Tag Archives: Ναζισμός

Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

By Dimitris Konstantakopoulos

We have witnessed during the last two years the multiplication of cases of political repressions in various Eastern European countries, like Poland, where Mateusz Piscorski, leader of the party Smena is detained illegally already for two years, without any accusations formulated against him! But this is not the only authoritarian action of the Polish authorities, which, by the way have been condemned by UN Human Rights Committee and by the Polish Ombudsman (Rzecznik praw obywatelskich) for their actions. Among them the process against the Polish Communist party, the harassment against the trotskyte group “Power to the Councils”, a pro-Palestinian conference and scientific conferences about Karl Marx! To all that you may add the massive expulsion to the streets of impoverished tenants due to the re-privatization process. Continue reading Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

Β’ Παγκοσμιος Πολεμος: H Επιχειρηση Μπαρμπαροσα

Με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (Unternehmen Barbarossa στα γερμανικά) έμεινε στην ιστορία η εισβολή των Γερμανών στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπαρμπαρόσα (Κοκκινογένης στα ιταλικά) ήταν το προσωνύμιο του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκου Α’, ο οποίος ηγήθηκε των Σταυροφόρων τον 12ο αιώνα. Για τους  Σοβιετικούς, η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα σηματοδότησε την αρχή του Μεγάλου Πατριωτικού Αγώνα,  καθώς οι Σοβιετικοί κινητοποίησαν όλες τις δυνάμεις της χώρας τους, πραγματοποιώντας έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, με όλη την σημασία του όρου.
Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου του 1941 και διήρκεσε έως τις 7 Ιανουαρίου 1942, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εγκλωβίστηκαν από τον ρωσικό χειμώνα. Ήταν πρελούδιο των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ανατολικό Μέτωπο.
Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.onalert.gr/stories/b-pagkosmios-polemos-h-epixerish-barbarossa/67183 Continue reading Β’ Παγκοσμιος Πολεμος: H Επιχειρηση Μπαρμπαροσα

Απο την κριση της ΕΕ και την ανοδο της Κινας στην απειλη του πυρηνικου πολεμου: Καπιταλισμος, Πολεμος, Ολοκληρωτισμος

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Aγαπητοί φίλοι,

Θέλω να ευχαριστήσω τους οργανωτές για την πρόσκλησή τους να συμμετάσχω σε αυτό το τόσο ενδιαφέρον και συναρπαστικό συνέδριο για τον Μαρξισμό, εδώ στο Πεκίνο, που συμπίπτει με τα 200 χρόνια από τη γέννηση ενός από τους φιλοσόφους που επηρέασαν όσο πολύ λίγοι ολόκληρο τον κόσμο μας, του Καρλ Μαρξ, του μεγαλύτερου ίσως μέχρι τώρα «απομυθοποιτητή» του ανθρώπινου κοινωνικού μας Είναι, αλλά και του φιλοσόφου που οι ιδέες του συνετέλεσαν αποφασιστικά σε αυτό που είναι η σημερινή Κίνα.

Αλλά θέλω επίσης να τους ευχαριστήσω  γιατί μου έδωσαν, ακόμα μια φορά, με την πρόσκλησή τους, τη δυνατότητα να επισκεφθώ αυτή τη χώρα, κοιτίδα ενός από τους αρχαιότερους και σημαντικότερους πολιτισμούς, όπως άλλωστε και η χώρα από την οποία ο ίδιος προέρχομαι.

Το να κατάγεσαι από μια τέτοια χώρα δεν πρέπει να θεωρείται ως κάποιας μορφής προνόμιο και για τους σημερινούς Ελληνες τουλάχιστο αυτό είναι δυστυχώς μάλλον βέβαιο. Πρέπει να θεωρείται μια προτροπή να καταλαβαίνει κανείς ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες, αλλά φορείς της Ζωής και του Πολιτισμού. Πρέπει να παραδώσουμε έναν κόσμο ει δυνατόν καλύτερο από αυτόν που παραλάβαμε, ή τουλάχιστον όχι χειρότερο. Και δεν υπάρχει ευγενέστερη φιλοδοξία από το να προσπαθεί κανείς να συμβάλλει σε μια τέτοια επιδίωξη.

Μιλώντας σήμερα για τη διεθνή κατάσταση θέλω να σας θυμίσω ότι η Κασσάνδρα δεν ήταν καθόλου αγαπητή, όχι όμως γιατί είχε άδικο σε αυτά πούλεγε, αλλά γιατί είχε δίκιο.

Γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω λίγο με το «φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας» που έχετε στο τίτλο της αποψινής συνεδρίασης.

Αντιλαμβάνομαι την αισιοδοξία κάποιου που ζει στην Κίνα το εκπληκτικό θαύμα της φανταστικής οικονομικής ανόδου της, πόσο θέλει να συνεχιστεί αυτή η άνοδος, χωρίς να παρεμβληθούν τυχόν εμπόδια σε αυτή.

Εντούτοις, αυτό που διακρίνουμε συνολικά για την ανθρωπότητα ως μια σοβαρή πιθανότητα σήμερα, δυστυχώς, δεν είναι τόσο ένα φωτεινό, όσο ένα σκοτεινό, ίσως και καθόλου μέλλον. Δεν είναι ασφαλώς αναπόφευκτο να πάμε εκεί, αλλά δεν είναι και αδύνατο.

 

Βαριά σύννεφα πάνω από τον κόσμο μας

Ο Μαρξ έλεγε ότι πέρασε ο καιρός που οι φιλόσοφοι ερμήνευαν τον κόσμο. ‘Ηρθε ο καιρός να τον αλλάξουμε. Αλλά για να τον αλλάξουμε πρέπει να τον αναλύσουμε και να τον καταλάβουμε.

Ενας Θεός ξέρει πόσες φορές φτάσαμε και πόσο κοντά φτάσαμε στον πυρηνικό πόλεμο τον περασμένο χρόνο. Και είμαστε ασφαλώς πολύ κοντά στο να τερματίσουμε μόνοι μας την ζωή στον πλανήτη. Εξακολουθούμε άλλωστε να βρισκόμαστε στο περιβάλλον της τρίτης τόσο βαθειάς δομικής κρίσης στην ιστορία του Καπιταλισμού, που άρχισε το 2008 και χωρίς να έχουμε αντιμετωπίσει κανένα από τα προβλήματα που έθεσε αυτή η κρίση.

Η οικονομική άνοδος της Κίνας, η στρατιωτική επανάκαμψη της Ρωσίας, η άνοδος του Παγκόσμιου Νότου, οι διάφορες αντιστάσεις που εκδηλώνονται εδώ και εκεί είναι ασφαλώς εξαιρετικά παρήγορες και ελπιδοφόρες. Δεν αλλάζουν ωστόσο την κυρίαρχη  εικόνα του κόσμου μας, και η εικόνα είναι αυτή μιας επιταχυνόμενης πορείας του παγκόσμιου καπιταλισμού προς τον Πόλεμο και τον Ολοκληρωτισμό, που ξέρουμε από την Ιστορία ότι είναι αναπόφευκτη, όσο δεν συναντά ικανές αντιστάσεις και μέσα και έξω από τα «φρούριά» του.

Το είδαμε στην Κορέα όλο τον περασμένο χρόνο και η απειλή ασφαλώς δεν είναι προς την Κορέα, αλλά προς την ίδια την Κίνα που απευθύνεται.

Το είδαμε στη Μέση Ανατολή, με έναν Ιμπεριαλισμό που έχει ξεφύγει από τον Ιμπεριαλισμό της Κατάκτησης και μεταβάλλεται σε Ιμπεριαλισμό της Καταστροφής και σε στρατηγική του Χάους, έχοντας γκρεμίσει τις μισές χώρες της περιοχής. ‘Όπως η απειλή στην Κορέα απευθύνεται εμμέσως πλην σαφώς προς την Κίνα, αλλά και τη Ρωσία ακόμα, έτσι και η απειλή κατά του Ιράν σήμερα, είναι, εμμέσως πλην σαφώς, μια απειλή προς τη Ρωσία και την Κίνα. Αυτές θέλουν να περικυκλώσουν, να εκβιάσουν, να διασπάσουν την μεταξύ τους συμμαχία, να προκαλέσουν και αλλαγή καθεστώτος αν μπορέσουν, να τις υποτάξουν και να τις διαλύσουν.

Γι’ αυτό ακριβώς το Χρήμα απαιτεί επίσης τόσο επίμονα, μέσω των Αμερικανών, να ενταχθείτε εσείς οι Κινέζοι στην χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση. Για να μπορέσει να ασκεί και στην Κίνα τις πιέσεις και τους εκβιασμούς που μπορεί να ασκεί στη Ρωσία, εξαιτίας των εξωφρενικών παραχωρήσεων που έκανε η ηγεσία αυτής της χώρας στους Δυτικούς την περίοδο 1989-96 και που είχαν σαν αποτέλεσμα να γνωρίσει την πιθανώς χειρότερη οικονομική, κοινωνική, δημογραφική και γεωπολιτική καταστροφή, σε όλη την παγκόσμια ιστορία της βιομηχανικής εποχής. Αλλά και να καταστήσει δυνατές τις καταστροφές και τις απειλές που είδαμε σε όλο τον κόσμο και, ιδίως, στη Μέση Ανατολή, μετά την κατάρρευση – αυτοκτονία της Σοβιετικής Ενωσης.

Το βλέπουμε επίσης στην ίδια τη Δύση με την άνοδο του Ολοκληρωτισμού του Χρήματος και τον νέο Ψυχρό Πόλεμο που εξαπέλυσε κατά της Ρωσίας.

 

Ο καπιταλισμός παράγει πόλεμο

Αυτό το σύστημα, ο Παγκόσμιος Καπιταλισμός και τα κέντρα του στη Δύση, δεν πρόκειται ασφαλώς να καθίσει ήσυχα και ειρηνικά, να παρακολουθεί την Κίνα να μεταβάλλεται στην πρώτη οικονομική δύναμη του πλανήτη και να τον εκτοπίζει από την κυρίαρχη θέση που έχει σήμερα, όπως δεν παρακολουθεί ήσυχα και την επανάκαμψη της Ρωσίας.

Δεν θα είμαστε Μαρξιστές, αν πιστεύαμε κάτι τέτοιο. Αλλά δεν χρειάζεται καν να είμαστε Μαρξιστές για να το αντιληφθούμε. Αρκεί να διαβάζουμε τις ειδήσεις στις εφημερίδες, να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας και να θυμόμαστε, έστω και λίγο, την Ιστορία.

