Tag Archives: Νετανιάχου

Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Mια μέρα είδα από κοντά τον Κόφι Ανάν που μας άφησε τις προάλλες χρόνους. Ήταν στο Ζάππειο, το 2003. Συμμετείχα στο δημοσιογραφικό pool που κάλυπτε τη συνάντησή του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ στην Αθήνα. Μόλις βγήκαν από τη συνάντηση, απευθύνθηκα στον Μπλερ και του ζήτησα να σχολιάσει το ρεκόρ που πέτυχε, να κατεβάσει με την παρουσία του τόσους πολλούς διαδηλωτές εναντίον του για την εισβολή στο Ιράκ, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Continue reading Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Israel is arming neo-Nazis in Ukraine

By Asa Winstanley
4 July 2018

Israeli arms are being sent to a heavily armed neo-Nazi militia in Ukraine, The Electronic Intifada has learned.

Azov Battalion online propaganda shows Israeli-licensed Tavor rifles in the fascist group’s hands, while Israeli human rights activists have protested arms sales to Ukraine on the basis that weapons might end up with anti-Semitic militias. Continue reading Israel is arming neo-Nazis in Ukraine

Ουκρανία, Ισραήλ και Άκρα Δεξιά

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
11/7/2018

Μεγάλος θόρυβος έχει ξεσπάσει στο Ισραήλ, εξαιτίας τωn εξαγωγών όπλων από αυτή τη χώρα προς την Ουκρανία.

Σαράντα ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα ζήτησαν από το Ανώτατο Δικαστήριο να διακόψει τις εξαγωγές αυτές, υποστηρίζοντας ότι αυτά τα όπλα χρησιμοποιούνται από δυνάμεις που υιοθετούν ανοιχτά φιλο-ναζιστική ιδεολογία. Οι ακτιβιστές προσκόμισαν στο Δικαστήριο στοιχεία σύμφωνα με τα οποία χρησιμοποιεί τα όπλα αυτά η ακροδεξιά πολιτοφυλακή Αζώφ, τα μέλη της οποίας είναι τμήμα των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και υποστηρίζονται από το Υπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας. Continue reading Ουκρανία, Ισραήλ και Άκρα Δεξιά

Ελληνορωσικα, η δραση των Αγγλοαμερικανων πρακτορων στην Ελλαδα, ο κινδυνος πολεμου με Τουρκια, Κυπριακο

Η επιδείνωση των σχέσεων με τη Ρωσία και μάλιστα με τυμπανοκρουσίες από την Ελληνική πλευρά, δείχνουν έλλειψη κατανόησης των γεωπολιτικών συσχετισμών στη περιοχή μας και μάλιστα σε μια περίοδο όπου εθνικά θέματα όπως το Κυπριακό, μπορεί να γίνουν μοχλός πίεσης, από τους κατά τα άλλα δυτικούς μας συμμάχους, είτε με παραχωρήσεις στη Τουρκία για να την σύρουν και πάλι στο δυτικό άρμα, είτε σπρώχνοντας μας σε μια αναμέτρηση μαζί της για να την ελέγξουν, λέει ο αρθρογράφος και αναλυτής Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος Continue reading Ελληνορωσικα, η δραση των Αγγλοαμερικανων πρακτορων στην Ελλαδα, ο κινδυνος πολεμου με Τουρκια, Κυπριακο

Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

By Dimitris Konstantakopoulos

We have witnessed during the last two years the multiplication of cases of political repressions in various Eastern European countries, like Poland, where Mateusz Piscorski, leader of the party Smena is detained illegally already for two years, without any accusations formulated against him! But this is not the only authoritarian action of the Polish authorities, which, by the way have been condemned by UN Human Rights Committee and by the Polish Ombudsman (Rzecznik praw obywatelskich) for their actions. Among them the process against the Polish Communist party, the harassment against the trotskyte group “Power to the Councils”, a pro-Palestinian conference and scientific conferences about Karl Marx! To all that you may add the massive expulsion to the streets of impoverished tenants due to the re-privatization process. Continue reading Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

Ο Ερντογαν, η Κυπρος και μια κρισιμη παρατηρηση για Μακεδονικο, «Εθνικισμους» και Περιφερειες

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η ενίσχυση του τουρκικού εθνικιστικού και σχετικά ανεξάρτητου από τις ΗΠΑ καθεστώτος στην Άγκυρα, η μη μετατροπή δηλαδή της Τουρκίας σε προτεκτοράτο, όπως όλα σχεδόν τα κράτη της ΝΑ Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και το δικό μας, μοιάζει κατ’ αρχήν θετικός παράγων για την Κύπρο. Continue reading Ο Ερντογαν, η Κυπρος και μια κρισιμη παρατηρηση για Μακεδονικο, «Εθνικισμους» και Περιφερειες

Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Σημείωση. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από την τελευταία σύγκρουση Τραμπ και Ευρωπαίων στη συνάντηση των G7, σύγκρουση που νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει τα συπεράσματά μας. Περιλάβαμε επίσης στο τέλος και μια παρατήρηση για τη σημασία αυτών των εξελίξεων, που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα.

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Δεν είναι όποιος κι όποιος. Πρόκειται για τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γερμανία και στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ, τον κ. Γκρενέλ και τη συνέντευξή του στο Breitbart. Ούτε και η χρονική στιγμή που την έδωσε είναι τυχαία, με την νέα κυβέρνηση στην Ιταλία και τη σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ για τα θέματα του Ιράν, του εμπορίου και του ρωσογερμανικού αγωγού Nordstream II. Continue reading Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Το τιμημα της εξαρτησης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

‘Όλα θα τα δούμε σε αυτόν τον τόπο, καθώς η Ελλάδα, σε κώμα ευρισκόμενη, αιωρείται διαρκώς ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο.

