδα για τα χημικα στη Συρια

13-04-2018

Την ώρα που η κατάσταση στη Συρία κλιμακώνεται και η κοινή γνώμη στη Δύση δέχεται μια πλύση εγκεφάλου για την ηθική ορθότητα μιας επικείμενης (κι όχι απλά πιθανής) επέμβασης στη χώρα, μπροστά στην οποία ωχριά ακόμα και η αντίστοιχη προπαγάνδα για τα χημικά του Σαντάμ πριν 15 χρόνια, το βρετανικό δίκτυο Sky προέβη σήμερα το απόγευμα σε μια ωμή λογοκρισία καλεσμένου, επειδή τόλμησε να βγει “εκτός κειμένου” για το συριακό ζήτημα.

Πιο συγκεκριμένα, ο πρώην επικεφαλής των βρετανικών δυνάμεων, Jonathan Shaw, παρέκαμψε το αρχικό ερώτημα της παρουσιάστριας, για το αν οι παρεμβάσεις του Σεργκέι Λαβρώφ ή του Ρώσου πρέσβη καθιστούν πιο δύσκολη μια επίθεση της Βρετανίας χωρίς συγκατάθεση του κοινοβουλίου, και στάθηκε στην ουσία του ζητήματος. Η οποία δεν είναι άλλη από το κατά πόσον στέκει λογικά η υπόθεση το καθεστώς Άσαντ να προέβη σε χρήση χημικών όπλων την ώρα που κατά κοινή ομολογία, περιλαμβανομένων στρατιωτικών των ΗΠΑ, ο πόλεμος εξελίσσεται νικηφόρα για το στρατό του.

Η παρουσιάστρια εμφανώς ταραγμένη, πιθανότατα από τις εντολές που τις έδωσαν (ουρλιάζοντας;) από το κοντρόλ, πριν καλά-καλά αποσώσει τη φράση του ο Shaw, τον ευχαρίστησε που “περίμενε υπομονετικά” και τον αποχαιρέτησε σε κλάσματα δευτερολέπτων. Στιγμές βγαλμένες από τα καλύτερα παραδείγατα της μνημονιακής ελληνικής τηλεόρασης.

Αυτή είναι η αστική (τους) δημοκρατία, ειδικά όταν ακονίζει τα νύχια της για νέες αιματοχυσίες. Σε όποιον δεν αρέσει ας πάει στη Βόρεια Κορέα, που έχει λίγο υποχωρήσει από την επικαιρότητα ως άμεσος μπαμπούλας, αλλά μπορεί πάντα να ανασυρθεί εκ νέου αν χρειαστεί.

Πηγή: www.katiousa.gr