Tag Archives: Νεοσυντηρητικοί

H Τουρκια, το Ισραηλ και το αμερικανικο στρατιωτικο-βιομηχανικο συμπλεγμα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τόσο το αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας, όσο και οι πανίσχυρες πολεμικές βιομηχανίες των Ηνωμένων Πολιτειών τάσσονται υπέρ της κανονικής παράδοσης των αεροσκαφών πέμπτης γενεάς F-35 στην Άγκυρα, παρόλο που η τελευταία δεν έχει υποχωρήσει στις αμερικανικές πιέσεις να μην αγοράσει τους ρωσικούς αντιαεροπορικούς-αντιπυραυλικούς πυραύλους S-400. Continue reading H Τουρκια, το Ισραηλ και το αμερικανικο στρατιωτικο-βιομηχανικο συμπλεγμα

Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

By Dimitris Konstantakopoulos

We have witnessed during the last two years the multiplication of cases of political repressions in various Eastern European countries, like Poland, where Mateusz Piscorski, leader of the party Smena is detained illegally already for two years, without any accusations formulated against him! But this is not the only authoritarian action of the Polish authorities, which, by the way have been condemned by UN Human Rights Committee and by the Polish Ombudsman (Rzecznik praw obywatelskich) for their actions. Among them the process against the Polish Communist party, the harassment against the trotskyte group “Power to the Councils”, a pro-Palestinian conference and scientific conferences about Karl Marx! To all that you may add the massive expulsion to the streets of impoverished tenants due to the re-privatization process. Continue reading Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

"Προσφυγικό μνημόνιο"

Ενας Αραβας προς τους Ευρωπαιους: Αν δεν σταματησετε τους πολεμους, δεν θα σταματησει η προσφυγικη κριση!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

To 2015 ολόκληρη η Ευρώπη συγκινήθηκε από το δράμα των προσφύγων που την κατέκλυσαν. Γρήγορα όμως άρχισαν οι αντιδράσεις για τα προβλήματα που η εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων προκαλούσε. Αντιδράσεις που εντείνονταν στο μέτρο που, αυτοί που ήθελαν ανοιχτές τις πύλες της Ευρώπης, συνήθως δεν ενδιαφέρονταν ανάλογα και για τα προβλήματα που η είσοδός τους, συχνά καλοδεχούμενη από την ευρωπαϊκή εργοδοσία, μπορούσε να δημιουργήσει στις κοινωνίες υποδοχής. Continue reading Ενας Αραβας προς τους Ευρωπαιους: Αν δεν σταματησετε τους πολεμους, δεν θα σταματησει η προσφυγικη κριση!

Ο Ερντογαν, η Κυπρος και μια κρισιμη παρατηρηση για Μακεδονικο, «Εθνικισμους» και Περιφερειες

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η ενίσχυση του τουρκικού εθνικιστικού και σχετικά ανεξάρτητου από τις ΗΠΑ καθεστώτος στην Άγκυρα, η μη μετατροπή δηλαδή της Τουρκίας σε προτεκτοράτο, όπως όλα σχεδόν τα κράτη της ΝΑ Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και το δικό μας, μοιάζει κατ’ αρχήν θετικός παράγων για την Κύπρο. Continue reading Ο Ερντογαν, η Κυπρος και μια κρισιμη παρατηρηση για Μακεδονικο, «Εθνικισμους» και Περιφερειες

Trump, Putin and Neocons

We publish here an article by Alistair Cook, who is always a very well informed and interesting observer.
We permit ourselves only one suggestion to anyone who entertained illusions about Mr. Trump or who wants to make a clear distinction between early and late Trump.
Probably all this supposed evolution of Trump is nothing else than the predicted and planned from the very beginning evolution of a huge Neocon conspiracy.
There are no forces inside Western Capitalism which will accept even a slightly independent Russia and China.
Only if popular movements were to appear in the West, in response to the crisis, would there really be support for such a policy.
US, Israel and Western Europe would only temporarily accept any pro Russian or pro Chinese measures and this only if they cannot do otherwise.
As for Neocon policy towards Russia, through Trump or otherwise, it seems to be inspired by a combination of past successes, like the Kissinger’s game with China and the Ribbentrop – Molotov game with Stalin.
But we are not sure it is likely to succeed. Both Presidents Xi and Putin seem quite aware as to how vitally important their alliance is for both countries and, indeed, for the whole world Continue reading Trump, Putin and Neocons

Δεν ειναι θεμα δυναμης, ειναι θεμα αξιοπρεπειας…

Ο Δημ. Κωνσταντακόπουλος απαντάει στις ερωτήσεις του Λάζ. Μαύρου για την κατάσταση στην Ελλάδα και την εξωτερική πολιτική Ελλάδας-Κύπρου, Ράδιο Πρώτο, 21.6.2018

Απο την κριση της ΕΕ και την ανοδο της Κινας στην απειλη του πυρηνικου πολεμου: Καπιταλισμος, Πολεμος, Ολοκληρωτισμος

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Aγαπητοί φίλοι,

Θέλω να ευχαριστήσω τους οργανωτές για την πρόσκλησή τους να συμμετάσχω σε αυτό το τόσο ενδιαφέρον και συναρπαστικό συνέδριο για τον Μαρξισμό, εδώ στο Πεκίνο, που συμπίπτει με τα 200 χρόνια από τη γέννηση ενός από τους φιλοσόφους που επηρέασαν όσο πολύ λίγοι ολόκληρο τον κόσμο μας, του Καρλ Μαρξ, του μεγαλύτερου ίσως μέχρι τώρα «απομυθοποιτητή» του ανθρώπινου κοινωνικού μας Είναι, αλλά και του φιλοσόφου που οι ιδέες του συνετέλεσαν αποφασιστικά σε αυτό που είναι η σημερινή Κίνα.

Αλλά θέλω επίσης να τους ευχαριστήσω  γιατί μου έδωσαν, ακόμα μια φορά, με την πρόσκλησή τους, τη δυνατότητα να επισκεφθώ αυτή τη χώρα, κοιτίδα ενός από τους αρχαιότερους και σημαντικότερους πολιτισμούς, όπως άλλωστε και η χώρα από την οποία ο ίδιος προέρχομαι.

Το να κατάγεσαι από μια τέτοια χώρα δεν πρέπει να θεωρείται ως κάποιας μορφής προνόμιο και για τους σημερινούς Ελληνες τουλάχιστο αυτό είναι δυστυχώς μάλλον βέβαιο. Πρέπει να θεωρείται μια προτροπή να καταλαβαίνει κανείς ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες, αλλά φορείς της Ζωής και του Πολιτισμού. Πρέπει να παραδώσουμε έναν κόσμο ει δυνατόν καλύτερο από αυτόν που παραλάβαμε, ή τουλάχιστον όχι χειρότερο. Και δεν υπάρχει ευγενέστερη φιλοδοξία από το να προσπαθεί κανείς να συμβάλλει σε μια τέτοια επιδίωξη.