Προ ολίγου χρόνου ο Πρωθυπουργός, που φαίνεται ότι τα χρειάστηκε μην του σκαρώσουνε καναν ελληνοτουρκικό πόλεμο στα καλά καθούμενα, δεν πήρε τηλέφωνο τους φίλους του, τον Αμερικανό Πρέσβη στην Αθήνα ή τον κ. Νετανιάχου στο Ισραήλ. Τον Πρόεδρο Πούτιν της Ρωσίας αναζήτησε, καθώς, κατά τα φαινόμενα, κάτι δεν πάει καλά, ως μη όφειλε σε τέτοια κρίσιμη εποχή, στην επαφή του με τον ίδιο τον Ερντογάν.

Τα ίδια έκανε και ο Αναστασιάδης ο οποίος έχει δώσει κι αυτός τα πάντα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά αναγκάστηκε να στραφεί στη Ρωσία όταν του άσκησαν ασφυκτικές πιέσεις, μετά την εκλογή του, να ξαναπάει στη Γενεύη. Πάμε λέει, αλλά να έρθουν κι όλα τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, δηλαδή Κίνα, Ρωσία και Γαλλία εκτός από τους Αγγλοαμερικανούς.

Μόλις όμως ησυχάζουν λίγο και ξεσφίγγει η θηλιά στον λαιμό τους, πάλι στους Νταβατζήδες πάνε. Πήγε τώρα ο Υπουργός Εξωτερικών του Τσίπρα στο Βερολίνο και έβγαλε μια ομιλία. ‘Όχι, δεν είπε στους Γερμανούς ότι είναι επιτέλους καιρός να ρυθμιστεί, με μια διαγραφή, το χρέος, δεν τους είπε για ρήτρα ανάπτυξης, δεν τους είπε ότι είναι προς όφελος και της Γερμανίας και της Ευρώπης, να σταθεροποιηθεί πραγματικά η κατάσταση στην Ελλάδα. Δεν τους είπε φυσικά για τις οφειλές τους. Δεν έκανε μια παρέμβαση για να σταματήσει επιτέλους ο Ψυχρός Πόλεμος στην Ευρώπη, οι κυρώσεις, οι απειλές χρήσης πυρηνικών όπλων, πράγματα σημειωτέον που πολλοί θέλουν πια στην Ευρώπη. Δεν τους εξέθεσε καμμιά σπουδαία ιδέα για το μέλλον της ΕΕ.

‘Όχι, τίποτα από αυτά. Ο κ. Κοτζιάς πήγε στο Βερολίνο και έβγαλε μια ψυχροπολεμική ομιλία κατά της Ρωσίας, υποστηρίζοντας ότι στο μυαλό του Πούτιν είναι να αρπάξει την Τουρκία από το ΝΑΤΟ!

Φαίνεται ότι την ελληνική κυβέρνηση, περισσότερο από το μέλλον της χώρας της, την ανησυχεί το μέλλον της Ατλαντικής Συμμαχίας. ‘Εστειλε μάλιστα τελευταία και ελληνικά αεροσκάφη, πληροφορούμεθα από άρθρο του καλού συναδέλφου Νίκου Μελέτη, να «προστατεύουν» το Μαυροβούνιο! Δεν έχουμε καύσιμα για τα δικά μας μέσα, έχουμε αεροπλάνα για το Μαυροβούνιο, που σημειωτέον δεν χρειάζεται προστασία από κανέναν. Το μόνο που πετυχαίνει εκεί η ελληνική αεροπορία, είναι να προσθέσει έναν ακόμα λόγο να μας θεωρούν Σερβία και Ρωσία εχθρικές δυνάμεις!

Τώρα, στη Γερμανία και την Ευρώπη κουβεντιάζουν μήπως το παράκαναν με τη Ρωσία, αλλά και το ότι η ιστορία με τον Τραμπ θα οδηγήσει σε άσχημα ξεμπερδέματα. Η Μόσχα από την πλευρά της, αισθάνεται ότι απειλείται από τη Δύση. Ο ίδιος ο Πρόεδρος Πούτιν διετύπωσε επανειλημμένα πυρηνικά casus belli για να συγκρατήσει την αμερικανική επιθετικότητα στη Συρία. Σε αυτή την κατάσταση, γιατί εξαπολύει η Ελλάδα από την καρδιά της Ευρώπης επίθεση κατά της Ρωσίας;

Προφανώς, αυτό μπορεί να κάνει την ελληνική κυβέρνηση πιο δημοφιλή στους Αμερικανούς και Ισραηλινούς εξτρεμιστές, αλλά δεν κάνει καθόλου δημοφιλή τη χώρα σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμα και αυτοί άλλωστε, περισσότερο θα μας λογάριαζαν αν άκουγαν κάπου-κάπου και κάνα ‘Όχι, που τόχει απαγορεύσει όμως στον εαυτό της η κυβέρνηση, όταν συναλλάσσεται με νταβατζήδες.

Ούτε καν στους Γερμανούς δεν γινόμαστε έτσι δημοφιλείς. Το 2009, ένας από τους λόγους που ενίσχυσαν την γερμανική εχθρότητα κατά της Ελλάδας ήταν η αίσθηση του Βερολίνου ότι ο νεοεκλεγείς τότε Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, του οποίου στενός συνεργάτης διτέλεσε ο κ. Κοτζιάς, είναι απολύτως εξαρτημένος από την Ουάσιγκτων και καθόλου «Ευρωπαίος».

