Tag Archives: Μνημόνιο

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μερικοί Κύπριοι φίλοι (που δεν έζησαν από κοντά το έγινε στην Ελλάδα το 2015) υποστηρίζουν ότι υποτίμησα στο τελευταίο άρθρο μου για το κυπριακό ( http://www.konstantakopoulos.gr/) την απόφαση Τσίπρα-Κοτζιά να “αντισταθούν”. Μακάρι νά έχουν αυτοί δίκιο κι εγώ άδικο. Αν έχουν δίκιο μικρό το κακό. Αν έχουν άδικο, κινδυνεύουμε με νέα μεγάλη απάτη (όπως κυπριακές τράπεζες 2013, τρίτο μνημόνιο 2015, πάλι με Αναστασιάδη και Τσίπρα).  Στη δεύτερη περίπτωση,  οι ‘Ελληνες απειλούνται με νέες, ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές!

Το αν θα “λυθεί” το κυπριακό, δηλαδή αν θα διαλυθεί το κυπριακό κράτος (όπως η Ελλάδα υπογράφοντας τα μνημόνια και ακόμα χειρότερα), δεν εξαρτάται από Αναστασιάδη, Ακιντζί, Κοτζιά, Τσίπρα. Εξαρτάται:

α) από το τι θα πράξουν οι Κύπριοι πολίτες, μόνοι σε θέση να υπερασπιστούν το κράτος τους, σε τυχόν νέο δημοψήφισμα

β) από το αν θα τα βρουν αυτοί που όντως διαπραγματεύονται την Κύπρο, δηλαδή Ερντογάν, Νούλαντ, διάφορες ομάδες της Ουάσιγκτων, Νετανιάχου, στα πλαίσια ευρύτερων διακανονισμών. Μπορεί να μην τα βρούνε και να γλυτώσουμε. Αν τα βρούνε όμως, θάταν θανάσιμη αυταπάτη να βασιστούμε για να σωθούμε στις ανύπαρκτες “αντιστασιακές” ικανότητες/διαθέσεις Αθήνας-Λευκωσίας.

Στην εποχή μας και στην Ευρώπη, δεν καταλύονται τα κράτη και δεν καταστρέφονται λαοί και έθνη με εισβολές και πραξικοπήματα, αλλά με σύγχυση, παραπλάνηση, μεγα-χειραγώγηση κοινωνιών και μικρο-χειραγώγηση ηγεσιών. Μας βάζουν να αυτοκτονούμε, αφού πρώτα μας εξαπατήσουν! Τα Μνημόνια αριστεράς και δεξιάς στην Ελλάδα και το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο γράφτηκαν δια χειρός ανθρώπων που μελέτησαν σε βάθος και εφαρμόζουν επί των Ελλήνων την Δίκη του Κάφκα, ένα ακόμα επεισόδιο της οποίας παρακολουθούμε τώρα από τη θέση πάντα του Κυρίου Κ.

Σκοπός των συνομιλιών: η διάλυση του κυπριακού κράτους

Υπενθυμίζουμε ότι, μεταξύ όλων των “παικτών”, “προσκηνίου” και “παρασκηνίου”, περιλαμβανομένων Κυπρίων και Ελλαδιτών, δεν υφίσταται διαφορά ως προς την επιδιωκόμενη λύση που ισοδυναμεί με κατάλυση, “αρπαγή” του κυπριακού κράτους. Εκεί που ενδεχομένως υφίσταται διαφορά είναι μεταξύ “διεθνούς παράγοντα” και Ερντογάν. Ο πρώτος επιδιώκει τη “μπαχαλοποίηση” της Κύπρου (αυτή είναι διαχρονικά η ουσία όλων των σχεδίων λύσης) για να αφαιρέσει τον έλεγχο του στρατηγικού νησιού από τους ‘Ελληνες, όχι όμως για να τον δώσει στην ‘Αγκυρα. Επιπλέον δεν έχει τώρα την εμπιστοσύνη πούχε στο παρελθόν στην Τουρκία να αφήσει 20 ή 30.000 στρατιώτες να περιπολούν ελεύθερα και να ενεργούν όπως κατέβει στο μυαλό του Ερντογάν, μέσα στο “μπάχαλο” που ούτως ή άλλως θα εγκαταστήσει στο νησί η “λύση”. Αλλά και η ‘Αγκυρα έχει λιγότερους λόγους από το παρελθόν να επιθυμεί λύση του κυπριακού.

Η διαφωνία διεθνούς παράγοντα και Ερντογάν είναι η πιθανή αιτία της αποτυχίας στη Γενεύη, αλλά ίσως δεν συνιστά και τη μόνη δυνατή ερμηνεία. Στην Κύπρο, ο “διεθνής παράγων” αντιμετωπίζει ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα, όπως σε όλη την Ευρώπη. Πως θα κερδίσει ένα δημοψήφισμα που ήδη έχασε το 2004. Πως θα πείσει τους Κυπρίους να αλλάξουν γνώμη και να αυτοκτονήσουν; Πολύ δύσκολο πρόβλημα, αν κρίνουμε από τα δημοψηφίσματα του 2004, του 2015 και όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά.

Εκεί ίσως πρέπει να αναζητηθεί ένα άλλο πιθανό “κλειδί” του “ναυαγίου” της Γενεύης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτά γίνονται συνειδητά από όσους συμμετέχουν. Ο Οθέλλος δεν πρέπει να ξέρει το τέλος του έργου, το ξέρει όμως ο Σαίξπηρ. Κι εμείς πρέπει να το φανταστούμε, αν είναι να γλυτώσουμε.

Η εμπειρία του ελληνικού Όχι πού έγινε Ναι

Ας πάμε σε γνωστό παράδειγμα, το 2015 στην Ελλάδα. Την άνοιξη Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ είχαν δημοτικότητα 80% δηλαδή πολιτική ισχύ που δεν είχε καμιά κυβέρνηση στη νεώτερη ελληνική ιστορία, πλην του ΕΑΜ στα τέλη της Κατοχής. Η στάση (φαινομενικής δυστυχώς) υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας απέναντι στους δανειστές εκτόξευσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε θέση παντοδύναμου ηγετικού εθνικού-κοινωνικού υποκειμένου. Όταν φτάνεις όμως να έχεις περίπου τη θέση πούχαν κάποτε ο Ιωάννης Μεταξάς η ο ‘Αρης Βελουχιώτης στη συνείδηση του έθνους σου, η καταστροφή που επακολουθεί όταν συνθηκολογήσεις είναι απερίγραπτη. Γι’ αυτό η ελληνική κοινωνία αφήνει τώρα να την μακελεύουν, σχεδόν χωρίς αντίσταση, γι’ αυτό μισό ή ένα εκατομμύριο ‘Ελληνες έχουνε πάθει κατάθλιψη. (Και γι’ αυτό κατέρρευσε ξαφνικά προ 25 ετών μια υπερδύναμη, όταν ο ίδιος ο αρχηγός της είπε πόσο καλύτερα τα καταφέρνουν οι εχθροί της!).

Η “Ελλάδα που αντιστέκεται και υπερασπίζεται την Κύπρο” είναι ο μύθος που χρειάζονται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο οι Κύπριοι. “Παιδί” που το “πρόδωσε” η ίδια του η “μάνα”, όλη του τη ζωή παλεύει να επουλώσει αυτό, το πιο οδυνηρό τραύμα ολάκερης της ύπαρξής του, να διαψεύσει δηλαδή τη συμπεριφορά που τόσο το πλήγωσε και τόσο το τρόμαξε. ‘Εχει απεγνωσμένη ανάγκη να ξαναπιστέψει στη μάνα και είναι γι’ αυτό έτοιμο να εξαπατηθεί και να παραπλανηθεί από αυτήνα, έστω και λίγο να του δείξει ότι το σκέφτεται.

Φυσικά σκόπιμο είναι να θυμίσουμε ότι δεν πρόδωσε η “Ελλάδα” τον “Κύπρο”, αντίθετα επιβλήθηκε στον ελληνικό λαό ο Καραμανλής (1958, 1974) και, κυρίως, η δικτατορία (1967) για να “λυθεί” το κυπριακό. Δεν μπορούμε να ταυτίζουμε τον ελληνικό λαό με τους ηγέτες του, ιδίως όταν δεν προέκυψαν από δημοκρατικές διαδικασίες. Ο ελληνικός λαός έδωσε νεκρούς για την ‘Ενωση στους δρόμους της Αθήνας και νομίζω μεγάλη ντροπή ότι δεν είδα καμία αναφορά στο γεγονός όταν επισκέφθηκα το Μουσείο του αγώνα στη Λευκωσία.

Αν όμως η μάνα που πρόδωσε το παιδί και το απαρνήθηκε, του δώσει τώρα την αγάπη και αυτό τη πιστέψει για να το ξαναπροδώσει μετά, τότε κινδυνεύει να χάσει πια κάθε αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, να χάσει κάθε κουράγιο να αντισταθεί και να παραδοθεί εν τέλει μόνο του όπως ο Κύριος Κ. στη Δίκη. Να επιδιώξει δηλαδή τον θάνατο (του κράτους του εν προκειμένω) ως λύτρωση, όπως τόσοι και τόσοι ‘Ελληνες (σε ατομικό επίπεδο) μετά το 2010.

Υπάρχει άλλωστε ήδη αυτός ο “πειρασμός” και εκφράζεται με την κουβέντα αρκετών Κυπρίων: “Κουραστήκαμε. Να λυθεί επιτέλους το κυπριακό”. Δεν έσκαβαν όμως, από τι κουράστηκαν λοιπόν; Από τη ζωή στην εθνική και προσωπική αξιοπρέπεια που μόνο η κρατική υπόσταση τους παρέχει; Γιατί δεν βρίσκονται ασφαλώς στη θέση των Παλαιστινίων ή άλλων λαών που θα μπορούσαν πιο δικαιολογημένα να πούνε “κουραστήκαμε”. Και καλό θα είναι να μη βρεθούν στη θέση τους, γιατί όχι μόνο θα “κουραστούν”, δεν θα μπορούν να κάνουν και τίποτα.

