Tag Archives: ξένη εξάρτηση

Πως φτασαμε στην πανωλεθρια του 2015. Η αληθεια για την κατασταση της χωρας

30 Iουνίου 2018

”Ελλάδα Ώρα Μηδέν” Κώστας Ουίλς – Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος από 1.05′.13”

Εξευτελιζουν την Αριστερα, Υπονομευουν τη Δημοκρατια

Ο Σπύρος Γκουτζάνης, ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος και ο Γιώργος Φίλης μιλάνε (από το 1:01:50 και μετά) για το Μακεδονικό στο Κόντρα 15/6/2018

Διαβάστε επίσης
Continue reading Εξευτελιζουν την Αριστερα, Υπονομευουν τη Δημοκρατια

Πραξικοπημα κατα της Δημοκρατιας, Εγκλημα κατα της Αριστερας η συμφωνια Τσιπρα-Κοτζια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Επειδή παίρνω διάφορα μηνύματα φίλων και αναγνωστών γύρω από την πρόσφατη αρθρογραφία μου για το «μακεδονικό», νομίζω σκόπιμο να διευκρινίσω ξανά ορισμένα σημεία.

 

Γιατί είναι βαριά προσβολή του πολιτεύματος η υπογραφή της συμφωνίας Κοτζιά – Ντιμιτρώφ

Τυπικά ο Κοτζιάς και ο Τσίπρας είχαν δικαίωμα να υπογράψουν τη συμφωνία.

Ουσιαστικά όμως δεν είχαν. Παραβίασαν τη βασικότερη αρχή του πολιτεύματος, την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας.

Διότι δεν πας να υπογράψεις μια συμφωνία όταν έχεις δεδηλωμένη και ρητή αντίρρηση τς πλειοψηφίας της Βουλής και όταν το 73% του πληθυσμού δηλώνει στα γκάλοπ αντίθετο, όταν ακόμα και η κυβέρνησή σου δεν είναι σύμφωνη στο σύνολό της.

Αυτό είναι που κάνει πραξικόπημα, αλλά πολιτικό, όχι νομικό, πολύ πραγματικό όμως εναντίον του πνεύματος του Συντάγματος, όχι του γράμματος, αυτό που έκαναν, καθ’ υπόδειξιν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, οι Κοτζιάς και Τσίπρας.

Που βρήκε τώρα ο Κοτζιάς τα δικά του γκάλοπ που, όπως λέει στις τηλεοράσεις, δείχνουν υποστήριξη στη συμφωνία δεν το ξέρω. Εμένα μου φαίνεται ότι ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών μοιάζουν να ανταγωνίζονται ποιος θα πει περισσότερα ψέματα.

(Ας επαναλάβουμε στο σημείο αυτό ότι ο Τσίπρας, πιθανώς με τη βοήθεια του Κοτζιά και όχι μόνο, έκανε μια κεντρική στρατηγική επιλογή το 2012-13: πλήρη ταύτιση με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, τυφλή υποταγή, όχι κάποιο είδος συμμαχίας στην πραγματικότητα, ελπίζοντας ότι αυτοί, με τη δύναμή τους, θα τον βοηθήσουν. Αυτή η επιλογή οδήγησε στην πανωλεθρία του 2015, αλλά και στις Πρέσπες και οδηγεί τώρα στην ταχεία αυτοκαταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που δεν γνωρίζουμε βέβαια είναι τι άλλο θα συμβεί μέχρι τότε)

Αν είσαι λοιπόν δημοκράτης, ή ακόμα κι αν έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, πάς στη Βουλή, ή συγκαλείς το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και τους ζητάς να σου δώσουν εξουσιοδότηση και να περιγράψουν τα όρια της καινούριας εθνικής γραμμής που θα αντικαταστήσει την μηδέποτε επισήμως ανακληθείσα του 1992.

Σταλινικοί και οι δυό τους όταν ήταν ακόμα αριστεροί, Κοτζιάς και Τσίπας διατήρησαν την ίδια νοοτροπία κι όταν πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο.

 

Τώρα ανοίγει, δεν κλείνει το Μακεδονικό 

Κάποιος μπορεί να έχει οποιαδήποτε γνώμη θέλει για την υπογραφείσα συμφωνία στις Πρέσπες, να τη θεωρεί καλή ή κακή. Κάποιος μπορεί να έχει την α΄ τη β΄ άποψη για το πως πρέπει να λυθεί το μακεδονικό.

Πρέπει να μάθουμε, είναι όρος επιβίωσης, τον σεβασμό στην ύπαρξη διαφορετικών απόψεων, ακόμα κι αν τις θεωρούμε λαθεμένες. Οι υποτιθέμενοι, αυτοαποκαλούμενοι  αριστεροί και δημοκράτες μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (αυτό το κόμμα έχει την ιδιορρυθμία να λέγεται αριστερό, χωρίς να έχει αριστερούς στους κόλπους του!) επιδεικνύουν τώρα, με τον τρόπο που μεταχειρίζονται τους θεσμούς, αλλά και κατηγορώντας συλλήβδην τους επικριτές τους, ακόμα και τον Μίκη, ως ακροδεξιούς και φασίστες, ότι έχουν ακριβώς την ίδια ακροδεξιά, φασιστική νοοτροπία που προσάπτουν στη Χρυσή Αυγή. Αυτή άλλωστε ωφελείται από την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ εξυπηρετεί η δική της δράση!!!

Υπάρχει ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα από το ίδιο το μακεδονικό και θα δούμε ποιο είναι αυτό στη συνέχεια. ‘Αλλωστε η διαφορά με τους Σλαβομακεδόνες είχε πρακτικά ξεχαστεί. Δεν ενοχλούσε κανέναν μέχρι πριν λίγους μήνες, ούτε εμπόδιζε στο παραμικρό τις διμερείς σχέσεις. Τον μόνο που ενοχλούσε ήταν την Αμερική και για λόγους ελάχιστα καλούς.

Τώρα ανοίγει το μακεδονικό, τώρα αρχίζει ο νέος γύρος της διαμάχης με τους γείτονες, αλλά τώρα αρχίζει και ένα νέο κεφάλαιο της εσωτερικής, βαθειάς, υπαρξιακής κρίσης του ελληνικού κράτους-Έθνους.

Κάποιος έβαλε τη λέξη «Περιφέρειες» στην ομιλία του Πρωθυπουργού. Ο μοντέρνος τρόπος να διαλύει τα κράτη η Αυτοκρατορία είναι τα κάνει σάντουιτς, ανάμεσα στις περιφέρειες από τα κάτω, και τα υπερεθνικά της όργανα από τα πάνω. Δεν πρόκειται κανείς να πάρει κομμάτι από την Ελλάδα, ούτε φυσικά προτίθενται τα μεγάλα Αφεντικά να αφήσουν την Τουρκία να το κάνει. Γα τον εαυτό τους τη θέλουνε, όχι για να τη δώσουμε στους Τούρκους ή οποιονδήποτε άλλο. Και εκ των έσω θα τη διαλύσουνε το πιθανότερο. Σταματώ εδώ.

Δεν έχω δει πάντως άλλη φορά να υπογράφεται μια συμφωνία και στην ίδια την τελετή υπογραφής ένα από τα συμβαλλόμενα μέλη να την παραβιάζει, πετώντας καμιά δεκαριά φορές στα μούτρα του Τσίπρα τα παράγωγα της λέξης Μακεδονία, και λέγοντάς του ότι αυτός εκπροσωπεί τη Μακεδονία και ο Τσίπρας την Ελλάδα.

 

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Όπως είπαμε προηγουμένως, υπάρχει ένα ζήτημα που είναι το πιο σημαντικό από όλα τα άλλα, και που είναι το αιώνιο ερώτημα της νεώτερης Ελλάδας:

Την Ελλάδα την κυβερνάει ο ελληνικός Λαός ή η αμερικανική Πρεσβεία;

Είναι το ίδιο ερώτημα που έθεσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, ο Γεώργιος Παπανδρέου, όταν ο Βασιλεύς, ενεργών ως όργανο της Ουάσιγκτων, του απηγόρευσε να αναλάβει το Υπουργείο ‘Αμυνας και ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν, μετά την κυπριακή τραγωδία του 1974 – που οργάνωσε ο Κίσσινγκερ και εξετέλεσαν οι ΗΠΑ δια των συνεργαζόμενων οργάνων τους σε Αθήνα, Λευκωσία και ‘Αγκυρα – έριξε το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες», με το οποίο κυριάρχησε επί είκοσι χρόνια στην ελληνική πολιτική ζωή.

Για να ανέβει ο Τσίπρας στην εξουσία μια παραλλαγή του ίδιου συνθήματος χρησιμοποίησε, απέναντι στους Πιστωτές αυτή τη φορά, αλλά η απάντηση που τελικά έδωσε στην κυβέρνηση ήταν οπωσδήποτε σε πλήρη αντίθετη από αυτές που έδωσαν ο Καραμανλής (μη αποδεχόμενος και φεύγοντας), ο Γ. Παπανδρέου (μισοφεύγοντας, μισοανθιστάμενος) και ο Α. Παπανδρέου, δημιουργώντας το ΠΑΣΟΚ τον Σεπτέμβριο 1974.

Στην αρχική συνθηκολόγηση όμως του 2015, οι Τσίπρας και Κοτζιάς προσέθεσαν και μια βαρειά προσβολή στο θεμέλιο του εθνικού αισθήματος των Ελλήνων, υπογράφοντας τη συμφωνία των Πρεσπών.