Θα χρησιμοποιήσει ασφαλώς όλα τα μέσα που διαθέτει για να ανακόψει αυτή την πορεία, περιλαμβανομένου του πολέμου, της απειλής του πολέμου, ακόμα και του πυρηνικού πολέμου. Αυτό είναι το νόημα όσων συμβαίνουν στην Κορέα, στη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο και την Ουκρανία, με τον νέο Ψυχρό Πόλεμο που έχει αρχίσει. Πίσω από τα επιμέρους μέτωπα, ο στόχος διαγράφεται με σαφήνεια και δεν είναι άλλος από τη Μόσχα και από το Πεκίνο.

Το ξέρουμε άλλωστε από την ιστορία ότι δεν μπορεί παρά να γίνει έτσι. Ο ίδιος ο παγκόσμιος, δυτικός όμως καπιταλισμός είναι μακροχρόνια ασυμβίβαστος με την ύπαρξη όχι μόνο σοσιαλιστικών, αλλά ακόμα και οποιωνδήποτε στοιχειωδώς ανεξάρτητων οντοτήτων.

 

Σοσιαλισμός σε μια και μόνη χώρα

Η Σοβιετική‘Ενωση δοκίμασε, μεταξύ 1924 και 1941 να οικοδομήσει τον δικό της «σοσιαλισμό σε μια και μόνη χώρα», για να δει τον Ναζισμό να της επιτίθεται τον Ιούνιο του 1941. Αξίζει να διαβάσει κανείς τις σελίδες που αφιερώνει σε αυτή την επίθεση ο ίδιος ο στρατάρχης Ζούκωφ στα Απομνημονεύματά του, για να διαπιστώσει το σοκ της σοβιετικής ηγεσίας όταν πληροφορήθηκε ότι η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ.

Ο Ναζισμός όμως δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μία γερμανική ιδιομορφία, μια εξτρεμιστική εκδήλωση του γερμανικού εθνικισμού, ούτε ο πόλεμος κατά της Ρωσίας που εξαπέλυσε, ένα «λάθος» του Χίτλερ. Ο Ναζισμός, όπως και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος που τον προκάλεσε, είναι νόμιμα τέκνα του Δυτικού Καπιταλισμού και δεν υπήρξε παρά η «πρωτοπορία», η πιο αποφασιστική και η πιο ριζοσπαστική πτέρυγα του Δυτικού Καπιταλισμού, που από την αρχή το πρόγραμμά του ήταν η επίθεση κατά των Εργατών στην Ευρώπη και η επέκταση στην Ανατολή, το γερμανικό Drang Nach Osten. Γι’ αυτό ο Χίτλερ έγινε ανεκτός από μεγάλο μέρος των γερμανικών, αλλά και των δυτικών ιθυνουσών τάξεων. Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ προσέφεραν ουσιαστική βοήθεια στην ΕΣΣΔ μόνο όταν έγινε σαφές ότι θα νικήσει τους Γερμανούς, μετά δηλαδή τη μάχη του Στάλινγκραντ, γι’ αυτό έκαναν απόβαση στην Ευρώπη μόνο όταν ήταν απαραίτητη για να μην περάσει ολόκληρη στον έλεγχο του Κόκκινου Στρατού και γι’ αυτό έπαιξαν μέχρι το 1945 με την ιδέα ακόμα και μιας αλλαγής συμμαχιών και ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου εναντίον της ΕΣΣΔ.

Τηρουμένων ασφαλώς πολλών αναλογιών και σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση, οι Νεοσυντηρητικοί αντιπροσωπεύουν σήμερα για τον Παγκόσμιο, Δυτικό Καπιταλισμό, ότι αντιπροσώπευσε στη εποχή του ο Γερμανικός Εθνικο-Σοσιαλισμός: την αποφασιστική, ριζοσπαστική, πολεμοχαρή πτέρυγα, την «πρωτοπορία» του κυρίαρχου διεθνούς συστήματος.

Μας ανακοίνωσαν εξάλλου τις επιδιώξεις τους, εμείς δεν θέλουμε να τις πιστέψουμε, προτιμάμε συχνά να προσαρμόζουμε τις αναλύσεις μας στις επιθυμίες μας. Για χρεωκοπία του Ανθρωπισμού μίλησε ο Γινόν από το 1980. Τον Πόλεμο θεωρεί ως φυσική κατάσταση του Ανθρώπου ο Χάντινγκτον. Για «νέο Αμερικανικό Αιώνα» αγωνίζονται οι Νεοσυντηρητικοί από τη δεκαετία του 1990, αν και θάταν ακριβέστερο να τον πουν «του Χρήματος».

 

Μια παγκόσμια Αντεπανάσταση

Η διεθνώς κυρίαρχη τάση παραμένει μια γιγαντιαία παγκόσμια Αντεπανάσταση, η προσπάθεια δηλαδή των δυτικών αρχουσών τάξεων να πάρουν πίσω ότι αναγκάστηκαν να δώσουν στους ανθρώπους, στις λαϊκές τάξεις και στα φτωχά έθνη του Πλανήτη τους τελευταίους αιώνες.

Αρχισε με τον Νεοφιλευθερισμό, αλλά εκδηλώθηκε με πρωτοφανή δύναμη στην ΕΣΣΔ, κατεδαφίζοντας ότι είχε απομείνει από τα επιτεύγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Συνεχίστηκε στις πρώην αποικίες με την κατεδάφιση των καθεστώτων και συχνά των χωρών που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδίως αυτών που δημιούργησε ο αντιαποικιακός, αντιιμπεριαλιστικός εθνικισμός των Αράβων.

Φτάνει τώρα στο ίδιο το κέντρο του συστήματος, όπου ο Καπιταλισμός της εποχής μας μετατρέπεται σε Ολοκληρωτισμό, το Κεφάλαιο σε Παγκόσμια Αυτοκρατορία, από την άποψη τόσο της οικονομικής, όσο και της πολιτικής του λειτουργίας και όπου αναδύεται η σκιά μιας αόρατης, αλλά περισσότερο από υπαρκτής Υπερδύναμης, της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, με το χρηματιστικό κεφάλαιο να συγκροτείται πλέον όχι μόνο ως οικονομική, αλλά και ως πολιτική κατηγορία.

Είναι η Αυτοκρατορία του Χρήματος που τείνει, αν το μπορέσει, να υποσκελίσει ακόμα και την αμερικάνικη Αυτοκρατορία, όπως έκανε στο παρελθόν η τελευταία με τη Βρετανική, έστω κι αν η Αυτοκρατορία του Χρήματος ακόμα χρειάζεται την Αμερικανική  για τις ένοπλες δυνάμεις της, μη έχοντας δικές της.

 

Ολοκληρωτισμός στη Δύση: Από το Μάαστριχτ στην καταστροφή της Ελλάδας

Αυτός είναι ο βαθύτερος μετασχηματισμός που επιχειρεί στην Ευρώπη η θεμελιώδους σημασίας συνθήκη του Μάαστριχτ.

Αυτή η συνθήκη συνιστά τομή με το δυτικό πολίτευμα, που προέκυψε από τη Γαλλική Επανάσταση, ενσαρκώνοντας τις ιδέες της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Το Μάαστριχτ εγκαθιδρύει στη θέση της Λαϊκής Κυριαρχίας το Βασίλειο του Χρήματος, την «Αυτοκρατορία», όπως την ονόμασε ο πρώην πρόεδρος της ΕΕ Μπαρόζο, κάτι που δεν ομολογείται ρητά στο κείμενο της Συνθήκης, αλλά επιβάλλεται μέσω ενός συνδυασμού των διατάξεών της, όπως η πάγια αντιπληθωριστική εντολή στην ΕΚΤ (διατήρηση της αξίας του Χρήματος), η ανεξαρτησία της από εκλεγμένα όργανα του λαού (δηλαδή η εξάρτηση από τα κέντρα του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου), η ρήτρα «μη διάσωσης» (No bail out, που απαγορεύει στην Ενωση να συνδράμει μέλη της που τους επιτίθενται οι Αγορές) κ.α.

Η λαϊκή κυριαρχία που εξαφανίζεται από το εθνικό δημοκρατικό επίπεδο δεν επανεμφανίζεται σε κανένα δημοκρατικό ομοσπονδιακό όργανο, αλλά μεταβιβάζεται εμμέσως πλην σαφώς στους ανέλεγκτους εκπροσώπους του Κεφαλαίου που συγκροτούν τα λεγόμενα ευρωπαϊκά όργανα και είναι και θεσμικά υποχρεωμένοι να έχουν ως κύρια προτεραιότητά τους την εξυπηρέτηση του Κεφαλαίου.

Και ήταν η χώρα μου, η Ελλάδα, όπου αυτές οι ρυθμίσεις κλήθηκαν να γίνουν από θεωρία πράξη, μέσω ενός πρωτοφανούς πειράματος όχι νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, αλλά καταστροφής ενός έθνους. Είμαι στη διάθεση των συνέδρων που τυχόν θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για το ελληνικό ζήτημα να τους δώσω περισσότερα στοιχεία.

 

Μια ανθρωπότητα χωρίς φωνή

Το εξαιρετικά δυσάρεστο και επικίνδυνο είναι ότι όλα αυτά που περιγράψαμε δεν συναντούν αντίστοιχη πολιτική αντίσταση διεθνώς, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Αρκεί να θυμηθούμε μόνο τις τεράστιες διαδηλώσεις που συγκλόνισαν όλο τον κόσμο για τους πολέμους στο Βιετνάμ, την Αλγερία το Ιράκ. Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε τον περασμένο Αύγουστο στη συνέλευση του ΟΗΕ με εξαφάνιση την Βόρειο Κορέα και μια τέτοια πρωτοφανής απειλή δεν προκάλεσε αξιοσημείωτες πολιτικές αντιδράσεις διεθνώς.

Με εξαίρεση την περίοδο που ακολούθησε την ήττα του Ναπολέοντα και η οποία ήταν αυτή που γέννησε τελικά τον Μαρξ και τον Μαρξισμό, η δική μας εποχή, αυτή που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, είναι μοναδική στην ιστορία των νεώτερων χρόνων, της ανόδου του Παγκόσμιου Καπιταλισμού, που να χαρακτηρίστηκε από τόσο μεγάλη υποχώρηση της ανθρώπινης Συνείδησης.

Είναι αλήθεια ότι η Ρωσία παρενεβλήθη στην αλυσίδα των πολέμων που ξεκίνησαν στη Μέση Ανατολή, επεμβαίνοντας στη Συρία. Αλλά βέβαια, όπως απέδειξε η σοβιετική κατάρρευση, η στρατιωτική ισχύς είναι μεν αναγκαία, δεν είναι όμως αρκετή. Μπορείς να καταρρεύσεις μια χαρά, ακόμα κι αν είσαι πάνοπλος, ή και οικονομικά παντοδύναμος. ‘Ένα μόνο είδος ισχύος δεν επαρκεί για να αμυνθεί κάποιος. Χρειάζεται συνδυασμός της στρατιωτικής, της οικονομικής, της πολιτικής αλλά και της στρατηγικής ισχύος, αυτής που οι Αμερικανοί αποτελούν έξυπνη (smart) ισχύ.