Μόνο οι πολίτες μπορούν να υπερασπιστούν το κράτος

Το δημοψήφισμα του 2004 ήταν η πρώτη (ανολοκλήρωτη) δημοκρατική επανάσταση στην ιστορία της Κύπρου, πούχε γνωρίσει μέχρι τότε μόνο εθνικά κινήματα. Η Ιστορία θέτει τώρα τους Κύπριους πολίτες ενώπιον του διλήμματος είτε να ολοκληρώσουν αυτή την Επανάσταση, είτε να την προδώσουν, καταστρεφόμενοι οι ίδιοι και συμβάλλοντας στο τέλος της Ελλάδας. Στον ελληνικό λαό στο σύνολό του μπαίνει τώρα το ίδιο καθήκον που μπήκε στους προγόνους μας πριν από δύο αιώνες.  Να σώσει το κυπριακό κράτος από τη διάλυση και να ξαναπάρει το ελληνικό από τους ξένους που το κατέχουν. Κι αν το 1821 υπήρχε αντικειμενικά η επιλογή της αναμονής, τώρα δεν υπάρχει τέτοια επιλογή, χωρίς να μπει σε κίνδυνο η επιβίωση των Ελλήνων ως συγκροτημένου έθνους.

Το ζήτημα της παραμονής του τουρκικού στρατού και των εγγυήσεων είναι από τα κρισιμότερα του κυπριακού και κινητοποιεί έντονα το συναίσθημα λόγω του βιώματος της εισβολής. Αλλά οι αόρατοι εχθροί είναι πιο επικίνδυνοι από τους ορατούς. Ακόμα κι αν έφευγαν αύριο το πρωί τα τουρκικά στρατεύματα, οι Κύπριοι χρειάζονται κράτος και όχι μπάχαλο, όπου θα παίρνονται οι αποφάσεις από ξένους ή δια κληρώσεως, με δέκα βουλές και γερουσίες και αναρίθμητα βέτο.

Κράτος χωρίς στρατό και αστυνομία, αλλά με ξένους να το φυλάνε! Οι θέσεις της Αθήνας για την ασφάλεια

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών έχει καταθέσει non paper για την ασφάλεια στο οποίο προβλέπει την εγκατάσταση στο νησί “διεθνούς αστυνομίας” από ίσο αριθμών χριστιανικών και μουσουλμανικών κρατών. Διερωτώμεθα τι κράτος θα είναι αυτό, μόνο παγκοσμίως χωρίς δικαίωμα στρατού και αστυνομίας, όπου  η κάθε κοινότητα θα τρέχει στους Σουηδούς ή τους Σαουδάραβες “αστυνομικούς” να της λύσουν τα προβλήματα. Τρελαθήκαμε αδέρφια; Δεν καταλάβαμε επίσης γιατί ο κ. Κοτζιάς έδειχνε τόσο κατανόηση στην ιδέα ότι οι Τούρκοι στρατιώτες δεν μπορούν να φύγουν αμέσως, χρειάζονται χρονοβόρα προετοιμασία. Χρειάστηκαν πολύ χρόνο οι Τούρκοι να πάνε στην Κύπρο; Ποιός θα τους διώξει αν αλλάξουν γνώμη, αφού προηγουμένως αυτοδιαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία; Περιμένουμε από το 1974, γιατί δεν περιμένουμε όσο χρόνο χρειάζονται οι Τούρκοι στρατιωτικοί να ετοιμάσουν τα πράγματά τους;

Το σχέδιο Ανάν, μια παραλλαγή του οποίου διαπραγματεύεται ο κ. Αναστασιάδης με την πλήρη συμπαράσταση της Αθήνας στο σημείο αυτό, παραβιάζει μαζικά τις πιο θεμελιώδεις πρόνοιες του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, του ευρωπαϊκού, του συνταγματικού και του διεθνούς δικαίου. Δεν είναι συνταγή συμφιλίωσης Ελλήνων και Τούρκων αλλά τρόπος για να τσακωθούν ακόμα και άγγελοι μεταξύ τους.

Είναι άραγε εξτρεμισμός, αδιαλλαξία, εθνικισμός να απαιτεί κανείς να ισχύσουν και στην Κύπρο οι βασικότερες αρχές του δικαίου, αντί να κάνουμε αλλοπρόσαλλα πειράματα με την ίδια την εθνική μας υπόσταση και το κράτη μας, σε μια διεθνή κατάσταση εξαιρετικά ασταθή και επικίνδυνη;

Μήπως θα έπρεπε να γίνει τώρα ένα δημοψήφισμα στην Κύπρο, για το τί είναι έτοιμοι και τι δεν θέλουν να παραχωρήσουν οι Κύπριοι πολίτες, σε αυτές τις απερίγραπτες διαπραγματεύσεις-αυτοκτονία;

Δημοσιεύτηκε στο Παρόν της Κυριακής, 27.11.2016

”ΑΝ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕΤΕ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ” (ΝΑ ΤΥΠΩΣΟΥΜΕ ΝΟΜΙΣΜΑ) – ΕΛΛΑΔΑ, ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΗΠΑ

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Υψηλά ιστάμενες και πολύ αξιόπιστες πηγές στη Μόσχα, που επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, επιβεβαίωσαν προς τον γράφοντα ότι ο Αλέξης Τσίπρας ρώτησε τον Πρόεδρο Πούτιν αν η χώρα του μπορεί να εκτυπώσει χαρτονομίσματα. “Αν το ζητήσετε μπορούμε” ήταν η απάντηση του Ρώσου Προέδρου, συνέχισαν οι πηγές μας, προσθέτοντας ότι “η ελληνική κυβέρνηση δεν το ζήτησε ποτέ.”

‘Οντως επίσης βολιδοσκοπήθηκε η Μόσχα κάποια στιγμή να παράξει οικονομική στήριξη, ποτέ όμως στα πλαίσια ενός κάποιου ολοκληρωμένου “στρατηγικού σχεδίου”. Οι σχέσεις άλλωστε του ΣΥΡΙΖΑ με τη Ρωσία δεν πήραν ποτέ σοβαρή και συγκροτημένη μορφή.

Αρκετά πριν από τον αναφερόμενο διάλογο, στην αρχή της διαπραγμάτευσης, ο γράφων είχε την ευκαιρία να μιλήσει με ανώτερο Ρώσο αξιωματούχο, από τους καθ’ ύλην αρμόδιους. ‘Ηταν κάπως έκπληκτος με τη στάση της Αθήνας, που δεν ήθελε ούτε καν να κάνει ένα “παιχνίδι”, για να τρομάξει κάπως τους δυτικούς και να τους αποσπάσει κάτι στη διαπραγμάτευση.

Αργότερα την άνοιξη, ο σύμβουλος του Προέδρου Πούτιν και αρχιτέκτων της “Ευρασιατικής ‘Ενωσης”, ο οικονομολόγος Σεργκέι Γκλάζιεφ υποστήριξε, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στο Παρόν, ότι η ελληνική οικονομία θάταν πολύ πιο ανταγωνιστική στο περιβάλλον της Ευρασιατικής ‘Ενωσης, απότι στην ΕΕ.

“Μια μικρή χώρα πρέπει να είναι απρόβλεπτη”, είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου σε μια ιστορική συνέντευξη που έδωσε στο αμερικανικό Time, λίγο μετά την εκλογή του το 1981. Δείτε πόσο επιδέξια παίζει τώρα τα χαρτιά του δίπλα μας ο Ερντογάν, και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους. Συγκρίνετε την πολιτική του με την επιδεικτική όσο και απόλυτη προβλεψιμότητα και υποταγή των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών, περιλαμβανομένης της σημερινής κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Μάλιστα, για να τη δικαιολογήσουν, επιδίδονται στο σπορ της συστηματικής κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού και υιοθετούν μόνιμα τη θέση της Θάτσερ “Δεν υπάρχει εναλλακτική” (ΤΙΝΑ). Οι άνθρωποι θα ζούσαν ακόμα στα σπήλαια υιοθετώντας μια τέτοια άποψη και δεν θα είχαμε ασφαλώς ως εθνική εορτή την επέτειο του ξεσηκωμού του 1821 ή του ‘Οχι. Δηλαδή ήταν καλός ο συσχετισμός δυνάμεων τότε και είναι κακός τώρα;

Ακόμα άλλωστε κι αν έτσι ήταν, που δεν ήταν, τι άραγε πρέπει να κάνει ένας ηγέτης της Αριστεράς, να αναλάβει ο ίδιος τη συνέχιση της καταστροφής της πατρίδας του (και της παράταξής του);

Το που ήταν στραμμένες όλες οι προσδοκίες και ελπίδες της ελληνικής κυβέρνησης το κατέδειξε πέραν αμφιβολίας η δήλωση του κ. Δραγασάκη την επομένη της συνθηκολόγησης, όταν ευχαρίστησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ για το αποτέλεσμα (όπως και ο Κώστας Σημίτης μετά τα ‘Ιμια)! Από το 2012 ήδη, ο κ. Τσίπρας αποφάσισε να βάλει περίπου όλα τα “αυγά” του στο “καλάθι” του “άξονα των ναυτικών δυνάμεων” (ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ) για να εισπράξει στο τέλος αυτό που εισέπραξε. Ο κ. Βαρουφάκης, ως Υπουργός και κύριος διαπραγματευτής, τόνισε ότι η Ελλάδα δεν θα ζητήσει “ποτέ” δάνειο από τη Ρωσία. ‘Οποιος έχει περί αυτών αμφιβολίες, ας διαβάσει το συγκλονιστικό ρεπορτάζ της “Καθημερινής” την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015.

Μόνη της η Αθήνα, και προκαταβολικά, έκαιγε ένα ένα τα χαρτιά της, ελπίζοντας, με ανατολίτικο και διόλου ευρωπαϊκό τρόπο, στα ψίχουλα που θα της πέταγαν. Στο τέλος ούτε καν αυτά δεν πήρε. Τώρα, ο ελληνικός λαός βλέπει τη χώρα του να λεηλατείται και να καταστρέφεται με ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα, τους συνταξιούχους να αποδημούν με επιταχυνόμενους ρυθμούς, τους νέους να φεύγουν και την κυβέρνηση να ξεφουρνίζει ιδιοτελείς ανοησίες για δήθεν αυτόματη ανάπτυξη, όπως έκανε ο κ. Τσίπρας στη ΔΕΘ (ή τις εξωφρενικές προβλέψεις Σταθάκη για την ανάπτυξη που έρχεται!). ‘Ενα χρόνο μετά την υποταγή συνεχίζουμε ακάθεκτοι στον δρόμο προς την καταστροφή – και δεν τον βλέπουν μόνο όσοι έχουν συμφέρον να μην τον δούν. Καταστρέφουν τους ‘Ελληνες γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να μας πάρουν τη χώρα. Ο στόχος που βάλανε είναι νάχουν ολοκληρώσει την καταστροφή το 2021. Κι επειδή αρέσκονται πολύ στα σύμβολα, ίσως είναι αυτοί πάλι που κατάφεραν να βάλουν, δια των λογογράφων, τους Σαμαρά και Τσίπρα να τον εκφέρουν αντεστραμμένο, κάνοντας λόγο για εθνική αναγέννηση στα 200 χρόνια της Επανάστασης!

