Tag Archives: Νταβός

Οι Ελληνες θελουν δημοψηφισμα, οι πολιτικοι τους οχι

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πάνω από το 60% των Ελλήνων θέλουν να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ, σύμφωνα με τελευταίο γκάλοπ της Metron Analysis.

Η κυβέρνηση, ως έχει δικαίωμα, διαπραγματεύεται με την πΓΔΜ μια συμφωνία για το θέμα της αναγνώρισης της γειτονικής χώρας που αφορά το όνομά της και τα άλλα στοιχεία αλυτρωτισμού. Το θέμα αυτό συνιστά κρίσιμο εθνικό θέμα, εμπίπτει δηλαδή στα θέματα που μπορούν να τεθούν στην κρίση των πολιτών κατά το Σύνταγμα, ενώ διχάζει έντονα τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό και, εφόσον καταλήξει σε συμφωνία, η δημοκρατική τάξη αλλά και λόγοι μείζονος εθνικού συμφέροντος, απαιτούν η κυβέρνηση να την υποβάλλει στην κρίση του ελληνικού λαού, προς έγκριση ή προς απόρριψη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να προστατευθεί η εθνική και δημοκρατική συνοχή των Ελλήνων, η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

‘Όπως άλλωστε έχουμε επισημάνει και αλλού, μια λύση, για να είναι λύση και όχι εισαγωγή σε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων, οφείλει να γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των δύο λαών και όχι να είναι ένα καπέλο που θα φορέσουν τρίτοι, εν προκειμένω οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, στις δύο χώρες δια των πολιτικών τους και κόντρα στη θέληση των πολιτών.

Οι λαοί δεν συμφιλιώνονται στα ελβετικά θέρετρα όπου μαζεύονται οι Ύαινες του κόσμου μας να στραγγαλίσουν μικρές χώρες. ‘Όπως έγινε στο Νταβός τον Φεβρουάριο 2010, όπου φόρεσαν στον Γιώργο Παπανδρέου το ΔΝΤ και τον έβαλαν στον δρόμο της καταστροφής της χώρας του.

 

Μεταμοντέρνος σταλινισμός

Ωστόσο η κυβέρνηση επιμένει, άνευ επιχειρημάτων, στην κατηγορηματική άρνησή της να προκηρύξει δημοψήφισμα, παρόλο που ήταν η ίδια, μόλις προ δυόμισυ ετών, που προσέφυγε σε αυτό το μέσο. Σε ένα ντελίριο μάλιστα αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, αποδοκίμασε και τα συλλαλητήρια, καταφεύγοντας στο σύνηθες ελληνικό σπορ να λούσει τους οργανωτές  με ένα σωρό επίθετα, αντί να χρησιμοποιεί επιχειρήματα για να πείσει τους ανθρώπους.

Μήπως να καταργηθεί αδέρφια, στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και η πρόβλεψη για δημοψήφισμα;

Τα λέει μάλιστα αυτά ένα κόμμα που, πριν έρθει στην εξουσία, διαμαρτυρόταν για την ουσιαστική απαγόρευση των συγκεντρώσεων από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δια της μαζικής, αναίτιας χρήσης δακρυγόνων. Τα λέει μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με πρόγραμμα να ικανοποιήσει τα συνθήματα των διαδηλωτών, για να μη κάνει μετά τίποτα από όσα υποσχόταν. Μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τις αξίες και τις ιδέες της αριστεράς, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Οι κυβερνητικοί πιστεύουν κατά τα φαινόμενα ότι όλα είναι παιχνίδια μηχανισμών. Δεν έχει σημασία να πείσουν τους πολίτες συζητώντας μαζί τους, αλλά να πιάνουν τον προκαθήμενο της Εκκλησίας (την οποία έβριζε προ ημερών πατόκορφα το Υπουργείο Εξωτερικών!), νομίζοντας ότι το πλήρωμά της είναι πρόβατα, ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου.

‘Όπως αυτή η κυβέρνηση δεν συνειδητοποίησε τη δύναμη του εθνικού και κοινωνικού αισθήματος που την έφερε στην εξουσία, έτσι δεν συνειδητοποιεί πάλι τη δύναμή του, τώρα, που εκδηλώνεται εναντίον της πολιτικής της. Φοβούμενοι μάλιστα ότι η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης θα έχει πολύ μεγάλη επιτυχία, άρχισαν από τώρα να λένε δεξιά, αριστερά, ότι για να είναι επιτυχής, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, όσο είχε δηλαδή αντίστοιχη το 1992. Μας κάνουν προφανώς πλάκα, μάλλον κάνουν στον εαυτό τους. Οι ίδιοι μπορούν σήμερα να κάνουν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που έκαναν το 1992;

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Προδίδουν την ολοκληρωτική αδυναμία της κυβέρνησης να αφουγκραστεί, και στο θέμα αυτό, τα βαθύτερα αισθήματα της κοινωνίας.