Οσο για μας, στη Δύση, οι μεν διανοούμενοι τρέχουμε από συνέδριο σε συνέδριο μιλώντας χωρίς να πράττουμε, οι πολιτικοί για το μόνο που φαίνεται να ενδιαφέρονται είναι να εκλεγούν βουλευτές ή ευρωβουλευτές.

Ο αντίπαλος είναι ριζοσπάστης, η εποχή ριζοσπαστική, εμείς είμαστε συντηρητικοί.

 

Υπάρχει ελπίδα;

Αντιλαμβάνομαι ότι η εικόνα που σας παρουσιάζω είναι πολύ ανησυχητική και μπορεί να δημιουργήσει απαισιοδοξία. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη ιστορία διαφέρει από τις άλλες μορφές οργανικής ζωής και τις ανόργανες φυσικές διαδικασίες γιατί έχουμε συνείδηση και θέληση. Είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε την Ιστορία μας, όσο βέβαια οι καταστροφές δεν έχουν γίνει ανεπίστρεπτες.

Ο τρώσας και ιάσεται, έλεγαν οι Αρχαίοι Ελληνες. Είναι ακριβώς ο τόσο ακραίος χαρακτήρας της πολιτικής που έχει επικρατήσει, που οδηγεί αναπόφευκτα σημαντικές δυνάμεις του κόσμου μας να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται την ανάγκη κοινής διεθνούς δράσης εναντίον των πρωτοφανών απειλών για την επιβίωση του Πολιτισμού μας, αλλά και της ίδιας της ζωής στον πλανήτη, αλλά και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν τη ζωτική και επείγουσα ανάγκη μιας τελείως διαφορετικής οργάνωσης και των κοινωνικών και των διεθνών σχέσεων και της σχέσης μας με τη Φύση και τον Πολιτισμό μας.

Πριν από 25 χρόνια, για εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο, η σοβιετική κατάρρευση φάνηκε να επιβεβαιώνει ότι ο σοσιαλισμός, μια κοινωνία δηλαδή που να κυβερνάται από τον εαυτό της και όχι από την οικονομία, δεν είναι δυνατή, ίσως δεν είναι και επιθυμητή. Η διανοητική και ψυχολογική σκιά αυτής της κατάρρευσης παραμένει πάντα αισθητή σε όλη την ανθρωπότητα.

Και συνιστά ασφαλώς μεγάλη ειρωνεία ότι είναι ακριβώς τώρα, που η ιδέα του Σοσιαλισμού μοιάζει τόσο απομακρυσμένη, ανέφικτη, ουτοπική, για τόσο πολλούς ανθρώπους, είναι λοιπόν ακριβώς τώρα που ένα ανώτερο σύστημα κοινωνικών και διεθνών σχέσεων, σχέσεων με τη Φύση και τον Πολιτισμό, μοιάζει περισσότερο αναγκαίο από ποτέ άλλοτε, περισσότερο κι από όσο ήταν όταν ο Μαρξ έγραφε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, ή όταν οι Ρώσοι ή, εσείς οι Κινέζοι, έκαναν την Επανάστασή τους.

Είτε το ονομάσει κανείς Σοσιαλισμό, είτε όχι, χωρίς ένα τέτοιο σύστημα δύσκολα μπορεί να φανταστεί την ανθρωπότητα να επιβιώνει του αιώνα που διανύουμε.

Είναι εξαιρετικά παρήγορο ότι στο ίδιο του κέντρο του συστήματος, οι νέοι Αμερικανοί, κάτω των 25 ετών, δηλώνουν σε ένα ποσοστό 45% ότι θα ψήφιζαν έναν Σοσιαλιστή Πρόεδρο και πάνω από 20% έναν Κομμουνιστή κι αυτό σε μια χώρα που ανακήρυξε στη διάρκεια του 20ού αιώνα περίπου ως έγκλημα τον Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό.

Προφανώς η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς δεν έχει διαβάσει ποτέ μια σοσιαλιστική εφημερίδα ή ένα βιβλίο. Ο καπιταλισμός τους έκανε σοσιαλιστές! Ζώντας στην καρδιά της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, μην έχοντας άλλες χώρες να θαυμάζουν, απέκτησαν βαθειά αίσθηση του πόσο επικίνδυνος και άσχημος είναι ο κόσμος που ήρθαν.

Υπάρχει μια τεράστια παγκόσμια ζήτηση άλλης πολιτικής, μια ζήτηση που εμφανίστηκε και με την ελληνική υπόθεση το 2015, έστω κι αν κατέληξε άδοξα με τη συνθηκολόγησή μας. Αλλά ο ατμός χρειάζεται και έμβολο για να γίνει ενέργεια, χρειάζεται τα υποκείμενα που θα εκφράσουν τις ανάγκες της εποχής μας.

Η πολιτική ισχύς του δυτικού Καπιταλισμού καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. ‘Όχι βέβαια εξαιτίας των Ρώσων  hackers, αλλά εξαιτίας αυτών που ο ίδιος ο δυτικός καπιταλισμός κάνει. Προς το παρόν όμως, δεν έχει εμφανιστεί το εναλλακτικό όραμα.

Οποιος μπορέσει και τολμήσει να το αρθρώσει και να το εκφράσει, να ανταποκριθεί στις όλο και πιο πιεστικές ανάγκες της ανθρωπότητας, των λαών και στις πέντε ηπείρους, να δώσει φωνή στον Ανθρωπο, που την έχει τώρα χάσει, να προτείνει κάτι ουσιαστικό για το μέλλον του, θα δει να εκτοξεύεται στα ύψη η πολιτική του ισχύς και ακτινοβολία και τις ιδέες του να γίνονται τεράστια υλική δύναμη, υιοθετούμενες από εκατομμύρια ανθρώπων.

‘Όπως έγινε πάντα με τις ιδέες στην ανθρώπινη Ιστορία, που ξεκίνησαν από μικρές μειοψηφίες για να γίνουν τελικά κτήμα της ανθρωπότητας.

Ο καλύτερος τρόπος νομίζω για να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Μαρξ συνίσταται ασφαλώς στο να αφιερώσουμε άμεσα, σύντομα, φέτος, όσες δυνάμεις έχουμε, στη δημιουργία ενός μεγάλου παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος εναντίον των επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την πρώην ΕΣΣΔ, την Κορέα, εναντίον των πυρηνικών όπλων και της απειλής χρήσης τους, για την κατάργηση όλων των Κυρώσεων.

Σας ευχαριστώ

 

(*) Το κείμενο αυτό είναι η ομιλία του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο για τον Μαρξισμό που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, στις 5 και 6 Μαίου 2018, με τη συμμετοχή περίπου 700 Κινέζων πανεπιστημιακών και ειδικών και περίπου 100 διανοουμένων από τις πέντε ηπείρους, μεταξύ των οποίων, οι Τζιουζέπε Βάκκα, Ντέιβιντ Χάρβευ, Μάικλ Χάντσον, Σαμίρ Αμίν, Μάσιμο ντ’ Αλέμα και πολλοί άλλοι.

Εθνος-Κρατος στο στοχαστρο: Κυπριακο, Μακεδονικο, Μνημονια

Εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” 6/1/2018 με τον Κώστα Ουίλς

Erdogan in Athen, damit Zypern an USA, Großbritannien und Israel ausgeliefert wird

Was waren die eigentlichen Gründe für den Besuch Erdogans in Athen? Der Journalist Dimitris Konstantakopulos geht der Sache auf den Grund

Original Titel: „Εφεραν τον Ερντογαν για να δωσουν την Κυπρο σε ΗΠΑ-Βρετανια – Ισραηλ
Übersetzung: Dr. Emmanuel Sarides

Die Initiative Athens, Recep Tayyip Erdoğan zu einem offiziellen Besuch in Griechenland einzuladen, den ersten nach der türkischen Invasion auf Zypern 1974, wirft eine Reihe wichtiger Fragen auf.

Die Verständigung oder zumindest der Dialog zwischen Athen und Ankara ist nicht nur nützlich, sie ist notwendig, vor allem damit die beiden Länder in dieser schrecklich instabilen und gefährlichen internationalen Lage nicht in Konflikt miteinander geraten, im Interesse  skrupelloser Dritter.

Noch nie nach der Raketenkrise in Kuba war die internationale Situation so gefährlich und instabil wie heute. Wenn dies eine Quelle enormer Risiken darstellt, ist es für ein kleines Land potentiell auch eine Quelle großer Chancen. Im klassischen griechisch-türkischen Antagonismus, der traditionell Griechenland und die Türkei entscheidend beeinflusste und vom Westen intensiv genutzt wurde, um beide Länder zu kontrollieren, kam heute ein neuer Faktor hinzu. Beide Länder und Zypern sind zu Zielen von Weltmächten geworden, die alle Länder und Nationen zerstören oder unter ihrer Kontrolle stellen wollen, was während des Kalten Krieges nicht der Fall war.

Aber die Chancen zu nutzen, erfordert große Führungskräfte, ab Venizelos und Andreas Papandreou aufwärts. Leider haben wir heute nur Männekens die uns regieren oder uns regieren wollen. Wir haben auch kein international stabiles System, wie es früher die EWG und die NATO waren, die zwar die Unabhängigkeit und Souveränität ihrer Mitglieder einschränkten, wollten sie aber nicht zerstören, wie es heute, zumindest bezüglich eines Teils deren Führung der Fall ist!

Das große Problem heute ist, dass es keine griechische Regierung und keine nationale Außenpolitik gibt. Im Bereich der Wirtschaft das Land wird von Deutschland, der EU und des IWF regiert. Im Bereich der Außenpolitik sind es die USA und die NATO, während auch Israel eine wichtige Rolle spielt. Sie entscheiden, „Griechenland“ führt deren Entscheidungen aus. Athen tut gar nichts ohne die Erlaubnis und Ermutigung der Amerikaner und es ist sicherlich kein Zufall, dass der Besuch Erdogan fand nach dem Besuch Tsipras in Washington statt, bei dem der griechische Premierminister den Amerikanern alles gab und damit dem Land sehr großen Gefahren aussetzte.

Am Ende dieses Artikels werden wir an die Handlungen der griechischen Regierung und Diplomatie erinnern, die zweifelsfrei beweisen, was wir oben ausgeführt haben, nämlich dass sie ein einfaches Anhängsel der amerikanischen und der breiteren westlichen Politik geworden sind.

Unter diesen Umständen wird zwangsläufig die Frage gestellt. Warum gab Washington grünes Licht, wenn es nicht sogar Athen dazu ermutigte, Herrn Erdogan nach Griechenland einzuladen, der keine guten Beziehungen zum Westen, Amerikanern, Europäern und Israelis hat?