Να το ξεκαθαρίσουμε στο σημείο αυτό. ‘Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι κάποιος ‘Αγιος Βασίλης περίμενε ή περιμένει την Ελλάδα στη Μόσχα, ή ότι αυτά είναι εύκολα και ανώδυνα πράγματα. Δεν υπάρχουν από μηχανής Θεοί, ούτε σωτήρες. Ούτε η Ελλάδα χρειάζεται νέο “ρωσικό” κόμμα, αντίπαλο του “αμερικανικού” ιδίως και του “γερμανικού” που κυριαρχούν, ελληνικό χρειάζεται. Αλλά είναι εγκληματικό για έναν λαό και μια χώρα που απειλούνται με εξαφάνιση, να μην αντιμετωπίσουν όλα ανεξαιρέτως τα ενδεχόμενα, να μην στραφούν προς όλες τις κατευθύνσεις και να μην εκμεταλλευθούν σε βάθος όλες τις διεθνείς αντιθέσεις. Αν δεν το κάνουν δεν είναι γιατί έχουν άλλη άποψη, αλλά γιατί δεν είναι προς το προσωπικό συμφέρον των πολιτικών να το κάνουν.

‘Οταν αναλαμβάνεις εξάλλου τις τύχες μιας χώρας, σε στιγμή που κινδυνεύει η ύπαρξή της, πρέπει να είσαι θανάσιμα σοβαρός, όχι η προετοιμασία σου να είναι ανύπαρκτη και αστεία. Η σημερινή κυβέρνηση δυστυχώς απεδείχθη “παιδική χαρά” στην καλύτερη περίπτωση, ποτέ δεν ετοίμασε τη χώρα και δεν ετοιμάστηκε για αυτό που όφειλε να κάνει, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις που δέχτηκε κι απέξω κι από μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ. “Μη μου τους κύκλους τάρατε”, ήταν η στάση του σημερινού Πρωθυπουργού σε όσους τον προειδοποιούσαν με όλους τους δυνατούς τρόπους, από το 2012 ακόμα, για την ανάγκη συγκροτημένης στρατηγικής και ύπαρξης πλάνου Β.

‘Οποιος δεν έχει πλάνο Β σε μια διαπραγμάτευση, καταλήγει αναπόφευκτα σε συνθηκολόγηση και υποταγή.

Η Ιστορία φάνηκε πολύ γενναιόδωρη στον κ. Τσίπρα και στην Ελλάδα. Τούδωσε δυόμιση χρόνια να ετοιμαστεί. Μόνο αυτό δεν έκανε. Τα εναπομέναντα περιθώρια να σωθεί η χώρα και ο Ελληνικός Λαός από το προγραμματισμένο τέλος του δεν είναι πλέον πολλά.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Το Παρόν της Κυριακής, στις 16.10.2016

Απο τα μνημονια και τη συνθηκολογηση του ΣΥΡΙΖΑ στο Κυπριακο – Μια πολιτικη καταστροφης της Ελλαδας και των Ελληνων

Για τη σημασία και τις επιπτώσεις της συνθηκολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ μπορείτε να παρακολουθήσετε το τελευταίο δεκάλεπτο της όλης συζήτησης.

Mια (ιστορικη) συζητηση με τον Γερ. Αρσενη για την Ευρωπη, τα Μνημονια, τη διαπραγματευση, τα plan B – 26 Ιουνιου 2015

Η συζητηση  ξεκινά στο  08.31 στο Μέρος 1 και συνεχίζεται στο Μέρος 2

 

 

 

Η καταστροφη του εθνους κρατους: Απο την οικονομια στη δημογραφια και στη γεωπολιτικη

Η Ελλάδα και με το προσφυγικό μετατρέπεται επισήμως σε χώρο από χώρα , με κίνδυνο ακόμη και εθνικών ακρωτηριασμών που όμως θα είναι απλά η κατάληξη μίας διαδικασίας, όπου ήδη οι κρίσιμες αποφάσεις για την πατρίδα μας από το πρώτο κιόλας μνημόνιο λαμβάνονται εκτός Ελλάδας. 

Αυτό είπε μεταξύ άλλων ο αναλυτής και δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος μιλώντας στο Ράδιο  9.84.

Ο ίδιος εκτιμά ότι η οικονομική επιτροπεία στη χώρα ήταν ένα πολύ ευρύτερο σχέδιο, που περιλαμβάνει και γεωπολιτικές ανακατατάξεις και αλλαγή του συστήματος εξουσίας σε όλη την Ε.Ε. με την Ελλάδα να αποτελεί το εργαστήριο δοκιμής όλων όσων θα αποτελούν σε λίγα χρόνια τη νέα κανονικότητα στην Ευρώπη.

Ο ίδιος μίλησε για τον ρόλο των ΗΠΑ σε ζητήματα όπως με τα Σκόπια και την Κύπρο, αλλά και για το πώς η Τουρκία μετέχει στο πολιτικό παζάρι με την εργαλειοποίηση του Προσφυγικού.

Μπερνι Σαντερς, ο “’Ελληνας”

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μια αγγλόφωνη ελληνοαμερικανική εφημερίδα τον ονόμασε “Μπέρνι ο ‘Ελληνας”. Ο λόγος για το “φαινόμενο Μπέρνι Σάντερς”, του Αμερικανού πολιτικού που, διαψεύδοντας όλα σχεδόν τα προγνωστικά, κατάφερε να διεκδικεί σήμερα το χρίσμα του υποψηφίου Προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ.

Επί δεκαετίες, στην Ελλάδα και μεταξύ των Ελληνοαμερικανών “διϋλίζεται” κυριολεκτικά ο κώνωψ κάθε, έστω και ελάχιστα σημαντικού πολιτικού στις ΗΠΑ, με κάποιο ρόλο στο στερέωμα αυτής της χώρας, προκειμένου να ανιχνευθούν οι πιθανές διαθέσεις του έναντι της Ελλάδας. Είναι λοιπόν το λιγότερο παράδοξο το γεγονός ότι “καταπίνουμε τώρα την κάμηλο” με αποτέλεσμα ο Σάντερς να έχει προκαλέσει συγκριτικά ελάχιστο ενδιαφέρον παρ’ ημίν. Και αυτό παρόλο που έχει πάρει τις πιο ριζικές θέσεις υπέρ της Ελλάδας και την έχει υπερασπισθεί διεθνώς κατά τρόπο που, μερικές φορές, δεν την έχουν υπερασπισθεί ‘Ελληνες πολιτικοί.

Στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι δεν εμφανίσθηκε μέχρι τώρα άλλος πολιτικός με τόσο βαθειά φιλελληνική τοποθέτηση, σε τόσο υψηλό επίπεδο του πολιτικού συστήματος. Υπήρξαν ασφαλώς στο παρελθόν πολιτικοί που έκαναν τη μία ή την άλλη δήλωση, προς άγραν ελληνοαμερικανικών ψήφων, συνήθως γενικής υφής και σχεδόν ποτέ μετατρεπόμενης σε πρακτικό ώφελος για τη χώρα. Υπήρξαν επίσης Ελληνοαμερικανοί πολιτικοί που έτρεφαν μια συμπάθεια προς την Ελλάδα λόγω καταγωγής – αλλά τα βασικά τους συμφέροντα και οι ιδέες τους απηχούσαν τάσεις του αμερικανικού κατεστημένου και δεν ήταν διατεθειμένοι να μεταβάλλουν στάση σε βασικά θέματα για το “χατήρι” της Ελλάδας.

Η περίπτωση του Σάντερς είναι πολύ διαφορετική. Ο “φιλελληνισμός” του είναι βαθύς και στέρεος, γιατί προκύπτει ως συνέπεια των ιδεών που υποστηρίζει επί δεκαετίες και που βρίσκονται τώρα στο κέντρο της προεκλογικής του εκστρατείας. Οι τοποθετήσεις του υπέρ της Ελλάδας προκύπτουν από τις αναλύσεις που κάνει και από τους αγώνες που έχει δώσει εναντίον του διευρυνόμενου και ανεξέλεγκτου ρόλου του αμερικανικού και διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, όχι από κάποια προσωπική συμπάθεια ή αντιπάθεια για τη χώρα μας. Αυτός είναι και ο λόγος που η Wall Street του κήρυξε πόλεμο. (βλ. σχετικά www.nakedcapitalism.com/2016/01/bill-black-wall-street-declares-war-against-bernie-sanders.html)

Στις ομιλίες του, ο υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών υπερασπίζεται τη χώρα μας και αποδίδει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στις δραστηριότητες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού τομέα, αρχής γενομένης από τον ρόλο της αμερικανικής τράπεζας Goldman Sachs στο ¨μασκάρεμα” των ελληνικών στατιστικών στοιχείων. Η διαφορά μας είναι ότι εγώ δεν παίρνω λεφτά από τη Goldman Sachs, ήταν μια από τις ατάκες του κατά της βασικής αντιπάλου του Χίλαρυ Κλίντον, ενώ έχει θέσει στο κέντρο των προεκλογικών εξαγγελιών του τον περιορισμό της ανεξέλεγκτης δράσης των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. “Γιατί πρέπει οι Αμερικανοί πολίτες να νοιαζόμαστε για την Ελλάδα”, ήταν π.χ. το κεντρικό σημείο μιας ομιλίας που έκανε τον περασμένο Ιούλιο, καταδικάζοντας την πολιτική της άγριας λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα και τις συνέπειές της (βλ. www.thenation.com/article/bernie-sanders-explains-why-you-should-care-about-whats-happening-to-Greece/ και http://usa.greekreporter.com/2016/02/03/video-heres-what-bernie-sanders-has-to-say-about-greece/)

‘Οταν άρχισε η προεκλογική καμπάνια, κανείς δεν έδινε σημασία στον Σάντερς, τον θεωρούσαν έναν απολύτως περιθωριακό υποψήφιο. Εντούτοις, όπως συνέβη και στην Βρετανία με τον Κόρμπιν, διέψευσε όλα τα προγνωστικά καταφέρνοντας, χωρίς οικονομικά συμφέροντα πίσω του, αλλά με την ακτινοβολία των ιδεών του και την ηθική του, να εκφράσει ένα βαθύ, όλο και πιο υπαρκτό ρεύμα στις δυτικές κοινωνίες που αναζητά, αριστερά και δεξιά, έντιμους πολιτικούς και τρόπους να διατηρήσει ένα στοιχειώδες βιοτικό και επίπεδο κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι παρατηρητές, χωρίς να αποκλείουν εντελώς τη νίκη του, τη θεωρούν μάλλον απίθανη. Και έτσι όμως αν είναι, η τελική δύναμη που θα εκφράσει, θα έχει μεγάλη σημασία για τη συνέχεια της πολιτικής των ΗΠΑ σε θέματα που ενδιαφέρουν τελείως ζωτικά την Ελλάδα.