Ο Κοτζιάς έχει τους δικούς του λόγους που το έκανε. Αλλά ο Τσίπρας δεν είναι ηλίθιος, να πάει κόντρα στο 73% του ελληνικού λαού και τους μισούς ψηφοφόρους του, για να περάσει μια αντίθετη πολιτική, ούτε είναι άνθρωπος αρχών, που θα δώσει τη μάχη για τις ιδέες του, ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών.

Γιατί αν ήταν τέτοιος δεν θα δεχόταν ποτέ να υπογράψει, να φορτώσει στην Αριστερά και να εφαρμόσει το Τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, κόντρα σε όλες τις ιδέες και διακηρύξεις του.

Αν λοιπόν υπέγραψε τη συμφωνία που υπέγραψε είναι γιατί θέλει πάρα πολύ να ικανοποιήσει τις Ηνωμένες και το ΝΑΤΟ, εκτελώντας όσα υπεσχέθη κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Ουάσιγκτων, την υπέρτερη δύναμη στην οποία έχει από καιρό παραδοθεί, την ίδια που τον οδήγησε στην πανωλεθρία του 2015. Και τώρα πάλι θέλει την ίδια να ικανοποιήσει, ίσως με τη μάταιη ελπίδα ότι θα βρει έτσι διέξοδο από το αδιέξοδο που παγιδεύτηκε, από το «δίχτυ που, αν στα βρόχια του πιαστείς, κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει».

Μόνο που με αυτά που κάνει, μπερδεύεται ακόμα περισσότερο σε αυτό το δίχτυ που θα γίνει θηλιά και θα πνίξει στο τέλος τον ίδιο και την παράταξή του, αν όχι και την Ελλάδα, αν ο ελληνικός λαός δεν μπορέσει να κάνει το Θαύμα, να βρει τη Δύναμη, το Μυαλό και την Αξιοπρέπεια που χρειάζεται για να αντισταθεί και να  σωθεί.

Αυτή είναι η τραγική Αλήθεια για τη χώρα μας, για τον Πρωθυπουργό της και για μια Αριστερά την οποία δολοφονεί στην πραγματικότητα και την βιάζει τώρα, για λογαριασμό των Ξένων, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ – και όσοι στηρίζουν την πολιτική της δια λόγων, δια πράξεων ή δια της σιωπής τους.

Διαβάστε επίσης

Η συγκρουση στη Μ.Ανατολη και οι σχεσεις Ελλαδας -Τουρκιας

Μια συζήτηση του Σπύρου Γκουτζάνη με τους Χρ. Καπούτση, Δημ. Κωνσταντακόπουλο, Ι. Μάζη, 13/4/2018 (Δεύτερο μέρος 1:01:10 έως το τέλος)

Οι Βασεις σε Ελλαδα-Κυπρο και ο κινδυνος πυρηνικου πολεμου στη Μ.Ανατολη

Σημείωση: Είχε γραφτεί αυτό το άρθρο όταν πληροφορηθήκαμε την άφιξη αμερικανικών αεροσκαφών στη Σούδα και αμερικανικών και γαλλικών στο Ακρωτήρι, ενόψει της επίθεσης ΗΠΑ και Γαλλίας κατά της Συρίας.

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Διαβάζω στον “Πολίτη” της Κύπρου το εξής καταπληκτικό: Ευθείες απειλές από ΗΠΑ-Ρωσία για θερμή σύγκρουση στη πνιγμένη στο αίμα Συρία – Η Κυπριακή Δημοκρατία δηλώνει αμέτοχη και ασφαλής

Θα καταστραφεί ο κόσμος δηλαδή, αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα πάθει τίποτα. Επιπλέον τι αμέτοχη, όταν φιλοξενεί τις βρετανικές βάσεις;

Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι. Ενίοτε όχι μόνο ο Κύριος, και ο Διάβολος το κάνει αυτό με τα πολλά και διάφορα μέσα που διαθέτει, όπως αίφνης η φιλαργυρία.

Το καταπληκτικό δεν είναι αυτό. Είναι το ότι η Κύπρος όχι μόνο αποδέχεται, δια της φιλοξενίας των βάσεων, τον κίνδυνο της εξαφάνισής της, αλλά δεν τις εκμεταλλεύεται τουλάχιστον για να διατηρήσει το κράτος της!

Όχι μόνο αυτό δεν κάνει η Κύπρος, οι εκ δεξιών και εξ αριστερών προύχοντες του νησιού συναγωνίζονται ποιός θα παραδόσει την οδαλίσκη στους διαφόρους νταβατζήδες δια της διαλύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, που προβλέπουν τα συζητούμενα σχέδια λύσης, στο πρότυπο του Ανάν (από κοντά και η συμπαθής τάξη των εν Αθήναις εξ αριστερών και εκ δεξιών Πολιτικών της Κολοτούμπας).

Στην Αθήνα φαντάζομαι τώρα ότι η πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία ξημεροβραδιάζεται να καταστρώσει (ή τάχει ήδη έτοιμα;) σχέδια πως να σώσει τον ελληνικό πληθυσμό αν τυχόν οι βάσεις που έχει γεμίσει τη χώρα, γίνουν στόχος επίθεσης με αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή.

Φαντάζομαι η Κρήτη θάχει γεμίσει τούνελ και καταφύγια, γιατί τη βλέπω να εξαερώνεται με την πρώτη (πυρηνική) πιστολιά.

Α, να μην το ξεχάσω. Τώρα κύριοι της κυβέρνησης, που σκέφτεστε να διευρύνετε τη Σούδα, να φτιάξετε βάση στο Καστέλι, να φτιάξετε μια Σούδα του Βορρά στην Αλεξανδρούπολη, να φτάνουν πιο γρήγορα οι πύραυλοι του ΝΑΤΟ στην Κριμαία, να δεχθείτε πυρηνικά στον ‘Αραξο και την Ανδραβίδα, να φτιάξετε βάση ντρόνς στη Λάρισα, να δώσετε την Κάλυμνο στους Αμερικανούς και το Νεώριο επίσης, μην τυχόν περάσει από το μυαλό κανενός επόμενου Πρωθυπουργού να το δώσει στον Πούτιν, τώρα που δώσατε τα πάντα στο Ισραήλ, άμεσα εμπλεκόμενο μέρος της μεσανατολικής διαμάχης, μήπως να τους ζητήσετε να φτιάξουν και μια υπόγεια Ελλάδα, κάνα χιλιόμετρο κάτω από τη Γη, να επιζήσει κανένα δείγμα ‘Ελληνα;

Φαντάζομαι ότι το έχετε ήδη κάνει, ως υπεύθυνοι πολιτικοί, κρατικοί και στρατιωτικοί ηγέτες. Τάχετε ήδη σκεφτεί και προβλέψει όλα αυτά. Νυχθημερόν δουλεύουν να καταστρώσουν τα σχέδια επιβίωσης του ελληνικού λαού (κατά βάση από τους ηγέτες του) οι σχετικές διευθύνσεις στο Υπουργέιο ‘Αμυνας και στην Πολιτική Προστασία της χώρας.

Και μη μου πείτε ότι τόχει η μοίρα μας να πεθάνουμε αναξιοπρεπείς. Γιατί ακόμα κι ο δικτάτωρ Παπαδόπουλος, που έφερε η CIA στην εξουσία, κατάλαβαινε ότι υπάρχουν κάποια όρια στην υποτέλεια. Πέρασαν κι άλλοι ηγέτες από αυτή τη χώρα, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου με την Πρωτοβουλία των ‘Εξη, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος με τον ηγετικό του ρόλο στους Αδεσμεύτους και άλλοι. Δηλαδή το μόνο που βρήκε στον Αντρέα να μιμηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι την ικανότητα να κοροϊδεύει;

Εντάξει, αφού το νομίζετε, ας αναλάβει η Ελλάδα, δια της φιλοξενίας ακόμα περισσότερων Βάσεων του Θανάτου, τους τρομακτικούς κινδύνους που συνεπάγονται.

Μήπως, αγαπητοί Προύχοντες του ‘Εθνους, μπορείτε, έναντι αυτών των παραχωρήσεων που κάνετε στους Ξένους και που δεν έχουν τελειωμό, να ζητήσετε τουλάχιστον από τους Εταίρους και Συμμάχους μας (Συμμάχους σας) να διακόψουν το πρόγραμμα οικονομικής καταστροφής που εφαρμόζουν στη χώρα μας από το 2010 και να αποκαταστήσουν κάπως και τη ζημιά πού ‘χουν κάνει, να επιβιώσει και κανένας Έλληνας σε αυτή τη χώρα;

Στους αυτουργούς της υποδούλωσης, καταστροφής και λεηλασίας της Ελλάδας περιλαμβάνονται, θυμίζω, και οι Ηνωμένες Πολιτείες δια του ΔΝΤ και οι μεγάλες (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) παγκόσμιες τράπεζες.

Εντάξει, ας τους τα δώσουμε όλα, ας αναλάβουμε και τον κίνδυνο. Αλλά να μας καταστρέφουν ταυτόχρονα;

ΥΓ. Αλήθεια τι γίνεται ο συμπαθής Πάνος Τριγάζης, που μερικές δεκαετίες πήγαινε κάθε 6η Αυγούστου, στην Αμερικάνικη Πρεσβεία να διαμαρτυρηθεί για τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;
Περιμένω να δω τι θα κάνει τον επόμενο Αύγουστο, με τον κ. Πάιατ στη Βασιλίσσης Σοφίας.
Μιας και το ξέρει καλά το θέμα Χιροσίμα-Ναγκασάκι, δεν πάει στον Πρωθυπουργό του να του πει τι μπορεί πρακτικά να σημάνει μια μέρα η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνησή του.