Κυρίως όμως είναι με τη Ρωσία που υπάρχει πρόβλημα. Με τέτοιες δηλώσεις η Ελλάδα καταγράφεται, σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη συγκυρία, ως εχθρική δύναμη, συνδεδεμένη και εξαρτώμενη από τις πιο εξτρεμιστικές και τυχοδιωκτικές δυνάμεις του πλανήτη, από τα ραντάρ και της Μόσχας και της ‘Αγκυρας, που διακατέχονται δικαιολογημένα από μεγάλη ανησυχία και αίσθηση εναντίον τους απειλής. Κι αν μεν έχουμε έναν εθνικό λόγο, χίλιες φορές να το κάνουμε., αν κι εκεί υπάρχει βέβαια ο κατάλληλος τρόπος, που δεν είναι ασφαλώς να βγάζουμε ομιλίες στο Βερολίνο, αλλά να πηγαίνουμε στη Μόσχα και να θέτουμε τα θέματα που μας απασχολούν.

Αλλά εδώ συγνώμη, κανένα εθνικό ελληνικό συμφέρον δεν διακυβεύεται, το αντίθετο, αν τυχόν η Ρωσία «αρπάξει» την Τουρκία από το ΝΑΤΟ; Πράγμα άλλωστε που, αν συμβεί, δεν θα είναι τόσο ρωσικό κατόρθωμα, όσο κατόρθωμα των Αμερικανών και Ισραηλινών Νεοσυντηρητικών, που οργάνωσαν το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 κατά του Ερντογάν.

Εμείς τουλάχιστο δεν θυμόμαστε μεταπολεμικά ελληνική κυβέρνηση να ξιφουλκεί κατά της Ρωσίας ακόμη και στο κρεσέντο του Ψυχρού Πολέμου. Οι φανατικοί όμως, λένε οι ψυχαναλυτές, γίνονται ευκολότερα αιρετικοί κι αισθάνονται πολύ συχνότερα την ανάγκη να εκφράζουν εμπράκτως και διαρκώς μεταμέλεια. ‘Όσοι έχουν διατελέσει στελέχη του ΚΚΕ, και μάλιστα «Κούτβηδες» για να αλλάξουν μετά στρατόπεδο, έχουν περισσότερη ανάγκη από άλλους να αποδεικνύουν συνέχεια, ακόμα και άνευ αποχρώντος λόγου, ότι έχουν αλλάξει. Αλλά αυτά αφορούν τα στελέχη της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος κι ας τα λύσουν αυτοί. Τον ελληνικό λαό τον ενδιαφέρει κυρίως που στο διάολο πάει ο ίδιος και η χώρα του.

Μπορεί οι ελληνικές κυβερνήσεις να είχαν αποδεχθεί την ένταξη της Ελλάδας στο αντίπαλο του ρωσικού στρατόπεδο, αλλά πρόσεχαν πάντα να μην είναι αυτές που πρωταγωνιστούν στη σύγκρουση. Στη Μόσχα άλλωστε έκαναν ανοίγματα και από αυτή ζήτησαν βοήθεια πολιτικοί εντελώς διαφορετικοί, όπως ο Μαρκεζίνης, ο Κωνσταντίνος και ο Κώστας Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μακάριος, ο Κυπριανού, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Λυσσαρίδης. Ο τελευταίος πήγε στη Ρωσία να δει τον Χρουστσώφ, απεσταλμένος του Μακαρίου, όπως μας έχει περιγράψει ο ίδιος, εξασφαλίζοντας την αποτροπή της Μόσχας προς την Ουάσιγκτων και τη ματαίωση της εισβολής στην Κύπρο που σχεδίαζε η ‘Αγκυρα το 1964.

Χαρακτηριστικό του ειδικού κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας, ανεξαρτήτως των διεθνών διακυμάνσεων και της εκάστοτε ιδεολογίας των κρατούντων είναι ένα επεισόδιο που μας διηγείται στενός συνεργάτης του πρώην Προέδρου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ο σοβιετικός ηγέτης Γκορμπατσώφ, αποχαιρετώντας τον Καραμανλή, μετά από μία επίσκεψή του στην Αθήνα, τον ρώτησε τι δώρο θέλει να του φέρει την επόμενη φορά. Κι αυτός, σύμφωνα με στενό συνεργάτη του τέως ‘Ελληνα Προέδρου του απάντησε: «Τη Ρωσία να μας φέρεις πίσω Πρόεδρε. Τη χρειαζόμαστε» κι ο  Γκορμπατσώφ δάκρυσε ακούγοντάς τον.

Ακόμη και ο δικτάτωρ Παπαδόπουλος, αν και τοποθετηθείς στη θέση του από τη CIA, διατήρησε ένα modus vivendi με τη Μόσχα ενώ ήταν πολύ επιφυλακτικός στη χρήση του ελληνικού εδάφους για τους πολέμους κατά των Αράβων.

Για ποιο λόγο το έκαναν αυτά οι ‘Ελληνες πολιτικοί, ακόμα και σε πολύ σκοτεινές εποχές; Για τον ίδιο ακριβώς λόγο που όπως ήδη αναφέραμε, ο κ. Τσίπρας τηλεφώνησε στον Πούτιν όταν τα χρειάστηκε.  Μπας και ξεσφίξουν λίγο τη θηλειά πούσφιγγαν στη χώρα οι φίλοι φίδια της και οι σύμμαχοί της.

ΝΑΤΟ, Τουρκία και Ελλάδα

Διερωτάται κανείς όμως τι μας κόφτει εν τέλει εμάς να μείνει η Τουρκία στη Δύση και στο ΝΑΤΟ κι αν οι Ρώσοι όντως θέλουν ή δεν θέλουν να την αρπάξουν, σε σημείο μάλιστα να πάμε να ενημερώσουμε τους Γερμανούς επ’ αυτών, λες και χρειάζονται εμάς για να σχηματίσουν άποψη για την Ρωσία και την Τουρκία!

Είδαμε μήπως κανένα καλό, ως Ελλάδα, από τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και αν ναι, ποιο είναι αυτό;

Όχι μόνο δεν είδαμε κανένα τέτοιο καλό, πάθαμε πολύ μεγάλες καταστροφές λόγω της παρουσίας του ΝΑΤΟ στην Τουρκία και λόγω της χρήσης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ.

‘Ολες οι κρίσεις και οι συγκρούσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σημειώθηκαν με την Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ και με την ενθάρρυνση και σε στενό συντονισμό με τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Οι Βρετανοί εμπνεύστηκαν και επέβαλαν την επέμβαση της Τουρκίας στο κυπριακό εις βάρος μας, περιλαμβανομένου του πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης, το σχέδιο του οποίου εκπονήθηκε από τις βρετανικές και εκτελέστηκε από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.

Το ΝΑΤΟϊκό διεθνές παρακρατικό δίκτυο Gladio οργάνωσε την τουρκοκυπριακή τρομοκρατική οργάνωση ΤΜΤ του Ραούφ Ντενκτάς.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η CIA και ο Χένρι Κίσσινγκερ, εκ των ανθρώπων (;) με τη μεγαλύτερη επιρροή στον Τραμπ, συνεργάστηκαν στενά με την ‘Αγκυρα για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Ούσα μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία απηύθυνε στην Ελλάδα το casus belli για τα χωρικά ύδατα.

Η Τανσού Τσιλλέρ, που έχει κατηγορηθεί ως πράκτωρ της CIA στην ίδια την Τουρκία, οργάνωσε σε συντονισμό με τις ΗΠΑ την κρίση των Ιμίων, αφενός για να οδηγήσει την κυβέρνηση Σημίτη στην πολιτική προσέγγισης που κατήντησε πολιτική παράδοσης, αφετέρου για να εξηγήσει πειστικά στο Βερολίνο ποιος παραμένει πάντα το αφεντικό στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών που μας επέβαλαν με τις παραπάνω μεθόδους Αμερικανοί και Τούρκοι συνέβαλε, μαζί με τον τρόπο που τον διαχειριστήκαμε ασφαλώς, στην οικονομική μας καταστροφή και στην τραγωδία που τώρα ζούμε. (Να το σημειώσουμε, γιατί πολλούς βολεύει να το ξεχνάνε. Τα οικονομικά προγράμματα καταστροφής της Ελλάδας που εφηρμόσθησαν μετά το 2010, προκαλώντας στη χώρα μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην παγκόσμιο ιστορία του καπιταλισμού, ενεκρίθησαν από το ΔΝΤ δηλαδή από τις ΗΠΑ. Χρειάστηκε να γίνει μάλιστα και ένα μίνι πραξικόπημα εντός του Ταμείου).

Με άλλα λόγια, η Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και σύμμαχοί τους χρησιμοποίησαν συστηματικά την Τουρκία εντός του ΝΑΤΟ για να περιορίσουν ή να ακυρώσουν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της και να εμποδίσουν τους ‘Ελληνες της Κύπρου να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση, όχι μόνο εξασκώντας απλές πιέσεις αλλά και μαζική εθνοκάθαρση των Ελλήνων από μέρη που κατοικούσαν επί χιλιάδες χρόνια.

Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση που η ‘Αγκυρα να κινήθηκε κατά της Ελλάδας με δική της πρωτοβουλία. Πάντα κινήθηκε με την παρότρυνση και σε συντονισμό με τους ‘Αγγλους, τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ. Συνδυάζοντας τις δικές της με τις δικές τους επιδιώξεις.

Ποτέ στην ιστορία της η Τουρκία δεν έκανε επίσης πολεμική επιχείρηση αν δεν ήταν σίγουρη για το αποτέλεσμα και ήταν σίγουρη μόνο όταν είχε την κάλυψη του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών, που την χρησιμοποίησαν από την πλευρά τους συστηματικά εναντίον των ελληνικών συμφερόντων.

Κατανοητό γιατί η Ουάσιγκτων και το Ισραήλ έχουν πάθει delirio tremens στην προοπτική να χάσουν την Τουρκία. Τον κ. Κοτζιά και τον κ. Τσίπρα όμως γιατί τους απασχολεί; Την Ελλάδα τι την κόφτει; Σε τι μας συμφέρει εμάς να μπαίνουμε στο κάδρο, να καταγραφόμαστε από τα ραντάρ της Μόσχας και της ‘Αγκυρας ως εχθρική δύναμη, για ένα θέμα που όχι μόνο δεν θίγει ελληνικά εθνικά συμφέροντα, πιθανότατα τα εξυπηρετεί;

Το μόνο που έχει κάνει ιστορικά ο έλεγχος της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ είναι να έχει προσφέρει στους Δυτικούς τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιούν εναντίον μας.