Μιλώντας σήμερα για τη διεθνή κατάσταση θέλω να σας θυμίσω ότι η Κασσάνδρα δεν ήταν καθόλου αγαπητή, όχι όμως γιατί είχε άδικο σε αυτά πούλεγε, αλλά γιατί είχε δίκιο.

Γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω λίγο με το «φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας» που έχετε στο τίτλο της αποψινής συνεδρίασης.

Αντιλαμβάνομαι την αισιοδοξία κάποιου που ζει στην Κίνα το εκπληκτικό θαύμα της φανταστικής οικονομικής ανόδου της, πόσο θέλει να συνεχιστεί αυτή η άνοδος, χωρίς να παρεμβληθούν τυχόν εμπόδια σε αυτή.

Εντούτοις, αυτό που διακρίνουμε συνολικά για την ανθρωπότητα ως μια σοβαρή πιθανότητα σήμερα, δυστυχώς, δεν είναι τόσο ένα φωτεινό, όσο ένα σκοτεινό, ίσως και καθόλου μέλλον. Δεν είναι ασφαλώς αναπόφευκτο να πάμε εκεί, αλλά δεν είναι και αδύνατο.

 

Βαριά σύννεφα πάνω από τον κόσμο μας

Ο Μαρξ έλεγε ότι πέρασε ο καιρός που οι φιλόσοφοι ερμήνευαν τον κόσμο. ‘Ηρθε ο καιρός να τον αλλάξουμε. Αλλά για να τον αλλάξουμε πρέπει να τον αναλύσουμε και να τον καταλάβουμε.

Ενας Θεός ξέρει πόσες φορές φτάσαμε και πόσο κοντά φτάσαμε στον πυρηνικό πόλεμο τον περασμένο χρόνο. Και είμαστε ασφαλώς πολύ κοντά στο να τερματίσουμε μόνοι μας την ζωή στον πλανήτη. Εξακολουθούμε άλλωστε να βρισκόμαστε στο περιβάλλον της τρίτης τόσο βαθειάς δομικής κρίσης στην ιστορία του Καπιταλισμού, που άρχισε το 2008 και χωρίς να έχουμε αντιμετωπίσει κανένα από τα προβλήματα που έθεσε αυτή η κρίση.

Η οικονομική άνοδος της Κίνας, η στρατιωτική επανάκαμψη της Ρωσίας, η άνοδος του Παγκόσμιου Νότου, οι διάφορες αντιστάσεις που εκδηλώνονται εδώ και εκεί είναι ασφαλώς εξαιρετικά παρήγορες και ελπιδοφόρες. Δεν αλλάζουν ωστόσο την κυρίαρχη  εικόνα του κόσμου μας, και η εικόνα είναι αυτή μιας επιταχυνόμενης πορείας του παγκόσμιου καπιταλισμού προς τον Πόλεμο και τον Ολοκληρωτισμό, που ξέρουμε από την Ιστορία ότι είναι αναπόφευκτη, όσο δεν συναντά ικανές αντιστάσεις και μέσα και έξω από τα «φρούριά» του.

Το είδαμε στην Κορέα όλο τον περασμένο χρόνο και η απειλή ασφαλώς δεν είναι προς την Κορέα, αλλά προς την ίδια την Κίνα που απευθύνεται.

Το είδαμε στη Μέση Ανατολή, με έναν Ιμπεριαλισμό που έχει ξεφύγει από τον Ιμπεριαλισμό της Κατάκτησης και μεταβάλλεται σε Ιμπεριαλισμό της Καταστροφής και σε στρατηγική του Χάους, έχοντας γκρεμίσει τις μισές χώρες της περιοχής. ‘Όπως η απειλή στην Κορέα απευθύνεται εμμέσως πλην σαφώς προς την Κίνα, αλλά και τη Ρωσία ακόμα, έτσι και η απειλή κατά του Ιράν σήμερα, είναι, εμμέσως πλην σαφώς, μια απειλή προς τη Ρωσία και την Κίνα. Αυτές θέλουν να περικυκλώσουν, να εκβιάσουν, να διασπάσουν την μεταξύ τους συμμαχία, να προκαλέσουν και αλλαγή καθεστώτος αν μπορέσουν, να τις υποτάξουν και να τις διαλύσουν.

Γι’ αυτό ακριβώς το Χρήμα απαιτεί επίσης τόσο επίμονα, μέσω των Αμερικανών, να ενταχθείτε εσείς οι Κινέζοι στην χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση. Για να μπορέσει να ασκεί και στην Κίνα τις πιέσεις και τους εκβιασμούς που μπορεί να ασκεί στη Ρωσία, εξαιτίας των εξωφρενικών παραχωρήσεων που έκανε η ηγεσία αυτής της χώρας στους Δυτικούς την περίοδο 1989-96 και που είχαν σαν αποτέλεσμα να γνωρίσει την πιθανώς χειρότερη οικονομική, κοινωνική, δημογραφική και γεωπολιτική καταστροφή, σε όλη την παγκόσμια ιστορία της βιομηχανικής εποχής. Αλλά και να καταστήσει δυνατές τις καταστροφές και τις απειλές που είδαμε σε όλο τον κόσμο και, ιδίως, στη Μέση Ανατολή, μετά την κατάρρευση – αυτοκτονία της Σοβιετικής Ενωσης.

Το βλέπουμε επίσης στην ίδια τη Δύση με την άνοδο του Ολοκληρωτισμού του Χρήματος και τον νέο Ψυχρό Πόλεμο που εξαπέλυσε κατά της Ρωσίας.

 

Ο καπιταλισμός παράγει πόλεμο

Αυτό το σύστημα, ο Παγκόσμιος Καπιταλισμός και τα κέντρα του στη Δύση, δεν πρόκειται ασφαλώς να καθίσει ήσυχα και ειρηνικά, να παρακολουθεί την Κίνα να μεταβάλλεται στην πρώτη οικονομική δύναμη του πλανήτη και να τον εκτοπίζει από την κυρίαρχη θέση που έχει σήμερα, όπως δεν παρακολουθεί ήσυχα και την επανάκαμψη της Ρωσίας.

Δεν θα είμαστε Μαρξιστές, αν πιστεύαμε κάτι τέτοιο. Αλλά δεν χρειάζεται καν να είμαστε Μαρξιστές για να το αντιληφθούμε. Αρκεί να διαβάζουμε τις ειδήσεις στις εφημερίδες, να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας και να θυμόμαστε, έστω και λίγο, την Ιστορία.