 

Διαβάστε επίσης

Ζητουνται πατριωτες πολιτικοι – Η μεταβαση απo τη γερμανική στην αμερικανικη κατοχη και οι συνεπειες της

 

Ο επικινδυνος «φερετζες» της Διεθνους Συμφωνιας με τα Σκοπια

«Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος,
πλην να παραδώσεις την πολιτική
στους συμμάχους σου»
Αλέξ. Κοτζιάς, Πολιορκία, 1953

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Πρωθυπουργός, μετά από μία περίοδο ασαφειών, υιοθέτησε για τα Σκόπια τη θέση, ότι ενδεχόμενη συμφωνία Ελλάδας και πΓΔΜ οφείλει, εάν επέλθει, να περάσει και σε αντίστοιχη συνταγματική πρόβλεψη. Γιατί απλούστατα, αν δεν γίνει αυτό, δουλευόμαστε. Δεν μπορεί να συμφωνήσουμε σε ένα όνομα και το Σύνταγμα να γράφει άλλο. Αλλιώς πάμε να λύσουμε ένα πρόβλημα και θα δημιουργήσουμε ένα καινούριο.

Σωστή μεν, ανεπαρκής δε η θέση Τσίπρα. Η όποια συμφωνία πρέπει να εγκριθεί με δημοψήφισμα από τον ελληνικό λαό (όπως και από τους Σλαβομακεδόνες). Γιατί μόνο ο ελληνικός λαός και όχι η Βουλή, διαθέτει την ηθική και δημοκρατική νομιμοποίηση και την ανεξαρτησία από ξένες επιρροές ώστε να αποφασίσει το μέλλον της χώρας του. Αυτή είναι η μόνη μέθοδος που διασώζει και τη δημοκρατική τάξη και συνοχή και την εθνική συνοχή. Το πρότεινε και ο Μίκης Θεοδωράκης μιλώντας στο Σύνταγμα και απορούμε γιατί, αντί να το αποδεχθεί η κυβέρνηση, εξαπέλυσε μια αήθη, όσο και ανόητη επίθεση εναντίον του.

Ναι μεν ο κ. Τσίπρας έχει μέχρι στιγμής επιμείνει στη θέση περί αλλαγής του συντάγματος, προ της απροθυμίας των Σκοπίων να το αλλάξουν και προκειμένου να ικανοποιηθεί η αμερικανική προτεραιότητα να μπει άμεσα η πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ώστε να προχωρήσει ο έλεγχος των Βαλκανίων και η περικύκλωση της Ρωσίας, ενόψει πιθανού πολέμου εναντίον της, κύκλοι του ελληνικού ΥΠΕΞ διακινούν αριστερά και δεξιά το σενάριο ότι θα υπογράψει η Αθήνα μια «διεθνή συμφωνία» με την πΓΔΜ, που θα προβλέπει την αλλαγή του συντάγματός τους, αλλά στο μέλλον.

Έχει δικαίωμα να υπογράψει τέτοια συμφωνία ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων; Απολύτως κανένα όπως και κανείς άλλος Πρωθυπουργός οποιασδήποτε χώρας. Θα μπορούσε π.χ. να πάει ο κ. Τσίπρας και να δεσμευθεί διεθνώς ότι θα αλλάξει το σύνταγμα της Ελλάδας, προεξοφλώντας την ψήφο των βουλευτών που έχουν τη συντακτική αρμοδιότητα; Ασφαλώς και όχι, δεν χρειάζεται να είσαι νομικός για να το καταλάβεις αυτό.

Στην καλύτερη περίπτωση, η «Διεθνής Συμφωνία» θα είναι μια απλή υπόσχεση άνευ αξίας. Στη χειρότερη, μια παράνομη συμφωνία που δεν θα έχει καμία συνέπεια, ούτε «διεθνή νομική», όπως «διαρρέει» το ΥΠΕΞ, ούτε εσωτερική. Θα καταπέσει στην πρώτη ευκαιρία, όπως έγινε π.χ. με τη συμφωνία για την ΑΟΖ που υπέγραψαν τα Τίρανα. Δεν είναι δυνατόν να θεμελιωθεί σοβαρή λύση της διαφοράς πάνω σε μια τόσο καραμπινάτη νομικο-πολιτική παρανομία.

Η Ελλάδα θα εμπλακεί σε μια άνευ λόγου διαμάχη, στο εσωτερικό πλέον του ΝΑΤΟ, με τα Σκόπια, που θα προσφέρει στην Ουάσιγκτων και την ‘Αγκυρα ακόμα ένα μοχλό πίεσης να καθορίζουν, κατά το δοκούν, τις σχέσεις της Ελλάδας με τους γείτονές της. Οι σχέσεις μας με την ίδια την πΓΔΜ θα δηλητηριαστούν, ενώ μέχρι τώρα, και παρά την ύπαρξη της διαφοράς για το όνομα, ήταν αρκετά καλές. Τελικά όχι μόνο θα ηττηθούμε, αλλά θα προσθέσουμε στην εθνική ήττα και τη γελοιοποίηση.

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Οι δημιουργικές ασάφειες κάνουν τις συγκρούσεις και τους πολέμους (όρα Κύπρο). Αν είναι να τα κάνουμε όλα αυτά καλύτερα να πάμε μόνοι μας να τους δώσουμε το όνομα που θέλουν.

Είναι αποκαλυπτικό ότι όπως και στο Κυπριακό, έτσι και στο μακεδονικό, οι εξωφρενικές νομικές ιδέες που παράγονται συστηματικά από τις ελληνικές πολιτικές ηγεσίες, στην προσπάθεια να εξυπηρετήσουν τους ξένους, δεν υποστηρίζονται δημοσίως από κανέναν νομικό, ούτε και εγκρίνονται από τις κρατικές νομικές υπηρεσίες, όπως π.χ. τη Νομική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών.

Και δεν γίνεται αυτό, γιατί κανείς νομικός που σέβεται τον εαυτό του δεν θέλει να υποστηρίξει δημοσίως τέτοιες απόψεις και δύσκολα θα βρεθούν κρατικά όργανα που να βάλουν υπευθύνως υπογραφή και να πιστοποιήσουν το σύννομο τερατουργημάτων όπως π.χ. το σχέδιο Ανάν, ή τα Μνημόνια και οι Δανειακές.

Μένει κανείς κατάπληκτος από την εφευρετικότητα των Ελλήνων πολιτικών όταν θέλουν να εξυπηρετήσουν ξένους, όσο κατάπληκτος μένει και από την απροθυμία τους να αντιμετωπίσουν στοιχειώδη, όχι μεγάλα διεθνή προβλήματα, όπως είναι οι χωματερές ή τα ρέματα στην Ελλάδα. Ο λόγος βέβαια και της εφευρετικότητας και της ανικανότητας είναι ο ίδιος στην πραγματικότητα, δεν έχουν καμία διάθεση να συγκρουστούν και κάθε διάθεση να εξυπηρετήσουν συμφέροντα, είτε είναι εγχώρια, είτε ξένα συμφέροντα.

Ελπίζει κανείς ότι όλα αυτά θα μείνουν σχέδια επί χάρτου. Ίσως μας σώσει ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός, και ο σεβασμός, μεγαλύτερος του ελληνικού, που επιδεικνύει η πΓΔΜ στη δική της συνταγματική τάξη και νομιμότητα. Όπως μας έσωσε μέχρι στιγμής, από την εθνική καταστροφή που συνεπάγονται μετά βεβαιότητας τα συζητούμενα για το κυπριακό, η ακαμψία του Ερντογάν. Ίσως συμβάλλει τελικά και το αίσθημα πολιτικής αυτοσυντήρησης του ΣΥΡΙΖΑ, αν και είμαστε λιγότερο βέβαιοι γι’ αυτό, δεδομένου ότι αυτό το κόμμα ήρθε στην εξουσία χωρίς μια δουλεμένη άποψη για τη χώρα και τον κόσμο, καιροσκοπικά προσαρμοζόμενο σε βαθειά ρεύματα που είχαν προκύψει από βαθιές κοινωνικές και εθνικές ανάγκες.

Πρέπει κανείς να έχει πολύ περιορισμένη ενσυναίσθηση και επαφή με τον ελληνικό λαό για να νομίζει, όπως έγραψε ο πρώην «πανελλαδικάριος» και νυν μνημονιακός (!), εξ απορρήτων του κ. Τσίπρα, Υπουργός στην Εποχή, ότι η λαοθάλασσα της πλατείας Συντάγματος ήταν μια εκδήλωση της δεξιάς ή της ακροδεξιάς (η πλειοψηφία των διαδηλωτών σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είχε ψηφίσει ‘Όχι στο δημοψήφισμα του 2015).

Και η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και τα συλλαλητήρια είναι το ίδιο ρεύμα, το ρεύμα των Ελλήνων που αγωνίζονται, με όποιο μέσο βρουν πρόσφορο στην καθημαγμένη χώρα τους, να σταματήσουν την περαιτέρω καταστροφή της, αν μπορέσουν να την ξαναπάρουν πίσω. Και ενίοτε, τραβάνε τα μαλλιά τους με αυτά που τους προκύπτουν.