Die Zypernfrage ist der eigentliche Zweck des Besuchs

In einem Interview mit der Agentur Anadolu hat Herr Tsipras die Hoffnung zum Ausdruck gebracht, dass die beiden Staatsführer von Athen aus eine Botschaft senden sollten, dass sie bereit sind, ihre Bemühungen für eine „Lösung des Zypern-Problems“ fortzusetzen. Der griechische Premierminister scheint sehr erfreut mit der Art und Weise zu sein, mit der er das griechische Schuldenproblem, die Memoranden und der Schulden bewältigt hat, dass er jetzt sein einzigartiges Know-how auch für Zypern anwenden will!

Die (von den Ausländern diktierten) ökonomischen Experimente der griechischen Politiker hatten im Ergebnis die größte wirtschaftliche und soziale Katastrophe in der Geschichte des Kapitalismus in einer friedlichen Periode. Ihre Experimente werden nicht nur zu einer wirtschaftlichen, sondern auch zu einer kriegerischen Zerstörung führen.

Lassen Sie uns zu den Fakten gehen. Seit einem Jahr, seit dem Dezember 2016, beschäftigen sich die Vereinigten Staaten damit, das „Zypern-Problem“ zu lösen, mit anderen Worten, den zypriotischen Staat zu zerschlagen und ihn in eine Kolonie der USA, Großbritanniens und Israels zu verwandeln. Im Folgenden werden wird erklären, wie das gemacht wird.

Zu diesem Zweck hatten wir im Dezember die Nuland-Initiative für eine Konferenz der Fünf und die Fortsetzung derselben Bemühungen von Gutierrez und May, mit der großzügigen Unterstützung von Juncker und Mogherini.

Wenn all diese an Frieden interessiert wären, würden sie sich mit den schrecklichen Problemen und Bedrohungen auseinandersetzen, die den Planeten bedrohen, Mittel- und Fernost, Afrika, Lateinamerika und Europa selbst (Ukraine) beschäftigen. Sie würden sich nicht mit Zypern befassen, wo immerhin seit 1974 ein schlechter Friede herrscht und nichts scheint Zypern zu bedrohen, außer den Bemühungen zur „Lösung des Zypernproblems“.

Was bedeutet die „Lösung des Zypern-Problems“?

Was ist diese intendierte „Lösung des Zypern-Problems“? In den Worten des griechischen Außenministers Nikos Kotzias selbst, ist es die Umwandlung Zyperns in einen Staat, in dem die Minderheit mit der Mehrheit gleichgesetzt wird (Interview mit der deutschen Nachrichtenagentur DPA, Januar 2017). Das heißt, die Abschaffung der Demokratie, die Perikles seit dem 5. Jahrhundert v. Chr. als einen „Staat der von der Mehrheit gestellt wird“ (die Macht der meisten, die Mehrheit) definiert hat.

Da eine Genossenschaft 50% -50% nicht funktionieren kann, d.h. keine Entscheidung treffen kann bei (sehr gut möglichen) Meinungsverschiedenheiten zwischen den beiden Parteien, wird zwangsläufig unter der Autorität der Ausländer kommen, wie es der Fall in dem ursprünglichen Annan-Plan war, dessen eine noch schlimmere Variante jetzt diskutiert wird. Diese Ausländer werden von europäischen- oder UN-Organen ernannt, die unter den gegenwärtig herrschenden internationalen Umständen und insbesondere in der Zypernfrage die Interessen und die Politik der USA, Großbritanniens und Israels vertreten. Mit dieser kunstvollen Konstruktion wird Zypern wieder zu einer Kolonie des Imperiums verwandelt.

Damit die Kolonialmächte sicher sind, dass die Dinge so und nicht anders werden, entziehen sie Zypern das Recht, das alle normale Staaten haben, eine eigene Armee zu haben und das Recht auf Selbstverteidigung und halten das Land (Interview Kotzias in DPA) unter der Dominanz einer internationalen Polizeitruppe.

Man muss kein Genie sein, um zu verstehen, dass sie damit die Dominanz der griechischen Bevölkerung die auf Zypern wohnt entziehen und dass die griechischen Zyprioten ohne einen international legitimierten Staat einer tödlichen Bedrohung ausgeliefert werden.

Dies ist der Plan, den die griechische Regierung, die zyprische Regierung und die AKEL-Führung in Zypern für Zypern, mit der unglücklichen Unterstützung eines großen Teils der Opposition, auf Anordnung des „internationalen Faktors“ umsetzen wollen.
Warum sie jetzt eine „Lösung des Zypern-Problems“ wollen

Dieser unglaublicher internationale Eifer für eine Lösung des Zypernproblems wird durch folgende Faktoren erklärt

  • Durch die Notwendigkeit einer vollständigen Kontrolle Zyperns angesichts des großen Krieges, der im Nahen Osten vorbereitet wird
  • Durch die grundlegende Notwendigkeit, jedweden russischen Einfluss im Mittelmeerraum im Kontext des (derzeit) neuen Kalten Krieges gegen Russland zu beseitigen
  • Durch die historische Chance, welche für sie die Tatsache bedeutet, dass Griechenland am „Boden“ liegt, mit einer politischen Führung, die zusammenhanglos und abhängig ist, ohne Kompass und vollständig unter Kontrolle. Wenn sie sich nicht jetzt die Insel greifen können, die 1974 dem (immer noch in Washington und international sehr starken Kissinger) entkam, wann dann?

Aber es gibt zwei Hindernisse. Das erste ist, dass es unwahrscheinlich ist, dass die griechischen Zyprioten diesen monströsen Plänen zustimmen werden. Das zweite ist, dass die Türkei bei der Verteidigung ihrer (illegalen) Bestrebungen in Zypern, den Deal blockiert.

Den griechischen Zyprioten wird die Waffe des Referendums entzogen

Das erste Problem haben die griechische und die zyprische Regierung versucht zu lösen, indem sie, auf Geheiß von Victoria Nuland, ihrer Teilnahme an der verbrecherischen, illegalen und irrationalen Genfer Konferenz zustimmten, d.h. Rechte der Türkei auf  Zypern einräumten (von denen die Türkei in Lausanne verzichtet hatte, die uns aber jetzt mit der Proklamation von Erdogan stören !!!) und dadurch den Garantievertrag legalisierten, den Griechenland und Zypern, aber auch die britische Diplomatie bis vor kurzem für verfallen betrachteten.  Sie haben auch akzeptiert, dass die Zukunft Zyperns in eine Konferenz besprochen werden soll, an der die Urheber des Zypern-Problems beteiligt sein werden, Großbritannien und die Türkei, zwei Länder, die besonders blutige Kriege gegen Zypern führten. Sogar ohne Teilnahme der Republik Zypern, denn Präsident Anastasiadis hatte an den beiden Konferenzen der fünft Länder als Führer der griechischen Zyprioten und nicht als Präsident von Zypern. Herr Kotzias hat sogar vorschlagen, dass diese Konferenz eine Dauerkonferenz sein sollte, so dass, sobald die Einwände der Türkei umgehen würden, sofort die Konferenz einberufen werden sollte, um den zyprischen Staat aufzulösen.

Durch die Konferenz der Fünf wird versucht, Entscheidungen zu treffen, die das vermeintliche Referendum politisch und rechtlich vorwegnehmen und gegenstandslos machen werden. Die Vereinbarungen, die bei der Konferenz getroffen werden, werden politisch und rechtlich von der EU und den Vereinten Nationen legitimiert, von daher die ältesten und sehr günstigen Resolutionen über Zypern werden durch die Neuen außer Kraft gesetzt. Und dann werden vielleicht die griechischen Zyprioten aufgefordert, ja oder nein zu etwas zu sagen, was ihr Präsident, Griechenland, die EU und die UNO bereits feierlich vereinbart haben. Mit anderen Worten, Zweck all dieser Manövern ist, den griechischen Zyprioten die letzte Waffe zu entziehen, die ihnen noch zur Verfügung steht, um ihren Staat und sich selbst zu retten, nämlich das Referendum.

Wenn Erdogan die Republik Zypern rettet! Wo sind wir angekommen!

Aber auch die Einwände der Türkei sollen gestützt werden und das erklärt die Bereitschaft Athens, Erdogan nach Griechenland einzuladen und jede Art von Konzessionen zu machen, damit er einer Formel zustimmt, die den Sicherheitsvertrag ersetzt.

Unter den anderen Vorstellungen, die bekannt wurden, gehört auch ein Freundschaftsabkommen, oder einer Allianz oder eines Nichtangriffs Griechenlands und der Türkei oder Griechenlands, der Türkei und Zyperns. Ein solches Abkommen wird Athen versuchen als eine Aufhebung des türkischen Casus Belli zu präsentieren, was nicht wahr ist.

Eine mögliche Unterschrift Athens unter einem solchen Pakt mit der Türkei, die einen Teil Zyperns militärisch besetzt hält, mit den größten Landungskräften in der Welt den Inseln der östlichen Ägäis gegenüber, mit ihrer einzig möglichen Aufgabe, deren Eroberung und andere  territoriale Ansprüche im Archipel, sogar auf Gavdos , bedeutet die Anerkennung und Akzeptanz aller türkischen Behauptungen und Drohungen gegen Griechenland.

Es scheint unwahrscheinlich, dass die unter fremdem stehenden „Küchen“ des griechischen Außenministeriums eine Lösung für die komplexen politischen und rechtlichen Probleme  erarbeitet haben, die eine solche Vereinbarung bedeutet, doch mit diesen Regierenden und mit der Gesamtsituation des Landes und seines politischen Personals, kann man nicht sicher sein.

Ohne nationale Außenpolitik sowieso verloren

Die Tragödie ist, dass wir uns in der folgenden Situation befinden. Wenn die USA-Israel wieder eine freundliche Beziehung mit der Türkei aufbauen, werden wir die Rechnung zahlen, indem wir die türkische Politik von George Papandreou anwenden, dessen Berater der derzeitige Außenminister war. Wenn sie aber mit der Türkei in Konflikt geraten, laufen wir Gefahr, dass sie uns dazu bringen, den Job zu machen, eine westliche Front gegen Erdoğan zu öffnen.

Wie schon 1922, als sie uns zum Kleinasienfeldzug bewegten, um Kemal daran zu hindern, das Mosul-Erdöl zu nehmen, und dann hackten Engländer und Franzosen die Hände der Griechen, die dem Flammen Inferno von Smyrna entkommen und auf ihre Schiffe klettern wollten.

Nur dass wir jetzt kein anderes Griechenland haben, um auch als Flüchtlinge dahin zu kommen. Es wäre gut, dies auch die zyprischen Politiker und Bürger zur Kenntnis zu nehmen, die Schlafschafe zu sein scheinen.

Eine notwendige Erinnerung

Wenn die derzeitige Regierung steht für etwas besonders, das ist ihre Unfähigkeit und Zurückhaltung das Wort ‚Nein“ den wen auch immer wirtschaftlichen oder geopolitischen „Zuhältern“ des Landes zu sagen.