Θα χρησιμοποιήσει ασφαλώς όλα τα μέσα που διαθέτει για να ανακόψει αυτή την πορεία, περιλαμβανομένου του πολέμου, της απειλής του πολέμου, ακόμα και του πυρηνικού πολέμου. Αυτό είναι το νόημα όσων συμβαίνουν στην Κορέα, στη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο και την Ουκρανία, με τον νέο Ψυχρό Πόλεμο που έχει αρχίσει. Πίσω από τα επιμέρους μέτωπα, ο στόχος διαγράφεται με σαφήνεια και δεν είναι άλλος από τη Μόσχα και από το Πεκίνο.

Το ξέρουμε άλλωστε από την ιστορία ότι δεν μπορεί παρά να γίνει έτσι. Ο ίδιος ο παγκόσμιος, δυτικός όμως καπιταλισμός είναι μακροχρόνια ασυμβίβαστος με την ύπαρξη όχι μόνο σοσιαλιστικών, αλλά ακόμα και οποιωνδήποτε στοιχειωδώς ανεξάρτητων οντοτήτων.

 

Σοσιαλισμός σε μια και μόνη χώρα

Η Σοβιετική‘Ενωση δοκίμασε, μεταξύ 1924 και 1941 να οικοδομήσει τον δικό της «σοσιαλισμό σε μια και μόνη χώρα», για να δει τον Ναζισμό να της επιτίθεται τον Ιούνιο του 1941. Αξίζει να διαβάσει κανείς τις σελίδες που αφιερώνει σε αυτή την επίθεση ο ίδιος ο στρατάρχης Ζούκωφ στα Απομνημονεύματά του, για να διαπιστώσει το σοκ της σοβιετικής ηγεσίας όταν πληροφορήθηκε ότι η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ.

Ο Ναζισμός όμως δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μία γερμανική ιδιομορφία, μια εξτρεμιστική εκδήλωση του γερμανικού εθνικισμού, ούτε ο πόλεμος κατά της Ρωσίας που εξαπέλυσε, ένα «λάθος» του Χίτλερ. Ο Ναζισμός, όπως και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος που τον προκάλεσε, είναι νόμιμα τέκνα του Δυτικού Καπιταλισμού και δεν υπήρξε παρά η «πρωτοπορία», η πιο αποφασιστική και η πιο ριζοσπαστική πτέρυγα του Δυτικού Καπιταλισμού, που από την αρχή το πρόγραμμά του ήταν η επίθεση κατά των Εργατών στην Ευρώπη και η επέκταση στην Ανατολή, το γερμανικό Drang Nach Osten. Γι’ αυτό ο Χίτλερ έγινε ανεκτός από μεγάλο μέρος των γερμανικών, αλλά και των δυτικών ιθυνουσών τάξεων. Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ προσέφεραν ουσιαστική βοήθεια στην ΕΣΣΔ μόνο όταν έγινε σαφές ότι θα νικήσει τους Γερμανούς, μετά δηλαδή τη μάχη του Στάλινγκραντ, γι’ αυτό έκαναν απόβαση στην Ευρώπη μόνο όταν ήταν απαραίτητη για να μην περάσει ολόκληρη στον έλεγχο του Κόκκινου Στρατού και γι’ αυτό έπαιξαν μέχρι το 1945 με την ιδέα ακόμα και μιας αλλαγής συμμαχιών και ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου εναντίον της ΕΣΣΔ.

Τηρουμένων ασφαλώς πολλών αναλογιών και σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση, οι Νεοσυντηρητικοί αντιπροσωπεύουν σήμερα για τον Παγκόσμιο, Δυτικό Καπιταλισμό, ότι αντιπροσώπευσε στη εποχή του ο Γερμανικός Εθνικο-Σοσιαλισμός: την αποφασιστική, ριζοσπαστική, πολεμοχαρή πτέρυγα, την «πρωτοπορία» του κυρίαρχου διεθνούς συστήματος.

Μας ανακοίνωσαν εξάλλου τις επιδιώξεις τους, εμείς δεν θέλουμε να τις πιστέψουμε, προτιμάμε συχνά να προσαρμόζουμε τις αναλύσεις μας στις επιθυμίες μας. Για χρεωκοπία του Ανθρωπισμού μίλησε ο Γινόν από το 1980. Τον Πόλεμο θεωρεί ως φυσική κατάσταση του Ανθρώπου ο Χάντινγκτον. Για «νέο Αμερικανικό Αιώνα» αγωνίζονται οι Νεοσυντηρητικοί από τη δεκαετία του 1990, αν και θάταν ακριβέστερο να τον πουν «του Χρήματος».

 

Μια παγκόσμια Αντεπανάσταση

Η διεθνώς κυρίαρχη τάση παραμένει μια γιγαντιαία παγκόσμια Αντεπανάσταση, η προσπάθεια δηλαδή των δυτικών αρχουσών τάξεων να πάρουν πίσω ότι αναγκάστηκαν να δώσουν στους ανθρώπους, στις λαϊκές τάξεις και στα φτωχά έθνη του Πλανήτη τους τελευταίους αιώνες.

Αρχισε με τον Νεοφιλευθερισμό, αλλά εκδηλώθηκε με πρωτοφανή δύναμη στην ΕΣΣΔ, κατεδαφίζοντας ότι είχε απομείνει από τα επιτεύγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Συνεχίστηκε στις πρώην αποικίες με την κατεδάφιση των καθεστώτων και συχνά των χωρών που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδίως αυτών που δημιούργησε ο αντιαποικιακός, αντιιμπεριαλιστικός εθνικισμός των Αράβων.

Φτάνει τώρα στο ίδιο το κέντρο του συστήματος, όπου ο Καπιταλισμός της εποχής μας μετατρέπεται σε Ολοκληρωτισμό, το Κεφάλαιο σε Παγκόσμια Αυτοκρατορία, από την άποψη τόσο της οικονομικής, όσο και της πολιτικής του λειτουργίας και όπου αναδύεται η σκιά μιας αόρατης, αλλά περισσότερο από υπαρκτής Υπερδύναμης, της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, με το χρηματιστικό κεφάλαιο να συγκροτείται πλέον όχι μόνο ως οικονομική, αλλά και ως πολιτική κατηγορία.

Είναι η Αυτοκρατορία του Χρήματος που τείνει, αν το μπορέσει, να υποσκελίσει ακόμα και την αμερικάνικη Αυτοκρατορία, όπως έκανε στο παρελθόν η τελευταία με τη Βρετανική, έστω κι αν η Αυτοκρατορία του Χρήματος ακόμα χρειάζεται την Αμερικανική  για τις ένοπλες δυνάμεις της, μη έχοντας δικές της.

 

Ολοκληρωτισμός στη Δύση: Από το Μάαστριχτ στην καταστροφή της Ελλάδας

Αυτός είναι ο βαθύτερος μετασχηματισμός που επιχειρεί στην Ευρώπη η θεμελιώδους σημασίας συνθήκη του Μάαστριχτ.