Στην ουσία έχουμε, τηρουμένων των αναλογιών, μια επανάληψη του φαινομένου του “φιλελληνισμού” του 19ου αιώνα. Προσωπικότητες όπως ο Λόρδος Μπάυρον ή ο Βικτόρ Ουγκώ πρωταγωνίστησαν υπέρ της Ελλάδας, μερικοί δίνοντας και τη ζωή τους ακόμα, όχι από ιδιαίτερη συμπάθεια προς τη χώρα μας, αλλά γιατί την είδαν, τότε, προπύργιο της ελευθερίας σε μια ήπειρο που στέναζε υπό την μακρά νύχτα της Ιεράς Συμμαχίας. Τότε, όπως και τώρα, είχαν, μερικές φορές, πιο βαθειά συνείδηση από εμάς τους ίδιους, της παγκόσμιας σημασίας του ελληνικού ζητήματος.

 

Το παραπάνω σχόλιο δημοσιεύτηκε από το ΑΠΕ-ΜΠΕ στις 16.3.2016

 

“Προσφυγικo μνημoνιο”

Του Δημήτρη Κωσνταντακόπουλου

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ., στην προσπάθειά της να επιβραδύνει την εφαρμογή του Τρίτου Μνημονίου και να επιβιώσει πολιτικά για ένα διάστημα, ετοιμάζεται να υπογράψει, στη σύνοδο κορυφής, το νέο, “προσφυγικό Μνημόνιο” αυτοκαταστροφής, αυτοχειριασμού του ελληνικού λαού και του κράτους του. Αν δηλαδή άλλες αντιθέσεις επιτρέψουν κάποια κατάληξη σε αυτή τη σύνοδο.

‘Ηδη το έχει μισοϋπογράψει, αποδεχόμενη κατ’ αρχάς το κλείσιμο των συνόρων και την αποθήκευση στη χώρα δεκάδων σήμερα, εκατοντάδων χιλιάδων αύριο δυστυχισμένων ανθρώπων, που δεν έχει απολύτως καμία δυνατότητα να φροντίσει, να περιθάλψει και πολύ περισσότερο να εντάξει οπουδήποτε.

 Χώρια οι ενδεχόμενες στρατηγικές παραχωρήσεις της ΕΕ προς την ‘Αγκυρα, απολύτως βλαπτικές και για τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, και για την τουρκική δημοκρατία και για την προοπτική μιας δημοκρατικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στην οποία ομνύουν όλες οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις.

 

Ασυνάρτητη τακτική χωρίς στρατηγική

‘Οπως συνέβη και το καλοκαίρι, με το τρίτο μνημόνιο, πήγαμε κια στο ζήτημα αυτό σε μια αρχική επίδειξη θορυβώδους αντίστασης, με τις απειλές για βέτο και την ανάκληση του Πρέσβη στη Βιέννη, που τελικά διευκόλυναν την τελική υποχώρηση. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν όλα αυτά προσχεδιάστηκαν, μπορεί να έγινε και αυτό, αλλά έτσι κι αλλοιώς εκεί θα φτάναμε. ‘Οταν ο καπετάνιος μέσα στην καταιγίδα δεν έχει καθαρή ιδέα που θέλει να πάει και τι γίνεται και τι δεν γίνεται, όταν το κόμμα του έχει θεωρήσει περιττή πολυτέλεια και έχει αρνηθεί επί χρόνια, με λυσσώδη επιμονή, κάθε προσπάθεια να ανοίξει συζήτηση στο εσωτερικό του, για το μεταναστευτικό και την εξωτερική πολιτική, όταν δεν έχει σχέδιο, είναι τελικά αναπόφευκτο να καταντήσει – και μαζί του η χώρα που κυβερνά, αντικείμενο, “κλωτσοσκούφι” κατά το κοινώς λεγόμενο, αντί για υποκείμενο στην κρίση.

Είναι βεβαίως εκ του πονηρού να αποδίδει κανείς όλη την ευθύνη για όσα συμβαίνουν με το προσφυγικό στον ΣΥΡΙΖΑ, αγνοώντας την παντελή αποσύνθεση του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας και το διεθνές περιβάλλον. Αυτή εδώ είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση, και ακόμα και η πιο σοβαρή και επιδέξια κυβέρνηση θα δυσκολευόταν να τη βγάλει πέρα. Αν όμως και η κυβέρνηση δεν πολυκαταλαβαίνει τι γίνεται και τι θέλει, τότε η καταστροφή γίνεται αναπόφευκτη.

Εχει όμως δυστυχώς και ο ΣΥΡΙΖΑ την ιδιαίτερη συμβολή του σε αυτό που ήταν από καιρό ώριμο για άλλους λόγους να γίνει,πιθανώς θα γινόταν και χωρίς τη δική του συμβολή στο τέλος και συνιστά πιθανότατα μια από καιρό προγραμματιζόμενη μεγάλου μεγέθους διεθνή προβοκάτσια, τη διοχέτευση δηλαδή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη και, τελικά, τον εγκλωβισμό τους στην πρώτη. Θα έπρεπε να είχε προβλέψει για ποιούς σκοπούς θα χρησιμοποιούνταν το μήνυμα “είστε καλοδεχούμενοι”, το έστω καλή τη πίστει, αλλά χωρίς κανένα ρεαλισμό εκπεμφθέν από την Αθήνα. ‘Οτι θα χρησιμοποιούνταν δηλαδή από το καθεστώς Ερντογάν, για να στηθεί μια πολύ μεγάλη διεθνής προβοκάτσια και να οδηγηθούμε τελικά εκεί που οδηγηθήκαμε. (Πριν από πολλά χρόνια τα ίδια έκαναν οι “εθνικόφρονες” τότε και διάφοροι συμπαραστάτες των Κούρδων, παροτρύνοντας τον αρχηγό τους Οτσαλάν να έρθει να “φιλοξενηθεί” στην Ελλάδα, χωρίς ούτε να εκτιμήσουν σωστά τις συνθήκες, ούτε να μπορούν ή να ξέρουν πως να εξασφαλίσουν την προστασία του).

 

‘Ατακτη υποχώρηση

Είναι γεγονός ότι και αυτά να μην υπήρχαν, η γεωγραφία της χώρας και η διεθνής κατάσταση την επιβαρύνουν και σε μια κατάσταση τέτοιας αδυναμίας της είναι το πιθανότερο τελικό θύμα, αυτός που φορτώνεται τον “μουντζούρη”, ένα πρόβλημα που όλοι θέλουν να διώξουν από την αυλή τους. Από την αναγνώριση όμως αυτής της πραγματικότητας, μέχρι το να διευκολύνεις μόνος σου την υλοποίηση των σχεδίων τους και να αποδεχτείς με την υπογραφή μας το κακό που πάει να γίνει στη χώρα μας, τη μετατροπή της σε χωματερή ανθρώπων δηλαδή, υπάρχει μαγάλη διαφορά, γιατί αυτό πάει να γίνει τώρα με την άκριτη δηλαδή αποδοχή του σχεδίου Γιούνκερ-Μέρκελ για κλείσιμο των συνόρων και νέες σοβαρότατες παραχωρήσεις στην Τουρκία (που η ‘Αγκυρα θα τις εγκολπωθεί για να μην εφαρμόσει τις υποσχέσεις της και να συνεχίζει την αποστολή προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, ανάλογα με τη διάθεσή της να πιέσει την Αθήνα).

Το να επιμείνει η Αθήνα στην άσκηση πίεσης στην Τουρκία, στην άμεση μετεγκατάσταση όσων ήδη συμφώνησαν να πάρουν οι άλλοι Ευρωπαίοι δεν είναι εξτρεμισμός. Το να αρνηθεί το κλείσιμο των συνόρων επίσης. Φτάσαμε τώρα στο σημείο να μη διαμαρτύρεται για τις εχθρικές προς την Ελλάδα ενέργειες της πΓΔΜ ή και της Ρώμης που στέλνει καραμπινιέρους να φυλάνε τα σύνορα της Αλβανίας και της Βουλγαρίας με την Ελλάδα (!) – και πως να διαμαρτυρηθεί βέβαια, αφού υλοποιούν το σχέδιο που φαίνεται ότι αποδέχτηκε η Αθήνα!

Ούτε φυσικά είδαμε καμιά παράσταση στον “μεγάλο φίλο” αυτής της κυβέρνησης, την κυβέρνηση των ΗΠΑ, χωρίς την έγκριση των οποίων “δεν κουνιέται φύλλο” στα Σκόπια και που διαθέτουν τεράστια επιρροή στις χώρες του Βίζεγκραντ.

Η ελληνική κυβέρνηση, αν θέλει να αποφύγει τη δική της και την καταστροφή της χώρας, πρέπει να σταματήσει τις επόμενες ώρες αυτή την νέα πορεία αυτοκαταστροφής, δηλώνοντας στους εταίρους της να βρουν όποια λύση θέλουν, αλλά ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να δεχτεί λύσεις που “παρκάρουν” στη χώρα δυνητικά εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, όταν έχει ήδη 1.500.000 ανέργους, 250.000 υποσιτιζόμενους μαθητές και έχει ήδη υποστεί μια άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή λόγω των Μνημονίων που της εφάρμοσαν, μια καταστροφή που συνεχίζεται και επί “αριστεράς”, έχοντας ήδη υπερβεί τις υλικές καταστροφές της Γερμανίας ή της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μπορεί και να μην μπορεί να τους εμποδίσει να κάνουν αυτό που θέλουν. Αλλά δεν πρέπει τουλάχιστον να τα υπογράφει. Τώρα φέρεται σαν εκείνο τον ήρωα στην ελληνική ταινία που έλεγε “Πεινάω, πεινάω, δώστε μου να φάω και σας υπογράφω ότι θέλετε”.

 

Συμπαράσταση στους πρόσφυγες και ο ρόλος των ΜΜΕ

Ο ελληνικός λαός έχει γράψει ήδη λαμπρή σελίδα στην ιστορία του με τη συμπαράστασή του προς τους πρόσφυγες. Η συμπαράσταση αυτή παραμένει ουσιώδης για να διατηρήσουμε τη δική μας ανθρώπινη υπόσταση και για να προστατεύσουμε την εικόνα της χώρας μας, την “ασπίδα” του πολιτισμού μας.

Αλλά ούτε τους πρόσφυγες θα ωφελήσουμε, ούτε τον εαυτό μας, αποδεχόμενοι τη διάλυση της χώρας μας.

 Τα ελληνικά ΜΜΕ, που διοικούνται και καθοδηγούνται από “φιλελεύθερους” της αριστεράς και της δεξιάς και, τελικά, δυνάμεις του εξωτερικού, μας δείχνουν τώρα το δράμα των προσφύγων και θα είμαστε ασφαλώς κτήνη αν μας άφηνε ασυγκίνητους. Το κάνουν όμως για να βοηθήσουν το πέρασμα του προσφυγικού Μνημονίου, του σχεδίου Γιούνκερ-Μέρκελ, για αποδοχή από την Ελλάδα του κλεισίματος των συνόρων και “προσωρινή αποθήκευση” που θα αποδειχθεί μόνιμη, πιθανώς εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Οι φιλελεύθεροι χρησιμοποιούν ακόμα μια φορά τις τεχνικές του “Δόγματος του Σοκ”, δηλαδή μια βαθειά αλήθεια που κινητοποιεί συναισθηματικά και εγκαλεί ηθικά, για να στηρίξουν ένα μεγάλο ψέμμα. Το ότι δηλαδή μπορεί η Ελλάδα, στην κατάσταση που βρίσκεται, να φιλοξενήσει έναν παρόμοιο αριθμό ανθρώπων, που επιπλέον διακρίνονται από πολύ διαφορετικά, δεν λέω καλύτερα ή χειρότερα, αλλά διαφορετικά, πολιτισμικά χαρακτηριστικά και κώδικες συμπεριφοράς, χωρίς να διαλυθεί η ήδη διαλυμένη σύμπασα χώρα.

Το ίδιο έκαναν και όταν έφεραν τα Μνημόνια. Χρησιμοποίησαν την αλήθεια για το κακό χάλι της Ελλάδας και τις υπαρκτές αλλά διογκωμένες ευθύνες του ελληνικού λαού (“όλοι μαζί τα φάγαμε”), για να μας κάνουν να αποδεχτούμε και να δικαιολογήσουμε την επίθεση των ξένων εναντίον μας. Είναι τόσο μεγάλη η ενοχή που μας “φόρεσαν” (ακριβώς γιατί στηρίζεται και σε αλήθειες, έστω διογκωμένες), που, σε συνδυασμό με την (εν μέρει βάσιμη) αίσθηση αδυναμίας, αίσθηση που επέτεινε η “συνθηκολόγηση χωρίς μάχη” του Ιουλίου, εξηγούν γιατί δεν έχει αναπτυχθεί ανάλογο κίνημα συμπαράστασης στους συμπατριώτες μας που υποφέρουν τα πάνδεινα, αλλά και πιο μαχητικής αντίθεσης στα καταστροφικά σχέδια του Κουαρτέτου.

 

Με επιδέξια χρήση της “αλήθειας” οικοδομούνται τα καλύτερα ψέμματα και οι πιο αποτελεσματικές απάτες!

 Με την ίδια ευκολία που μας παρουσιάζουν σήμερα το δράμα των προσφύγων, τα ΜΜΕ θα μας παρουσιάσουν, όταν τα πολιτικά συμφέροντα των ξένων, που τελικά υπηρετούν, επιβάλλουν την αποσταθεροποίηση της χώρας, εγκλήματα που αναπόφευκτα θα γίνουν και ίσως έχουν ήδη γίνει σε μερικές περιπτώσεις και θα χρησιμοποιήσουν τότε την δικαιολογημένη αγανάκτηση που θα προκύψει, για να κάνουν μπάχαλο την Ελλάδα.

 

Η τελική επιδίωξη του ελληνικού “πειράματος”

‘Εχουμε υπογραμμίσει από την αρχή της κρίσης ότι τελική επιδίωξη του προγράμματος δεν είναι η νεοφιλελεύθερη κοινωνική ισοπέδωση. Αυτή γίνεται αλλά είναι μόνο το μέσο για κάτι άλλο, πολύ βαθύτερο και σοβαρότερο, δηλαδή για την καταστροφή των πιο ζωτικών λειτουργιών του έθνους-κράτους και την “αρπαγή” του. Θα ρουφήξουν όλη την ουσία του και θα αφήσουν στο τέλος το “τσόφλι” του, την ταμπέλα “Ελληνική Δημοκρατία”. ‘Ηδη άλλωστε, έχουν σε μεγάλο βαθμό αναλάβει με το Κουαρτέτο, που κρύπτεται πίσω από την τύποις λειτουργούσα κυβέρνηση, την πραγματική εξουσία στη χώρα.

Αν ήθελαν μόνο ριζικό νεοφιλελευθερισμό, θα μείωναν π.χ. τη ζήτηση όσο τη μείωσαν στην Πορτογαλλία, δηλαδή τρεις φορές λιγότερο από την Ελλάδα, δεν θα προκαλούσαν οι ίδιοι αυτό το Κραχ της ελληνικής οικονομίας που υπερβαίνει το Κραχ του 1929. Αν είχαν κάνει λάθος στο πρόγραμμα θα έκαναν σε κάποιο σημείο μια διόρθωση χωρίς να ανατρέψουν τη λογική του. Θα στήριζαν λίγο την δική τους κυβέρνηση Σαμαρά για να το φέρει σε κάπως βιώσιμο πέρας.

‘Οχι, δεν θέλουν νεοφιλελεύθερη διόρθωση. Στην Ελλάδα πειραματίζονται τη δημιουργία νέου “ευρωπαϊκού και παγκόσμιου υποδείγματος”, μια βαθιά “αλλαγή καθεστώτος” που, αν αφεθεί στη λογική της, πάει στην ανατροπή των επιτευγμάτων της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού, των μεγάλων ευρωπαϊκών επαναστάσεων, περιλαμβανομένης της ελληνικής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και το συνδυάζουν αυτό με ιδιαίτερες γεωπολιτικές και με “ιδεολογικές” επιδιώξεις (λόγω της ιδιάζουσας σημασίας της Ελλάδας στην παγκόσμια ιστορία και του “αντιστασιακού DNA” των Ελλήνων που πρέπει να τσακίσουν και να ξεριζώσουν).

Παλληκάρι και αγωνιστής όλη τη ζωή του, ο φίλος μου ο Βαγγέλης μούπε τις προάλλες: “Αν δεχτώ ότι έχεις δίκηο, θα με πιάσει απελπισία. Πως θα τα βγάλουμε πέρα με τέτοιες δυνάμεις;”

“Ωραία”, του απάντησα, “να εφαρμόσεις αυτή τη μέθοδο την επόμενη φορά που θα πας σε γιατρό. Πες ότι θέλεις να σου κάνει μια διάγνωση που να την αντέχεις”.

Ασφαλώς η απελπισία είναι κακός σύμβουλος, το ίδιο είναι όμως και οι αυταπάτες. Ο ελληνικός λαός έχει αστείρευτες δυνάμεις για να επιβιώσει και στις πιο δύσκολες καταστάσεις – άλλα είναι τα ελαττώματά του. Το πρώτο βήμα όμως για να το καταφέρει είναι να κάνει ορθή διάγνωση της κατάστασης, να βγάλει το κεφάλι του από την άμμο και να δει την πραγματικότητα κατάματα. ‘Ηταν πάρα πολύ δύσκολο να το καταφέρουν, ο Πάρις όμως σκότωσε τον Αχιλλέα και ο Δαυίδ τον Γολιάθ. ‘Ηταν πιο έξυπνοι και πιο εύστοχοι από τους αντιπάλους τους.

 

Η δημογραφία

Για τους λόγους που εξηγήσαμε πιο πάνω, το προσφυγικό μνημόνιο έχει και μια ακόμα σημασία. Βάζει τα θεμέλια για την επιταχυνόμενη δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού ενός κράτους που υπήρξε πάντα και μόνο ως κράτος των Ελλήνων, όπου χρησιμοποιούμε τον όρο με την έννοια της συνείδησης, όχι της φυλετικής καταγωγής. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι και μη ‘Ελληνες δεν μπορούν να γίνουν πολίτες του. Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μοχθεί είκοσι χρόνια στην Ελλάδα, να κάνει εδώ το σπιτικό του και να στερείται αιωνίως πολιτικών δικαιωμάτων.

‘Αλλο αυτό και άλλο η βίαιη δημογραφική αλλοίωση της εθνικής σύνθεσης του πληθυσμού, του λαού, που, όπως γνωρίζουμε από τον καιρό του Θουκυδίδη και του Περικλή, αποτελεί τη βάση της Δημοκρατίας. Η κυριαρχία δεν είναι αφηρημένο πράγμα, ακολουθεί τον λαό, διδάσκει ο πρώτος. ‘Ηδη άλλωστε, τα οικονομικά Μνημόνια φροντίζουν για την αποδήμηση όλο και περισσότερων νέων Ελλήνων όπου βρουν και των πιο ηλικιωμένων, φιλάσθενων και αδύναμων προς το υπερπέραν με επιταχυνόμενους ρυθμούς, ενώ πέφτουν κατακόρυφα οι γεννήσεις.

Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα πυκνότητας κατοίκων και βέβαια πρέπει να επικρατεί μεγάλη ταραχή στο κρανίο για να νομίσει κάποιος ότι θα το λύσει στην Ελλάδα με την εισαγωγή Νιγηριανών και Αφγανών στις σημερινές συνθήκες. Πηγαίνετε μια βόλτα πίσω από την Ομόνοια, αν έχετε αμφιβολίες επ’ αυτού. Εμείς προτείνουμε, σε όσους το πιστεύουν, να πάνε τη λογική τους στα άκρα και να επιδιώξουν να δημιουργήσουν χοτ σποτ στις καλές βόρειες και νότιες γειτονιές της Αθήνας, να επωφεληθούν και οι ίδιοι, εκεί που μένουν, από την ανανέωση της δημογραφίας.

Δεν ζούμε, ούτε έχουμε προσχωρήσει με τη θέλησή μας, σε κάποια παγκόσμια δημοκρατική ή σοσιαλιστική, υπερεθνική “ομοσπονδία”. Το έθνος κράτος είναι το μόνο πλαίσιο, ίσως ανεπαρκές και προβληματικό, αλλά το μόνο όπου οι πολίτες μπορούν να ελπίζουν σε κάποιο έλεγχο των εξουσιών που τους διαφεντεύουν, σε κάποια ασφάλεια. Δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω ανθρώπους που θεωρούν εαυτόν προοδευτικό και πιστεύουν πρόοδο τα έθνη να διαλυθούν στον χυλό της παγκοσμιοποίησης, μιας παγκόσμιας δικτατορίας του Χρήματος και της Αμερικής δηλαδή. Δείτε τους δυστυχισμένους πρόσφυγες. Σε νομαδικά ζώα θέλουν να μας μετατρέψουν όλους οι άρχοντες του κόσμου που ζούμε.

 

Από την οικονομία στη γεωπολιτική

Το “προσφυγικό μνημόνιο” θα το ακολουθήσει σύντομα, όπως πάνε τα πράγματα, ήδη σχηματίζεται, το γεωπολιτικό μνημόνιο, που θα προβλέπει τη διάλυση του κυπριακού κράτους και θα θέτει υπό εποπτεία τον “σκληρό πυρήνα” της ελλαδικής λαϊκής-κρατικής-εθνικής κυριαρχίας. Η άρνηση στον ελληνικό λαό της κυριαρχίας που νομίμως ασκεί στις χώρες που κατοικεί, την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι το πλειστάκις ρητά διατυπωμένο όνειρο των πιο σκοτεινών κύκλων του βρετανικού ιδίως και αμερικανικού ιμπεριαλισμού, και όχι μόνο, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Ο ίδιος ο θεωρητικός του πιο εξτρεμιστικού ιμπεριαλισμού της εποχής μας, ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, από τους αρχιτέκτονες, με τις ιδέες του, της καταστροφής στη Μέση Ανατολή και του “πολέμου των πολιτισμών”, έχει πει στους ‘Ελληνες, με τις ταξινομήσεις που προτείνει, ότι τους θεωρεί εχθρούς.

Ο τελικός προορισμός αυτής της διαδρομής, αν ο ελληνικός λαός δεν βρει το κουράγιο, το μυαλό και την ηγεσία να τη σταματήσει, θα είναι η πλήρης καταστροφή και διάλυση του ελληνικού έθνους, η δημιουργία μιας πιθανώς ακρωτηριασμένης “Ελλάδας χωρίςΕλληνες”, κατά την προσφυή έκφραση του Μίκη Θεοδωράκη.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ. χωρίς δικό της, εθνικό σχέδιο και πρόταση, με τελείως συγχισμένη κατανόηση της εθνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς πραγματικότητας, με μοναδικό της πρόγραμμα την “εξουσία για την εξουσία”, έχει γίνει τώρα, ξανά, το ασυνείδητο όργανο των πιο επικίνδυνων δυνάμεων που έχει παράγει η ιστορική διαδρομή του ανθρώπινου γένους. Δεν αντιλαμβάνεται καν, ότι συνιστά χοντρό δούλεμα, βαριά ειρωνεία, η πρόσφατη απονομή στον κ. Τσίπρα, από τουρκικό ίδρυμα, του τίτλου επίτιμου Διδάκτορα Οικονομικών. ‘Οπως το 2015, η υποτιθέμενη διαπραγμάτευση δεν χρησίμευσε παρά στην αποδοχή της τελικής συνθηκολόγησης, έτσι και τώρα προσγειωνόμαστε σιγά – σιγά στην πραγματικότητα της παραμονής, με την υπογραφή μας, εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, η παρουσία των οποίων, αν μη τι άλλο, θα καταστήσει σχεδόν αδύνατη την αποτίναξη των νεοαποικιακών δεσμών και θα μας καταστήσει εσαεί όμηρους των “Πιστωτών”, αλλά και της ‘Αγκυρας, που πότε θα ανοίγει και πότε θα κλείνει, κατά το δοκούν τη στρόφιγγα των προσφυγικών ροών.

‘Οπως και το 2010 η κυβέρνηση της Αθήνας, ελεγχόμενη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τους ξένους, αφού δεν είχε η ίδια δικό της μυαλό και σχέδιο, έπαιξε τον ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου” και του “πράκτορα του Χάους” στην Ευρώπη, έτσι και τώρα, με το προσφυγικό, η Ελλάδα φορτώνεται το βάρος όλης της προσφυγικής κρίσης, όπως φορτώθηκε το βάρος όλης της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Με τους πρόσφυγες και με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι η Ευρώπη μπήκε στον αστερισμό της γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης. Η Ελλάδα ξαναβρίσκεται στην “πρώτη γραμμή”, επιβεβαιώνοντας την παγκόσμια σημασία του “πειράματος” που εδώ πραγματοποιείται.

“Μια φορά να γυρίσεις την πλάτη, θα τρέχεις σε όλη σου τη ζωή”, είπε κάποτε στον συγγραφέα αυτών των γραμμών, ο κορυφαίος “μυστικοσύμβουλος” του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά τον Ιούλιο, η “Αριστερά χωρίς Αριστερούς” του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του, αποδεικνύεται εξίσου καταστροφική με τους προηγούμενους διαχειριστές της εξουσίας. Με την υπογραφή της στο τρίτο μνημόνιο, κουρέλιασε ήδη την τιμή μιας παράταξης για την οποία χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους στην Ελλάδα και της οποίας το ηθικό κεφάλαιο είχε παραμείνει μέχρι τώρα εθνική παρακαταθήκη, που την αναγνώριζαν και οι αντίπαλοί της. Αναγκάζει τώρα έναν γέροντα, τον Μανώλη Γλέζο, τον “πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης”, τρις καταδικασμένο σε θάνατο, να ζητάει και να ξαναζητάει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για την εμπιστοσύνη που έδειξε στον Τσίπρα. Δεν μπορεί πια να βρει κανένα σημείο αντίστασης.

Σταματήστε την πορεία άμεσα, φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Γίνεστε υπαίτιοι και συνένοχοι της μεγαλύτερης καταστροφής της παγκόσμς Αριστεράς, μετά την προσχώρηση του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ στους οπαδούς της Θάτσερ και του Ρήγκαν, που πλήρωσε τόσο ακριβά ο λαός του, μετά οι λαοί της Αραβίας και τώρα αρχίζουν να πληρώνουν οι Ευρωπαίοι. Και μην έχετε καμία αυταπάτη. Τραγικό θα είναι, προς παγκόσμιο παραδειγματισμό, το τέλος που σας ετοιμάζουν οι διεθνείς δήθεν φίλοι σας. Ο “χρόνος”, που εσείς νομίζετε ότι κερδίζετε, τον χρησιμοποιούν για να βάλουν καλύτερα τη θηλειά στον λαιμό σας.

 

Αθήνα 16 Μαρτίου 2016

www.konstantakopoulos.gr

Η πολυπλευρη ελληνικη κριση

Στους δύο παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να ακούσετε τις παρεμβάσεις του Δ. Κωνσταντακόπουλου (με σκάιπ) στο “Συμπόσιο Διαλεκτικού Προβληματισμού” που έγινε στην Κομοτηνή στις 22 Φεβρουαρίου, για τις πολλαπλές, εσωτερικές και εξωτερικές ρίζες της ελληνικής κρίσης, το προσφυγικό, τα Μνημόνια και τη “γεωπολιτική φάση” της επίθεσης κατά του ελληνικού λαού. Η παρέμβαση έγινε πριν τον παροξυσμό της προσφυγικής κρίσης. Το πρώτο λινκ περιέχει μια περίληψη και το δεύτερο ολόκληρη την ομιλία

 

Απο τον οικονομικο στον γεωπολιτικο “πολεμο” κατα της Ελλαδας

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πόσος ήταν ο προϋπολογισμός του Πανεπιστημίου Αθηνών προ κρίσεως; Ογδόντα οκτώ εκατομμύρια ευρώ.

Πόσος είναι ο προϋπολογισμός του σήμερα; ‘Εντεκα εκατομμύρια ευρώ.

Πόσοι μαθητές υποσιτίζονται στα ελληνικά σχολεία; Διακόσιες πενήντα χιλιάδες.

Ποιά θέση έχει η Ελλάδα στον δείκτη παιδικής φτώχειας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης; Την πρώτη.

Ξέρετε ότι λόγω της αύξησης της ζήτησης στα κοινωνικά παντοπωλεία Θεσσαλονίκης για δέματα φαγητού σε φτωχούς, υπάρχει λίστα αναμονής που διαρκεί τέσσερις έως έξη μήνες;

Τι συμπέρασμα βγαίνει από αυτά τα νούμερα; Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση σήμερα να φιλοξενήσει ούτε 50, ούτε 100, ούτε 150 χιλιάδες. Δεν μπορεί να φιλοξενήσει στην πραγματικότητα ούτε έναν πρόσφυγα. Και πολύ κακώς ο κ. Τσίπρας δέσμευσε την άτυχη χώρα του ότι θα πάρει 50.000 και τώρα ετοιμάζεται να ανεβάσει αυτό το νούμερο, στην πράξη, αν όχι στις συμφωνίες, όσο γουστάρουν οι Ευρωπαίοι “εταίροι”-αποικιοκράτες και η Τουρκία.

‘Επρεπε να πει στους “εταίρους”, ήδη στην προηγούμενη σύνοδο, ότι η χώρα του έχει καταστραφεί, εκτελώντας τις οδηγίες τους, και να ζητήσει εξαίρεση από την κατανομή μεταξύ των χωρών της ΕΕ, λόγω μείζονος ανθρωπιστικής κρίσης που πλήττει τη χώρα και απειλεί την επιβίωση και ασφάλεια των κατοίκων της.

Μα, λέει, θα βοηθήσουν οι πρόσφυγες στο … δημογραφικό! ‘Ελεος αδέρφια, ο εγκέφαλός μας έχει υπερβεί κάθε όριο αντοχής. Που θα ενσωματωθούν δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι; Σε μια χώρα με ενάμισυ εκατομμύρια ανέργους; Γιατί δεν αρχίζουμε την ανόρθωση του “δημογραφικού”, με μια πολιτική αποτροπής της μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό;
“Ελάφρυνση” του Μνημονίου;

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται τώρα, κατά τα φαινόμενα, ελπίζουμε να μας διαψεύσει, να ανταλλάξει την αρχή μετατροπής της Ελλάδας σε buffer zone μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, με ταυτόχρονη υπονόμευση των ίδιων των θεμελίων ύπαρξης του ελληνικού έθνους κράτους, με μια μικρή επιβράδυνση του ρυθμού καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, όπως τον προσδιορίζει, με σαφή, ρητό και μαθηματικό τρόπο το Τρίτο Μνημόνιο.

Θα κάνουν ότι την υπόσχονται και θα ζητήσουν παράλληλα και άλλα, ιδίως οι Αμερικανοί (ΔΝΤ), που ενδιαφέρονται να τακτοποιήσουν διάφορες εκκρεμότητες που έχουν στην περιοχή. Ποτέ δεν έκρυψαν την ενόχλησή τους από την κυριαρχία, στην πραγματικότητα την ίδια την ύπαρξη στοιχειωδώς ανεξάρτητου ελλαδικού και κυπριακού κράτους σε αυτή την περιοχή της Μεσογείου, όπως μαρτυρά όλη η νεώτερη ιστορία μας μετά το 1947 (πιο πριν ήταν οι ‘Αγγλοι).

Θα κάνουν ότι του την υπόσχονται, αλλά δεν θα τηρήσουν πάλι τις υποσχέσεις. Θα την πιέσουν ασφυκτικά, απειλώντας ξανά και ξανά με χρεωκοπία και έξοδο από τη Σένγκεν, μέχρι να αποσπάσουν από τον σημερινό Πρωθυπουργό ότι μπορεί να τους δώσει. Θα τον χρησιμοποιήσουν, όπως ήδη γίνεται, για να χρεωκοπήσουν τις αριστερές ιδέες στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Κι όταν του πάρουν όλα, θα του επιφυλάξουν απαίσιο πολιτικό τέλος.

Εκτός, αν ο ελληνικός λαός μπορέσει να σταματήσει αυτή τη διαδικασία και να το κάνει με τρόπο έξυπνο και σοβαρό.
Εκτός τόπου και χρόνου διεθνές μήνυμα

Ακούμε επίσης ότι ο Πρωθυπουργός θέλει να πάει στην Ευρώπη να καταγγείλει την “Ευρώπη-φρούριο” και να ζητήσει ανοιχτά σύνορα. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει ούτε μισός στο Μέγαρο Μαξίμου, που να αντιλαμβάνεται που κινείται σήμερα η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Μπορεί να τα πιστεύει αυτά ο κ. Τσίπρας. Αλλά δεν είναι δική του δουλειά να έρθει σε σύγκρουση τέτοιου τύπου με ένα ανερχόμενο ισχυρό ρεύμα στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης.

Αυτό είναι δουλειά των Γερμανών, των Γάλλων, των ‘Αγγλων συντρόφων του. Και θα ήταν πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί και έγκυροι σε αυτή τη δουλειά, αν είχαν αντιταχθεί με πιο σθεναρό τρόπο στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αρχικά και όλου σχεδόν του αραβικού κόσμου στη συνέχεια, ή στον νέο Ψυχρό Πόλεμο με τη Ρωσία τα τελευταία χρόνια.

Αν έχει τα κότσια ο κ. Τσίπρας, που τόσο πολύ θέλει να μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου, ας πάει να πει σε όλους τους Ευρωπαίους ότι πρέπει να ξανακάνουν ανεξάρτητη την ήπειρό τους, αντί να σέρνονται πίσω από διάφορα διεθνή κέντρα εξουσίας, που προκάλεσαν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή ή παίζουν με τη φωτιά μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Αυτοί κάνουν τους πολέμους που στέλνουν τους πρόσφυγες στην Ευρώπη.

Ας διεκδικήσει την κληρονομιά του Σαρλ Ντε Γκωλ και του Βίλλυ Μπραντ, που έχει μείνει ορφανή, για να την λεηλατούν τώρα ακόμα πιο επικίνδυνοι δημαγωγοί.

Τέτοιο πολιτικό λόγο θα μπορούσε όμως να ξεστομίσει μόνο μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα.

Ζητώντας παράλληλα την εφαρμογή κυρώσεων έναντι της Τουρκίας αν συνεχίσει την κοροϊδία της Ευρώπης και παίρνοντας και όσα μονομερή μέτρα είναι αναγκαία.

Μα δεν πρέπει να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες;

Βεβαίως και πρέπει. ‘Εχουμε νομική, έχουμε και ηθική υποχρέωση. ‘Εχουμε και μεγάλο συμφέρον να το κάνουμε. Πρώτον εγωϊστικό, γιατί κάνοντάς το προστατεύουμε ότι έχει απομείνει από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας. Δεύτερο, εθνικό συμφέρον, γιατί η εικόνα της συμπαράστασης από χιλιάδες συχνά φτωχούς ‘Ελληνες κάνει τον γύρο του κόσμου, υψώνοντας τείχος προστασίας για τη χώρα μας, που δέχεται, εδώ και χρόνια, ανηλεή επικοινωνιακή και προπαγανδιστική επίθεση.

Αναγνωρίζω ότι έχουν ένα επιχείρημα όσοι διαμαρτύρονται ότι τέτοιο κίνημα αλληλεγγύης δεν εμφανίσθηκε προς τους αναξιοπαθούντες ‘Ελληνες, αν και δεν μου μοιάζει σωστό να αντιπαραθέτουμε πράξεις καλοσύνης. Αυτό ακριβώς το επιχείρημα μαρτυρά όμως ότι η φιλανθρωπία δεν είναι, σε τελευταία ανάλυση, αρκετή, ούτε μπορεί, ο μόνος σκοπός των πράξεών μας, να “σώσουμε” τις ψυχές μας. Μόνο ένα έθνος, μια κοινωνία, γιατί ταυτίζονται στην περίπτωσή μας το λαϊκό και το εθνικό, που σηκώνονται και αγωνίζονται συνειδητά για τη σωτηρία τους μπορούν εν τέλει να δώσουν νόημα στις καλές προθέσεις.

Φανταστείτε προς στιγμήν να γενικευτούν οι εμπρησμοί εγκαταστάσεων που προορίζονται για τους πρόσφυγες ή να συμβούν και άλλα φοβερά, από όσους τυχόν πειστούν από τα αποτρόπαια που γράφουν ορισμένες εφημερίδες της υποτίθεται εθνικόφρονος άκρας δεξιάς. ‘Η και από προβοκάτορες, που ασφαλώς αν πάρουν εντολή να δράσουν θα το κάνουν με τη μεγαλύτερη ευκολία στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί. Λέμε υποτίθεται εθνικόφρονος, γιατί ξέρουμε που οδήγησε την Ελλάδα στο παρελθόν, ποιών διεθνών δυνάμεων υπήρξε απόφυση, καταφέρνοντας στο τέλος το ακατόρθωτο. Να οδηγήσει, χωρίς αντίσταση, τον τουρκικό στρατό στην Κύπρο.

Πολλοί ανώτεροι στρατιωτικοί βγήκαν στα μπαλκόνια τον Ιούλιο να καλούν τους ‘Ελληνες να υποταγούν στους πιστωτές. Τώρα τι ακριβώς θέλουν με αυτά που λένε και γράφουν; Την πολιτική του “Ναι” που υποστήριξαν ακολουθεί ο Πρωθυπουργός. Από τη στιγμή που η Αθήνα συνθηκολόγησε στο κύριο μέτωπο και εκλιπαρεί την επιείκεια των Δανειστών, πως θα γίνει Ηρακλής να αντιμετωπίσει τις γεωπολιτικές απειλές που εμφανίζονται ήδη;

Από την άλλη όμως και ο Χριστός έλεγε ο έχων δύο χιτώνας να δώσει τον ένα. Δεν είπε και τους δύο, παρόλο που ο ίδιος τους έδωσε, και τους χιτώνες και τη ζωή του. Γιατί ήξερε μάλλον τι μπορεί να ζητάει και τι όχι από τους ανθρώπους.

Κάνοντας ότι επιβάλλει η συνείδηση, ο ανθρωπισμός μας και το συμφέρον μας, συμπαραστεκόμενοι στους δυστυχισμένους, που δεν είναι ασφαλώς οι εχθροί μας, αλλά είναι θύματα των εχθρών μας, θα πρέπει να προστατεύσουμε, με νύχια και με δόντια, την κοινωνική μας ειρήνη, την εθνική μας συνοχή, το πολίτευμά μας και, εν τέλει, την ίδια την εθνική μας υπόσταση, που απειλούνται ευθέως από την κατάσταση που πάει να δημιουργηθεί.

Πρέπει να αποτρέψουμε πάση θυσία τη συνέχιση της ροής προσφύγων από την Τουρκία και να κάνουμε ότι μπορούμε για να αποδεχθεί η ΕΕ την υποδοχή όσων βρέθηκαν στην ελληνική επικράτεια. Πρέπει να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού την κυριαρχία μας στο Αιγαίο και την ασφάλεια των παραμεθόριων περιοχών, αλλά και όλων των περιοχών όπου θα εγκατασταθούν πρόσφυγες. Πρέπει να διευκολύνουμε, με κάθε μέσο, την αποχώρηση όσων περισσότερων προσφύγων είναι δυνατό από την ελληνική επικράτεια.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η χώρα είναι αποκεφαλισμένη. Βγαίνουν τώρα διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί για παράδειγμα και εξηγούν ότι το βέτο είναι έγκλημα καθοσιώσεως, αφού διαρρηγνύει τους βασικούς κανόνες καλής συμπεριφοράς, σαβουάρ βιβρ, που η ελληνική πολιτική τάξη νομίζει ότι είναι το απαύγασμα της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής. Ξεχνώντας και την λαϊκή παροιμία ότι και ο ‘Αγιος φοβέρα θέλει (πόσο μάλλον που δεν υπάρχει κανείς ‘Αγιος εδώ!)

Το βέτο είναι ένα όπλο, απολύτως θεμιτό και νόμιμο στην ΕΕ. Είναι συζητήσιμο αν πρέπει να χρησιμοποιηθεί τώρα και αν θα έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλλά το να αποκλείεται και να καταδικάζεται εκ των προτέρων, είναι ο καλύτερος μάρτυς του απολύτως “ανατολίτικου” χαρακτήρα της “ευρωπαϊστικής” πολιτικής και άρχουσας τάξης της χώρας μας. Υποκλίνεται ενώπιον του Βεζύρη ή του Σουλτάνου, του φιλάει τα πόδια και ελπίζει στο έλεός του. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει έλεος, όπως αποδεικνύει η τελευταία εξαετία. Θέλουν αυτό που συμβαίνει, δεν συμβαίνει κατά λάθος!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, μετά τη “γενική δοκιμή” της Γιουγκοσλαβίας (όπως την ομολογεί η ίδια η Θάτσερ στα απομνημονεύματά της), ο αραβομουσουλμανικός κόσμος δέχτηκε, τα τελευταία 15 χρόνια, μια από τις αγριότερες επιθέσεις στην ιστορία του Λευκού Ανθρώπου. Δεν συνιστά όμως λύση η μετανάστευση του πληθυσμού του στην Ευρώπη, που θα ολοκληρώσει την καταστροφή των χωρών προέλευσης και θα προωθήσει την ατζέντα του “πολέμου των πολιτισμών”, που ονειρεύονται οι πιο σκοτεινές δυνάμεις της αναδυόμενης “αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης”.

Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαμε να κάνουμε, και σε αυτούς και σε εμάς, είναι η αποκατάσταση ενός στοιχειωδώς ελεύθερου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, που θα τολμάει αίφνης αυτό το στοιχειώδες, που τόλμησε το Βουκουρέστι, να διατηρήσει πρεσβεία στη Δαμασκό. Που θα έκανε κοινά Υπουργικά Συμβούλια με την Κύπρο, όχι με την Τουρκία, όπως το μεθαυριανό, ή το Ισραήλ, που επέβαλαν οι ΗΠΑ.

Υπήρξε στο παρελθόν τέτοιο κράτος η μικρή Ελλαδίτσα και η ακόμα μικρότερη Κύπρος, του Ανδρέα Παπανδρέου (ό,τι άλλο κι αν του προσάψει κανείς), του αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του “Γιατρού” Βάσσου Λυσσαρίδη. Νερό έπιναν τότε στο όνομά τους σε όλες τις αραβικές πρωτεύουσες. Κι αν οι δυτικοί δεν τους αγαπούσαν, τους λογάριαζαν πάντως.

6 Μαρτίου 2016

http://www.konstantakopoulos.gr/

ΥΓ Είχε γραφεί αυτό το άρθρο όταν έπεσε στην αντίληψή μας δημοσίευμα της αυστριακής Στάνταρτ για το σχέδιο ανακοινωθέντος της συνόδου Κορυφής. Αν αληθεύει το δημοσίευμα, εγκλωβίζονται οι πρόσφυγες στην Ελλάδα με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια. Πέραν των άλλων καταστροφικών συνεπειών που θα είχε μια παρόμοια απόφαση, θα περιόριζε ασφυκτικά και τους εναπομείναντες, πολύ περιορισμένους διεθνείς “βαθμούς ελευθερίας” του ελληνικού κράτους. Θα το έκανε ακόμα πιο εξαρτημένο από την ΕΕ και τους όρους που έχει επιβάλλει στην Αθήνα, αλλά και από την Τουρκία για τον έλεγχο της ροής προσφύγων.

Προσφυγικo: πορεια στον Ολεθρο (η δευτερη φαση της ελληνικης τραγωδιας)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Κυττάξτε τα ατέλειωτα καραβάνια των προσφύγων, των γυναικόπαιδων, που περπατάνε εκατοντάδες χιλιόμετρα, διψασμένοι και νηστικοί, χωρίς τουαλέτες, να φτάσουν στο πρώτο σύνορο και μετά στο δεύτερο και το τρίτο, μακριά από τις κατεστραμμένες, βομβαρδισμένες πατρίδες τους, από τα ερείπια στο Χαλέπι ή την εξουσία των Ταλιμπάν (που φούντωσε η δυτική επέμβαση), ψάχνοντας καταφύγιο.

Κυττάξτε τους καλά. Είναι το δικό σας μέλλον! Tο μέλλον ενός κόσμου που βυθίζεται σε προϊστορική βαρβαρότητα, στα χέρια, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία, αδίστακτων και μικροσκοπικών “υπερεθνικών” μειοψηφιών του Πλούτου και της Δύναμης.

Μήπως άλλωστε εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, μορφωμένοι άνθρωποι δεν φεύγουν, όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά από όλη την ευρωπαϊκή “περιφέρεια” να βρουν δουλειά, με αεροπλάνα βέβαια αυτοί, όχι με τα πόδια;

Ο κόσμος του “τέλους της Ιστορίας”, της “ευτυχούς παγκοσμιοποίησης”, της “πολυεθνικότητας”, του οριστικού θριάμβου του καπιταλισμού, της “αγοράς” και της “δημοκρατίας”, του “ευρωπαϊκού ονείρου” αποκαλύπτεται τώρα ο εφιάλτης μιας “ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης”, που αναδύεται από τα ερείπια του σοβιετικού πειράματος, της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων και των καθεστώτων που γέννησαν οι αραβικές, αντιαποικιακές επαναστάσεις.

‘Εχουμε νομική υποχρέωση, κυρίως όμως μεγάλη ηθική και πολιτική υποχρέωση κάθε συμπαράστασης προς τους ανθρώπους αυτούς. Υποχρέωση και προς τον εαυτό μας, για να παραμείνουμε άνθρωποι και να διακόψουμε την αδυσώπητη δουλειά της Κίρκης, που πήρε τώρα την μορφή “παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού”. Ο ελληνικός λαός, αντιμέτωπος ο ίδιος με φοβερή κοινωνική κρίση, βρήκε το ηθικό και ψυχικό απόθεμα να την επιδείξει, γράφοντας πάλι λαμπρή σελίδα στην ιστορία του, αλλά και υπερασπιζόμενος την ίδια την πατρίδα του, η μεγαλύτερη ασπίδα της οποίας είναι που γέννησε την ελευθερία, τη δημοκρατία και τον Ξένιο Δία.

Αλλά για να βοηθήσουμε και αυτούς και εμάς, πρέπει να υπάρχουμε. Δεν είναι λύση η μεταφορά και εγκατάσταση της μισής Μέσης Ανατολής και Αφρικής στην Ευρώπη. Πολύ περισσότερο δεν είναι η μεταφορά και εγκατάστασή τους στην ήδη κατεστραμμένη Ελλάδα.

Δεν είναι καταστρέφοντας περαιτέρω το έθνος-κράτος μας, όρο συγκροτημένης επιβίωσης του ελληνικού λαού, ύπαρξης κάποιας δημοκρατίας και κοινωνικής προστασίας, που θα βοηθήσουμε τους πρόσφυγες. Για να το κάνουμε, θα ήταν πολύ χρησιμότερο να πάρουμε πίσω τα ευρωπαϊκά κράτη από την εξουσία των ίδιων ακριβώς διεθνών δυνάμεων, που δημιούργησαν τους πρόσφυγες και τώρα θέλουν να χρησιμοποιήσουν την παρουσία τους για δικούς τους, καθαρά ολοκληρωτικούς σκοπούς.

Στη Δανία, ο κίνδυνος διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής είναι ανύπαρκτος. Κατασκευάζεται και χρησιμοποιείται για (κακούς) πολιτικούς σκοπούς. Στην Ελλάδα ο κίνδυνος αποσάθρωσης ενός (ήδη περιορισμένης τυπικής κυριαρχίας λόγω μνημονίων) έθνους-κράτους είναι περισσότερο από υπαρκτός. Η χώρα δεν έχει δυνατότητα να θρέψει καλά-καλά ούτε όλους τους υπηκόους της, θα εισάγει και δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες; Μόνο κάποιος που δεν έχει στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα ή κάποιος που θέλει να προκαλέσει δικτατορία ή εμφύλιο πόλεμο, ολοκληρώνοντας την καταστροφή της χώρας, μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο.

“Δεν θα γίνουμε Λίβανος”, είπε σε έκλαμψη “κυβερνητικής ευφυίας”, ο κ. Μουζάλας. Αλλά μετά άρχισε κι αυτός να τα “μαζεύει”, επαναλαμβάνοντας επικίνδυνες απιθανότητες για συμβολή των προσφύγων στο δημογραφικό.

Συνθηκολογώντας ταπεινωτικά τον Ιούλιο, εγκλωβισμένη και αυτή, μετά το ΠΑΣΟΚ και τη Δεξιά, στον αδιέξοδο δρόμο εφαρμογής ανεφάρμοστου και καταστροφικού Μνημονίου, χωρίς στοιχειώδη συνείδηση του τι παίζεται, η κυβέρνηση Τσίπρα φλερτάρει με την ιδέα “ανταλλαγής” μιας προσωρινής (αν δεν την κοροϊδέψουν πάλι) “επιείκειας” στο Μνημόνιο με αποδοχή εγκατάστασης μεγάλου αριθμού προσφύγων στην Ελλάδα., ενώ διολισθαίνει επικίνδυνα με το ΝΑΤΟ.

Παίζει με τη φωτιά. Τη χρησιμοποιούν οι διεθνείς δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για τους πολέμους και που την χειραγώγησαν, κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, και τις οποίες έφτασε στο σημείο να ευχαριστήσει γιατί συνθηκολόγησε! (Δηλαδή ποιός μπορεί να σκεφτεί να αποσταθεροποιήσει την Γερμανίδα καγκελλάριο, όπως διατείνεται ο κ. Κοτζιάς; Ο ψιλικατζής της γειτονιάς μου ή αυτοί που η κυβέρνηση νομίζει φίλους της;)

Η Ελλάδα δεν μπορεί να καταφύγει φυσικά σε αγριότητες, ούτε να πνίξει τους πρόσφυγες. Κι όσοι τυχαίνει να βρίσκονται στο έδαφός της πρέπει να έχουν την πιο ανθρώπινη δυνατή φροντίδα και συμπεριφορά. Κατά τα άλλα όμως, πρέπει να εξαντλήσει όλα τα πολλά μέσα που ακόμα έχει, προς ΕΕ και ‘Αγκυρα, να χαλάσει τον κόσμο, να απειλήσει σε ύστατη ανάγκη και με βέτο και διακοπή σχέσεων με την Άγκυρα, απαιτώντας άμεση διακοπή της ροής από Τουρκία, ισομερή διαμοιρασμό των ήδη εισελθόντων.

Μπορεί να τα κάνει αυτά, μια Αθήνα ελάχιστα προετοιμασμένη, που δεν πολυκαταλαβαίνει το διεθνές περιβάλλον, που εκλιπαρεί τους Πιστωτές για λίγο χρόνο και χρήμα; Διερωτώμαι, ο κ. Τσίπρας δεν έχει ούτε έναν φίλο, ούτε έναν στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που να τον αγαπάει και νάχει και λίγο μυαλό, να του πει ότι βάζει ο ίδιος θηλειά στον λαιμό του;

www.konstantakopoulos.gr

Δημοσιεύτηκε στον “Δρόμο της Αριστεράς”, 5.3.2015