Wir akzeptieren die Installation von Kernwaffen auf Araxos (Militärflughafen, E.S.), verwandeln Kreta und Karpathos in Kriegsbases gegen den Iran und die arabisch-muslimische Welt, verwandeln Nordgriechenland in Militärbasis gegen Russland und natürlich die damit für Griechenland einher gehenden fürchterlichen Risiken und gleichzeitig verzichten wir auf den unvergleichlichen Beitrag Griechenland zur Weltkultur und seiner „strategischen Tiefe“.

Wir geben das Erdöl unserer Meere den Amerikanern, auch die Schiffswerft von Neorio, damit sie nicht die Russen bekommen. Wir haben alles getan, damit wir unsere tiefen, historischen Beziehung zu den Russen zerstören (auch im Bereich des Tourismus, wenn möglich!), den Arabern und Iran. Mit unseren Entscheidungen machen wir die griechische Luftwaffe ein ferngesteuertes Anhängsel der extremistischen Kreise des amerikanischen militärisch-industriellen Komplexes das sich mit dem Plan des großen Krieges im Nahen konstituiert. Wie erlauben, wenn nicht sogar ermutigen das Jerusalem Patriarchat, seinen großen Immobilienbesitz in Jerusalem zu Schleuderpreisen zu verkaufen, was die Rebellion der orthodoxen Palästinenser gegen das Patriarchat zu Folge hat gefährden damit seine Präsenz im Bereich der griechischen Orthodoxie. Der Freund von Außenminister Kotzias, Nikos Toskas (Stellvertretende Außenminister im Bereich Bürger-Schütz), lässt, vermutlich auf Geheiß der Amerikaner, festnehmen Mitglieder der türkischen Organisation der revolutionären Linken und deren Fotos veröffentlichen, die keine illegale Aktion in Griechenland hatten und in der Vergangenheit türkische Generäle und Mitglieder des MIT ermordet hatten, die bei der Invasion Zyperns von der Türkei teilgenommen hatten. Wir gehen davon aus, dass die Behörden deren Anwesenheit in Griechenland nicht vor einem Monat erfahren haben…

Wir blamieren unser Land, in dem wir nicht an internationalen Gremien zur Verurteilung des Nazismus teilnehmen und die Verurteilung der israelischen Siedlungen in den besetzten Gebieten vermeiden.

Wir bereiten eine inakzeptable Lösung in der Frage des Namens der FYROM vor, damit die NATO die Kontrolle des Balkans vollenden kann.

Der gesamte Planet, auch die pro-amerikanischen Regierungen, haben erkannt, dass die westliche Finanzwelt in Turbulenzen geraten ist und die amerikanische geopolitische Vorherrschaft und regionale Israels schwächelt. „Alle Regierungen betrachten nachdenklich die amerikanischen und israelischen Drohungen, einen Atomkrieg gegen Korea und (implizit) gegen den Iran, als eine Reaktion auf den drohenden Verlust deren Hegemonie, zu entfesseln. Und sie treffen Vorsorge-Maßnahmen, soweit sie können.

Nur in Griechenland und Zypern denken die Herrscher und die Opposition, dass wir uns noch in den 1950er Jahren befinden und sie verhalten sich wie drittklassige Gendarmen, um kein anderes Wort zu verwenden, das am besten passt, der „freien Welt“. Sie graben verzweifelt um noch mehr „Erde und Wasser“ zu geben und damit bekommen sie nur die abschätzende Verachtung von „Verbündeten“ und potenziellen Freunden.

Sie glauben, dass sie auf dieser Weise ihre Hilfe bekommen werden das zerstörte Griechenland zu regieren, aber die Rechnung, die immer grösser wird, wird nicht von ihnen bezahlt, am Ende wird sie vom griechischen Volk bezahlt und sie droht, sehr sehr groß sein!

Mit einer solchen internationalen Politik wird Griechenland nicht ein einziges Land auf seiner Seite haben, an keiner Stelle des Horizonts, wenn es mit einer ernsthaften Bedrohung konfrontiert werden sollte.

Published in https://sariblog.eu/erdogan-in-athen-damit-zypern-an-usa-grossbritannien-und-israel-geliefert-wird/

Εφεραν τον Ερντογαν για να δωσουν την Κυπρο σε ΗΠΑ και Συμμαχους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η πρωτοβουλία της Αθήνας να προσκαλέσει τον Ταγίπ Ερντογάν σε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, την πρώτη που πραγματοποιεί αρχηγός του τουρκικού κράτους μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, εγείρει μια σειρά από σημαντικά ερωτηματικά.

Η συνεννόηση ή πάντως ο διάλογος μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας είναι όχι απλώς χρήσιμα, είναι απαραίτητα, ιδίως για να μην πάνε οι δύο χώρες, μέσα σε αυτή την τρομερά ασταθή και επικίνδυνη διεθνή κατάσταση, σε σύγκρουση για λογαριασμό επιτήδειων τρίτων.

Ποτέ μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, η διεθνής κατάσταση δεν ήταν τόσο επικίνδυνη και ασταθής όσο σήμερα. Αν αυτό είναι πηγή τεραστίων κινδύνων είναι, δυνητικά, και πηγή μεγάλων ευκαιριών για μια μικρή χώρα. Για παράδειγμα, στον κλασικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, που παραδοσιακά επηρέασε αποφασιστικά την Ελλάδα και την Τουρκία και χρησιμοποιήθηκε σε βάθος από τους Δυτικούς για να ελέγξουν και τις δύο χώρες, έχει σήμερα προστεθεί ένας καινούριος παράγων. Και οι δύο χώρες και η Κύπρος έχουν γίνει στόχος παγκοσμίων δυνάμεων που θέλουν να καταστρέψουν ή να απαγάγουν όλα τα κράτη και τα έθνη, κάτι που δεν συνέβαινε επί Ψυχρού Πολέμου.

Αλλά η εκμετάλλευση των ευκαιριών απαιτεί μεγάλους ηγέτες, από Βενιζέλο και Ανδρέα Παπανδρέου κι απάνω. Δυστυχώς, σήμερα δεν έχουμε παρά ανθρωπάκια να μας κυβερνάνε, ή να θέλουν να μας κυβερνήσουν. Δεν διαθέτουμε καν ένα ευσταθές διεθνές σύστημα, όπως ήταν στο παρελθόν η ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που περιόριζαν μεν την ανεξαρτησία και κυριαρχία των μελών τους, αλλά δεν ήθελαν και να τα καταστρέψουν, όπως συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό σήμερα, τουλάχιστον σε ότι αφορά μια μερίδα στην ηγεσία τους!

Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση και εθνική εξωτερική πολιτική. Στον τομέα της οικονομίας τη χώρα διοικεί η Γερμανία, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και το Ισραήλ. Αυτοί αποφασίζουν, η «Ελλάδα» εκτελεί. Η Αθήνα δεν κάνει τίποτα χωρίς την άδεια και την ενθάρρυνση των Αμερικανών και δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι η επίσκεψη Ερντογάν έκλεισε μετά από την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτων, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ελληνας Πρωθυπουργός έδωσε τα πάντα στους Αμερικανούς, εκθέτοντας σε πολύ μεγάλους κινδύνους τη χώρα.

Θα υπενθυμίσουμε στο τέλος αυτού του άρθρου τις πράξεις της ελληνικής κυβέρνησης και διπλωματίας που αποδεικνύουν, πέραν αμφιβολίας, ότι ισχυρισθήκαμε πιο πάνω, πως δηλαδή έχουν γίνει απλό παρακολούθημα της αμερικανικής και ευρύτερης δυτικής πολιτικής.

Υπό τις συνθήκες αυτές τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα. Για ποιο λόγο η Ουάσιγκτων έδωσε το πράσινο φως αν δεν ενθάρρυνε την Αθήνα να καλέσει στην Ελλάδα τον κ. Ερντογάν, που δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με τους Δυτικούς, Αμερικανούς, Ευρωπαίους και Ισραηλινούς;

 

Το κυπριακό, πραγματικός σκοπός της επίσκεψης

Σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Ανατολού, ο κ. Τσίπρας εκφράζει την ελπίδα οι δύο ηγέτες να στείλουν από την Αθήνα ένα μήνυμα ότι είναι έτοιμοι να συνεχίσουν τις προσπάθειες για «λύση του κυπριακού». Ο Ελληνας Πρωθυπουργός φαίνεται ότι είναι τόσο ευχαριστημένος για το πως αντιμετώπισε το ελληνικό πρόβλημα του χρέους, των Μνημονίων και των Δανειακών, που θέλει να εφαρμόσει και στην Κύπρο την απαράμιλλη τεχνογνωσία του!

Τα (υπαγορευμένα από τους ξένους) οικονομικά πειράματα των Ελλήνων πολιτικών είχαν ως αποτέλεσμα να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού σε ειρηνική περίοδο. Τα πειράματά τους με τον σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας των Ελλήνων δεν θα οδηγήσουν σε οικονομική, αλλά σε πολεμική καταστροφή.

Ας αφήσουμε όμως τις δηλώσεις για να πάμε στα γεγονότα.  Εδώ κι ένα χρόνο, από τον Δεκέμβριο του 2016, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βαλθεί με κάθε τρόπο να «λύσουν το κυπριακό», δηλαδή να καταλύσουν το κυπριακό κράτος και να το μετατρέψουν σε αποικία ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια πως γίνεται αυτό.

Γι’ αυτό είχαμε την πρωτοβουλία Νούλαντ για την πενταμερή τον Δεκέμβριο και τη συνέχιση των ιδίων προσπαθειών από τον Γκουτιέρες και την Μέι, με την αμέριστη συμπαράσταση των Γιούνγκερ και Μοργκερίνι.

Φυσικά, αν όλους αυτούς τους ενδιέφερε η ειρήνη θα ασχολούνταν με τα τρομερά προβλήματα και τις συρράξεις που απειλούν τον πλανήτη, τη Μέση και Απω Ανατολή, την Αφρική, τη Λατ. Αμερική και την ίδια την Ευρώπη (Ουκρανία). Δεν θα ασχολιόντουσαν με την Κύπρο, όπου επικρατεί μια κακή μεν, ειρήνη δε από το 1974 και τίποτα δεν δείχνει να την απειλεί, εκτός από τις ίδιες τις προσπάθειες «λύσης του κυπριακού».

 

Τι σημαίνει «λύση του κυπριακού»;

Τι είναι αυτή η επιδιωκόμενη «λύση του κυπριακού»; Με τα λόγια του ίδιου του Ελληνα Υπουργού Εξωτερικών είναι η μετατροπή της Κύπρου σε ένα κράτος όπου η μειοψηφία θα εξισωθεί με τον πλειοψηφία (συνέντευξη στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, Ιανουάριος 2017). Δηλαδή η κατάργηση της δημοκρατίας που ο Περικλής έχει ορίσει, ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., ως το «των πλειόνων κράτος» (την εξουσία των περισσοτέρων, της πλειοψηφίας).