Αυτή η συνθήκη συνιστά τομή με το δυτικό πολίτευμα, που προέκυψε από τη Γαλλική Επανάσταση, ενσαρκώνοντας τις ιδέες της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Το Μάαστριχτ εγκαθιδρύει στη θέση της Λαϊκής Κυριαρχίας το Βασίλειο του Χρήματος, την «Αυτοκρατορία», όπως την ονόμασε ο πρώην πρόεδρος της ΕΕ Μπαρόζο, κάτι που δεν ομολογείται ρητά στο κείμενο της Συνθήκης, αλλά επιβάλλεται μέσω ενός συνδυασμού των διατάξεών της, όπως η πάγια αντιπληθωριστική εντολή στην ΕΚΤ (διατήρηση της αξίας του Χρήματος), η ανεξαρτησία της από εκλεγμένα όργανα του λαού (δηλαδή η εξάρτηση από τα κέντρα του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου), η ρήτρα «μη διάσωσης» (No bail out, που απαγορεύει στην Ενωση να συνδράμει μέλη της που τους επιτίθενται οι Αγορές) κ.α.

Η λαϊκή κυριαρχία που εξαφανίζεται από το εθνικό δημοκρατικό επίπεδο δεν επανεμφανίζεται σε κανένα δημοκρατικό ομοσπονδιακό όργανο, αλλά μεταβιβάζεται εμμέσως πλην σαφώς στους ανέλεγκτους εκπροσώπους του Κεφαλαίου που συγκροτούν τα λεγόμενα ευρωπαϊκά όργανα και είναι και θεσμικά υποχρεωμένοι να έχουν ως κύρια προτεραιότητά τους την εξυπηρέτηση του Κεφαλαίου.

Και ήταν η χώρα μου, η Ελλάδα, όπου αυτές οι ρυθμίσεις κλήθηκαν να γίνουν από θεωρία πράξη, μέσω ενός πρωτοφανούς πειράματος όχι νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, αλλά καταστροφής ενός έθνους. Είμαι στη διάθεση των συνέδρων που τυχόν θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για το ελληνικό ζήτημα να τους δώσω περισσότερα στοιχεία.

 

Μια ανθρωπότητα χωρίς φωνή

Το εξαιρετικά δυσάρεστο και επικίνδυνο είναι ότι όλα αυτά που περιγράψαμε δεν συναντούν αντίστοιχη πολιτική αντίσταση διεθνώς, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Αρκεί να θυμηθούμε μόνο τις τεράστιες διαδηλώσεις που συγκλόνισαν όλο τον κόσμο για τους πολέμους στο Βιετνάμ, την Αλγερία το Ιράκ. Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε τον περασμένο Αύγουστο στη συνέλευση του ΟΗΕ με εξαφάνιση την Βόρειο Κορέα και μια τέτοια πρωτοφανής απειλή δεν προκάλεσε αξιοσημείωτες πολιτικές αντιδράσεις διεθνώς.

Με εξαίρεση την περίοδο που ακολούθησε την ήττα του Ναπολέοντα και η οποία ήταν αυτή που γέννησε τελικά τον Μαρξ και τον Μαρξισμό, η δική μας εποχή, αυτή που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, είναι μοναδική στην ιστορία των νεώτερων χρόνων, της ανόδου του Παγκόσμιου Καπιταλισμού, που να χαρακτηρίστηκε από τόσο μεγάλη υποχώρηση της ανθρώπινης Συνείδησης.

Είναι αλήθεια ότι η Ρωσία παρενεβλήθη στην αλυσίδα των πολέμων που ξεκίνησαν στη Μέση Ανατολή, επεμβαίνοντας στη Συρία. Αλλά βέβαια, όπως απέδειξε η σοβιετική κατάρρευση, η στρατιωτική ισχύς είναι μεν αναγκαία, δεν είναι όμως αρκετή. Μπορείς να καταρρεύσεις μια χαρά, ακόμα κι αν είσαι πάνοπλος, ή και οικονομικά παντοδύναμος. ‘Ένα μόνο είδος ισχύος δεν επαρκεί για να αμυνθεί κάποιος. Χρειάζεται συνδυασμός της στρατιωτικής, της οικονομικής, της πολιτικής αλλά και της στρατηγικής ισχύος, αυτής που οι Αμερικανοί αποτελούν έξυπνη (smart) ισχύ.

Οσο για μας, στη Δύση, οι μεν διανοούμενοι τρέχουμε από συνέδριο σε συνέδριο μιλώντας χωρίς να πράττουμε, οι πολιτικοί για το μόνο που φαίνεται να ενδιαφέρονται είναι να εκλεγούν βουλευτές ή ευρωβουλευτές.

Ο αντίπαλος είναι ριζοσπάστης, η εποχή ριζοσπαστική, εμείς είμαστε συντηρητικοί.

 

Υπάρχει ελπίδα;

Αντιλαμβάνομαι ότι η εικόνα που σας παρουσιάζω είναι πολύ ανησυχητική και μπορεί να δημιουργήσει απαισιοδοξία. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη ιστορία διαφέρει από τις άλλες μορφές οργανικής ζωής και τις ανόργανες φυσικές διαδικασίες γιατί έχουμε συνείδηση και θέληση. Είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε την Ιστορία μας, όσο βέβαια οι καταστροφές δεν έχουν γίνει ανεπίστρεπτες.

Ο τρώσας και ιάσεται, έλεγαν οι Αρχαίοι Ελληνες. Είναι ακριβώς ο τόσο ακραίος χαρακτήρας της πολιτικής που έχει επικρατήσει, που οδηγεί αναπόφευκτα σημαντικές δυνάμεις του κόσμου μας να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται την ανάγκη κοινής διεθνούς δράσης εναντίον των πρωτοφανών απειλών για την επιβίωση του Πολιτισμού μας, αλλά και της ίδιας της ζωής στον πλανήτη, αλλά και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν τη ζωτική και επείγουσα ανάγκη μιας τελείως διαφορετικής οργάνωσης και των κοινωνικών και των διεθνών σχέσεων και της σχέσης μας με τη Φύση και τον Πολιτισμό μας.

Πριν από 25 χρόνια, για εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο, η σοβιετική κατάρρευση φάνηκε να επιβεβαιώνει ότι ο σοσιαλισμός, μια κοινωνία δηλαδή που να κυβερνάται από τον εαυτό της και όχι από την οικονομία, δεν είναι δυνατή, ίσως δεν είναι και επιθυμητή. Η διανοητική και ψυχολογική σκιά αυτής της κατάρρευσης παραμένει πάντα αισθητή σε όλη την ανθρωπότητα.