Μας φαίνεται λοιπόν κάπως παρανοϊκό να επικρίνει η Αθήνα τη Ρωσία ότι θέλει να συνδράμει την Τουρκία στο να ανεξαρτοποιηθεί από το ΝΑΤΟ και από τη Δύση, στερώντας τη Δύση από ένα μοχλό εναντίον μας! Το πολύ γαρ όμως της εξαρτήσεως, γεννά παραφροσύνη και η ακραία υποτέλεια μεταμορφώνεται σε εθνομαζοχισμό.

Αλλά έθιξε και άλλα γενικότερου ενδιαφέροντος σημεία στη ομιλία του ο Υπουργός Εξωτερικών, γι’ αυτό και είμαστε υποχρεωμένοι να επανέλθουμε.

 

Διαβάστε επίσης

Η ΜΟΣΧΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΤΖΟΝΣΟΝ ΜΑΤΑΙΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1964

Ρωσικος Στρατος: Θα δωσουμε S300 στη Συρια

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα δώσουμε S300 στη Συρία, δήλωσε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA-Novosti, ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου, απαντώντας στις απειλές που είχε εκτοξεύσει προηγουμένως εναντίον της Ρωσίας ο μάλλον φασίζων, ακροδεξιός Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν.

Βεβαίως θα πρέπει να αναμένουμε για να δούμε αν όντως η Μόσχα θα τα υλοποιήσει αυτά, καθώς συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα οι ρωσο-ισραηλινές επαφές αναφορικά με τη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο που ήθελε η Ρωσία (και πολλοί στους ιθύνοντες κύκλους της, πολυποίκιλα συνδεόμενοι με το παγκόσμιο Χρήμα, ακόμα δεν θέλουν) ήταν να τα βάλει με το Ισραήλ, που εμφανίζεται ως μικρό και απειλούμενο κράτος, συνιστά όμως μια “κρυμμένη υπερδύναμη” στο κέντρο μιας ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Τα πλοκάμια της οποίας ασφαλώς βρίσκονται και στην ίδια τη Ρωσία.

Γι’ αυτό και παραγνώρισε έως τώρα, όσο μπορούσε, τον καθοριστικό ρόλο του Νετανιάχου και των φίλων του σε όλους τους πολέμους που έκαναν οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή.

Είναι το ίδιο το Ισραήλ όμως που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στη Ρωσία να μην έρθει σε ρήξη μαζί του. Ιδίως η παρούσα ηγεσία του που υποστηρίζει και ενθαρρύνει, εμμέσως πλην σαφέστατα, όλες τις πολεμοχαρείς εκστρατείες της Δύσης όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και εναντίον της Ρωσίας στην πρ. ΕΣΣΔ αλλά και στην Κορέα (Ο Νετανιάχου πιστεύεται ότι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και την ομιλία του περασμένου Αυγούστου του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν απείλησε με εξαφάνιση τη Βόρειο Κορέα).

Όταν βέβαια το Ισραήλ αισθάνεται ότι οι Αμερικανοί δεν κάνουν επαρκώς τη δουλειά του, επεμβαίνουν και οι ίδιοι, όπως συνέβη  με τον πρόσφατο βομβαρδισμό ιρανικών στόχων στη Συρία.

Η Συρία τείνει έτσι τώρα, εκ των πραγμάτων, όχι γιατί κάποιος το θέλησε, να γίνει αντιληπτή στο Κρεμλίνο ως το Στάλινγκραντ μιας γιγαντιαίας σύγκρουσης που αναπόφευκτα αρχίζει, ανάμεσα στον Παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό και τα μεγάλα σύνολα που αυτός δεν μπορεί να ανεχθεί και θέλει να διαλύσει, να καταστρέψει ή να υποτάξει, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, όπως και κάθε άλλο κάπως ανεξάρτητο κράτος (π.χ. Συρία, Ιράν, Β. Κορέα).

Μετά τους πολέμους του 1967 και του 1973, μια βασική στρατηγική του Ισραήλ ήταν να βάζει τους άλλους να κάνουν τους πολέμους που ήθελε, όπως συνέβη ιδίως με την εισβολή στο Ιράκ και τις υπόλοιπες στρατιωτικές επεμβάσεις στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Η στρατηγική αυτή απέδωσε, είχε μεγάλα κέρδη, όπως τουλάχιστον το ίδιο το Ισραήλ τα αντιλαμβανόταν και δεν είχε πολύ κόστος και κινδύνους για το ίδιο.

Οι πιο ακραίοι, εξτρεμιστές και φονταμενταλιστές μάλιστα, κοντά στην ηγεσία του, πολύ καιρό τώρα ονειρεύονται (και δεν περιορίζονται φοβούμεθα να ονειρεύονται) έναν πόλεμο των πολιτισμών, Χριστιανών εναντίον Μουσουλμάνων, από τον οποίο θα έβγαιναν, κατά το πολύ “σαλεμένο”, υποκινούμενο από μεσσιανικές και υπερφυσικές-θεολογικές προσλήψεις,  μυαλό τους (ο φονταμενταλισμός δεν είναι προνόμιο του Ισλάμ), νικητές και μεγάλοι κερδισμένοι οι Εβραίοι, κυρίαρχοι στην “γη της επαγγελίας” και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή κατ’ ελάχιστο.

Στην πραγματικότητα, το πράγμα δεν έχει μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια διάσταση, συνδεόμενη με βαθύτερες, οργανικές τάσεις του καπιταλισμού στην εποχή μας, που, όπως και στο παρελθόν, πηγαίνει για συστημικούς λόγους προς τον πόλεμο, όπως πήγε στα 1914 και στα 1939, αντιδρώντας στην βαθειά οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 (όπως οι προηγούμενοι ήταν απάντηση στις βαθειές οικονομικές κρίσεις του 19ου αιώνα και του 1929 αντίστοιχα). Η διαφορά είναι η ύπαρξη πυρηνικών όπλων σήμερα.