Επειδή αυτός ο συνεταιρισμός 50%-50% δεν θα μπορεί να λειτουργήσει, δηλαδή να πάρει οποιαδήποτε απόφαση σε περίπτωση (πολύ πιθανή) διαφωνίας των δύο μερών, θα τεθεί αναγκαστικά υπό την εξουσία ξένων, όπως συνέβαινε και στο αρχικό σχέδιο Ανάν, μια επί τα χείρω παραλλαγή του οποίου συζητείται τώρα. Αυτοί οι ξένοι θα διοριστούν από όργανα ευρωπαϊκά ή του ΟΗΕ που, υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες και ακόμα περισσότερο στο κυπριακό, εκφράζουν τα συμφέροντα και την πολιτική ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Με αυτό το περίτεχνο σχήμα η Κύπρος θα μετατραπεί ξανά σε αποικία της Αυτοκρατορίας.

Για να είναι ο αποικιοκράτης σίγουρος ότι τα πράγματα θα γίνουν έτσι και όχι αλλοιώς, αφαιρεί από την Κύπρο το δικαίωμα να έχει, όπως όλα τα κανονικά κράτη, τον δικό της στρατό και το δικαίωμα της αυτοάμυνας και τη θέτει (συνέντευξη Κοτζιά στο DPA) υπό την κυριαρχία διεθνούς αστυνομικής δύναμης.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διάνοια για να καταλάβει ότι πρόκειται για απόσπαση της κυριαρχίας του ελληνικού λαού που κατοικεί την Κύπρο επί της χώρας του και ότι χωρίς κράτος νόμιμο και διεθνώς αναγνωρισμένο οι Ελληνοκύπριοι θα αντιμετωπίσουν θανάσιμη απειλή.

Αυτό είναι το σχέδιο που θέλει να εφαρμόσει στην Κύπρο η ελληνική κυβέρνηση, η κυπριακή κυβέρνηση και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, με τη στήριξη δυστυχώς ενός μεγάλου μέρους και της αντιπολίτευσης, κατ΄επιταγήν του «διεθνούς παράγοντα».

 

Γιατί θέλουν τώρα «λύση του κυπριακού»

Η απίστευτη διεθνής πρεμούρα για λύση του κυπριακού εξηγείται από τους εξής παράγοντες

– τη ζωτική ανάγκη πλήρους ελέγχου της Κύπρου για τις ανάγκες του μεγάλου πολέμου που ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή

– τη ζωτική ανάγκη να εξοβελίσουν κάθε ρωσική επιρροή από τη Μεσόγειο, στα πλαίσια του νέου Ψυχρού (προς το παρόν) Πολέμου κατά της Ρωσίας

– την ιστορική ευκαιρία που συνιστά για αυτούς το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι στο «χώμα», με μια πολιτική ηγεσία ασυνάρτητη και εξαρτημένη, χωρίς κανένα μπούσουλα και πλήρως ελεγχόμενη. Αν δεν καταφέρουν τώρα να αρπάξουν το νησί που ξέφυγε το 1974 από τον (πάντα πολύ ισχυρό στην Ουάσιγκτων και διεθνώς) Κίσσινγκερ, πότε θα το καταφέρουν;

Υπάρχουν όμως δύο εμπόδια. Το ένα είναι ότι θεωρείται απίθανο οι Ελληνοκύπριοι να ψηφίσουν αυτά τα τερατώδη σχέδια. Το δεύτερο είναι ότι η Τουρκία, υπερασπιζόμενη τις (παράνομες) βλέψεις της στην Κύπρο, μπλοκάρει τη συμφωνία.

 

Αφαιρώντας από τους Ελληνοκύπριους το όπλο του δημοψηφίσματος

Το πρώτο πρόβλημα, η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση επεχείρησαν να το λύσουν αποδεχόμενες και συμμετέχοντας, κατ’ εντολήν της Βικτόρια Νούλαντ, στην εγκληματική, παράνομη και παράλογη Διάσκεψη της Γενεύης, αναγνωρίζοντας δηλαδή στην Τουρκία δικαιώματα επί της Κύπρου (από τα οποία παραιτήθηκε με τη Λωζάννη, που κατά τα άλλα μας ενοχλεί δήθεν η αποκήρυξή της από τον Ερντογάν!!!), νομιμοποιώντας τη Συνθήκη Εγγυήσεως, που Ελλάδα και Κύπρος, αλλά και η ίδια η βρετανική διπλωματία θεωρούσαν μέχρι πρότινος έκπτωτη, και δεχόμενοι να συζητήσει το μέλλον της Κύπρου μια Διάσκεψη στην οποία συμμετέχουν οι κύριοι δημιουργοί του κυπριακού προβλήματος, η Βρετανία και η Τουρκία, δύο κράτη που πραγματοποίησαν ιδιαίτερα αιματηρούς πολέμους κατά της Κύπρου. Χωρίς μάλιστα να παρίσταται η Κυπριακή Δημοκρατία, αφού ο κ. Αναστασιάδης πήγε στις δύο πενταμερείς διασκέψεις ως αρχηγός των Ελληνοκυπρίων και όχι ως Πρόεδρος της Κύπρου. Ο δε κ. Κοτζιάς πρότεινε η Διάσκεψη αυτή να είναι διαρκής, ώστε, μόλις τυχόν καμφθούν οι αντιρρήσεις της Τουρκίας, να μπορεί να συνέλθει αμέσως και να διαλύσει το κυπριακό κράτος.

Μέσω της πενταμερούς, επιχειρείται η λήψη αποφάσεων που θα προκαταλάβουν πολιτικά και νομικά το υποτιθέμενο δημοψήφισμα και θα το καταστήσουν άνευ αντικειμένου. Οι συμφωνίες που θα επιτευχθούν στη Διάσκεψη θα νομιμοποιηθούν πολιτικά και νομικά από την ΕΕ και τον ΟΗΕ, θα καταργηθούν ως εκ τούτου τα παλαιότερα πολύ ευνοϊκά ψηφίσματα για την Κύπρο δια της ισχύος των νεωτέρων και μετά θα κληθούν ίσως οι Ελληνοκύπριοι να πουν ναι ή όχι σε κάτι που έχουν ήδη συμφωνήσει πανηγυρικά ο Πρόεδρός τους, η Ελλάδα, η ΕΕ και ο ΟΗΕ. Με άλλα λόγια, επιδίωξη όλης αυτής της μανούβρας είναι να αφαιρεθεί από τους Ελληνοκύπριους το τελευταίο όπλο που διαθέτουν για να σώσουν το κράτος και τον εαυτό τους, δηλαδή το δημοψήφισμα.

 

‘Όταν ο Ερντογάν διασώζει την Κυπριακή Δημοκρατία! Που φτάσαμε!

Αλλά πρέπει να καμφθούν και οι αντιρρήσεις της Τουρκίας και αυτό εξηγεί την προθυμία της Αθήνας να καλέσει τον κ. Ερντογάν στην Ελλάδα και να του κάνει κάθε είδος παραχωρήσεων προκειμένου να συγκατατεθεί σε μια φόρμουλα που να υποκαθιστά την συνθήκη εγγυήσεως.

Μεταξύ των άλλων ιδεών που έχουν κυκλοφορήσει είναι μια συμφωνία φιλίας, ή συμμαχίας ή μη επίθεσης Ελλάδας και Τουρκίας, ή Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Μια τέτοια συμφωνία θα επιχειρηθεί να εμφανισθεί από την Αθήνα ως δήθεν ακυρούσα το τουρκικό casus belli, κάτι που δεν είναι αλήθεια.

Τυχόν υπογραφή από την Αθήνα τέτοιου συμφώνου, με την Τουρκία να κατέχει στρατιωτικά τμήμα της Κύπρου, με τη μεγαλύτερη αποβατική δύναμη στον κόσμο απέναντι στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, με μόνη δυνατή αποστολή της την κατάληψή τους και εδαφικές διεκδικήσεις στο αρχιπέλαγος, ακόμη και στη Γαύδο, συνιστά αναγνώριση και αποδοχή του συνόλου των τουρκικών διεκδικήσεων και των απειλών κατά της Ελλάδας.

Δεν φαίνεται πιθανό ότι τα υπό αλλοδαπή επιρροή «μαγειρεία» του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών να έχουν λύσει τα περίπλοκα πολιτικά και νομικά προβλήματα που θέτει μια τέτοια συμφωνία, αλλά με αυτούς που κυβερνάνε και την όλη κατάσταση της χώρας και του πολιτικού της προσωπικού, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος.

 

Χαμένοι έτσι κι αλλιώς χωρίς εθνική εξωτερική πολιτική

Η τραγωδία έγκειται ότι είμαστε στην εξής κατάσταση. Αν μεν ΗΠΑ-Ισραήλ τα ξαναφτιάξουν με την Τουρκία, θα μας βάλουν εμάς να πληρώσουμε τη νύφη, εφαρμόζοντας την τουρκική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, σύμβουλος του οποίου ήταν ο νυν Υπουργός Εξωτερικών. Αν πάνε σε σύγκρουση με την Τουρκία, κινδυνεύουμε να μας βάλουν να τους κάνουμε εμείς τη δουλειά, ανοίγοντας και προς Δυσμάς μέτωπο στον Ερντογάν.

‘Όπως το 1922, που μας έσπρωξαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία για να μην πάρει ο Κεμάλ τα πετρέλαια της Μοσούλης και μετά έκοβαν οι Αγγλογάλλοι τα χέρια των Ελλήνων που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους, ‘εξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

Μόνο που τώρα δεν έχουμε καν άλλη Ελλάδα να πάμε έστω και ως πρόσφυγες. Καλό θάναι να τα πάρουν αυτά υπόψιν τους και οι Κύπριοι πολιτικοί και πολίτες, που μοιάζουν αγρόν αγοράζοντες.

 

Μια αναγκαία υπενθύμιση

Αν από κάτι προπάντων διακρίνεται η σημερινή κυβέρνηση είναι από την αδυναμία και απροθυμία της να προφέρει τη λέξη ‘Όχι προς οποιονδήποτε από τους «νταβατζήδες» της χώρας, είτε οικονομικούς είτε γεωπολιτικούς.

Δεχόμαστε πυρηνικά στον Αραξο, μετατρέπουμε την Κρήτη και την Κάρπαθο σε πολεμικό ορμητήριο εναντίον του Ιράν και ευρύτερα του αραβομουσουλμανικού κόσμου, μετατρέπουμε τη Βόρειο Ελλάδα σε πολεμικό ορμητήριο κατά της Ρωσίας, αναλαμβάνοντας φυσικά και τους τρομακτικούς κινδύνους που αυτά συνεπάγονται για την Ελλάδα, αλλά καιο αυτοαφοπλιζόμενοι από τα μεγάλα γεωπολιτικά χαρτιά μας που είναι, μαζί με την ασύγκριτη συνεισφορά της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, το «στρατηγικό βάθος» της.