Και συνιστά ασφαλώς μεγάλη ειρωνεία ότι είναι ακριβώς τώρα, που η ιδέα του Σοσιαλισμού μοιάζει τόσο απομακρυσμένη, ανέφικτη, ουτοπική, για τόσο πολλούς ανθρώπους, είναι λοιπόν ακριβώς τώρα που ένα ανώτερο σύστημα κοινωνικών και διεθνών σχέσεων, σχέσεων με τη Φύση και τον Πολιτισμό, μοιάζει περισσότερο αναγκαίο από ποτέ άλλοτε, περισσότερο κι από όσο ήταν όταν ο Μαρξ έγραφε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, ή όταν οι Ρώσοι ή, εσείς οι Κινέζοι, έκαναν την Επανάστασή τους.

Είτε το ονομάσει κανείς Σοσιαλισμό, είτε όχι, χωρίς ένα τέτοιο σύστημα δύσκολα μπορεί να φανταστεί την ανθρωπότητα να επιβιώνει του αιώνα που διανύουμε.

Είναι εξαιρετικά παρήγορο ότι στο ίδιο του κέντρο του συστήματος, οι νέοι Αμερικανοί, κάτω των 25 ετών, δηλώνουν σε ένα ποσοστό 45% ότι θα ψήφιζαν έναν Σοσιαλιστή Πρόεδρο και πάνω από 20% έναν Κομμουνιστή κι αυτό σε μια χώρα που ανακήρυξε στη διάρκεια του 20ού αιώνα περίπου ως έγκλημα τον Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό.

Προφανώς η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς δεν έχει διαβάσει ποτέ μια σοσιαλιστική εφημερίδα ή ένα βιβλίο. Ο καπιταλισμός τους έκανε σοσιαλιστές! Ζώντας στην καρδιά της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, μην έχοντας άλλες χώρες να θαυμάζουν, απέκτησαν βαθειά αίσθηση του πόσο επικίνδυνος και άσχημος είναι ο κόσμος που ήρθαν.

Υπάρχει μια τεράστια παγκόσμια ζήτηση άλλης πολιτικής, μια ζήτηση που εμφανίστηκε και με την ελληνική υπόθεση το 2015, έστω κι αν κατέληξε άδοξα με τη συνθηκολόγησή μας. Αλλά ο ατμός χρειάζεται και έμβολο για να γίνει ενέργεια, χρειάζεται τα υποκείμενα που θα εκφράσουν τις ανάγκες της εποχής μας.

Η πολιτική ισχύς του δυτικού Καπιταλισμού καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. ‘Όχι βέβαια εξαιτίας των Ρώσων  hackers, αλλά εξαιτίας αυτών που ο ίδιος ο δυτικός καπιταλισμός κάνει. Προς το παρόν όμως, δεν έχει εμφανιστεί το εναλλακτικό όραμα.

Οποιος μπορέσει και τολμήσει να το αρθρώσει και να το εκφράσει, να ανταποκριθεί στις όλο και πιο πιεστικές ανάγκες της ανθρωπότητας, των λαών και στις πέντε ηπείρους, να δώσει φωνή στον Ανθρωπο, που την έχει τώρα χάσει, να προτείνει κάτι ουσιαστικό για το μέλλον του, θα δει να εκτοξεύεται στα ύψη η πολιτική του ισχύς και ακτινοβολία και τις ιδέες του να γίνονται τεράστια υλική δύναμη, υιοθετούμενες από εκατομμύρια ανθρώπων.

‘Όπως έγινε πάντα με τις ιδέες στην ανθρώπινη Ιστορία, που ξεκίνησαν από μικρές μειοψηφίες για να γίνουν τελικά κτήμα της ανθρωπότητας.

Ο καλύτερος τρόπος νομίζω για να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Μαρξ συνίσταται ασφαλώς στο να αφιερώσουμε άμεσα, σύντομα, φέτος, όσες δυνάμεις έχουμε, στη δημιουργία ενός μεγάλου παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος εναντίον των επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την πρώην ΕΣΣΔ, την Κορέα, εναντίον των πυρηνικών όπλων και της απειλής χρήσης τους, για την κατάργηση όλων των Κυρώσεων.

Σας ευχαριστώ

 

(*) Το κείμενο αυτό είναι η ομιλία του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο για τον Μαρξισμό που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, στις 5 και 6 Μαίου 2018, με τη συμμετοχή περίπου 700 Κινέζων πανεπιστημιακών και ειδικών και περίπου 100 διανοουμένων από τις πέντε ηπείρους, μεταξύ των οποίων, οι Τζιουζέπε Βάκκα, Ντέιβιντ Χάρβευ, Μάικλ Χάντσον, Σαμίρ Αμίν, Μάσιμο ντ’ Αλέμα και πολλοί άλλοι.

Η παγίδα κλείνει!

Η υποτελεια που σκοτωνει (Οικονομια, Μακεδονια, Ελληνοτουρκικα)

Σε μια εποχή παγκόσμιας γεωπολιτικής αβεβαιότητας , η υποτέλεια της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ με ανάθεση των προβλημάτων της σε τρίτους όπως οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ , οδηγεί μαθηματικά σε καταστροφή εθνικά και οικονομικά,  λέει ο δημοσιογράφος- συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος , επικεφαλής του site konstantakopoulos.gr στον 98.4 .

Ο αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα, έχει επισκεφθεί περισσότερες φορές τον Πεντάγωνο και την ηγεσία των Ενόπλων μας δυνάμεων, από τον Πρωθυπουργό. Με την ΠΓΔΜ καμία ουσιαστική συζήτηση δεν υπάρχει, παρά η σπουδή τω ν ΗΠΑ να μετατρέψουν σε γεωπολιτικά προτεκτοράτα όλα τα Βαλκάνια, ενόψει των σχεδιασμών τους με Κίνα-Ρωσία και Ιράν. Αυτό σε συνδυασμό με την μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους από την Γερμανία, μέσω μνημονίων, οδηγεί τη χώρα σε διάλυση του κράτους με ανυπολόγιστες συνέπειες, σε μια περίοδο που η αβεβαιότητα παγκόσμια, οδηγεί τις περισσότερες χώρες  σε ενδυνάμωση της κρατικής τους υπόσταση με εθνικά χαρακτηριστικά, λέει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Ρωσικος Στρατος: Θα δωσουμε S300 στη Συρια

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα δώσουμε S300 στη Συρία, δήλωσε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA-Novosti, ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου, απαντώντας στις απειλές που είχε εκτοξεύσει προηγουμένως εναντίον της Ρωσίας ο μάλλον φασίζων, ακροδεξιός Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν.

Βεβαίως θα πρέπει να αναμένουμε για να δούμε αν όντως η Μόσχα θα τα υλοποιήσει αυτά, καθώς συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα οι ρωσο-ισραηλινές επαφές αναφορικά με τη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο που ήθελε η Ρωσία (και πολλοί στους ιθύνοντες κύκλους της, πολυποίκιλα συνδεόμενοι με το παγκόσμιο Χρήμα, ακόμα δεν θέλουν) ήταν να τα βάλει με το Ισραήλ, που εμφανίζεται ως μικρό και απειλούμενο κράτος, συνιστά όμως μια “κρυμμένη υπερδύναμη” στο κέντρο μιας ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Τα πλοκάμια της οποίας ασφαλώς βρίσκονται και στην ίδια τη Ρωσία.