Πρέπει εξάλλου να μην καταλαβαίνει κανείς ούτε καν από που έρχεται και που πάει για να κάνει μια χυδαία, συμπλεγματική και βλακώδη εν τέλει επίθεση (όχι κριτική, που έχει κάθε δικαίωμα) κατά του Μίκη Θεοδωράκη, παγκόσμιου συμβόλου της Ελλάδας και της Αριστεράς και της Ελλάδας και να τον «χαρίζει», με αχαρακτήριστη ευκολία, στη Δεξιά και την Ακροδεξιά!

Και να τα λέει αυτά όταν ο ίδιος ήρθε στην εξουσία για να «σκίσει» τα Μνημόνια, καταλήγοντας να προδώσει την εντολή του ελληνικού λαού, όπως έκαναν πριν από αυτόν, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, συμμετέχοντας εντέλει σε μια επιχείρηση υποδούλωσης, λεηλασίας και καταστροφής.

Διαβάστε επίσης:

Γιατι θα παω στο συλλαλητηριο

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Οι Ελληνες θελουν δημοψηφισμα, οι πολιτικοι τους οχι

Γιατι συμβαινουν οσα συμβαινουν στην Ανατολικη Μεσογειο – Πως οι διεθνεις επικαθοριζουν τις ελληνικες εξελιξεις (23.2.18 – EΡΤ ΟPEN 106.7)

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στη “Σπηλιά του Πλάτωνα” με τον Περικλή Δανόπουλο 23 Φεβρουαρίου 2018

O Μακαριος Ενωπιον του Τετελεσμενου Εγκληματος της Ζυριχης – Μια προσωπικη μαρτυρια

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκουμέντο, την προσωπική μαρτυρία του δημοσιογράφου Μιχάλη Στυλιανού που παρακολούθησε από κοντά την σύναψη των καταστροφικών συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου για την Κύπρο.

Η προσπάθεια να διαστρεβλωθεί η πραγματική ελληνική ιστορία είναι μόνιμη επιδίωξη των ελληνικών ελίτ που κυβερνούν τη νεώτερη Ελλάδα, κατά το μεγαλύτερο μέρος της νεώτερης ιστορίας της, για λογαριασμό των ξένων. Είναι επίσης και μόνιμη επιδίωξη του ξένου παράγοντα.

Στην περίπτωση του κυπριακού, η μόνιμη προσπάθεια είναι να αποδοθεί η εξέλιξή του σε ελληνικά λάθη και ιδίως σε λάθη που έκαναν όσοι ξεσηκώθηκαν εναντίον του δυτικού ιμπεριαλισμού ή να περιγραφεί ως μία ιστορία “ευκαιριών που χάθηκαν”.

Λάθη ασφαλώς έγιναν. ‘Ολοι κάνουν λάθη και είναι φυσικό να κάνουν λάθη οι ηγέτες μικρών λαών που ξεσηκώνονται εναντίον παντοδύναμων αυτοκρατοριών, οι οποίες δεν έχουν μόνο την στρατιωτική ισχύ με το μέρος τους, αλλά και όλο το Know How της Αυτοκρατορίας.

Ασφαλώς υπήρξαν και χαμένες ευκαιρίες. Η μεγαλύτερη από αυτές, στο κυπριακό, ήταν η ευκαιρία να σταθούν ομόθυμα στο πλευρό του εξεγερθέντος κυπριακού λαού η άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας. Αν τόκαναν, η Βρετανία δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα, θα ήταν υποχρεωμένη να αποδεχτεί την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Και πάντως δεν θα μπορούσε να επιβάλει την νόθα και μη λειτουργική ανεξαρτησία ενός κράτους που, στις ίδιες του τις συστατικές ρυθμίσεις έκρυβε την ωρολογιακή βόμβα που θα το οδηγούσε, σχεδόν αναπόφευκτα, στην έκρηξη, όπως και συνέβη, ήδη από το 1963.

Πίσω από όλες τις μεγάλες καταστροφές στην ελληνική ιστορία (Μικρασιατική, Εμφύλιος, Δικτατορία, Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο, Μνημόνια και Δανειακές) βρίσκει κανείς εύκολα ένα θεμελιώδες πρόβλημα: την Ξένη Εξάρτηση. Προφανώς υφίστανται και μεγάλα προβλήματα στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, μόνο όμως εξετάζοντας κανείς τη διαπλοκή αυτών των προβλημάτων με τον ιμπεριαλιστικό “υπερκαθορισμό” του ελληνικού κράτους, μπορεί να βγάλει κάποιο συμπέρασμα που να κάνει νόημα.

Σε ότι αφορά το κυπριακό, ο ιστορικός ηγέτης του ΑΚΕΛ Πλουτής Σέρβας υπενθυμίζει, στο βιβλίο του “Ευθύνες”, ότι τον Μακάριο δεν τον ενέπνευσε το ‘Αγιο Πνεύμα να αποδεχθεί την ανεξαρτησία στην περίφημη συνέντευξή του προς την Μπάρμπαρα Καστλ, αλλά, ποιός άλλος, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

ΔΚ

O Μακαριος Ενωπιον του Τετελεσμενου Εγκληματος της Ζυριχης – Μια προσωπικη μαρτυρια

του  Μιχαήλ Στυλιανού

19 Φεβρουαρίου 2018

 

Το άρθρο του ιστορικού κ. Νίκου Παπαναστασίου στον «Φιλελεύθερο», που αναδημοσιεύθηκε στην Αθήνα, με την επέτειο της συμφωνίας Καραμανλή-Μεντερές στη Ζυρίχη, παρουσιάζει την στάση του Μακαρίου στην μοιραία εκείνη συνθηκολόγηση του ελληνισμού κατά τρόπο που αφίσταται των πραγματικών γεγονότων εκείνων των τραγικών ημερών και αδικεί την μνήμη του μέχρι τότε Εθνάρχη των Ελλήνων.

Στον αναγνώστη με άμεση γνώση των γεγονότων και των προσώπων στα οποία αναφέρεται ο συντάκτης γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι πηγή των πληροφοριών του είναι κάποια απομνημονεύματα και μεροληπτικές μαρτυρίες και ότι δεν φρόντισε να συμβουλευθεί από τους παρόντες στο Λονδίνο, στην κορύφωση της τραγωδίας, (διστάζω μπροστά στον βαρύ χαρακτηρισμό προδοσίας, που ορμά απαιτητικά προς την γλώσσα μου), αυτούς που αντιστάθηκαν μέχρι τέλους, τους Τάσο Παπαδόπουλο, Bάσσο Λυσαρίδη και Ζήνωνα Ρωσσίδη –ίσως και Κρανιδιώτη, από τα λεγόμενα τρίτων.

Αποτελεί κατ’ αρχήν ριψοκίνδυνο άλμα ο ισχυρισμός του αρθρογράφου πως η τοποθέτηση του Καραμανλή ότι το Κυπριακό αποτελούσε «εθνική γάγγραινα» … που έπρεπε να θεραπευθεί «σε συνεννόηση με τους Τούρκους», είχε στηριχτεί στην δήλωση του Μακαρίου στην Μπάρμπαρα Κάσλ, τρεις μήνες νωρίτερα, ότι δέχεται ανεξαρτησία αντί ΄Ενωσης. Η θεώρηση του Κυπριακού ως «γάγγραινας», από τον Καραμανλή (αλλά και άλλους πολιτικούς της εποχής, προπάντων συμμάχους συμμάχων) ήταν κοινό πολιτικό –και διπλωματικό- μυστικό από την ανάφλεξη του ζητήματος και σε αυτήν ωφείλετο άλλωστε η επιλογή του από τον Βασιλέα Παύλο (Φρειδερίκη) για την διαδοχή του Παπάγου στην πρωθυπουργία και την ηγεσία του κόμματος Εθνικού Συναγερμού -αντί των αντιπροέδρων Στεφανόπουλου και Κανελλόπουλου, φυσικών διαδόχων του Παπάγου.

Οι θέσεις αυτές του Καραμανλή ήσαν γνωστές στους «συμμάχους» και έγιναν τελικά γνωστές και στον ελληνικό λαό, με την αποκάλυψη από την «Ελευθερία» του μυστικού «Μνημονίου» του Πιπινέλη, του αργότερα υπουργού εξωτερικών της Χούντας. Μετά την αρρώστια και τον θάνατο του Παπάγου, ο αγωνιζόμενος ελληνισμός της Κύπρου έμεινε ορφανός από κρατική υποστήριξη και το ορμητικό λαϊκό κίνημα αλληλεγγύης στην Ελλάδα καταπνίγηκε, με αστυνομική αγριότητα και νεκρούς στις τεράστιες διαδηλώσεις, νέων κυρίως, στους δρόμους της Αθήνας, από τον διαβόητο διοικητή της Ασφάλειας Ρακιντζή, με εντολές κυβέρνησης ή παρακράτους,.

Εχθρική στην ουσία ήταν η στάση του ελλαδικού κράτους στο Κυπριακό. Μέχρι την εκλογή του Γεωργίου Παπανδρέου, που ως αντιπολίτευση είχε στηλιτεύσει τις συμφωνίες και ως πρωθυπουργός έστειλε την μεραρχία στην Κύπρο, απέρριψε τις πιέσεις του Τζόνσον με τις προτάσεις ΄Ατσεσον και ανετράπη, όπως μας είχε προβλέψει στο αεροπλάνο της επιστροφής από την Ουάσιγκτον.

Αν δήλωσε ο Μακάριος στην βουλευτίνα του Εργατικού Κόμματος πως θα μπορούσε να δεχτεί ανεξαρτησία, ήταν πρώτον γιατί από την ελλαδική εξουσία δεν περίμενε πια καμιάν υποστήριξη και δεύτερον γιατί αναφερόταν σε πραγματική, όχι υπονομευμένη -με ωρολογιακό μηχανισμό- ανεξαρτησία.

Μόνιμος ανταποκριτής της αθηναϊκής εφημερίδας «Ελευθερία» στο Λονδίνο, από της παραίτησής του από το BBC, μετά τον απαγχονισμό των αγωνιστών της ΕΟΚΑ Καραολή και Δημητρίου, ο γράφων έζησε και κατέγραψε από την βρετανική πρωτεύουσα την εξέλιξη του κυπριακού αγώνα, τις βρετανικές αντιδράσεις και τα σχέδια Χάρντινγκ, Ράντκλιφ, Φουτ για την κατάπνιξή του και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας πολλών αποκρουστικών εικόνων της θυσίας του στο Λονδίνο, τις τραγικές ημέρες προς την ολοκλήρωση του εγκλήματος της Ζυρίχης.

Ιδού ολίγα μόνο «ενσταντανέ», για την επανόρθωση της αδικίας, επειδή η επιστροφή στην εμπειρία αποτελεί ισόβια πληγή, πηγήν οδύνης. Λεπτομερή εξιστόρηση οι επιθυμούντες ας αναζητήσουν στον αντίστοιχο τόμο της «Ελευθερίας» (αλλά και του «΄Εθνους» και των «Νέων» ακόμη), σε κάποια βιβλιοθήκη, εάν δεν έχουν παντού σκιστεί αυτές οι σελίδες.

Μετά την άφιξη στο Λονδίνο των Καραμανλή, Αβέρωφ, Μπίτσιου και λοιπής διπλωματικής κουστωδίας από την Ζυρίχη αρχίζει ο αγωνιώδης πολυήμερος μαραθώνιος των Ελλαδο-κυπριακών διαπραγματεύσεων στην ελληνική Πρεσβεία. Οι Μεντερές, Ζορλού και λοιπή τουρκική αντιπροσωπεία, παρ΄ ολίγο να μην φθάσουν, κατόπιν ατυχήματος στην προσγείωση. Αλλά και εκεί η Κύπρος στάθηκε άτυχη.

Αν ενθυμούμαι σωστά (μετά από 60 χρόνια σχεδόν και χωρίς σημειώσεις) και ο Μακάριος ήρθε από την Κύπρο με καθυστέρηση και οι συνομιλίες (διαπραγματεύσεις) με την κυπριακή αντιπροσωπεία άρχισαν χωρίς αυτόν. Οι ΄Ελληνες ανταποκριτές, Σωτηριάδης (Βήμα-Νέα), Χατζηαργύρης (΄Εθνος και εφημερίδα της Κύπρου) και Στυλιανού (Ελευθερία), στημένοι έξω από την πόρτα της ελληνικής πρεσβείας, στην Upper Brook Street, όπου βρίσκονταν ήδη οι κυβερνώντες τις τύχες του έθνους, βλέπαμε τους Κυπρίους αντιπροσώπους να φθάνουν χαλαροί, χαμογελαστοί και αισιόδοξοι. Ακολουθούσε αναμονή, ορθοστασία μπροστά στην σκοτεινή κλειστή πόρτα και νευρική αδημονία, κάθε μέρα μακρύτερη.

Επειδή αυτό επαναλήφθηκε επί περισσότερες μέρες. Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσες. Θυμάμαι μόνο τα πρόσωπα κατά την έξοδο. Την έκφραση των προσώπων που μιλούσε. Πρόσωπα σκοτεινά, πελιδνά, με χείλη σφιγμένα. Πρόσωπα με χαραγμένη την απογοήτευση, την απόγνωση. Αισθήματα που μου επιβεβαίωνε αργότερα ο διπλωματικός τότε σύμβουλος του Μακαρίου και διακεκριμένος νομικός Ζήνων Ρωσσίδης, κατόπιν πρεσβευτής στον ΟΗΕ ή στην Ουάσιγκτον, ο οποίος με τιμούσε με την εμπιστοσύνη και την φιλία του. Στο διάστημα αυτό οι ΄Αγγλοι είχαν ετοιμάσει το μέγαρο της διάσκεψης και περίμεναν, ανήσυχοι. Με την άφιξη του Μακαρίου, που κατέλυσε στο ξενοδοχείο Grosvenor στο Park Lane, όχι μακριά από την Πρεσβεία, οι μαραθώνιες συζητήσεις των δύο αντιπροσωπειών συνεχίζονταν σε γεύμα.

Είχα γράψει τότε στην Ελευθερία ότι «παρατίθενται δηλητηριώδη γεύματα στον Μακάριο». Ο πρέσβης Γεώργιος Σεφεριάδης, με τον οποίο διασταυρώθηκα στην σκάλα της πρεσβείας την επομένη, μου παρατήρησε με πικρό υπομειδίαμα «ώστε δηλητηριώδη γεύματα παραθέτουμε στον Μακάριο, κύριε Στυλιανού;» -«Θεωρώ θαύμα ότι επιζεί, κ. Πρέσβη». Η στιχομυθία αναφέρεται σαν μια ένδειξη του ηλεκτρισμού στην ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών.

Διότι αυτά που γράφει ο κ. Παπαναστασίου περί «αμφιταλαντεύσεων» του Μακαρίου κ.λ.π. δεν ανταποκρίνονται προς τα γεγονότα των οποίων ο γράφων υπήρξε μάρτυρας.

Την τρίτη νομίζω ημέρα των «συσκέψεων» στην πρεσβεία, μερικοί της κυπριακής αντιπροσωπείας, σε ψυχική ταραχή κατά την έξοδό τους, δεν μπόρεσαν να κρατηθούν, μίλησαν. Είπαν πως ο Αβέρωφ έφτασε να τους απειλήσει, αν δεν δεχθούν την συμφωνία της Ζυρίχης. Με αιματοχυσία. «Το αίμα των θυμάτων θα είναι εφ’ υμών και επί των τέκνων υμών» τους είπε επί λέξει. Η φράση είναι έκτοτε χαραγμένη ανεξίτηλα στον εγκέφαλο του υπογράφοντος.

Ο Μακάριος και η αντιπροσωπεία που είχε στείλει ανθίστατο σθεναρά. Με ελάσσονα στόχο -όπως κρίνω- τουλάχιστον την απάλειψη των υπονομευτικών διατάξεων της συμφωνίας. Η ένταση είχε κορυφωθεί σε σημείο όξυνσης, στα όρια σύγκρουσης, στην οποία η κυπριακή πλευρά δεν μπορούσε να φτάσει με την «Μητέρα Πατρίδα».

Οι Βρετανοί ήσαν ανήσυχοι, αδημονούσαν. Ο Μπίτσιος (Δημήτρης, νομίζω) του υπουργείου Εξωτερικών και των Ανακτόρων, συντάκτης αργότερα των πολύκροτων βασιλικών επιστολών προς τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, είχε αρχίσει παρασκηνιακή δράση διάβρωσης της κυπριακής αντιπροσωπείας.

Σε κάποια φάση «ανασύνταξης», επήγα να επισκεφθώ τον Εθνάρχη στο Ντόρτσεστερ. Θα ήταν γύρω στις 11 π.μ., Τον είδα από μακριά, με τον γαλάζιο χιτώνα που φορούν οι ιεράρχες στην κατοικία τους, ευθυτενή, γαλήνιο, επιβλητικό, ακτινοβόλο. Με σταμάτησε στον διάδρομο ένας Κύπριος νέος που γνώριζα από τα γραφεία της Εθναρχίας: «Που πας», με ρώτησε αναστατωμένος. «Μόλις του τηλεφώνησε η βασίλισσα. Οι τηλεφωνήτριες ξετρελάθηκαν…» -Ποια βασίλισσα, η Ελισάβετ; – Βρε ποια Ελισάβετ..Η Φρειδερίκη! Έκανα αμέσως μεταβολή και έτρεξα στο τέλεξ του τηλεγραφείου. Η «Ελευθερία» είχε την αποκλειστικότητα της είδησης ότι και η βασίλισσα Φρειδερίκη είχε προστεθεί στην μέγγενη των πιέσεων στον Μακάριο να υπογράψει. Στην Βουλή έγιναν επεισόδια, συγκρούσεις με πέταγμα αντικειμένων. Την επομένη το δημοσίευε η Γκάρντιαν. Βήμα, Νέα και ΄Εθνος το έγραψαν την μεθεπομένη. Δεν υπήρξε διάψευση.

΄Αλλο στοιχείο ανατροπής του ισχυρισμού περί «αμφιταλαντεύσεων» του Μακαρίου ενώπιον της «Ζυρίχης»: Αναζητώντας ακλόνητο έρεισμα για την απόρριψη ή επαναδιαπραγμάτευση της Ζυρίχης, ο Μακάριος κάλεσε από την Κύπρο τα μέλη της Εθναρχίας, (άτυπου εθνικού συμβουλίου), στων οποίων την στήριξη υπολόγιζε. Τους είδα ένα απόγευμα συγκεντρωμένους (καμιά εικοσαριά) στο αίθριο του Κλάριτζες (ξενοδοχείου των εστεμμένων επισκεπτών), όπου έμενε η ελληνική αντιπροσωπεία. Έγινα εκεί μάρτυρας του αθλιέστερου θεάματος πολιτικού μαγειρέματος ή παζαριού, πριν την Αποστασία του 1965 στην Αθήνα.

Μοναδική ελλαδική παρουσία στο αίθριο, ο πανταχού αίλουρος διπλωμάτης Μπίτσιος, περιέφερε το κάθισμά του από τραπέζι σε τραπέζι, διπλάρωνε πρόσωπα της Εθναρχίας που είχε επισημάνει ως «μαλακούς στόχους» και έσκυβε στο αυτί τους. Θυμάμαι ότι άρχισε από τον Δέρβη, τότε δήμαρχο της Λευκωσίας, σωματώδη με τριχωτό πρόσωπο -όπως μου φάνηκε- και ευχαριστημένο από όσα του έμελπε ο Μπίτσιος στο αυτί. ΄Ηταν εξόφθαλμο ότι τις απειλές προς την αντιπροσωπεία είχαν διαδεχθεί οι υποσχέσεις και οι δελεασμοί προς τους Κύπριους προύχοντες, από τους οποίους ο Μακάριος περίμενε στήριξη. Και οι οποίοι βαθμιαία αυτομόλησαν -πλην ελαχίστων.

Μετά την πτώση της αυλαίας, ο αείμνηστος Ζήνων Ρωσίδης μου αφηγείτο: «Την νύκτα δεν εκοιμήθηκα. Με κατέτρωγε η στρωμνή, όπως τον Μωάμεθ την παραμονή της αλώσεως, κατά την ιστορική αφήγηση. Πρωί έτρεξα στον Μακάριο με την ιδέα της απελπισίας, μπροστά στο αδιέξοδο: Σήκω και φύγε. Μην δεις κανέναν, μην πεις τίποτα. Πάρε το αεροπλάνο και γύρνα στην Κύπρο!»

Την επομένη, στο Λάνκαστερ Χάουζ (αν δεν σφάλλομαι) τελικά υπογράφτηκε η επάρατη συμφωνία, που επιστρέφοντας ο Μακάριος έπρεπε να υποκριθεί στον λαό πως ήταν ικανοποιητική.

Το βράδυ η ελλαδική αντιπροσωπεία έδωσε εορταστική δεξίωση με σαμπάνιες, στην αίθουσα των κατόπτρων του Κλάριτζες. Δεν βλέπω τον Μακάριο στην εικόνα της μνήμης μου. Βλέπω το επεισόδιο που σημειώθηκε στον πανηγυρικό του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, όταν τον διέκοψε ο υπογραφόμενος δημοσιογράφος με την φράση «Οι Τούρκοι πρέπει να πανηγυρίζουν τώρα…». Η φράση δεν ολοκληρώθηκε, ο πρωθυπουργός τον άρπαξε από τα πέτα, φωνάζοντας για «μικρούς ανθρώπους που επιχειρούν να μειώσουν μιαν μεγάλη ιστορική στιγμή.» Οι άλλοι παρόντες δημοσιογράφοι έκαναν βήματα αλληλεγγύης προς τον σειόμενο συνάδελφό τους, ο πρωθυπουργός ηρέμησε, χτύπησε τον αυθάδη νέο φιλικά στην πλάτη: «Εσύ ποιας εφημερίδας είσαι, ρε;» Στην «Ελευθερία» δεν στάλθηκε αυτό το συμβάν. Το είδα αργότερα δημοσιευμένο στα «Νέα».

Ψιλόβρεχε εκείνη τη νύχτα. Από το Κλάριτζες στην οικογενειακή εστία, μισή ώρα πεζοπορίας περίπου: Park Lane μέχρι Μarble Arch και στροφή στην Εdgewear Road μέχρι την γωνία της George Street, με την γραφομηχανή Ηermes στο χέρι, ένα τόνο βάρος στα πόδια και στην καρδιά, με υγρό το πρόσωπο από την βροχή και τον θρήνο για τον θάνατο ενός νεανικού ονείρου. Του ονείρου για μιαν ελληνικήν αναγέννηση, σε μεγαλύτερη κλίμακα αυτής που ακολούθησε την ένωση της Κρήτης με Βενιζέλο, με ενωμένους τους ΄Ελληνες στην εθνική χειραφέτηση και την κατάκτηση ενός μέλλοντος ελευθερίας, δημοκρατίας, αξιοπρέπειας.

Νικήθηκε και συντρίφτηκε από αυτούς που μας ήθελαν -και αυτούς που βολεύονταν έτσι- το κράτος της Ψωροκώσταινας, της διχόνοιας, της μιζέριας και της κομπίνας, έτσι που μας περιέγραφαν τότε οι Τάϊμς, το γραφικό μπουλούκι –παλιά με τσαρούχια και φουστανέλες, τότε με φράγκικα- κάτω από την Ακρόπολη, σύμβολο ενός πολιτισμού του οποίου νόμιμοι πλέον πνευματικοί κληρονόμοι είναι οι σπουδαγμένοι σε Οξφόρδη και Κέμπριτζ (και Χάρβαρντ και Γαίηλ) Αγγλοσάξωνες.

* Μένει το θέμα του πρεσβευτή, που φροντίζει ο ερευνητής-ιστορικός κ. Παπαναστασίου. Είναι γεγονός ότι ο αείμνηστος Αλέξανδρος Ξύδης, τότε σύμβουλος Τύπου της Πρεσβείας, αργότερα Πρέσβης και φίλος μου ως το τέλος, από τότε και επί χρόνια αργότερα με διαβεβαίωνε πως ο Γιώργος Σεφέρης ήταν αντίθετος με τις συμφωνίες που υπέγραφαν. Και είναι επίσης γεγονός ότι ο ίδιος δεν αναμείχθηκε στις αθλιότητες που διαπράχθηκαν στην συνέχεια. Ωστόσο το ερώτημα παραμένει: Γιατί αυτός, ο ποιητής, με τα αυξημένης ευαισθησίας κριτήρια πατρίδας, ιστορίας, χρέους, τιμής, δεν παραιτήθηκε σε εκείνη την κρίσιμη για το ΄Εθνος ιστορική στιγμή –χειρονομία που μπορεί να έκρινε και την λύση του δράματος;

 

Οι Ελληνες θελουν δημοψηφισμα, οι πολιτικοι τους οχι

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πάνω από το 60% των Ελλήνων θέλουν να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ, σύμφωνα με τελευταίο γκάλοπ της Metron Analysis.

Η κυβέρνηση, ως έχει δικαίωμα, διαπραγματεύεται με την πΓΔΜ μια συμφωνία για το θέμα της αναγνώρισης της γειτονικής χώρας που αφορά το όνομά της και τα άλλα στοιχεία αλυτρωτισμού. Το θέμα αυτό συνιστά κρίσιμο εθνικό θέμα, εμπίπτει δηλαδή στα θέματα που μπορούν να τεθούν στην κρίση των πολιτών κατά το Σύνταγμα, ενώ διχάζει έντονα τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό και, εφόσον καταλήξει σε συμφωνία, η δημοκρατική τάξη αλλά και λόγοι μείζονος εθνικού συμφέροντος, απαιτούν η κυβέρνηση να την υποβάλλει στην κρίση του ελληνικού λαού, προς έγκριση ή προς απόρριψη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να προστατευθεί η εθνική και δημοκρατική συνοχή των Ελλήνων, η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

‘Όπως άλλωστε έχουμε επισημάνει και αλλού, μια λύση, για να είναι λύση και όχι εισαγωγή σε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων, οφείλει να γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των δύο λαών και όχι να είναι ένα καπέλο που θα φορέσουν τρίτοι, εν προκειμένω οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, στις δύο χώρες δια των πολιτικών τους και κόντρα στη θέληση των πολιτών.

Οι λαοί δεν συμφιλιώνονται στα ελβετικά θέρετρα όπου μαζεύονται οι Ύαινες του κόσμου μας να στραγγαλίσουν μικρές χώρες. ‘Όπως έγινε στο Νταβός τον Φεβρουάριο 2010, όπου φόρεσαν στον Γιώργο Παπανδρέου το ΔΝΤ και τον έβαλαν στον δρόμο της καταστροφής της χώρας του.

 

Μεταμοντέρνος σταλινισμός

Ωστόσο η κυβέρνηση επιμένει, άνευ επιχειρημάτων, στην κατηγορηματική άρνησή της να προκηρύξει δημοψήφισμα, παρόλο που ήταν η ίδια, μόλις προ δυόμισυ ετών, που προσέφυγε σε αυτό το μέσο. Σε ένα ντελίριο μάλιστα αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, αποδοκίμασε και τα συλλαλητήρια, καταφεύγοντας στο σύνηθες ελληνικό σπορ να λούσει τους οργανωτές  με ένα σωρό επίθετα, αντί να χρησιμοποιεί επιχειρήματα για να πείσει τους ανθρώπους.

Μήπως να καταργηθεί αδέρφια, στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και η πρόβλεψη για δημοψήφισμα;

Τα λέει μάλιστα αυτά ένα κόμμα που, πριν έρθει στην εξουσία, διαμαρτυρόταν για την ουσιαστική απαγόρευση των συγκεντρώσεων από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δια της μαζικής, αναίτιας χρήσης δακρυγόνων. Τα λέει μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με πρόγραμμα να ικανοποιήσει τα συνθήματα των διαδηλωτών, για να μη κάνει μετά τίποτα από όσα υποσχόταν. Μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τις αξίες και τις ιδέες της αριστεράς, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Οι κυβερνητικοί πιστεύουν κατά τα φαινόμενα ότι όλα είναι παιχνίδια μηχανισμών. Δεν έχει σημασία να πείσουν τους πολίτες συζητώντας μαζί τους, αλλά να πιάνουν τον προκαθήμενο της Εκκλησίας (την οποία έβριζε προ ημερών πατόκορφα το Υπουργείο Εξωτερικών!), νομίζοντας ότι το πλήρωμά της είναι πρόβατα, ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου.

‘Όπως αυτή η κυβέρνηση δεν συνειδητοποίησε τη δύναμη του εθνικού και κοινωνικού αισθήματος που την έφερε στην εξουσία, έτσι δεν συνειδητοποιεί πάλι τη δύναμή του, τώρα, που εκδηλώνεται εναντίον της πολιτικής της. Φοβούμενοι μάλιστα ότι η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης θα έχει πολύ μεγάλη επιτυχία, άρχισαν από τώρα να λένε δεξιά, αριστερά, ότι για να είναι επιτυχής, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, όσο είχε δηλαδή αντίστοιχη το 1992. Μας κάνουν προφανώς πλάκα, μάλλον κάνουν στον εαυτό τους. Οι ίδιοι μπορούν σήμερα να κάνουν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που έκαναν το 1992;

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Προδίδουν την ολοκληρωτική αδυναμία της κυβέρνησης να αφουγκραστεί, και στο θέμα αυτό, τα βαθύτερα αισθήματα της κοινωνίας.

 

Έλλειμμα Δημοκρατικής Κουλτούρας

Προκαλεί όμως πολύ μεγάλη εντύπωση η αλλεργία και πολλών άλλων, πέραν της κυβέρνησης, στην ιδέα της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, στην ιδέα δηλαδή ότι μπορεί ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για την τύχη του, για την ιστορία και για το μέλλον της χώρας του. Θεωρούν την άποψή τους αυτονόητη και επομένως περιττεύει να τεθεί στην κρίση του λαού.

Ακόμα κι όταν αυτό πρακτικά συνεπάγεται ότι θα αναθέσουμε τη λήψη τόσο κρίσιμων αποφάσεων σε ένα πολιτικό σύστημα που όλη η πολιτεία του κατατείνει στο ότι, τουλάχιστο σε κρίσιμα θέματα, τελεί συχνά υπό τον έλεγχο ξένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων!

Οι αντίπαλοι της ιδέας του δημοψηφίσματος θεωρούν πιο έξυπνους και πατριώτες από τον μέσο Έλληνα, τον κ. Τσίπρα, τον κ. Μητσοτάκη, την κ. Γεννηματά, πιο ικανούς από τον ελληνικό λαό να πάρουν τέτοιες αποφάσεις; Κι αν ναι, γιατί;

Η πρόβλεψη για δημοψήφισμα, πέραν του ότι είναι ο ορθός, βαθιά δημοκρατικός και εθνικός τρόπος να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα, συνεπάγεται και δύο πράγματα ακόμα. Πρώτον «υπευθυνοποιεί» εξ ανάγκης την κυβέρνηση (και τους πολίτες), γιατί, ακόμα κι αν καταφέρει να βρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται για μια συμφωνία, οφείλει να πείσει και τους ‘Ελληνες για την ορθότητά της. Δεύτερο ενισχύει τη διαπραγματευτική της δύναμη, αν θέλει όντως να διαπραγματευθεί.

Αυτή η αλλεργία προς τα δημοψηφίσματα είναι ενδεικτική της βαθειάς απουσίας δημοκρατικής κουλτούρας στη χώρα μας. Δηλαδή κακά οργανωμένη χώρα είναι η Ελβετία, όπου ο λαός αποφασίζει κάθε δύο και τρεις, για περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά ζητήματα;

 

Τα δημοψηφίσματα στην ελληνική ιστορία

Με το δημοψήφισμα του 1950 στην Κύπρο υπέρ της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού και της Ένωσης με την Ελλάδα, ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων, μια από τις σημαντικότερες αντιαποικιακές, αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του Εικοστού Αιώνα, ως αποτέλεσμα της οποίας υπάρχει σήμερα (τουλάχιστον ακόμα) κυπριακό κράτος.

Και τότε βεβαίως δυσανασχετούσαν οι πολιτικοί των Αθηνών γιατί, έλεγαν, η Ελλάδα αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό, και θα πάθαινε ασφυξία χωρίς αυτούς. Έπαθε στο τέλος όντως ασφυξία, αλλά την έπαθε από τα ίδια τα δηλητήρια που την τροφοδοτούσαν οι «αναπνευστήρες» της. Έπαθε ασφυξία  όχι γιατί αντιστάθηκε, αλλά γιατί έκανε επανειλημμένως τα θελήματα των Αγγλοαμερικανών, και στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1955), και στη Ζυρίχη και το Λονδίνο (1960) και το καλοκαίρι του 1974. Όπως χατήρια των Αμερικανών πάει τώρα να κάνει ο Τσίπρας στα Βαλκάνια και παντού αλλού.

Με το δημοψήφισμα του 1974 ήταν που ο ελληνικός λαός αποφάσισε να απαλλαγεί από τον ξενόφερτο θεσμό της Βασιλείας, που τόσο τον καταταλαιπώρησε με τις διαρκείς επεμβάσεις του επί δύο αιώνες υπέρ Ξένων Δυνάμεων, ακρωτηριάζοντας ευθύς εξ αρχής την ελληνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τι θα γινόταν αν επεβίωνε αυτός ο θεσμός, ή αν καταργούνταν με κάποια συντακτική πράξη, που δεν θα επικυρωνόταν από τον λαό;

Χάρη στο δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο διεσώθη η Κυπριακή Δημοκρατία, κι έτσι δεν χρειάζεται τώρα ο κ. Μουζάλας να ψάχνει σκηνές και για Ελληνοκύπριους πρόσφυγες.

Εμείς ίσως κάνουμε λάθος. Κάνουν άραγε και οι απέναντι; Γιατί λυσσάει ο Σόιμπλε και όλο το ευρωπαϊκό σκυλολόι, κάθε φορά που τα δημοψηφίσματα, αλλά και οι απλές εκλογές ακόμα, έρχονται να παρενοχλήσουν τα σχέδιά τους;

 

Το δημοψήφισμα του 2015

Εκεί που ο παραλογισμός και η ασυναρτησία φτάνουν στο απόγειο, είναι στην επίκληση του προηγούμενου του 2015, ως επιχειρήματος εναντίον των δημοψηφισμάτων. Είδατε τι έγινε, λένε, η κυβέρνηση δεν σεβάστηκε το αποτέλεσμα! Δηλαδή να μην κάνουμε δημοψηφίσματα, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να μην εφαρμόσουν το αποτέλεσμα οι κυβερνώντες!

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Επειδή θεωρούμε τους πολιτικούς μας ανάξιους να διαχειριστούν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, καταργούμε τον θεσμό του δημοψηφίσματος, και αφήνουμε τους ίδιους, ανάξιους πολιτικούς, να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις μόνοι τους, χωρίς «ενόχληση» από τη λαϊκή ψήφο.

Το λάθος δεν είναι ότι έγινε το δημοψήφισμα του 2015. Το λάθος είναι ότι δεν έγινε το 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, πραγματοποιώντας κατ’ ουσίαν ένα πραξικόπημα εις βάρος της συνταγματικής τάξης, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος, ως αποτέλεσμα του οποίου, σύμφωνα με τις στατιστικές, όχι με την άποψη του γράφοντος, η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού.

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γινόταν αν είχε προβλεφθεί τέτοιο δημοψήφισμα το 2010. Το βέβαιο είναι ότι, ότι κι αν γινόταν, η χώρα δεν θα γνώριζε την τεράστια καταστροφή που γνώρισε ως αποτέλεσμα και της βαθειά αντιδημοκρατικής ψυχολογίας των πολιτικών που τη θεωρούν ιδιοκτησία τους, αλλά τη μεταχειρίζονται στην πραγματικότητα πολύ χειρότερα από την ιδιοκτησία τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, η κυβέρνηση Παπανδρέου εξηρτάτο ασφυκτικά από τους Αμερικανούς, τους ίδιους δηλαδή που ανέσυραν το μακεδονικό από την αφάνεια και θέλουν με το ζόρι να το λύσουν εδώ και τώρα.

Ξαναγυρνώντας στο σήμερα, να υπενθυμίσουμε ότι δεν κόβουνε τις συντάξεις ή ξεπουλάνε όλη τη χώρα, από άκρη σε άκρη, γιατί έγινε το δημοψήφισμα του 2015, αλλά γιατί οι κυβερνώντες δεν σεβάστηκαν το αποτέλεσμά του και γιατί δεν είχαν κάνει και την παραμικρή σοβαρή προετοιμασία για να το εφαρμόσουν.

Το δημοψήφισμα του 2015 το προκήρυξαν άλλωστε γιατί τότε, όπως και τώρα, αφενός έχουν οργανική αδυναμία να αφουγκραστούν τον κόσμο, αφετέρου γιατί δεν φαίνεται να διαθέτουν κάποια στρατηγική σκέψη.

Δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν είχε προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, ή, πολύ περισσότερο, αν είχαμε ψηφίσει ναι; Θα εφαρμοζόταν η ίδια πολιτική, αλλά θα έλεγαν όλοι ότι αυτή την πολιτική τη θέλουν οι Έλληνες. Είτε γιατί ψηφίζουν τα κόμματα που την υποστηρίζουν, είτε, στην περίπτωση που γινόταν δημοψήφισμα και έβγαινε το Ναι, γιατί οι ίδιοι θα την είχαμε επιδοκιμάσει άμεσα.

Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν είχαμε ψηφίσει Ναι στο δημοψήφισμα; Θα μας έκοβαν τη σύνταξη, θα πουλούσαν όλα τα δημόσια νοσοκομεία (όπως λέγεται ότι ετοιμάζονται να κάνουν, μου λένε οι κακές γλώσσες, ελπίζω να μην είναι αλήθεια) και θα τους λέγαμε Ευχαριστώ Αφέντη.

Ο βαθύτερος λόγος που τόσοι μισούν το δημοψήφισμα του 2015, είναι άλλος στην πραγματικότητα. Τους ανάγκασε να πάρουν θέση. Τους ανάγκασε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους. Ο μόνος που πέρασε αξιοπρεπώς τη δοκιμασία ήταν ο τότε Πρόεδρος της ΝΔ που παραιτήθηκε αναγνωρίζοντας την αποδοκιμασία. Οι άλλοι, βοηθούντος και του ΣΥΡΙΖΑ, τα βάζουνε τώρα με το δημοψήφισμα. Αν μπορούσαν (αν μπορέσουν), θα απαγόρευαν εντελώς τα δημοψηφίσματα, αν δεν καταργούσαν στο τέλος και τις εκλογές, που έχουν άλλωστε ήδη εν πολλοίς καταφέρει να αχρηστεύσουν, ως εργαλείο έκφρασης πολιτικής βούλησης.

Τα αποτελέσματα δημοψηφισμάτων δεν αλλάζουν νομίμως παρά με νέα δημοψηφίσματα. ‘Ότι και να ψηφίζει έκτοτε ο ελληνικός λαός στις εκλογές, η ψήφος της 5ης Ιουλίου 2015 συνιστά μια ιστορική παρακαταθήκη του ελληνικού έθνους, την απόδειξη ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είναι αντίθετες με τη θέληση του ελληνικού λαού, με τη δημοκρατία και με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, ένα σπουδαίο πολιτικό και νομικό όπλο.

Η ύπαρξη βέβαια τέτοιων όπλων έχει σημασία όταν μια κοινωνία έχει και τα πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία που χρειάζεται για να παλέψουν να υλοποιήσουν τη βούλησή της.

Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα του 2015 για τη χώρα που ο εθνικός της ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, συμπύκνωσε την τραγωδία της με την ιστορική φράση του στην προς Επτανησίους επιστολή του:

«Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

 

Δείτε ακόμα

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Μια έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη και προσωπικοτήτων για το δημοψήφισμα του 2015

Δημητρης Κωνσταντακοπουλος: “Η Κυπρος στο στοχαστρο”

Βιβλιχνηλασίες | Χρυσόθεμις Χατζηπαναγή

 

Μετά τα πολυδιαβασμένα βιβλία του «Η Αρπαγή της Κύπρου»(2004) και «Η Κύπρος σε Παγίδα»(2008), ο διακεκριμένος εξ Ελλάδος παλαίμαχος της πένας και της διερευνητικής δημοσιογραφίας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος ήλθε μόλις πριν από λίγες μέρες να καταθέσει το νέο του πόνημα «Η Κύπρος στο στόχαστρο»(Ινφογνώμων), στοχεύοντας να προβληματίσει με πόνο ψυχής, καθαρές πατριωτικές προθέσεις και ρηξικέλευθες απόψεις για τα σημερινά επί ξυρού ακμής τεκταινόμενα στο Κυπριακό. Όπως τα δύο πρώτα συνδέονται με επίμαχες φάσεις του πρόσφατου ιστορικο-πολιτικού μας γίγνεσθαι, το πρώτο με το συντριπτικό «Όχι» στο Σχέδιο Ανάν και το δεύτερο με την επόμενη τετραετία της διάσπασης τής κεντροαριστεράς και της επαπειλούμενης εθνικής καταστροφής, σύμφωνα με την αποτίμησή του, τα κείμενα του παρόντος έργου των 238 σελίδων διαπνέονται από την ίδια αγωνία επαγρύπνησης για το κοινό μέλλον της Κύπρου και της Ελλάδας.

Έτσι, θέλει να ενημερώσει βαθύτερα και να ενεργοποιήσει την κρίση του αποστασιοποιημένου, ανυποψίαστου είτε συγχυσμένου πολίτη μέσα σ’ ένα θολό κλίμα αδρανούς απογοητευτικής κόπωσης λόγω των άκαρπων παρελκυστικών συνομιλιών, αλλά και μέσα από άγονες συζητήσεις, αμφιλεγόμενες και συσκοτισμένες αντιπαραθέσεις. Ενδελεχής γνώστης των πραγμάτων όχι μόνο ως προς τις επεκτατικές  βλέψεις της Τουρκίας, αλλά και των διπλωματικών παιγνιδιών και των διαπλεκομένων διεθνών συμφερόντων, που εποφθαλμιούν τη γεωστρατηγική θέση και τον ορυκτό μας πλούτο, δεν κινδυνολογεί, απεναντίας, αφυπνίζει και προειδοποιεί. Επομένως, και δεν υπερβάλλει ο υπότιτλος του βιβλίου: «Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες».

Εξ αφορμής, κυρίως, των διαπραγματεύσεων στο Crans-Montana και της κυοφορούμενης μη λειτουργικής λύσης με τις συνεχείς παραχωρήσεις της πλευράς μας προς εξευμενισμό της αείποτε τουρκικής αδιαλλαξίας, ο Κωνσταντακόπουλος αναλύει και τεκμηριώνει, επεξηγεί και στοιχειοθετεί συγκροτημένες εισηγήσεις, παραπέμποντας ταυτόχρονα σε κρίσιμες καμπές των τελευταίων 60 χρόνων των πολιτικών μας δρώμενων. Αδιάψευστες οι μαρτυρίες και οξυδερκείς οι κρίσεις του από τη μακρά εμπλοκή και το αδιάπτωτό του ενδιαφέρον στο πρόβλημά μας στα πλαίσια των δημοσιογραφικών του αποστολών, των συνεντεύξεων με ισχυρούς πρωταγωνιστικούς παράγοντες και της εντρύφησής του σε έγγραφα διαφωτιστικών αρχειακών πηγών.

Στο βιβλίο, που επιμερίζεται για λόγους ευανάγνωστης πρόσληψης σε 13 κεφάλαια και μικρότερα υποκεφάλαια, συνοψίζονται τα συμπεράσματα των κεφαλαιωδών σημείων για μιαν αγωνιστική εθνική συμπόρευση και προς αποφυγήν ανεπανόρθωτων επιπτώσεων στον άρρηκτα συνδεδεμένο ζωτικό χώρο της επιβίωσης των Ελλήνων της Κύπρου και της Ελλάδος. Στις εισαγωγικές και τελευταίες σελίδες, πλην του προϊδεαστικού σημειώματος του συγγραφέως, περιλαμβάνονται σημαντικοί πρόλογοι, όπως και αξιόλογα παραρτήματα με κείμενα διαπρεπών ανδρών της νομικής επιστήμης και της πολιτικής, των Γραμμάτων και του πολιτισμού: των Γ.Κασιμάτη, Θ.Στοφορόπουλου, Μίκη Θεοδωράκη κ.ά.

Από τα ισαξίως, διαχρονικώς και επικαίρως ενδιαφέροντα περιεχόμενα του βιβλίου παραθέτουμε ενδεικτικά το σύντομο αυτοτελές κείμενο με τον κατά τραγική ειρωνεία απορητικό τίτλο: «Θα τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;»: «Δεν βλέπω κανένα λόγο να είμαι πιο Τούρκος από τους Τούρκους, αποδίδοντάς τους προθέσεις που όχι μόνο δεν έχουν, αλλά το λένε και οι ίδιοι ότι δεν έχουν! Την απάντηση την έδωσε ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιούλ. Στη διάρκεια μιας επισκέψεως στο Μπακού, προ ετών, όταν οι Αζέροι τον ενεκάλεσαν για τις συμφωνίες της χώρας του με την Αρμενία, τους απάντησε ότι κακώς νομίζουν ότι η Άγκυρα υπέγραψε τις συμφωνίες, για να τις τηρήσει! Διδακτική φαντάζομαι είναι και η εμπειρία από τη Συρία και το Ιράκ, όπου ο τουρκικός στρατός έχει εισέλθει, χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός και κάνει ό,τι θέλει, παραβιάζοντας όλο το διεθνές Δίκαιο. Και στην Κύπρο άλλωστε βρίσκεται από το 1974 κατά παράβαση του διεθνούς Δικαίου και δεν δείχνει καμιά διάθεση να φύγει. Τι μας λέει άλλωστε ο ίδιος ο κ. Ακιντζί, απείρως σοβαρότερος και ειλικρινέστερος από τη δική μας πλευρά; Χρειαζόμαστε, λέει, τον τουρκικό στρατό καμιά δεκαπενταριά χρόνια και, αν το πράγμα δουλέψει, το συζητάμε να φύγει».

Αφουγκραζόμαστε, ωστόσο, εδώ και τη φωνή του Μ.Θεοδωράκη: «Ας σοβαρευτούμε λοιπόν και ας κοιτάξουμε όλοι μαζί πώς θα γλιτώσουμε από τη νέα παγίδα στην οποία μας οδηγούν».

* Δημοσιεύτηκε στη Σημερινή Λευκωσίας στις 23/7