Γι’ αυτό η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να γίνει ελκυστής όλης της ανθρωπότητας προς τον Αρμαγεδδώνα και το το γίνεται εκεί δεν αφορά εν τέλει μόνο την περιοχή αυτή, αλλά το μέλλον όλου του ανθρώπινου Γένους.

Ήδη άλλωστε, ο Ισραηλινός στρατηγιστής Γινόν, από το 1980, μας λέει σε ένα άρθρο (εξαιρετικά προφητικό για το τι συμβαίνει σήμερα στην ευρύτερη περιοχή), ότι δεν είναι μόνο ο σοσιαλισμός, αλλά και ο ίδιος ο ανθρωπισμός που χρεωκόπησε! Ανάλογες ιδέες διατυπώνει και ο Χάντινγκτον για τον οποίο, σε αντίθεση με τον Φουκουγιάμα, ο Πόλεμος συνιστά περίπου την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και η δημοκρατία δεν έχει κανένα μέλλον!

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, την αντίσταση που πρόβαλλαν αρχικά στην αμερικανική εισβολή οι Σουνίτες του Ιράκ, μετά η Χεζμπολά, μετά ο Άσαντ (κι ο Ομπάμα στην Ουάσιγκτων) και, στο τέλος, τη φοβερή δύναμη του ρώσικου εθνισμού που οι ίδιοι, με τις πράξεις και την επιθετικότητά τους κατάφεραν να ξυπνήσουν, την ίδια δύναμη που γονάτισε ένα Ναπολέοντα και ένα Χίτλερ. Τις αρκούδες δεν είναι έξυπνο να τις πειράζεις.

Το πραξικόπημα που έκαναν στην Ουκρανία, οδήγησε τον Πούτιν στη Συρία. Η παρουσία του ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή άλλαξε όλα τα δεδομένα αυτής της σύγκρουσης και τη μετέτρεψε από περιφερειακή σε παγκόσμια με δυνατότητα πυρηνικής εξέλιξης. ‘Εθεσε ανυπέρβλητα εμπόδια στη συνέχιση του γνωστού και διακηρυγμένου προγράμματος πολέμων των Νεοσυντηρητικών, για αλλαγή καθεστώτων μέσω πολέμων, που άρχιζε από το Ιράκ και κατέληγε στη Βόρειο Κορέα – και βέβαια ήταν μια έμμεση πλην σαφής άσκηση αυτοκρατορικής εξουσίας απέναντι σε όλο τον κόσμο, εχθρών (Κίνας και Ρωσίας), αλλά και συμμάχων (Ευρώπη) περιλαμβανομένων.

Η Αυτοκρατορία βρέθηκε έστι στο δυσάρεστο σημείο είτε να αποδεχθεί μια σοβαρή ήττα και επιτέλους ένα λογικό συμβιβασμό, είτε να ξεφύγει προς την παραφροσύνη.

Στις συνθήκες που τώρα έχουν διαμορφωθεί, λόγω “αυτοκρατορικής υπερπέκτασης”, ο πόλεμος των πολιτισμών που ονειρεύτηκαν, δεν θα μοιάζει τόσο με επιτυχή Σταυροφορία, αλλά μάλλον με το πυρηνικό τέλος κάθε πολιτισμού. Απορεί μάλιστα κανείς με την έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας όσων Ισραηλινών και δυτικών στρατηγικών εγκεφάλων που σκέφτονται έτσι, προφανώς απρόθυμοι να παραδεχτούν και να αναγνωρίσουν δυσάρεστες πραγματικότητες. Πόσο πιθανό είναι άλλωστε σε μια τέτοια κλιμάκωση να βγει αλώβητο στο τέλος ένα μικρό κράτος της Μέσης Ανατολής;

Το πολύ γαρ της ισχύος (και της ατιμωρησίας) παραφροσύνη προκαλεί. Η εβραϊκή ελίτ έχει αποκτήσει τεράστια ισχύ παγκοσμίως και, ως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως μάλιστα όταν έχει κανείς υποχρεωθεί επί μακρόν να κρύβεται και να υφίσταται ποικίλους διωγμούς, αρνείται να αποδεχθεί όρια στη δύναμή της. Οι Εβραίοι δεν είναι εξαίρεση στο ζήτημα αυτό, σχεδόν όλοι την πάτησαν έτσι.Και συχνά όσοι διέβλεψαν την ανάγκη να σταματήσουν την πορεία, βρήκαν κακό μπελά, από τον Μάρκο Αυρήλιο έως τον Γιτζάκ Ράμπιν.

Ελπίζει βέβαια κανείς πάντα, εκεί, στον ‘Ολυμπο του Χρήματος, που δεν μπορούμε εμείς από δω να διακρίνουμε, κρυμμένος όπως είναι στα σύννεφα, κάποιος να διαθέτει ακόμα λίγο μυαλό. Μήπως άραγε γι’ αυτό εστάλη και ο κ. Μακρόν στην Ουάσιγκτων, να πείσει τον Τραμπ να μην επιμείνει στην αποκήρυξη της συμφωνίας με το Ιράν; Για να διαπιστώσει όμως ότι, όταν φτιάχνεις Φρανκεστάιν, δεν μπορείς μετά να τους ελέγξεις και τόσο εύκολα.