 

Έλλειμμα Δημοκρατικής Κουλτούρας

Προκαλεί όμως πολύ μεγάλη εντύπωση η αλλεργία και πολλών άλλων, πέραν της κυβέρνησης, στην ιδέα της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, στην ιδέα δηλαδή ότι μπορεί ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για την τύχη του, για την ιστορία και για το μέλλον της χώρας του. Θεωρούν την άποψή τους αυτονόητη και επομένως περιττεύει να τεθεί στην κρίση του λαού.

Ακόμα κι όταν αυτό πρακτικά συνεπάγεται ότι θα αναθέσουμε τη λήψη τόσο κρίσιμων αποφάσεων σε ένα πολιτικό σύστημα που όλη η πολιτεία του κατατείνει στο ότι, τουλάχιστο σε κρίσιμα θέματα, τελεί συχνά υπό τον έλεγχο ξένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων!

Οι αντίπαλοι της ιδέας του δημοψηφίσματος θεωρούν πιο έξυπνους και πατριώτες από τον μέσο Έλληνα, τον κ. Τσίπρα, τον κ. Μητσοτάκη, την κ. Γεννηματά, πιο ικανούς από τον ελληνικό λαό να πάρουν τέτοιες αποφάσεις; Κι αν ναι, γιατί;

Η πρόβλεψη για δημοψήφισμα, πέραν του ότι είναι ο ορθός, βαθιά δημοκρατικός και εθνικός τρόπος να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα, συνεπάγεται και δύο πράγματα ακόμα. Πρώτον «υπευθυνοποιεί» εξ ανάγκης την κυβέρνηση (και τους πολίτες), γιατί, ακόμα κι αν καταφέρει να βρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται για μια συμφωνία, οφείλει να πείσει και τους ‘Ελληνες για την ορθότητά της. Δεύτερο ενισχύει τη διαπραγματευτική της δύναμη, αν θέλει όντως να διαπραγματευθεί.

Αυτή η αλλεργία προς τα δημοψηφίσματα είναι ενδεικτική της βαθειάς απουσίας δημοκρατικής κουλτούρας στη χώρα μας. Δηλαδή κακά οργανωμένη χώρα είναι η Ελβετία, όπου ο λαός αποφασίζει κάθε δύο και τρεις, για περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά ζητήματα;

 

Τα δημοψηφίσματα στην ελληνική ιστορία

Με το δημοψήφισμα του 1950 στην Κύπρο υπέρ της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού και της Ένωσης με την Ελλάδα, ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων, μια από τις σημαντικότερες αντιαποικιακές, αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του Εικοστού Αιώνα, ως αποτέλεσμα της οποίας υπάρχει σήμερα (τουλάχιστον ακόμα) κυπριακό κράτος.

Και τότε βεβαίως δυσανασχετούσαν οι πολιτικοί των Αθηνών γιατί, έλεγαν, η Ελλάδα αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό, και θα πάθαινε ασφυξία χωρίς αυτούς. Έπαθε στο τέλος όντως ασφυξία, αλλά την έπαθε από τα ίδια τα δηλητήρια που την τροφοδοτούσαν οι «αναπνευστήρες» της. Έπαθε ασφυξία  όχι γιατί αντιστάθηκε, αλλά γιατί έκανε επανειλημμένως τα θελήματα των Αγγλοαμερικανών, και στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1955), και στη Ζυρίχη και το Λονδίνο (1960) και το καλοκαίρι του 1974. Όπως χατήρια των Αμερικανών πάει τώρα να κάνει ο Τσίπρας στα Βαλκάνια και παντού αλλού.

Με το δημοψήφισμα του 1974 ήταν που ο ελληνικός λαός αποφάσισε να απαλλαγεί από τον ξενόφερτο θεσμό της Βασιλείας, που τόσο τον καταταλαιπώρησε με τις διαρκείς επεμβάσεις του επί δύο αιώνες υπέρ Ξένων Δυνάμεων, ακρωτηριάζοντας ευθύς εξ αρχής την ελληνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τι θα γινόταν αν επεβίωνε αυτός ο θεσμός, ή αν καταργούνταν με κάποια συντακτική πράξη, που δεν θα επικυρωνόταν από τον λαό;

Χάρη στο δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο διεσώθη η Κυπριακή Δημοκρατία, κι έτσι δεν χρειάζεται τώρα ο κ. Μουζάλας να ψάχνει σκηνές και για Ελληνοκύπριους πρόσφυγες.

Εμείς ίσως κάνουμε λάθος. Κάνουν άραγε και οι απέναντι; Γιατί λυσσάει ο Σόιμπλε και όλο το ευρωπαϊκό σκυλολόι, κάθε φορά που τα δημοψηφίσματα, αλλά και οι απλές εκλογές ακόμα, έρχονται να παρενοχλήσουν τα σχέδιά τους;

 

Το δημοψήφισμα του 2015

Εκεί που ο παραλογισμός και η ασυναρτησία φτάνουν στο απόγειο, είναι στην επίκληση του προηγούμενου του 2015, ως επιχειρήματος εναντίον των δημοψηφισμάτων. Είδατε τι έγινε, λένε, η κυβέρνηση δεν σεβάστηκε το αποτέλεσμα! Δηλαδή να μην κάνουμε δημοψηφίσματα, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να μην εφαρμόσουν το αποτέλεσμα οι κυβερνώντες!