Γι’ αυτό και παραγνώρισε έως τώρα, όσο μπορούσε, τον καθοριστικό ρόλο του Νετανιάχου και των φίλων του σε όλους τους πολέμους που έκαναν οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή.

Είναι το ίδιο το Ισραήλ όμως που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στη Ρωσία να μην έρθει σε ρήξη μαζί του. Ιδίως η παρούσα ηγεσία του που υποστηρίζει και ενθαρρύνει, εμμέσως πλην σαφέστατα, όλες τις πολεμοχαρείς εκστρατείες της Δύσης όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και εναντίον της Ρωσίας στην πρ. ΕΣΣΔ αλλά και στην Κορέα (Ο Νετανιάχου πιστεύεται ότι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και την ομιλία του περασμένου Αυγούστου του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν απείλησε με εξαφάνιση τη Βόρειο Κορέα).

Όταν βέβαια το Ισραήλ αισθάνεται ότι οι Αμερικανοί δεν κάνουν επαρκώς τη δουλειά του, επεμβαίνουν και οι ίδιοι, όπως συνέβη  με τον πρόσφατο βομβαρδισμό ιρανικών στόχων στη Συρία.

Η Συρία τείνει έτσι τώρα, εκ των πραγμάτων, όχι γιατί κάποιος το θέλησε, να γίνει αντιληπτή στο Κρεμλίνο ως το Στάλινγκραντ μιας γιγαντιαίας σύγκρουσης που αναπόφευκτα αρχίζει, ανάμεσα στον Παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό και τα μεγάλα σύνολα που αυτός δεν μπορεί να ανεχθεί και θέλει να διαλύσει, να καταστρέψει ή να υποτάξει, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, όπως και κάθε άλλο κάπως ανεξάρτητο κράτος (π.χ. Συρία, Ιράν, Β. Κορέα).

Μετά τους πολέμους του 1967 και του 1973, μια βασική στρατηγική του Ισραήλ ήταν να βάζει τους άλλους να κάνουν τους πολέμους που ήθελε, όπως συνέβη ιδίως με την εισβολή στο Ιράκ και τις υπόλοιπες στρατιωτικές επεμβάσεις στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Η στρατηγική αυτή απέδωσε, είχε μεγάλα κέρδη, όπως τουλάχιστον το ίδιο το Ισραήλ τα αντιλαμβανόταν και δεν είχε πολύ κόστος και κινδύνους για το ίδιο.

Οι πιο ακραίοι, εξτρεμιστές και φονταμενταλιστές μάλιστα, κοντά στην ηγεσία του, πολύ καιρό τώρα ονειρεύονται (και δεν περιορίζονται φοβούμεθα να ονειρεύονται) έναν πόλεμο των πολιτισμών, Χριστιανών εναντίον Μουσουλμάνων, από τον οποίο θα έβγαιναν, κατά το πολύ “σαλεμένο”, υποκινούμενο από μεσσιανικές και υπερφυσικές-θεολογικές προσλήψεις,  μυαλό τους (ο φονταμενταλισμός δεν είναι προνόμιο του Ισλάμ), νικητές και μεγάλοι κερδισμένοι οι Εβραίοι, κυρίαρχοι στην “γη της επαγγελίας” και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή κατ’ ελάχιστο.

Στην πραγματικότητα, το πράγμα δεν έχει μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια διάσταση, συνδεόμενη με βαθύτερες, οργανικές τάσεις του καπιταλισμού στην εποχή μας, που, όπως και στο παρελθόν, πηγαίνει για συστημικούς λόγους προς τον πόλεμο, όπως πήγε στα 1914 και στα 1939, αντιδρώντας στην βαθειά οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 (όπως οι προηγούμενοι ήταν απάντηση στις βαθειές οικονομικές κρίσεις του 19ου αιώνα και του 1929 αντίστοιχα). Η διαφορά είναι η ύπαρξη πυρηνικών όπλων σήμερα.

Γι’ αυτό η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να γίνει ελκυστής όλης της ανθρωπότητας προς τον Αρμαγεδδώνα και το το γίνεται εκεί δεν αφορά εν τέλει μόνο την περιοχή αυτή, αλλά το μέλλον όλου του ανθρώπινου Γένους.

Ήδη άλλωστε, ο Ισραηλινός στρατηγιστής Γινόν, από το 1980, μας λέει σε ένα άρθρο (εξαιρετικά προφητικό για το τι συμβαίνει σήμερα στην ευρύτερη περιοχή), ότι δεν είναι μόνο ο σοσιαλισμός, αλλά και ο ίδιος ο ανθρωπισμός που χρεωκόπησε! Ανάλογες ιδέες διατυπώνει και ο Χάντινγκτον για τον οποίο, σε αντίθεση με τον Φουκουγιάμα, ο Πόλεμος συνιστά περίπου την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και η δημοκρατία δεν έχει κανένα μέλλον!

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, την αντίσταση που πρόβαλλαν αρχικά στην αμερικανική εισβολή οι Σουνίτες του Ιράκ, μετά η Χεζμπολά, μετά ο Άσαντ (κι ο Ομπάμα στην Ουάσιγκτων) και, στο τέλος, τη φοβερή δύναμη του ρώσικου εθνισμού που οι ίδιοι, με τις πράξεις και την επιθετικότητά τους κατάφεραν να ξυπνήσουν, την ίδια δύναμη που γονάτισε ένα Ναπολέοντα και ένα Χίτλερ. Τις αρκούδες δεν είναι έξυπνο να τις πειράζεις.

Το πραξικόπημα που έκαναν στην Ουκρανία, οδήγησε τον Πούτιν στη Συρία. Η παρουσία του ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή άλλαξε όλα τα δεδομένα αυτής της σύγκρουσης και τη μετέτρεψε από περιφερειακή σε παγκόσμια με δυνατότητα πυρηνικής εξέλιξης. ‘Εθεσε ανυπέρβλητα εμπόδια στη συνέχιση του γνωστού και διακηρυγμένου προγράμματος πολέμων των Νεοσυντηρητικών, για αλλαγή καθεστώτων μέσω πολέμων, που άρχιζε από το Ιράκ και κατέληγε στη Βόρειο Κορέα – και βέβαια ήταν μια έμμεση πλην σαφής άσκηση αυτοκρατορικής εξουσίας απέναντι σε όλο τον κόσμο, εχθρών (Κίνας και Ρωσίας), αλλά και συμμάχων (Ευρώπη) περιλαμβανομένων.

Η Αυτοκρατορία βρέθηκε έστι στο δυσάρεστο σημείο είτε να αποδεχθεί μια σοβαρή ήττα και επιτέλους ένα λογικό συμβιβασμό, είτε να ξεφύγει προς την παραφροσύνη.

Στις συνθήκες που τώρα έχουν διαμορφωθεί, λόγω “αυτοκρατορικής υπερπέκτασης”, ο πόλεμος των πολιτισμών που ονειρεύτηκαν, δεν θα μοιάζει τόσο με επιτυχή Σταυροφορία, αλλά μάλλον με το πυρηνικό τέλος κάθε πολιτισμού. Απορεί μάλιστα κανείς με την έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας όσων Ισραηλινών και δυτικών στρατηγικών εγκεφάλων που σκέφτονται έτσι, προφανώς απρόθυμοι να παραδεχτούν και να αναγνωρίσουν δυσάρεστες πραγματικότητες. Πόσο πιθανό είναι άλλωστε σε μια τέτοια κλιμάκωση να βγει αλώβητο στο τέλος ένα μικρό κράτος της Μέσης Ανατολής;

Το πολύ γαρ της ισχύος (και της ατιμωρησίας) παραφροσύνη προκαλεί. Η εβραϊκή ελίτ έχει αποκτήσει τεράστια ισχύ παγκοσμίως και, ως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως μάλιστα όταν έχει κανείς υποχρεωθεί επί μακρόν να κρύβεται και να υφίσταται ποικίλους διωγμούς, αρνείται να αποδεχθεί όρια στη δύναμή της. Οι Εβραίοι δεν είναι εξαίρεση στο ζήτημα αυτό, σχεδόν όλοι την πάτησαν έτσι.Και συχνά όσοι διέβλεψαν την ανάγκη να σταματήσουν την πορεία, βρήκαν κακό μπελά, από τον Μάρκο Αυρήλιο έως τον Γιτζάκ Ράμπιν.

Ελπίζει βέβαια κανείς πάντα, εκεί, στον ‘Ολυμπο του Χρήματος, που δεν μπορούμε εμείς από δω να διακρίνουμε, κρυμμένος όπως είναι στα σύννεφα, κάποιος να διαθέτει ακόμα λίγο μυαλό. Μήπως άραγε γι’ αυτό εστάλη και ο κ. Μακρόν στην Ουάσιγκτων, να πείσει τον Τραμπ να μην επιμείνει στην αποκήρυξη της συμφωνίας με το Ιράν; Για να διαπιστώσει όμως ότι, όταν φτιάχνεις Φρανκεστάιν, δεν μπορείς μετά να τους ελέγξεις και τόσο εύκολα.

Απορεί κανείς και απογοητεύεται, πως ένας λαός με την εμπειρία των Εβραίων και τα πνευματικά τους επιτεύγματα, μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτο- και ετερο-καταστροφικής συμπεριφοράς. Αλλά μήπως αυτό δεν συνέβη και με τους Γερμανούς στον Εικοστό Αιώνα;Και μήπως το ίδιο δεν επαπειλείται και με τους Αμερικανούς στις μέρες μας; Η ύβρις γεννά την νέμεση, όπως διδάσκει η Ιστορία από τα αρχαία κιόλας χρόνια.

Ελπίζει κανείς ότι ο ίδιος ο εβραϊκός λαός θα καταλάβει εγκαίρως τους κινδύνους και θα ξεσηκωθεί να σταματήσει αυτή την πορεία προς τον Θάνατο. Είναι δυνατόν μα μην το κάνει αυτό, ένας λαός με τη σημαντικότατη συμβολή των Εβραίων στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι των δύο τελευταίων αιώνων, ένας λαός πούβγαλε γίγαντες της ανθρώπινης σκέψης όπως τον Φρόιντ, τον Αϊνστάιν, τον Μαρξ, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους και με κάθε τι που είπαν ή έγραψαν, είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός να μην μπορέσει να υπερβεί τις δεισιδαιμονίες και να αφήσει να τον καθοδηγούν τα ένστικτα του Νεάντερταλ;

Σημ. Ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιήσαμε το παράδειγμα του Νεάντερνταλ για να καταστήσουμε σαφές αυτό που θέλουμε να πούμε. Στην πραγματικότητα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τους προγόνους μας, που ήταν πιο sapiens από μας. Το πόσο σοφός (sapiens) είσαι καθορίζεται από τη σύγκριση των δεξιοτήτων σου με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζεις, δεν είναι αφηρημένο. Χωρίς να έχουμε τις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται για να κρίνουμε υπεύθυνα, η αίσθησή μας ήταν ότι οι άνθρωποι του Νεάντερνταλ είχαν ιδιότητες πολύ πιο ταιριαστές με τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν, απότι οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι “σοφοί” (sapiens) άνθρωποι.

Διαβάστε επίσης

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

We will deliver S300 to Syria. Russian Army answers to threats by Lieberman

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε στις 19 Απριλίου. Σήμερα Τετάρτη, οι σχέσεις Ισραήλ και Ρωσίας πήραν εξαιρετικά επικίνδυνη τροπή, καθώς οι Ισραηλινοί απαιτούν να μην δώσει η Ρωσία αντιαεροπορικούς πυραύλους S300 στη Συρία, ώστε να μπορούν να τη βομβαρδίζουν ανενόχλητοι. Ακολούθησε ιστορικά πρωτοφανής προειδοποίηση αξιωματούχων της Μόσχας προς το εβραϊκό κράτος ότι θα αντιμετωπίσει “καταστροφικές” συνέπειες, στην οποία απάντησε ο ακροδεξιός Υπουργός ‘Αμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν διατυπώνοντας ευθείες απειλές κατά της Ρωσίας. Στο σημείο που έφτασαν ήδη τα πράγματα θεωρούμε περιττό να προσθέσουμε περισσότερα σχόλια, εκτός του να διατυπώσουμε την ευχή ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί δεν βλέπουμε πολλούς άλλους υποψήφιους να το κάνουν.
Στο τέλος του άρθρου μπορείτε να διαβάσετε τα τελευταία σημερινά


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο «μονοπολικός» κόσμος δεν μοιάζει να μπορεί να σταθεί στα πόδια του, ούτε όμως ο «πολυπολικός» διακρίνεται στον ορίζοντα.

Μια εικόνα πρωτοφανούς αστάθειας σε όλα τα μέτωπα του κόσμου μας, ετοιμάζει κάθε τόσο και εγκυμονεί πολέμους, αλλά, μετά, σαν να «μαζεύεται» προσωρινά, με τα σύννεφα να ξαναμαζεύονται στη συνέχεια σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, τις σχέσεις Δύσης – Ρωσίας, αλλά και πιο πίσω τις κρίσεις γύρω από την Κορέα και τους απειλούμενους εμπορικούς πολέμους.

‘Ένα από τα «θύματα» του τελευταίου παροξυσμού γύρω από τη Συρία ήταν η πολύ σημαντική για αμφότερες τις πλευρές σχέση της Ρωσίας και του Ισραήλ, που πέρασε μια από τις σοβαρότερες κρίσεις της μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και δεν έχει ακόμα καταλήξει.

Το σήμα που εξέπεμπε η Μόσχα εδώ και καιρό προς το Ισραήλ, και επανελήφθη εμμέσως πλην σαφώς στην τελευταία διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (το «Νταβός» της γεωπολιτικής) θα μπορούσε να συνοψιστεί στο «μην ανησυχείτε για την ασφάλειά σας, θα σας προστατεύσουμε εμείς αν απειληθείτε, εν ανάγκη και συνεργαζόμενοι με τις ΗΠΑ, αλλά μην αναλαμβάνετε δράση εναντίον του Ιράν στη Συρία».

Υπήρχε βέβαια μια αντίφαση στις κατά τα άλλα εξαιρετικές ρωσο-ισραηλινές σχέσεις και το ότι τα ισχυρότατα φιλοισραηλινά λόμπυ ήταν πίσω από όλα τα σχέδια των Νεοσυντηρητικών, συμπεριλαμβανομένων και των υποθέσεων Ουκρανία, Λιβύη, Ιράν κλπ. Το Ισραήλ φρόντιζε βέβαια ταυτόχρονα να κρατάει αποστάσεις από την δυτική πολιτική στην πρώην ΕΣΣΔ, όπως π.χ. αρνούμενο να καταδικάσει τη Ρωσία για την Κριμαία. Αλλά οι καταρτίσαντες το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα πολέμων στη Μέση Ανατολή Αμερικανοί Νεοσυντηρητικοί, ήταν όλοι στενότατοι φίλοι της παρούσης ηγεσίας του Ισραήλ.

Και οι δύο πλευρές όμως, και οι Ρώσοι και οι Ισραηλινοί, τα παρέβλεπαν όλα αυτά, εκτιμώντας ως πολύ σημαντική την μεταξύ τους σχέση, για να την αφήσουν να διαταραχθεί.

Η Ρωσία άλλωστε έχει ακολουθήσει παραδοσιακά μια μάλλον συντηρητική πολιτική απέναντι και στη Δύση στο σύνολό της, ΗΠΑ, Γερμανία και ΕΕ,  Ισραήλ, κάτι που συνέβη και με την ΕΣΣΔ, παρά την υποτιθέμενη επαναστατική ρητορεία και ιδεολογία της, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής της.

Οι συντριπτικά περισσότερες συγκρούσεις δεν προκλήθηκαν με πρωτοβουλία της Μόσχας, αλλά μόνο όταν η άλλη πλευρά ξεπέρασε τις «κόκκινες γραμμές» της Ρωσίας.

Και στην περίπτωση της πρόσφατης κρίσης, η ρωσική ηγεσία εκτίμησε ότι επρόκειτο για άμεση πολεμική απειλή κατά της χώρας, η οποία άλλωστε διατυπώθηκε με αρκετή σαφήνεια δια των τουίτ του Αμερικανού Προέδρου. Η πίεση επί της Μόσχας ήταν τόσο μεγάλη, που όλα τα άλλα ζητήματα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν τη Δευτέρα 10 Απριλίου, όταν η ισραηλινή αεροπορία έπληξε τη βάση Τ4 στο εσωτερικό της Συρίας, σκοτώνοντας και αριθμό Ιρανών στρατιωτικών. Είχε προηγηθεί μια επίθεση στη Συρία τον Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια μάλιστα της οποίας κατερρίφθη, για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια, ένα ισραηλινό F16.

To αποτέλεσμα ήταν η έκδοση μιας επικριτικής ανακοίνωσης του ρωσικού Επιτελείου για τη δράση της ισραηλινής αεροπορίας αλλά και, σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα Debka, μια τηλεφωνική λογομαχία Νετανιάχου και Πούτιν.

Όλος ο ισραηλινός τύπος έγραψε για την επιδείνωση του κλίματος των ρωσο-ισραηλινών σχέσεων, αλλά η Debka προχώρησε παραπέρα, υπογραμμίζοντας ότι ο κ. Λαβρέντιεφ, Ρώσος ειδικός απεσταλμένος στην Συρία ταξίδεψε στην Τεχεράνη, συνάντησε τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του Ιράν και αποφάσισαν τον συντονισμό των ιρανικών απαντήσεων στο Ισραήλ (που οι Ισραηλινοί θεωρούν, πάντα κατά την ιστοσελίδα, ότι θα περιλάβει και χτύπημα σε δυνάμεις του «βαθειά» στο Ισραήλ και όχι μόνο τα συνήθη πυρά από τον Λίβανο στο Βόρειο Ισραήλ).

Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την ανατροπή ενός βασικού δεδομένου όλων των πολέμων μετά την «Καταιγίδα στον Κόλπο» εναντίον αραβικών καθεστώτων. Μέχρι τώρα, αυτοί οι πόλεμοι ενίσχυαν εξ αντιδιαστολής το Ισραήλ, δια της καταστροφής από τους Δυτικούς των αραβικών κρατών που ήταν οι κύριοι δυνητικοί αντίπαλοί του. Τώρα, και για πρώτη φορά, θα κινδύνευε όχι μόνο να χάσει την εγγύηση της Ρωσίας, αλλά και να πληρώσει εκείνο τα αποτελέσματα της επέμβασης.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε κατά πόσον αυτό επηρέασε την έκβαση της κρίσης, γιατί ήταν κυρίως ο Υπουργός Άμυνας και ο αμερικανικός στρατός που εμπόδισαν την κλιμάκωση, αλλά οπωσδήποτε είναι ένα πολύ σημαντικό, νέο δεδομένο της μεσανατολικής κατάστασης, που έχει μεγάλη σημασία που ακριβώς θα καταλήξει, καθώς και οι δύο πλευρές αφενός αισθάνονται ότι έχουν εισέλθει σε τροχιά ρήξης, αφετέρου εξακολουθούν να μην την επιθυμούν.

Ένα πρώτο κρίσιμο τεστ είναι το κατά πόσον η Μόσχα θα παραδώσει στη Δαμασκό σύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα, όπως φαίνεται να επιθυμούν και να πιέζουν, σύμφωνα με καλά πληροφορημένους παρατηρητές στη Μόσχα, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.

Far-Rightist Lieberman gets crazy (or pretends to get). He claims the right to bomb Syria and threatens Russia!

Διαβάστε επίσης: Θριαμβος Πουτιν-Ασαντ, μεγαλη ηττα ΗΠΑ-Ισραηλ, παραμενων κινδυνος πυρηνικου ολεθρου