Απορεί κανείς και απογοητεύεται, πως ένας λαός με την εμπειρία των Εβραίων και τα πνευματικά τους επιτεύγματα, μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτο- και ετερο-καταστροφικής συμπεριφοράς. Αλλά μήπως αυτό δεν συνέβη και με τους Γερμανούς στον Εικοστό Αιώνα;Και μήπως το ίδιο δεν επαπειλείται και με τους Αμερικανούς στις μέρες μας; Η ύβρις γεννά την νέμεση, όπως διδάσκει η Ιστορία από τα αρχαία κιόλας χρόνια.

Ελπίζει κανείς ότι ο ίδιος ο εβραϊκός λαός θα καταλάβει εγκαίρως τους κινδύνους και θα ξεσηκωθεί να σταματήσει αυτή την πορεία προς τον Θάνατο. Είναι δυνατόν μα μην το κάνει αυτό, ένας λαός με τη σημαντικότατη συμβολή των Εβραίων στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι των δύο τελευταίων αιώνων, ένας λαός πούβγαλε γίγαντες της ανθρώπινης σκέψης όπως τον Φρόιντ, τον Αϊνστάιν, τον Μαρξ, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους και με κάθε τι που είπαν ή έγραψαν, είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός να μην μπορέσει να υπερβεί τις δεισιδαιμονίες και να αφήσει να τον καθοδηγούν τα ένστικτα του Νεάντερταλ;

Σημ. Ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιήσαμε το παράδειγμα του Νεάντερνταλ για να καταστήσουμε σαφές αυτό που θέλουμε να πούμε. Στην πραγματικότητα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τους προγόνους μας, που ήταν πιο sapiens από μας. Το πόσο σοφός (sapiens) είσαι καθορίζεται από τη σύγκριση των δεξιοτήτων σου με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζεις, δεν είναι αφηρημένο. Χωρίς να έχουμε τις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται για να κρίνουμε υπεύθυνα, η αίσθησή μας ήταν ότι οι άνθρωποι του Νεάντερνταλ είχαν ιδιότητες πολύ πιο ταιριαστές με τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν, απότι οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι “σοφοί” (sapiens) άνθρωποι.

Διαβάστε επίσης

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

We will deliver S300 to Syria. Russian Army answers to threats by Lieberman

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε στις 19 Απριλίου. Σήμερα Τετάρτη, οι σχέσεις Ισραήλ και Ρωσίας πήραν εξαιρετικά επικίνδυνη τροπή, καθώς οι Ισραηλινοί απαιτούν να μην δώσει η Ρωσία αντιαεροπορικούς πυραύλους S300 στη Συρία, ώστε να μπορούν να τη βομβαρδίζουν ανενόχλητοι. Ακολούθησε ιστορικά πρωτοφανής προειδοποίηση αξιωματούχων της Μόσχας προς το εβραϊκό κράτος ότι θα αντιμετωπίσει “καταστροφικές” συνέπειες, στην οποία απάντησε ο ακροδεξιός Υπουργός ‘Αμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν διατυπώνοντας ευθείες απειλές κατά της Ρωσίας. Στο σημείο που έφτασαν ήδη τα πράγματα θεωρούμε περιττό να προσθέσουμε περισσότερα σχόλια, εκτός του να διατυπώσουμε την ευχή ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί δεν βλέπουμε πολλούς άλλους υποψήφιους να το κάνουν.
Στο τέλος του άρθρου μπορείτε να διαβάσετε τα τελευταία σημερινά


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο «μονοπολικός» κόσμος δεν μοιάζει να μπορεί να σταθεί στα πόδια του, ούτε όμως ο «πολυπολικός» διακρίνεται στον ορίζοντα.

Μια εικόνα πρωτοφανούς αστάθειας σε όλα τα μέτωπα του κόσμου μας, ετοιμάζει κάθε τόσο και εγκυμονεί πολέμους, αλλά, μετά, σαν να «μαζεύεται» προσωρινά, με τα σύννεφα να ξαναμαζεύονται στη συνέχεια σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, τις σχέσεις Δύσης – Ρωσίας, αλλά και πιο πίσω τις κρίσεις γύρω από την Κορέα και τους απειλούμενους εμπορικούς πολέμους.

‘Ένα από τα «θύματα» του τελευταίου παροξυσμού γύρω από τη Συρία ήταν η πολύ σημαντική για αμφότερες τις πλευρές σχέση της Ρωσίας και του Ισραήλ, που πέρασε μια από τις σοβαρότερες κρίσεις της μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και δεν έχει ακόμα καταλήξει.

Το σήμα που εξέπεμπε η Μόσχα εδώ και καιρό προς το Ισραήλ, και επανελήφθη εμμέσως πλην σαφώς στην τελευταία διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (το «Νταβός» της γεωπολιτικής) θα μπορούσε να συνοψιστεί στο «μην ανησυχείτε για την ασφάλειά σας, θα σας προστατεύσουμε εμείς αν απειληθείτε, εν ανάγκη και συνεργαζόμενοι με τις ΗΠΑ, αλλά μην αναλαμβάνετε δράση εναντίον του Ιράν στη Συρία».