Δίνουμε τα πετρέλαια των θαλασσών μας στους Αμερικανούς, τους δίνουμε και το Νεώριο για να μην το πάρουν οι Ρώσοι. ‘Εχουμε κάνει ότι μπορούμε για να καταστρέψουμε τις  βαθειές, ιστορικές σχέσεις με τους Ρώσους (ακόμα και στον τουριστικό τομέα, αν είναι δυνατόν!), τους ‘Αραβες και το Ιράν. Κάνουμε με τις επιλογές μας την ελληνική πολεμική αεροπορία τηλεελεγχόμενο παράρτημα των πιο εξτρεμιστικών κύκλων του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, αυτού που συντάσσεται με το σχέδιο μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή.  Αφήνουμε, αν δεν ενθαρρύνουμε, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων να ξεπουλήσει αντί γλίσχρου ανταλλάγματος την μεγάλη ακίνητη περιουσία του στην Ιερουσαλήμ, προκαλώντας εξέγερση των Ορθοδόξων Παλαιστινίων εναντίον του και θέτοντας σε κίνδυνο την παρουσία στην περιοχή της ελληνικής Ορθοδοξίας. Συλλαμβάνει ο φίλος του κ. Κοτζιά, ο κ. Τόσκας, κατ’ εντολήν υποθέτουμε των Αμερικανών και δημοσιοποιεί τις φωτογραφίες μελών  τουρκικής οργάνωσης της επαναστατικής αριστεράς, που δεν έχουν καμιά παράνομη δράση στη χώρα, αλλά έχουν στο παρελθόν δολοφονήσει στρατηγούς και στελέχη της ΜΙΤ με καίρια δράση στην εισβολή στην Κύπρο. Υποθέτουμε ότι οι αρχές δεν έμαθαν την παρουσία τους πριν από ένα μήνα…

Ντροπιάζουμε τη χώρα μας απέχοντας σε διεθνή όργανα από την καταδίκη του ναζισμού και αποφεύγοντας την καταδίκη των ισραηλινών εποικισμών στα κατεχόμενα.

Προετοιμάζουμε μια απαράδεκτη λύση για το θέμα της ονομασίας της πΓΔΜ, ώστε να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟ τον έλεγχο των Βαλκανίων.

Ολος ο πλανήτης, ακόμα και οι πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις έχουν αντιληφθεί ότι κλονίζεται επικίνδυνα η δυτική οικονομική και η αμερικανική παγκόσμια και η ισραηλινή περιφερειακή γεωπολιτική ηγεμονία. ‘Ολες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν με περίσκεψη τις απειλές ΗΠΑ και Ισραήλ για εξαπόλυση πυρηνικών πολέμων κατά της Κορέας και (εμμέσως πλην σαφώς) κατά του Ιράν, ακριβώς ως αντίδραση στην διαφαινόμενη απώλεια της ηγεμονίας. Και παίρνουν όσα μέτρα νομίζουν ή μπορούν.

Μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, οι κυβερνώντες, αλλά και οι αντιπολιτευόμενοι, νομίζουν ότι ζούμε στη δεκαετία του 1950 και συμπεριφέρονται ως τριτοκλασάτοι χωροφύλακες, για να μη χρησιμοποιήσουμε άλλη λέξη που ταιριάζει καλύτερα, του «ελεύθερου κόσμου». Σκάβουν απελπισμένοι μπας και βρουν να δώσουν ακόμα περισσότερο Γη και ‘Υδωρ και κερδίζουν έτσι μόνο την ειρωνική περιφρόνηση και των «συμμάχων» και των εν δυνάμει φίλων.

Πιστεύουν ότι έτσι θα έχουν τη βοήθειά τους να κυβερνάνε την καταστρεφόμενη Ελλάδα, αλλά ο λογαριασμός που μαζεύεται δεν θα πληρωθεί από αυτούς, θα πληρωθεί στο τέλος από τον ελληνικό λαό και κινδυνεύει να είναι πολύ μεγάλος!

Με τέτοια διεθνή πολιτική, η Ελλάδα δεν θα έχει ούτε μία χώρα με το μέρος της, σε κανένα σημείο του ορίζοντα, αν τυχόν αντιμετωπίσει κάποια σοβαρή απειλή.

Aθήνα, 7/12/2017

 

Διαβάστε επίσης:

Η Ελλαδα φτυνει τους Αγωνες και την Ιστορια της
Κιδυνος – Θανατος: Πυρηνικα στον Αραξο!
Αµερικανικη βαση στην Αλεξανδρουπολη!

 

Η Ελλαδα φτυνει τους Αγωνες και την Ιστορια της

Η Ελλάδα αντιστάθηκε έξη μήνες στην επίθεση του φασιστικού ‘Αξονα το 1940-41, όταν η Γαλλία άντεξε σαράντα μέρες και πολλοί απλώς δεν αντιστάθηκαν. Η αντίστασή της αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Στη διάρκεια της τριπλής Κατοχής ανέπτυξε το ισχυρότερο κίνημα αντίστασης, εν σχέσει με το μέγεθος της, σε όλη την κατεχόμενη από τον Χίτλερ Ευρώπη. ‘Όχι μόνο δεν διαθέτει ένα Μουσείο για την Εθνική της Αντίσταση, αλλά και ψηφίζει όπως περιγράφει το κατωτέρω κείμενο που αναδημοσιεύουμε.

Αποχη (παλι) της Ελλαδας στον ΟΗΕ απο την καταδικη του ναζισμού

22Νοεμβρίου 2017

Η Ελλάδα απείχε και πάλι, από την στήριξη ψηφίσματος που καταδικάζει το ναζισμό και τον νεοναζισμό και «άλλες πρακτικές που πυροδοτούν σύγχρονες μορφές του ρατσισμού, φυλετικών διακρίσεων, ξενοφοβίας και μη ανεκτικότητας». Η ψηφοφορία έγινε στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. 

Το ψήφισμα, που κατατίθεται όλα τα τελευταία χρόνια κυρίως με πρωτοβουλία της Ρωσίας (με την ηγεσία Πούτιν προφανώς να επιδιώκει να ικανοποιήσει τα δικά της συμφέροντα και σχεδιασμούς) καταψηφίστηκε από τρεις χώρες: τις ΗΠΑ, την Ουκρανία και τα νησιά Παλάου.

Οι ΗΠΑ καταψηφίζουν σταθερά το ψήφισμα επικαλούμενες διάφορα περί «ελευθερίας του λόγου» και άλλες γελοιότητες ενώ επί της ουσίας σε πρώτο επίπεδο θεωρούν ότι το ψήφισμα αποτελεί «μέσο προώθησης ρωσικής προπαγάνδας και σχεδίων» και σε δεύτερο, με βάση την υπάρχουσα εμπειρία, δεν έχουν κανένα πρόβλημα στήριξης τέτοιου είδους δυνάμεων όπως προσφάτως έγινε και στο Κίεβο. Η Ουκρανία μάλλον δεν χρειάζεται εξήγηση γιατί καταψήφισε. Αφού Ναζί βρίσκονται στην κυβέρνηση δεν θα αυτοαναιρεθούν κιόλας. Τα νησιά Παλάου μπορεί κανείς να τα αναζητήσει και στο χάρτη.

Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται και στις χώρες που απείχαν. Ήταν 48 συνολικά (3 λιγότερες από πέρυσι καθώς ολοένα περισσότερες χώρες στηρίζουν το ψήφισμα) και σε αυτές συμπεριλαμβάνονται σχεδόν όλες οι χώρες της ΕΕ. Τυχαίο; Προφανώς όχι. Πρόκειται για συνειδητή ενιαία στάση της ΕΕ, η οποία προσεταιριζόμενη τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ ως «αγορές προς πλήρη εκμετάλλευση», έχει κάνει τα στραβά μάτια στην άνοδο τέτοιων δυνάμεων ακόμη και στην εξουσία. Είναι μια συνειδητή στάση της ΕΕ η οποία έχει ανάγει σε σταθερή θέση την ταύτιση ναζισμού – κομμουνισμού, και δεν ενοχλείται διόλου από συνόδους τέτοιου περιεχομένου όπως αυτή που έγινε προ λίγων μηνών στην Εσθονία.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι προς την ΕΕ και τις χιλιοχρησιμοποιημένες και χιλιοειπωμένες «ευρωπαϊκές αξίες» που αναρωτιέται κανείς πώς εκφράζονται μέσα από την ανοχή, αν όχι τη συνενοχή, στο ναζιστικό παρελθόν και στο νεοναζιστικό παρόν. Και ένα ακόμη ερώτημα αφορά την ίδια την τωρινή κυβέρνηση, η οποία, ο ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον, από τη θέση της αντιπολίτευσης καταδίκαζε με σφοδρότητα τη στάση αυτή των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων. Τώρα όμως από τη θέση της κυβέρνησης, ακολουθεί την ίδια ακριβώς στάση. Αλήθεια, τι έχει αλλάξει;

Πηγή: www.toperiodiko.gr

O Aδολφος στο Παρισι!

Παρίσι – του απεσταλμένου του ΑΠΕ-ΜΠΕ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

‘Ολη η πρώτη σελίδα της Λιμπερασιόν καταλαμβάνεται από μία φράση: “Κάντε ότι θέλετε, αλλά ψηφίστε Μακρόν”.

Από κάτω μια μικρή φωτογραφία του υποψήφιου.

Βλέπω την εφημερίδα και διερωτώμαι αν υποστηρίζει πραγματικά τον Μακρόν ή θέλει να στρέψει τους αριστερούς ψηφοφόρους στο Εθνικό Μέτωπο ή την αποχή. Γιατί το μόνο που καταφέρνουν οι ιδιοκτήτες της είναι να τους εξαγριώσουν.

Την παραμονή των εκλογών η προεκλογική εκστρατεία απαγορεύεται από τις τηλεοράσεις. Όχι όμως οι ιστορικές ταινίες.

Σάββατο, παραμονή του δεύτερου γύρου το πολύ ποιοτικό κανάλι Arte δείχνει μια πολύ συγκινητική ταινία για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Αναδεικνύεται όλη η φρίκη της πρώτης μεγάλης ανθρωποσφαγής του Εικοστού Αιώνα, που ήταν βέβαια και ένας γερμανο-γαλλικός πόλεμος. Δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει με το μήνυμα.