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Επειδή θεωρούμε τους πολιτικούς μας ανάξιους να διαχειριστούν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, καταργούμε τον θεσμό του δημοψηφίσματος, και αφήνουμε τους ίδιους, ανάξιους πολιτικούς, να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις μόνοι τους, χωρίς «ενόχληση» από τη λαϊκή ψήφο.

Το λάθος δεν είναι ότι έγινε το δημοψήφισμα του 2015. Το λάθος είναι ότι δεν έγινε το 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, πραγματοποιώντας κατ’ ουσίαν ένα πραξικόπημα εις βάρος της συνταγματικής τάξης, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος, ως αποτέλεσμα του οποίου, σύμφωνα με τις στατιστικές, όχι με την άποψη του γράφοντος, η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού.

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γινόταν αν είχε προβλεφθεί τέτοιο δημοψήφισμα το 2010. Το βέβαιο είναι ότι, ότι κι αν γινόταν, η χώρα δεν θα γνώριζε την τεράστια καταστροφή που γνώρισε ως αποτέλεσμα και της βαθειά αντιδημοκρατικής ψυχολογίας των πολιτικών που τη θεωρούν ιδιοκτησία τους, αλλά τη μεταχειρίζονται στην πραγματικότητα πολύ χειρότερα από την ιδιοκτησία τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, η κυβέρνηση Παπανδρέου εξηρτάτο ασφυκτικά από τους Αμερικανούς, τους ίδιους δηλαδή που ανέσυραν το μακεδονικό από την αφάνεια και θέλουν με το ζόρι να το λύσουν εδώ και τώρα.

Ξαναγυρνώντας στο σήμερα, να υπενθυμίσουμε ότι δεν κόβουνε τις συντάξεις ή ξεπουλάνε όλη τη χώρα, από άκρη σε άκρη, γιατί έγινε το δημοψήφισμα του 2015, αλλά γιατί οι κυβερνώντες δεν σεβάστηκαν το αποτέλεσμά του και γιατί δεν είχαν κάνει και την παραμικρή σοβαρή προετοιμασία για να το εφαρμόσουν.

Το δημοψήφισμα του 2015 το προκήρυξαν άλλωστε γιατί τότε, όπως και τώρα, αφενός έχουν οργανική αδυναμία να αφουγκραστούν τον κόσμο, αφετέρου γιατί δεν φαίνεται να διαθέτουν κάποια στρατηγική σκέψη.

Δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν είχε προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, ή, πολύ περισσότερο, αν είχαμε ψηφίσει ναι; Θα εφαρμοζόταν η ίδια πολιτική, αλλά θα έλεγαν όλοι ότι αυτή την πολιτική τη θέλουν οι Έλληνες. Είτε γιατί ψηφίζουν τα κόμματα που την υποστηρίζουν, είτε, στην περίπτωση που γινόταν δημοψήφισμα και έβγαινε το Ναι, γιατί οι ίδιοι θα την είχαμε επιδοκιμάσει άμεσα.

Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν είχαμε ψηφίσει Ναι στο δημοψήφισμα; Θα μας έκοβαν τη σύνταξη, θα πουλούσαν όλα τα δημόσια νοσοκομεία (όπως λέγεται ότι ετοιμάζονται να κάνουν, μου λένε οι κακές γλώσσες, ελπίζω να μην είναι αλήθεια) και θα τους λέγαμε Ευχαριστώ Αφέντη.

Ο βαθύτερος λόγος που τόσοι μισούν το δημοψήφισμα του 2015, είναι άλλος στην πραγματικότητα. Τους ανάγκασε να πάρουν θέση. Τους ανάγκασε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους. Ο μόνος που πέρασε αξιοπρεπώς τη δοκιμασία ήταν ο τότε Πρόεδρος της ΝΔ που παραιτήθηκε αναγνωρίζοντας την αποδοκιμασία. Οι άλλοι, βοηθούντος και του ΣΥΡΙΖΑ, τα βάζουνε τώρα με το δημοψήφισμα. Αν μπορούσαν (αν μπορέσουν), θα απαγόρευαν εντελώς τα δημοψηφίσματα, αν δεν καταργούσαν στο τέλος και τις εκλογές, που έχουν άλλωστε ήδη εν πολλοίς καταφέρει να αχρηστεύσουν, ως εργαλείο έκφρασης πολιτικής βούλησης.

Τα αποτελέσματα δημοψηφισμάτων δεν αλλάζουν νομίμως παρά με νέα δημοψηφίσματα. ‘Ότι και να ψηφίζει έκτοτε ο ελληνικός λαός στις εκλογές, η ψήφος της 5ης Ιουλίου 2015 συνιστά μια ιστορική παρακαταθήκη του ελληνικού έθνους, την απόδειξη ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είναι αντίθετες με τη θέληση του ελληνικού λαού, με τη δημοκρατία και με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, ένα σπουδαίο πολιτικό και νομικό όπλο.

Η ύπαρξη βέβαια τέτοιων όπλων έχει σημασία όταν μια κοινωνία έχει και τα πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία που χρειάζεται για να παλέψουν να υλοποιήσουν τη βούλησή της.

Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα του 2015 για τη χώρα που ο εθνικός της ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, συμπύκνωσε την τραγωδία της με την ιστορική φράση του στην προς Επτανησίους επιστολή του:

«Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

 

Δείτε ακόμα

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Μια έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη και προσωπικοτήτων για το δημοψήφισμα του 2015

Με τους Γερμανους, με τον Τραμπ ή με τους Ρωσους;

Οι βάρβαροι υποτάσσονται στους Έλληνες
“δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν”
(γιατί δεν μπορούν να πουν Όχι)

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Μια σύντομη απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε με τον τίτλο είναι με κανέναν. Με τους Έλληνες και με την Ελλάδα.

Όχι γιατί δεν έχει σημασία “με ποιόν”, και κυρίως “με ποιούς όρους και σκοπούς” θα πάμε (ή κι αν προτιμήσουμε τον “επιτήδειο ουδέτερο”). Αλλά οι περισσότεροι που θέτουν τέτοια ερωτήματα δεν θέλουν να αγωνιστούν, ψάχνουν “Nταβατζή” κατά “Μπαϊρακτάρειο” ορολογία.

Συμμαχία σημαίνει συν+μάχη. Αν δεν είσαι υποκείμενο, αν δεν μπορείς να πεις Όχι, αν δεν σκοπεύεις να δώσεις μάχη, οι “συμμαχίες” δεν είναι τρόπος να χρησιμοποιήσεις διεθνείς αντιθέσεις, αλλά να χρησιμοποιηθείς από αυτές.

Δεν πας, σε πάνε.

 

Τρεις τάσεις, τρία σχέδια

Τρία σχέδια μας γυροφέρνουν

– το “σχέδιο ΕΕ”, όπου επενδύσαμε δεκαετίες, αλλά τρεκλίζει, εξελισσόμενο σε ολοκληρωτικό, προκαλώντας αντιδράσεις

– το σχέδιο της “αντιπαγκοσμιοποιητικής” φράξιας στον εμφύλιο της σύγχρονης Ρώμης. Θέλουν να αλλάξουν τροπάρι, αντικαθιστώντας τον Φουκουγιάμα με τον Χάντιγκτον, την  υπερεθνική “πολτοποίηση” με το “διαίρει και βασίλευε”, τον πόλεμο και το Χάος. Να πάρουν την Ελλάδα από τη Γερμανία, χωρίς να πάει στη Ρωσία, πιθανώς εντασσόμενη σε γαλλο-ισραηλινή “Μεσογειακή Ένωση”. Δεν αποκλείεται ο Ρότσιλντ γι’ αυτό να θέλησε να γνωρίσει προσωπικά το παλληκάρι.

– Το υπό διαμόρφωση σχέδιο των ανερχόμενων εναλλακτικών, Ρωσίας, Κίνας κλπ. Ο σύμβουλος του Πούτιν,  αρχιτέκτων της μετασοβιετικής ολοκλήρωσης, Γκλάζιεφ είπε δημοσίως το 2015 (κάναμε ότι δεν ακούσαμε) ότι η Ελλάδα θα έχει πολύ σοβαρά οικονομικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στην Ευρασιατική από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν η Αθήνα ρώτησε τη Μόσχα αν μπορεί να τυπώσει νόμισμα, ο Πούτιν είπε “ναι”.

Το μόνο που δεν υπάρχει είναι ελληνικό σχέδιο. Εκεί συμπυκνώνεται σήμερα η ελληνική τραγωδία.

 

Αντικείμενο, όχι Υποκείμενο η Ελλάδα

Για να ‘σαι υποκείμενο, να μάχεσαι, πρέπει να ‘χεις δικό σου μυαλό, βούληση, σχέδιο. Να ξέρεις ποιός είναι ο εχθρός και το πρόβλημα. Να ‘σαι αποφασισμένος να αγωνιστείς, για να βρεις και τον τρόπο. Να πιστεύεις στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Να είσαι έτοιμος για  κόστος. Χωρίς δαπάνη δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει. Ο κόσμος δεν μας χρωστάει, όπως πολλοί μικρο-μεσοαστοί, ιδίως η γενιά Τσίπρα πιστεύει.

Εμείς δεν ξέρουμε κάποιον στο πολιτικό προσωπικό και την άρχουσα τάξη που να νοιώθει και να σκέφτεται έτσι, να θέλει να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των Ελλήνων έξω και όχι του έξω μέσα. Ο καλύτερος τομογράφος, φοβόμαστε, αν τους ψάξει, δεν θα εντοπίσει ίχνη σπονδυλικής στήλης, ηθικής, ψυχικής, πνευματικής. Όποιες επιλογές κι αν κάνουν, όπως και να τις παρουσιάσουν, λάθος θα αποδειχτούν.

Δεν χρειάζεται φιλοσοφία. Μπορούν για παράδειγμα να μαζευτούν όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα, να πάρουν τις οικονομικές στατιστικές, που περιγράφουν μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία του καπιταλισμού, να φωνάξουν όλους τους “Νταβατζήδες” μαζί και να τους πούνε: Μπάστα. Αυτό θα είχαν κάνει προ πολλού αν είχαν ίχνος πατριωτισμού.

Μόνο σε δύο θέματα συμφωνούν όλοι οι οικονομολόγοι παγκοσμίως. Πρώτον, στον καταστροφικό χαρακτήρα του ελληνικού προγράμματος διάσωσης. Το αντίθετο υποστηρίζουν μόνο ο Σόιμπλε, η ΕΕ, η ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση. (Το ΔΝΤ το υποστήριξε όταν έπρεπε, τώρα λέει όση αλήθεια συμφέρει τους πάτρωνές του και προτείνει να πληρώσουν εξ ημισείας τα θύματα και οι Ευρωπαίοι το “λάθος”).

Το δεύτερο που συμφωνούν οι πάντες και το ΔΝΤ είναι ότι το χρέος είναι εξωφρενικά μη βιώσιμο. Για να το πληρώσει η Ελλάδα πρέπει να καταστραφεί και λεηλατηθεί. Πάλι διαφωνούν μόνον ο Σόιμπλε, η ΕΕ, η ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

 

Και ένα σενάριο προβοκάτσιας με το ευρώ

Τώρα υπάρχουν ενδείξεις ότι στήνεται και ο μηχανισμός, που θα μπορούσε, υπό ορισμένους όρους, να οδηγήσει σε μια μεγαλειώδη προβοκάτσια με το ευρώ. Αποσπούν, για δικούς τους λόγους, την προσοχή μας από το κύριο όπλο που μας καταστρέφει (χρέος, δανειακές, δυσφήμηση της Ελλάδας) στο σοβαρό, αλλά δευτερεύον πρόβλημα του νομίσματος.

Αν πρόκειται, για να σωθούμε, να μπούμε στον δρόμο του αγώνα για την ανάκτηση της χαμένης ελληνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, τότε είναι πιθανό, αλλά όχι βέβαιο, ότι θα χρειαστεί, για τις ανάγκες ενός τέτοιου αγώνα, να εκδώσουμε ένα μέσο πληρωμής ή και να αντικαταστήσουμε το ευρώ.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, με τις δυνάμεις που έχουμε, με την προετοιμασία που έχουμε κάνει και με τις διεθνείς δυνάμεις που επιδιώκουν να μας αναγκάσουν ή να μας παρασύρουν να μπούμε σε αυτό το δρόμο, κινδυνεύουμε να μην πάμε από το καθεστώς καταστρεφόμενης αποικίας χρέους, που σήμερα βρισκόμαστε, σε αυτό του ανεξαρτήτου κράτους, αλλά να χάσουμε και ορισμένους από τους εναπομένοντες παράγοντες ισχύος.

Για παράδειγμα, η ΕΕ μας δημιουργεί πολλά και σοβαρότατα προβλήματα, αλλά, φεύγοντας δεν θα εκτοξευθούμε στο διάστημα, όπου δεν θα υφίσταται η οικονομική, αλλά και η γεωπολιτική πίεση της Αυτοκρατορίας του Χρήματος.

Φεύγοντας, δεν θα “χάσουμε” μόνο τα προβλήματα που μας δημιουργεί η ΕΕ. Θα “χάσουμε” επίσης και ορισμένα πολύ μεγάλης σημασίας θεσμικά, νομικά και πολιτικά όπλα που σήμερα διαθέτουμε, ακόμα και για τη διακοπή των προγραμμάτων καταστροφής και υποδούλωσης, και τα οποία δεν χρησιμοποίησε καμία ελληνική κυβέρνηση, το αντίθετο, τα εξουδετέρωσαν οι ίδιες.

Ακόμα και η υποτιθέμενη αντιμνημονιακή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ., απροετοίμαστη, απρόθυμη να κάνει αυτό που υποσχέθηκε στους Έλληνες και για το οποίο την ψήφισαν, διαβρωμένη και αυτή από το αποτέλεσμα δάνειας σκέψης και ύποπτων διεθνών συμβουλών, έσπευσε τον Φεβρουάριο 2015, ούτε μήνα από τη στιγμή που εξελέγη, να στείλει στο Eurogroup την επιστολή που της ζήτησαν οι Ευρωπαίοι και της συνέστησαν να στείλει οι Αμερικανοί, αναγνωρίζοντας το Χρέος και τις Δανειακές Συμβάσεις.

Η διαπραγμάτευση είχε τελειώσει προτού αρχίσει.

Δεν θέλω να πω με αυτό ότι πρέπει να μείνουμε στη Σκύλλα των Μνημονίων. Εννοώ ότι πρέπει να φύγουμε το ταχύτερο από κει, όχι όμως για να πάμε στη Χάρυβδη, ούτε εκλαμβάνοντας ως Λεωνίδα κάποιον πρόθυμο να υποδυθεί τον ρόλο από τους πάμπολλους Εφιάλτες που κυκλοφορούν γύρω μας.

Γι’ αυτό είναι κεντρικής σημασίας σφάλμα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μας παγιδεύσει, ακόμα κι αν είναι αλήθεια, που δεν είναι αναγκαστικά, αλλά που δεν θα έπρεπε ποτέ να λέει ελληνικό στόμα, αυτό που θέλει να λέμε ο Σόιμπλε για να νομιμοποιήσει την πολιτική του, ότι ευρώ (και  ΕΕ) σημαίνει μνημόνιο, μνημόνιο σημαίνει ευρώ (και ΕΕ).

Αν είσαι ‘Ελληνας στην ψυχή και το μυαλό, λες το αντίθετο: “τα προγράμματα είναι αντίθετα με τις συνθήκες και τις αρχές της ΕΕ, είναι προϊόν επιβολής, πίεσης, εκβιασμού, διεθνούς συνωμοσίας και πάντως απολύτως και αποδεδειγμένα εσφαλμένα. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο”. Η αλήθεια σώζει. Αλλά μέχρι τώρα δεν βρήκαμε κανέναν να τη πει για λογαριασμό του ελληνικού λαού.

 

Ελλάδα, Τουρκία, Γεωπολιτική και Οικονομία

Υπάρχει και κάτι ακόμα, που είναι τρομερά επικίνδυνο. Μπορεί κάποιοι να θελήσουν να σπρώξουν την Ελλάδα σε σύγκρουση με την Τουρκία.

Δεν σημαίνει ότι θα το κάνουν, ότι θα το θελήσουν, ότι θα το επιτρέψουν οι συνθήκες. Ασφαλώς όμως θα το σκεφθούν, ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, ήδη το έχουν σκεφθεί και έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να το προετοιμάζουν, να δημιουργούν τις προϋποθέσεις, να στήνουν τους μηχανισμούς. Υπάρχουν πολλές περί αυτού ενδείξεις.

Ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να καταστήσει πολιτικά δυνατή και μια προβοκάτσια με το ευρώ, που είναι σήμερα δύσκολη, αλλά και θα οδηγούσε σε άμεση στάση πληρωμών, το πιθανότερο, αλλάζοντας άρδην, σε μερικές μόνο ώρες, το όλο πολιτικό κλίμα στη χώρα, αλλά και την όλη διεθνή συζήτηση για το “ελληνικό πρόβλημα” από συζήτηση για το χρέος και τα μνημόνια, σε συζήτηση περί ελληνοτουρκικών.

Θα απήλασε οριστικά τους υπεύθυνους της ελληνικής οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, από οποιαδήποτε αναζήτηση των ευθυνών τους, θα νομιμοποιούσε επομένως ότι έγινε εξ αιτίας τους, περιλαμβανομένου του εξωφρενικά μη βιώσιμου χρέους και θα καθιστούσε πολύ δυσχερέστερη τη διεκδίκηση μη πληρωμής του.

Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για να λυθούν τα σοβαρά ζητήματα της Δύσης, με την Τουρκία υπό τη σημερινή μορφή της, και με τον κ. Ερντογάν.

Είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε εδώ τη θεμελιώδη ιστορική εμπειρία μας, που είναι ότι όλες ανεξαιρέτως οι μεγάλες ελληνοτουρκικές κρίσεις και συγκρούσεις, του τελευταίου αιώνα, σχεδιάστηκαν εκτός Ελλάδος και Τουρκίας, αλλά εκτελέστηκαν από Έλληνες και Τούρκους.

Το 1919-21 μας έσπρωξαν μέχρι τον Σαγγάριο, για να μην πάρει ο Κεμάλ τη Μοσούλη. Το 1955 οι Βρετανοί σχεδίασαν το πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης για το κυπριακό. Το 1974, ο κ. Κίσσινγκερ, που διατηρεί και σήμερα βαρύνουσα επιρροή στην Ουάσιγκτων και διεθνώς, άναψε το πράσινο φως στον Ιωαννίδη για το πραξικόπημα και στον Ετσεβίτ να εισβάλει στην Κύπρο, αφού προηγουμένως οι Αμερικανοί επέβαλαν στην Ελλάδα τη δικτατορία της 21ης Απριλίου για να “λυθεί” το κυπριακό.

Οι κρίσεις και του 1987 και του 1996, είναι study cases για το πως μπορεί να σχεδιαστεί, όχι, επαναλαμβάνουμε, στην Ελλάδα και την Τουρκία, μια κρίση μεταξύ των δύο κρατών, προκειμένου να έχουμε μείζονα πολιτικά αποτελέσματα, όπως και είχαμε. Το Νταβός στην πρώτη περίπτωση, στη Μαδρίτη, την ελληνοτουρκική προσέγγιση, την απαγωγή και παράδοση Οτσαλάν, την ακύρωση της αγοράς ρωσικών αντιαεροπορικών από την Κύπρο και το Σχέδιο Ανάν.

Γι’ αυτό πρέπει, τα υπεύθυνα πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη να επιδεικνύουν κάποια σωφροσύνη. Βεβαίως πρέπει να υπερασπιστούμε την Παναγιά του συγκροτήματος των Οινουσών, γιατί κάθε σπιθαμή ελληνικής γης πρέπει να την υπερασπιζόμαστε. Ο γράφων είναι οπαδός σε όλες τις περιπτώσεις της προάσπισης της εθνικής, κρατικής, λαϊκής κυριαρχίας. Γι’ αυτό και νομίζει ότι πρέπει να είμαστε κατηγορηματικοί όχι μόνο σε ότι αφορά την Παναγιά του συγκροτήματος Οινουσών, αλλά και σε ότι αφορά την κυριαρχία του κράτους που υφίσταται στη νήσο Κύπρο.

Κακώς νεκραναστήσαμε και κρατάμε σε ισχύ τις άκυρες συμφωνίες του 1960, για την Κύπρο, με τη διάσκεψη των εγγυητριών δυνάμεων στη Γενεύη.

Κακώς προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία με ένα μη βιώσιμο προτεκτοράτο, διαλύοντας την υπάρχουσα Κυπριακή Εθνοφρουρά και θέτοντας τη νήσο Κύπρο, υπό την κυριαρχία Διεθνούς Αστυνομίας (!!!), προσπαθώντας μάλιστα να καταργήσουμε και τις εγγυήσεις.

Η κατάργηση των εγγυήσεων θα είχε ασφαλώς νόημα αν εκεί επρόκειτο να υπάρξει κυρίαρχο κράτος, αλλά με προτεκτοράτο που προτείνουμε να αντικαταστήσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο που πετυχαίνουμε με την κατάργηση των εγγυήσεων είναι να καταργήσουμε τη νομική δυνατότητα της Ελλάδας να υπερασπιστεί τους Ελληνοκυπρίους, όπως έπραξε στο παρελθόν, επί κυβερνήσεων Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου, από το ενδεχόμενο να τους απειλήσουν ή να τους σφάξουν, όπως έγινε στο παρελθόν.

Νομίζουμε ότι είναι παράλογο να χρησιμοποιούνται από την ίδια κυβέρνηση, τόσο διαφορετικά κριτήρια στη νήσο Παναγιά και στην νήσο Κύπρο, που, σημειωτέον, το λέω μήπως έχουν ζαλιστεί και οι υπεύθυνοι με τόσα που συμβαίνουν, και το έχουν ξεχάσει μέσα σε τόση παραζάλη, φυσικό είναι, αλλά συμβαίνει να έχει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες κατοίκους και ένα κράτος.

Επίσης θέλουμε να υπενθυμίσουμε αυτό που και άλλοτε έχουμε γράψει, ότι δεν υπάρχει λόγος η απάντηση να είναι συμμετρική,  ούτε δεδομένη, γιατί όπως είπε, στην ιστορική συνέντευξή του προς το Time, όταν εξελέγη Πρωθυπουργός ο Ανδρέας Παπανδρέου, μια μικρή χώρα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη και προβλέψιμη.

Αν τώρα, στις σημερινές πολύ επικίνδυνες, χαώδεις διεθνείς συνθήκες, επαναλάβουμε οι Έλληνες ή οι Τούρκοι, αυτό που κάναμε στο παρελθόν, τότε θα έχουμε ανακαλύψει τον πιο σύντομο και πιο αποτελεσματικό τρόπο να καταστραφούν οριστικά και οι δύο χώρες μας.

 

Αλήθεια και ανεξαρτησία

Αλήθεια σημαίνει α-λήθη, να θυμάσαι τα σημαντικά και ουσιώδη. Μετά τον α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στηριχτήκαμε στην “προστασία” των Αγγλογάλλων, αδιαφορήσαμε για τα ανοίγματα Λένιν, στείλαμε στρατό εναντίον του, εκστρατεύσαμε για λογαριασμό τους κατά του Κεμάλ. Κερδίσαμε την Μικρασιατική Καταστροφή για να δούμε τους Αγγλογάλλους να κόβουν τα χέρια των Ελλήνων, που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους, έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

Αγγλοαμερικανοί έσπρωξαν τον “αστικό κόσμο” να πάει μέχρι τέλος τον Εμφύλιο, σκοτώσανε μέχρι και τον Αμερικανό Πολκ, να μην πάει στον Μάρκο ειρηνευτικό μήνυμα του Τσαλδάρη. Ακόμα και σήμερα, Έλληνες δικαστές αρνούνται την αναψηλάφηση αυτής της οφθαλμοφανώς άδικης δίκης!

Το ΚΚΕ δεν τα κατάφερε καλύτερα. Παραλογιζότανε, τη μια αυτοαφοπλιζόμενο, την δεύτερη κάνοντας εμφύλιο, την τρίτη σταματώντας τον δια μετατροπής του αντάρτικου σε τακτικό στρατό και σφαγής του στο Γράμμο και το Βίτσι!

Γιατί δεν είχε δικό του μυαλό, σκεφτόταν με το μυαλό του Πατερούλη, όπου είχε τρυπώσει η Αγγλία. “Οι Άγγλοι ήθελαν τόσο πολύ την Ελλάδα, που μας έδιναν τα πάντα για να την πάρουν”, μας είπε σε συνέντευξη στα “Νέα” (Ιούνιος 1990) ο Βαλεντίν Μπερεζκόφ, ένας από τους δύο διερμηνείς του Στάλιν και του Μόλοτωφ κατά τις συνομιλίες με τους Τσώρτσιλ και ‘Ηντεν, τον Οκτώβριο 1944.

Μετά πήγαμε στην Κορέα (!!!) να πολεμήσουμε. Τους δώσαμε τη Σούδα, την καλύτερη βάση πού ‘χουν από τη Βιρτζίνια μέχρι την Ινδία (και το Ακρωτήρι στην Κύπρο). Πήραμε σε αντάλλαγμα το πογκρόμ των Ελλήνων στην Πόλη, τη δικτατορία, τις αγχόνες και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το σχέδιο Ανάν.

Στα Μνημόνια μας έβαλε η κυβέρνηση του ΓΑΠ, από τις πιο φιλοαμερικανικές της ελληνικής ιστορίας, μικροσκοπικά ελεγχόμενη από βαθύ “παγκόσμιο χρήμα” και ΗΠΑ. Στους Αμερικανούς και το βαθύ Χρήμα στηρίχτηκε η ηγετική ομάδα ΣΥΡΙΖΑ, με τα γνωστά αποτελέσματα.

 

Σχέδιο και Συμμαχίες

Όταν βάλουμε πραγματικά ως επιδίωξη τη διακοπή πληρωμής του χρέους, την καταγγελία των δανειακών και την αποτίναξη του νεοαποικιακού καθεστώτος, όταν αρχίσουμε να συζητάμε σοβαρά σχέδια αναγέννησης της χώρας και του κράτους από το μηδέν, όταν εξορμήσουμε στην Ευρώπη και διεθνώς για την Ελλάδα, τότε θα βρούμε και τις τακτικές, θα μας προκύψουν και οι συμμαχίες και τα κριτήριά τους (Φυσικά αν αυτά γίνουν έξυπνα, όχι χτίζοντας “ξύλινα τείχη”, ούτε νομίζοντας ότι φτάνει να φτηνήνουν οι πανσιόν για τους τουρίστες, για να λύσουμε το πρόβλημα της κρατικής μας υπόστασης). ‘Ετσι, θα μπορούσε να υπάρξει ίσως και μια ρωγμή συμβιβασμού, μια εκεχειρία, με διακοπή υφεσιακών, παραγόντων ανεργία μέτρων και λεηλασίας.

Αλλιώς, θα καταστραφούμε έτσι κι αλλιώς, οποιονδήποτε “Νταβατζή” κι αν διαλέξουμε, αφήνοντας στα παιδιά και τα εγγόνια μας μια “Ελλάδα χωρίς Έλληνες”

 

ΥΓ. Το άρθρο αυτό γράφτηκε στα τέλη Φεβρουαρίου, γιατί μας το ζήτησε επειγόντως ένας εκδότης. Εκείνος, άγνωστο γιατί, έβαλε το πιεστικό ερώτημα “με ποιόν να πάμε;”, στο οποίο προσπαθήσαμε να απαντήσουμε με το άρθρο. Μας ευχαρίστησε και φάνηκε πολύ ευχαριστημένος, για να μη πούμε ενθουσιασμένος. Βέβαια μετά, πλημμύρισε από μια πληθώρα ύλης και ατυχώς, δεν μπόρεσε να το δημοσιεύσει, παρόλο που ήθελε πολύ. Τέτοια συμβαίνουν, δεν πειράζει, δεν χάθηκε ο κόσμος, κάθε εμπόδιο για καλό. Μας δόθηκε και η ευκαιρία να προσθέσουμε και το τμήμα για τα ελληνοτουρκικά, αλλά και να επεξεργαστούμε καλύτερα το σενάριο της προβοκάτσιας με το ευρώ.