Υπήρχε βέβαια μια αντίφαση στις κατά τα άλλα εξαιρετικές ρωσο-ισραηλινές σχέσεις και το ότι τα ισχυρότατα φιλοισραηλινά λόμπυ ήταν πίσω από όλα τα σχέδια των Νεοσυντηρητικών, συμπεριλαμβανομένων και των υποθέσεων Ουκρανία, Λιβύη, Ιράν κλπ. Το Ισραήλ φρόντιζε βέβαια ταυτόχρονα να κρατάει αποστάσεις από την δυτική πολιτική στην πρώην ΕΣΣΔ, όπως π.χ. αρνούμενο να καταδικάσει τη Ρωσία για την Κριμαία. Αλλά οι καταρτίσαντες το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα πολέμων στη Μέση Ανατολή Αμερικανοί Νεοσυντηρητικοί, ήταν όλοι στενότατοι φίλοι της παρούσης ηγεσίας του Ισραήλ.

Και οι δύο πλευρές όμως, και οι Ρώσοι και οι Ισραηλινοί, τα παρέβλεπαν όλα αυτά, εκτιμώντας ως πολύ σημαντική την μεταξύ τους σχέση, για να την αφήσουν να διαταραχθεί.

Η Ρωσία άλλωστε έχει ακολουθήσει παραδοσιακά μια μάλλον συντηρητική πολιτική απέναντι και στη Δύση στο σύνολό της, ΗΠΑ, Γερμανία και ΕΕ,  Ισραήλ, κάτι που συνέβη και με την ΕΣΣΔ, παρά την υποτιθέμενη επαναστατική ρητορεία και ιδεολογία της, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής της.

Οι συντριπτικά περισσότερες συγκρούσεις δεν προκλήθηκαν με πρωτοβουλία της Μόσχας, αλλά μόνο όταν η άλλη πλευρά ξεπέρασε τις «κόκκινες γραμμές» της Ρωσίας.

Και στην περίπτωση της πρόσφατης κρίσης, η ρωσική ηγεσία εκτίμησε ότι επρόκειτο για άμεση πολεμική απειλή κατά της χώρας, η οποία άλλωστε διατυπώθηκε με αρκετή σαφήνεια δια των τουίτ του Αμερικανού Προέδρου. Η πίεση επί της Μόσχας ήταν τόσο μεγάλη, που όλα τα άλλα ζητήματα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν τη Δευτέρα 10 Απριλίου, όταν η ισραηλινή αεροπορία έπληξε τη βάση Τ4 στο εσωτερικό της Συρίας, σκοτώνοντας και αριθμό Ιρανών στρατιωτικών. Είχε προηγηθεί μια επίθεση στη Συρία τον Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια μάλιστα της οποίας κατερρίφθη, για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια, ένα ισραηλινό F16.

To αποτέλεσμα ήταν η έκδοση μιας επικριτικής ανακοίνωσης του ρωσικού Επιτελείου για τη δράση της ισραηλινής αεροπορίας αλλά και, σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα Debka, μια τηλεφωνική λογομαχία Νετανιάχου και Πούτιν.

Όλος ο ισραηλινός τύπος έγραψε για την επιδείνωση του κλίματος των ρωσο-ισραηλινών σχέσεων, αλλά η Debka προχώρησε παραπέρα, υπογραμμίζοντας ότι ο κ. Λαβρέντιεφ, Ρώσος ειδικός απεσταλμένος στην Συρία ταξίδεψε στην Τεχεράνη, συνάντησε τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του Ιράν και αποφάσισαν τον συντονισμό των ιρανικών απαντήσεων στο Ισραήλ (που οι Ισραηλινοί θεωρούν, πάντα κατά την ιστοσελίδα, ότι θα περιλάβει και χτύπημα σε δυνάμεις του «βαθειά» στο Ισραήλ και όχι μόνο τα συνήθη πυρά από τον Λίβανο στο Βόρειο Ισραήλ).

Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την ανατροπή ενός βασικού δεδομένου όλων των πολέμων μετά την «Καταιγίδα στον Κόλπο» εναντίον αραβικών καθεστώτων. Μέχρι τώρα, αυτοί οι πόλεμοι ενίσχυαν εξ αντιδιαστολής το Ισραήλ, δια της καταστροφής από τους Δυτικούς των αραβικών κρατών που ήταν οι κύριοι δυνητικοί αντίπαλοί του. Τώρα, και για πρώτη φορά, θα κινδύνευε όχι μόνο να χάσει την εγγύηση της Ρωσίας, αλλά και να πληρώσει εκείνο τα αποτελέσματα της επέμβασης.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε κατά πόσον αυτό επηρέασε την έκβαση της κρίσης, γιατί ήταν κυρίως ο Υπουργός Άμυνας και ο αμερικανικός στρατός που εμπόδισαν την κλιμάκωση, αλλά οπωσδήποτε είναι ένα πολύ σημαντικό, νέο δεδομένο της μεσανατολικής κατάστασης, που έχει μεγάλη σημασία που ακριβώς θα καταλήξει, καθώς και οι δύο πλευρές αφενός αισθάνονται ότι έχουν εισέλθει σε τροχιά ρήξης, αφετέρου εξακολουθούν να μην την επιθυμούν.

Ένα πρώτο κρίσιμο τεστ είναι το κατά πόσον η Μόσχα θα παραδώσει στη Δαμασκό σύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα, όπως φαίνεται να επιθυμούν και να πιέζουν, σύμφωνα με καλά πληροφορημένους παρατηρητές στη Μόσχα, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.

Far-Rightist Lieberman gets crazy (or pretends to get). He claims the right to bomb Syria and threatens Russia!

Διαβάστε επίσης: Θριαμβος Πουτιν-Ασαντ, μεγαλη ηττα ΗΠΑ-Ισραηλ, παραμενων κινδυνος πυρηνικου ολεθρου