Μετά, πάλι ιστορική ταινία. Η άνοδος του Χίτλερ στον μεσοπόλεμο, πως δεν τον πήρανε χαμπάρι, πως διασπασμένοι οι Αριστεροί άργησαν να συγκροτήσουν το Λαϊκό Μέτωπο εναντίον του φασισμού. Δεν μπορεί φυσικά κανείς να προσάψει τίποτα στο κανάλι ή την ταινία, αλλά μοιάζει σαν ο ύμνος της Κομμουνιστικής Διεθνούς που ακούγεται τώρα από την τηλεόραση να παίζεται μάλλον για να στηρίξει την υποψηφιότητα του κ. Μακρόν απέναντι στην Κυρία Λεπέν!

Στο ενδιάμεσο, το Arte αναγγέλλει μια τρίτη ιστορική ταινία για το βράδυ. Όπως εξηγεί το τρέιλερ ο Ναπολέων την πάτησε άσχημα σχεδιάζοντας τη μάχη του Βατερλώ. Περίμενε θρίαμβο, αλλά τελικά κατέληξε στο χάος και τη σφαγή, σε ένα Βατερλώ δηλαδή! Να τι παθαίνουν οι εθνικιστές!

Περιμένω όλος αδημονία το επόμενο ντοκιμαντέρ, ελπίζοντας ενδόμυχα να λύσω τις απορίες μου γύρω από τη θρυλούμενη υποστήριξη της οικογένειας Ρότσιλντ (πρώην εργοδοτών του κ. Μακρόν!) προς τους Βασιλείς της Ευρώπης που νίκησαν τον Ναπολέοντα. Φαίνεται όμως ότι δεν χώραγαν άλλες ιστορικές ταινίες στο πρόγραμμα.

Πλας ντε λα Ρεπουμπλίκ, οι γιγαντοοθόνες των οπαδών του Μακρόν προβάλλουν, μεταξύ άλλων, ντοκιμαντέρ από την περίοδο της ανόδου του Χίτλερ στη Γερμανία. Τα κοιτάνε σιωπηλοί ο περαστικοί, αλλά ελάχιστοι ενθουσιάζονται από την έκκληση της κοπέλας στη σκηνή να ψηφίσουνε Μακρόν.

Όλα αυτά βέβαια έχουν ένα πλεονέκτημα. Θυμίζουν την τραγική ιστορία της Ευρώπης του Εικοστού Αιώνα και είναι κρίσιμης σημασίας η υπενθύμιση αυτή τώρα. Μόνο που κάθε μισή αλήθεια κρύβει ένα ολόκληρο ψέμα.

Είναι αλήθεια ότι ο προσεκτικός αναλυτής μπορεί ίσως να επιβεβαιώσει την ύπαρξη βαθύτερων αναλογιών, παρά τις μεγάλες διαφορές, ανάμεσα στον ιστορικό ρόλο του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού και τον ρόλο που ήρθαν για να παίξουν, τηρουμένων των αναλογιών, ρεύματα όπως αυτό του Τραμπ στην Αμερική και της Λεπέν στη Γαλλία.

Όμως, αν μια τέτοια αναλογία είναι σωστή, τότε αναπόφευκτα κι άλλες έρχονται στο νου. Ο γερμανικός ναζισμός είναι γνήσιο τέκνο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου κι αυτός εξίσου γνήσιο της προηγούμενης περιόδου “ευτυχούς παγκοσμιοποίησης”, του φιλελεύθερου 19ου αιώνα. Όσο για τον Χίτλερ, ήρθε στην εξουσία λόγω της βαθειάς κρίσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Βάζοντας την Μαρίν Λεπέν στη θέση του Χίτλερ, οι ηγέτες της σημερινής Ευρώπης βάζουν έτσι άθελά τους τον εαυτό τους στη θέση των ηγετών της Βαϊμάρης, που τους σάρωσε τελικά η ιστορία!

Γαλλια – το φαντασμα της Βαϊμαρης

Παρίσι – του απεσταλμένου του ΑΠΕ-ΜΠΕ
Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το ότι συζητάμε συνέχεια για τον σεισμό που πιθανότατα δεν θα γίνει (την εκλογή Λεπέν) συμβάλλει στο να μην συνειδητοποιούμε τον σεισμό που ήδη έγινε στη Γαλλία και προσδιορίζει αναγκαστικά τα πολύ στενά περιθώρια που θα διαθέτει, ευθύς εξ αρχής, ο πιθανολογούμενος νέος Πρόεδρός της, Εμμανουήλ Μακρόν.

Ο Μακρόν, το ξέρουμε από τώρα και το ξέρει κι ο ίδιος, όχι μόνο θα ‘ναι Πρόεδρος μειοψηφίας αλλά θα ‘χει και την πλειοψηφία του γαλλικού λαού μαχητικά εναντίον του και των πολιτικών που θέλει να εφαρμόσει!

Το πραγματικά συγκλονιστικό στη Γαλλία δεν είναι βέβαια ότι θα ηττηθεί πιθανότατα (εξαιρέσει μεγάλης εκπλήξεως), η Κυρία Λεπέν. Το συγκλονιστικό είναι αυτό που δεν γράφεται, δεν λέγεται και προσπαθείται να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν συμβαίνει καν.

Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (ίσως αν εξαιρέσουμε μερικές ημέρες του Μαΐου 1968), η σαφής πλειοψηφία του γαλλικού λαού υποστηρίζει σήμερα πολιτικές δυνάμεις που θέτουν ως ρητή επιδίωξη την ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού και πολιτειακού συστήματος και των θεμελιωδών οικονομικών πολιτικών του, του νεοφιλελευθερισμού και της ευρωπαϊκής του ενσάρκωσης, του “ευρωφιλελευθερισμού”.

Στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, η ριζοσπαστική, άκρα αριστερά κέρδισε συνολικά 27,3% των προτιμήσεων και η φασίζουσα ακροδεξιά το 26,92%. Το 55% των Γάλλων όχι μόνο απορρίπτουν κατηγορηματικά το νεοφιλελεύθερο ή “ευρωφιλελεύθερο” στην περίπτωσή μας μοντέλο, αλλά υποστηρίζουν πλέον ενεργά πολιτικές δυνάμεις που μάχονται για την ανατροπή τους. Μόνο ένα 44% των Γάλλων εξακολουθεί να υποστηρίζει παλαιά ή νέα συστημικά κόμματα και πρόσωπα της αριστεράς ή της δεξιάς.

Ο ίδιος ο κ. Μακρόν το γνωρίζει άριστα. Γι’ αυτό και έχει ήδη προαναγγείλει ότι θα περάσει τις νεοφιλελεύθερες “μεταρρυθμίσεις” του με προεδρικά διατάγματα, αγνοώντας δηλαδή, αν χρειαστεί, όχι μόνο τη θέληση του λαού, αλλά και τη θέληση των ίδιων των βουλευτών. Μόνο που η Γαλλία δεν είναι οποιαδήποτε χώρα. Έχει κάνει δέκα επαναστάσεις σε δύο αιώνες!

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει λοιπόν τι ακριβώς θα συμβεί.

Οι “εκλογικές στατιστικές” και στη Γαλλία (το “πολιτικό εργαστήρι” της Ευρώπης, εδώ και δυόμισυ αιώνες) επιβεβαιώνουν και ότι βρισκόμαστε, τηρουμένων των αναλογιών, και φυσικά με τις ιδιομορφίες της σημερινής εποχής, σε μια κατάσταση ανάλογη της κρίσης που συγκλόνισε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στον μεσοπόλεμο, αλλά και μιας οικονομικής κρίσης που άρχισε το 2008, μετετράπη σε κρίση της ΕΕ και δεν είναι συγκυριακή, αλλά βάθους ανάλογου με τις μεγάλες κρίσεις του 1873-96 και του 1929 (αυτές δηλαδή που προκάλεσαν στο παρελθόν τους δύο παγκοσμίους πολέμους, τη Ρωσική και την Κινεζική Επανάσταση, τον Ναζισμό και το αμερικανικό New Deal).

Όπως και στη Γερμανία του μεσοπολέμου, οι λύσεις στην κρίση εμφανίζονται και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά. Η μεγάλη ειρωνεία μάλιστα είναι ότι αυτό συμβαίνει, τη στιγμή που ένα σωρό κόσμος έσπευσε να ενταφιάσει οριστικά τη διαίρεση αριστεράς και δεξιάς! Μεταξύ τους και πολλοί διανοούμενοι ή πολιτικοί, που ξεκίνησαν την καριέρα τους πουλώντας αριστερές ιδέες και τώρα βρίσκονται σε εναγώνια αναζήτηση αξιοπρεπούς τρόπου να αλλάξουν στρατόπεδο. Ηλπισαν ότι το πρόβλημα θα λυνόταν μόνο του με τον θάνατο της αριστεράς, η εμφάνιση όμως της ανυπότακτης Γαλλίας, που κονιορτοποίησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους άφησε μάλλον απορημένους και άναυδους. Αλλά έκανε και κάτι πιο ουσιαστικό. Αμφισβήτησε από τη Μαρίν Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο, το μονοπώλιο της εξέγερσης.

Αν και, όπως συνέβη και στον μεσοπόλεμο, η ρητορεία της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς τέμνονται, οι διαφορές στη στρατηγική κατεύθυνση είναι ήδη αρκετά σαφείς. Για τη Μαρίν Λεπέν, ο δρόμος είναι ο αυταρχισμός κι ο Πόλεμος, που προετοιμάζει ιδεολογικά και πολιτικά με την αντι-ισλαμική της ρητορεία. Ο ολοκληρωτισμός, στην ανάλυσή της, δεν προέρχεται από την παντοδυναμία του Χρήματος, αλλά από τους “τζιχαντιστές”.

Αντίθετα, η “ανυπότακτη Γαλλία” θέτει στο κέντρο της κριτικής της το χρηματιστικό κεφάλαιο και επιχειρεί να διαμορφώσει ένα δημοκρατικό, κοινωνικό και οικολογικό εναλλακτικό μοντέλο.

Και η Μαρίν Λεπέν και ο Ζαν-Λικ Μελανσόν έφτασαν στην πραγματικότητα πολύ κοντά στο νήμα. Η Γαλλία μοιάζει όμως σαν να φοβήθηκε την τελευταία στιγμή και την επικίνδυνη Κυρία της Άκρας Δεξιάς και τον ανέτοιμο ηγέτη της Αριστεράς.

Σήμερα το βράδυ, οι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κατεστημένου θα πανηγυρίσουν έξαλλα για τη νίκη του Μακρόν, αν επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά. Θα την παρουσιάσουν ως το τέλος της κρίσης, όχι ως το άνοιγμα ενός νέου και οξύτερου κεφαλαίου της, όπως πραγματικά θα είναι.

Θα αποδείξουν έτσι οι ίδιοι, με τον τρόπο τους το βάθος της κρίσης ενός συστήματος ανίκανου να αναγνωρίσει τα προβλήματα και να παράγει λύσεις, όπως ακριβώς οι Βουρβώνοι, που τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν.